VI SA/Wa 2071/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2007 r.; 2. uchyla postanowienie Komendanta [,,,] Policji z dnia [...] stycznia 2007 r.; 3. stwierdza, że uchylone decyzje i postanowienie nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J. B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] cofającą J. B. (dalej jako skarżący) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powodem wszczęcia w dniu [...] sierpnia 2005 r. postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską była informacja o prowadzonym postępowaniu o popełnienie przez niego czynu z art. 296 § 2 k.k. tj. o przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu oraz o czyny z art. 229 § 1 k.k., tj. o przestępstwa przeciwko działalności instytucji. Wobec skarżącego zastosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Postanowieniem Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2005 r. postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało zawieszone do czasu zakończenia prowadzonego przez Sąd Rejonowy w L. postępowania karnego, a następnie podjęte postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. w związku z uzyskaniem przez organ prowadzący postępowanie aktu oskarżenia. Postanowienie to Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. utrzymał mocy. Jak wynika z aktu oskarżenia, skarżący jest podejrzany o to, iż [...], tj. o przestępstwo określone w art. 229 § 1 k.k., ponadto [...], tj. o przestępstwo określone w art. 229 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Ostatni z zarzutów dotyczy tego, że [...], tj. o czyn określony w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 3 w zw. z § 1 i 2 k.k. Postanowieniem Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] września 2006 r. uchylony został w stosunku do skarżącego areszt tymczasowy na rzecz poręczenia majątkowego w kwocie [...] zł oraz dozoru Policji z obowiązkiem zgłaszania się jeden raz w tygodniu we właściwym ze względu na miejsce zamieszkania komisariacie Policji, z zastosowaniem zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. Komendant [...] Policji przejął do depozytu broń i amunicje skarżącego oraz dokumenty potwierdzające legalność ich posiadania uznając, iż zachodzą okoliczności o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. W trakcie postępowania administracyjnego uzyskano opinię o skarżącym z koła łowieckiego i z miejsca zamieszkania oraz przesłuchano go. Na podstawie powyższego materiału dowodowego organ I instancji działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (dalej jako u.b.i.a.) decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. cofnął J. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ uznał, iż toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie karne o wskazane wyżej przestępstwa oraz fakt, iż zastosowano wobec niego na kilkanaście miesięcy tymczasowe aresztowanie stanowi wystarczającą przesłankę do zaliczenia go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a., a tym samym do cofnięcia mu na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2, u.b.i.a. pozwolenia na broń palną myśliwską. Na powyższą decyzję, jak również na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. o przejęciu do depozytu broni myśliwskiej skarżącego wraz z dokumentami uprawniającymi do jej posiadania, skarżący wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie zarzucając naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn dla jakich organ administracyjny odmówił wiarygodności i mocy dowodowej okolicznościom podnoszonym przez niego, a wskazanym w oświadczeniu z dnia [...] czerwca 2007 r. i we wcześniejszym piśmie pełnomocnika z lutego 2007 r., naruszenie art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 80 Kpa poprzez pominięcie ww. okoliczności i dokonywanie dowolnych i niesłusznych ustaleń faktycznych na podstawie wybiórczo analizowanego materiału dowodowego oraz nie rozważenie wszystkich prawnie relewentnych okoliczności faktycznych sprawy, co w efekcie doprowadziło także do bezpodstawnego ustalenia, iż posiadanie przez niego broni palnej myśliwskiej może uzasadniać zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto zarzucił organowi I instancji obrazę i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy u.b.i.a. oraz art. 19 ust. 1 u.b.i.a. Zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji, a także postanowienia o przejęciu broni i amunicji oraz dokumentów strony do depozytu Policji i umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną. Zdaniem skarżącego prawidłowa ocena materiału zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego w sposób oczywisty winna prowadzić do wniosku sprzecznego z sentencją przedmiotowej decyzji, że należy on do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący podniósł, że przepis art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.i.a. nie ustala zamkniętego katalogu okoliczności dających podstawę do uzasadnionej obawy, ale niewątpliwie stanowi ustawową dyrektywę interpretacyjną dla organu administracyjnego wskazującą na typ zachowań karalnych, dyskwalifikujących posiadacza broni palnej w zakresie nabywania uprawnień do niej czy też jej dalszego posiadania, tj. podejrzenie popełnienia przestępstwa lub prawomocne skazanie za przestępstwa skierowane przeciwko podstawowym dobrom jak życie, zdrowie czy mienie. Podejrzenia popełnienia jakiegokolwiek innego przestępstwa nie może być więc przesłanką uzasadniającą przedmiotową obawę, należy natomiast ustalić szereg innych okoliczności. Skarżący zwrócił uwagę, że zarzucane mu czyny z art. 229 (przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego) i 296 k.k. (przeciwko obrotowi gospodarczemu), nie są przestępstwami przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Zdaniem skarżącego fakt, iż poza aktem oskarżenia zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania i inne środki zapobiegawcze, nie robi praktycznej różnicy pomiędzy prawomocnym skazaniem, a pozostawaniem w stanie podejrzenia. Gdyby skarżący był prawomocnie skazany, odpadłyby argumenty dotyczące zastosowania środków zapobiegawczych. Zdaniem skarżącego nie jest istotne czy popełnił on zarzucane mu czyny, ale czy charakter tych czynów w połączeniu z innymi okolicznościami (nieustabilizowanym stylem życia, cechami osobowościowymi, negatywną opinią środowiskową, nałogami, notowaniami za wykroczenia) stwarza stan uzasadnionej obawy użycia broni sprzecznie z porządkiem prawnym. Podkreślił, że nie był dotychczas karany za przestępstwo, a w kontekście zarzucanych mu czynów korzysta z domniemania niewinności, zatem uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza art. 42 ust 3 Konstytucji RP, tym bardziej, iż istnieje możliwość niesłusznego oskarżenia, czego skutkiem będzie może umorzenie postępowania W ocenie skarżącego decyzja organu I instancji jedynie w minimalnym stopniu uwzględnia standardy wynikające z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, a dotyczące zbierania i oceny materiału dowodowego, ponieważ organ w wydanej decyzji nie wziął pod uwagę okoliczności dla niego pozytywnych, tj. jego wykształcenia, braku nałogów, ojcostwa, faktu że jest [...] oraz pracodawcą dla [...] osób, odnoszącym sukcesy zawodowe i odpowiedzialnym na zajmowanym stanowisku. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący zaskarżył także postanowienie o przejęciu broni w depozyt Policji. W jego ocenie jest ono nieuzasadnione, skoro takie działanie zostało podjęte przez organ Policji dopiero po upływie 1 roku i czterech miesięcy od wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Należy zatem uznać, że w tym przypadku żadnego stanu zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego nie było. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jego ocenie uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a., w stosunku do skarżącego wynika z faktu, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie w różnym czasie kilku umyślnych przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu. Okoliczność ta zaprzecza nieskazitelnej postawie skarżącego, której należy oczekiwać od osób, posiadających tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń. W ocenie organu podejrzenie o świadome i wielokrotne działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu niweczy rękojmię prawidłowego korzystania z broni i świadczy o tym, że osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń myśliwską. Postępowanie skarżącego objęte aktem oskarżenia stwarza domniemanie, że podobnie jak w przypadku zarzucanych mu czynów, może on nie przestrzegać przepisów prawa dotyczących posiadania i używania broni. Obawa ta wynika z rodzaju i okoliczności czynów pod zarzutem popełnienia których stoi skarżący. Jest on bowiem oskarżony o przestępstwa nie tylko umyślne, ale także o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, wywołujące negatywne skutki w sferze stosunków społecznych i gospodarczych. Zdaniem organu na ocenę postępowania skarżącego nie mogą mieć wpływu pozytywne opinie z koła łowieckiego, z miejsca zamieszkania czy też opinia środowiskowa. Nadto organ zwrócił uwagę, że w postępowaniach administracyjnych w sprawach pozwoleń na broń nie ma zastosowania prawnokarna zasada domniemania niewinności. Zatem okoliczność, że postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone nie stanowi w świetle art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.i.a. przeszkody do przeprowadzenia oceny skutków administracyjnoprawnych, wynikających z faktu prowadzenia postępowania karnego, dla osoby posiadającej pozwolenie na broń i wydania decyzji na podstawie tych przepisów. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych wobec postanowienia o przyjęciu do depozytu policyjnego broni skarżącego organ podniósł, że przez wiele miesięcy nie było możliwe skontrolowanie warunków przechowywania broni i amunicji, tak w wyniku zmiany przez skarżącego miejsca zamieszkania, jak i zastosowania wobec niego kilkumiesięcznego tymczasowego aresztowania. Nie było zatem zwłoki w przejęciu broni myśliwskiej i zwłoka ta, niezawiniona przez organy Policji, pozostaje bez związku ze stanem zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2007 r., zaskarżonej decyzji zarzucił; 1) obrazę przepisów postępowania tj. art. 140 w zw. z art. 107 § 3 Kpa mającą wpływ na wynik sprawy poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn dla jakich organ administracyjny odmówił wiarygodności i mocy dowodowej okolicznościom podnoszonym przez skarżącego, a wskazanym w oświadczeniu złożonym do akt dnia [...] czerwca 2007 r. i piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia [...] lutego 2007 r., 2) obrazę przepisów postępowania tj. art. 140 w zw. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa mającą wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie okoliczności wskazanych w pkt 1 skargi oraz dokonanie dowolnych i niesłusznych ustaleń faktycznych na podstawie wybiórczo analizowanego materiału dowodowego zamiast na podstawie wszechstronnego rozważenia wszystkich prawnie relewantnych okoliczności faktycznych sprawy, zwłaszcza poprzez niesłuszne ustalenie, iż posiadanie przez skarżącego broni palnej myśliwskiej może powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji mające wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niesłuszne zastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji, akcentując, że sam fakt podejrzenia popełnienia przestępstwa nie może być jedynie przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń, jeżeli nie koresponduje on z innymi okolicznościami przedmiotową obawę uzasadniającymi. W przypadku podejrzenia popełnienia czy prawomocnego skazania za czyny inne niż wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. należy ustalić szereg innych okoliczności, które uzasadniają obawę użycia broni w sposób godzący w porządek prawny. Dotyczy to zwłaszcza przypadków, gdy podejrzenie popełnienia przestępstwa dotyczy czynu nie mającego absolutnie nic wspólnego z zamachem na życie, zdrowie, mienie, jakimikolwiek atakami agresji, wandalizmu czy innymi gwałtownymi zachowaniami, które negatywnie prognozują co do szeroko rozumianego bezpieczeństwa posiadania broni palnej przez osobę o takie czyny podejrzaną. Nie jest istotne czy skarżący popełnił zarzucane mu czyny, ale czy charakter tych czynów w połączeniu z jakimiś innymi okolicznościami stwarza stan uzasadnionej obawy użycia broni sprzecznie z porządkiem prawnym. Tymczasem Komendant Główny Policji okoliczności osobowe i tryb życia oraz zajęcie skarżącego uznał za będące bez znaczenia prawnego dla przedmiotu zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego podstawą do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na posiadanie broni palnej nie może być tylko i wyłącznie fakt zarzucania jakiegokolwiek przestępstwa, ale tylko takiego, które w konkretnym przypadku wykazuje logiczny związek pomiędzy zarzucanym czynem a uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa czy porządku publicznego. W ocenie skarżącego organ pomiędzy czynami zarzucanymi jemu a zagrożeniem posiadania przez niego broni związku takiego nie wykazał. Odnosząc się do treści postanowienia o przejęciu broni do depozytu skarżący podniósł, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka stanu zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. W jego ocenie skarżący popełniając czyny polegające na przekupstwie osoby pełniącej funkcję publiczną oraz nadużyciu zaufania, gwarancji, nieużywania broni w sposób sprzeczny z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym nie daje. W związku z tym podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a., mający wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niesłuszne zastosowanie nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy organ uznał, iż niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 140 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., z uwagi na fakt, że organy Policji w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwej oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów, w granicach swobodnej oceny dowodów. Podkreślił, że wskazana ocena materiału dowodowego znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a., dlatego też zarzucanie organowi administracji naruszenia tego przepisu również nie znajduje podstaw. Jako bezprzedmiotowe organ uznał również zaskarżenie postanowienia Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. o zastosowaniu wobec skarżącego art. 19 ust.1 u.b.i.a. argumentując, że organ nie pozostał w zwłoce wydając to postanowienie, zważywszy na zastosowane wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie i zmianę miejsca zamieszkania. W piśmie z dnia [...] stycznia 2008 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, dodatkowo podnosząc, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. rozumiany zgodnie z interpretacją organów musiałby zostać uznany za naruszający art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Godziłby w zasadę ochrony praw nabytych, zasadę równości wszystkich wobec prawa, a także zasadę domniemania niewinności, które zgodnie z poglądami Trybunału Konstytucyjnego powinny stanowić podstawowe dyrektywy interpretacyjne. Skarżący podkreślił, że z tego, iż organ I instancji zwrócił się o opinię do zarządu koła łowieckiego i opinię środowiskową o skarżącym wynika, że dostrzegł potrzebę wyjaśnienia sprawy w jej całokształcie. Po uzyskaniu pozytywnych opinii, zgodnie z którymi skarżący postrzegany jest dobrze jako myśliwy, nie nadużywa alkoholu, nie ma problemów ze zdrowiem psychicznym, stwierdził, a za nim organ odwoławczy, że nie mają one żadnego znaczenia dla sprawy. Podjęte przez organ działania mają zatem – w ocenie skarżącego – charakter pozorny, tj. mający stwarzać wrażenie wnikliwości i dogłębności postępowania. Takie postępowanie godzi wprost w ogólne zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, art. 8 oraz art. 11 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez J. B. skargi od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. stanowi natomiast, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.i.a. wskazuje, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny, stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości). Niemniej jednak, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż decyzja ta ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. Art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. nie określa bowiem stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji związanej w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie tej normy prawnej istnieje, czy też nie. Użycie przez ustawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje więc Sąd do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze - w ocenie Sądu - uznać należy, że organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności niniejszej sprawy. W przedmiotowej sprawie jest okolicznością niesporną, że skarżący jest oskarżony o popełnienie przestępstw, szczegółowo opisanych w akcie oskarżenia sporządzonym przez Prokuraturę Okręgową w L., skierowanym do Sądu Rejonowego w L. Zarzucone skarżącemu przestępstwa zgodnie z systematyką kodeksową to przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu. Analiza art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. wskazuje, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, bądź też prowadzenie wobec niej postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niewątpliwie ustawodawca w powyższym przepisie odwołał się do systematyki kodeksu karnego. Oznacza to, że tylko przestępstwa umieszczane w rozdziałach dotyczących przestępstw przeciwko mieniu i przeciwko życiu lub zdrowiu niejako samoistnie przesądzają o istnieniu powyższej obawy, a to z kolei skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. Inna jest sytuacja w przypadku, gdy wobec osoby posiadającej pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa innego niż wskazane w ww. rozdziałach kodeksu karnego. W takim przypadku organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe umożliwiające dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", o której traktuje powyższy przepis. Obawa ta musi być realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek. Gdyby celem ustawodawcy było cofanie pozwolenia na broń palną w każdym przypadku prowadzenia przeciwko osobie uprawnionej postępowania karnego lub skazania jej prawomocnym orzeczeniem sądu, to taki zapis niewątpliwie znalazłby się w ustawie. Tymczasem ustawa stanowi o istnieniu uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie mogą więc organy stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana nawet za przestępstwo umyślne, lub przeciwko której toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Nie pozwala to zatem na uznanie, że lekceważące podejście do przestrzegania przepisów prawa, polegające na popełnieniu czynu zabronionego, uzasadnia obawę, iż tego rodzaju postawa może rzutować także na przestrzeganie przez skarżącego przepisów dotyczących posiadania i używania broni. Każdą sprawę należy natomiast rozpoznawać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu jej okoliczności. Jak wskazano powyżej cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt prowadzenia postępowania karnego o popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. Niezbędne jest w związku z tym wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy zarzucanymi w postępowaniu karnym czynami, cechami charakteru skarżącego oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarza obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (vide: wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. II OSK 88/06 oraz wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r., III SA 866/02). W orzeczeniu z dnia 4 czerwca 2007 r.(sygn. akt II OSK 863/06) NSA wskazał, że istotne jest czy osoba ta posługiwała się bronią, czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego szczególnie mocno podkreśla się potrzebę łączenia obawy, o której mowa w przepisach ustawy o broni i amunicji z cechami charakteru danej osoby. Ustalenia w tym przedmiocie powinny jednak pozostawać w obiektywnym i racjonalnym związku z możliwością użycia broni przez stronę postępowania w celach sprzecznych z porządkiem publicznym. Wskazuje się, że obawę tę mogą uzasadniać skłonność u posiadacza broni do nadużywania alkoholu, awanturnictwo, niezrównoważenie, nadmierna porywczość (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 5152/98, wyrok z dnia 8 maja 1998 r., sygn. akt III SA 1089/97). W wyroku z dnia 2 grudnia 1998 r. NSA zwrócił uwagę, że podjęcie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń jej długoletniemu posiadaczowi (w przypadku myśliwego jest to sankcja szczególnie dotkliwa) winno być poprzedzone nie tylko wszechstronną oceną zajścia, które dało podstawę do wszczęcia postępowania, ale także analizą cech osobowościowych posiadacza broni. W ocenie Sądu analiza zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy prowadzi do wniosku, że jedyną przesłanką uzasadniającą obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest w ocenie organu toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie karne, a to z uwagi na rodzaj i ciężar gatunkowy czynów, o popełnienie których skarżący jest oskarżony. Na wstępie wskazać należy, że rację ma organ, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada domniemania niewinności. Nie może jednak organ nie zauwać, że jest to zasada wskazana w Konstytucji RP, a zatem przez jej pryzmat organ winien dokonywać oceny skarżącego w kontekście powyżej wskazanej obawy. Organ przyjął, że uzasadniona obawa w stosunku do skarżącego wynika z faktu, że przeciwko niemu toczy się postępowanie karne o popełnienie w różnym czasie kilku umyślnych przestępstw. Czyniąc te ustalenia organ nie wziął jednak pod uwagę, że zachowania skarżącego związane z wręczeniem korzyści majątkowej zostały na zasadzie art. 12 k.k. uznane za jeden czyn zabroniony. Nie uwzględnił także, że wszystkie czyny zarzucane skarżącemu wiążą się z jego działalnością biznesową, menadżerską i są związane ze współpracą w ramach strategii prowadzenia interesów (nawet jeżeli naganną) z jednym podmiotem, na przestrzeni nie całego roku. W ocenie Sądu nie można jednak nie zauważyć, że inna jest wymowa takich ustaleń, niż stwierdzenia organu o kilku przestępstwach umyślnych, popełnionych w różnym czasie. Fakt podejrzenia o ich popełnienie, w ocenie organu zaprzecza nieskazitelnej postawie skarżącego. W związku z taką oceną organu zasadnym wydaje się wskazanie, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. nie zawiera przesłanki nieskazitelnego charakteru, wymaganego od posiadacza broni. Jest to zatem przesłanka pozaprawna i brak jest podstaw uprawniających organ do powoływania się na nią. Zbyt daleko idący jest też wniosek organu, że osoby posiadające pozwolenie na broń palną, stojące pod zarzutem nieprzestrzegania norm prawnych, dopuszczania się czynów te normy łamiących, są zagrożeniem dla bezpieczeństwa i porządku prawnego. Teza o takim zagrożeniu jest możliwa do postawienia – w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji – jedynie wtedy gdy istnieje uzasadniona obawa naruszenia przepisów dotyczących posiadania i używania broni, co nie jest jednoznaczne z podejrzeniem o popełnienie przestępstwa. Uznając, że okoliczności popełnienia czynów zabronionych, które spowodowały potrzebę kilkunastomiesięcznego aresztowania skarżącego, stwarzają domniemanie nieprzestrzegania zgodnego z prawem posiadania i używania broni, organ nie wskazał, jakie jest przełożenie rodzaju i okoliczności popełnionych czynów na nieprawidłowe użycie broni. Wysoki stopień społecznej szkodliwości przestępstw, negatywne ich skutki w sferze stosunków społecznych i gospodarczych nie stanowią wystarczającego uzasadnienia obawy, o której stanowi art. 15 u.b.i.a. Zauważyć jednocześnie należy, że lektura aktu oskarżenia pozwala na uznanie, że wniosek organu o związku zarzucanych skarżącemu czynów z upadłością przedsiębiorstwa i jej konsekwencjami jest zbyt daleko idący. W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego podkreśla się bardzo wyraźnie konieczność oceny cech charakteru posiadacza broni i to nie tylko w kontekście popełnionych przestępstw czy też podejrzenia o ich popełnienie. Co oczywiste bowiem każdy czyn karalny ze swej istoty jest działaniem nagannym, która to naganność sama w sobie nie musi świadczyć, że osoba popełniająca go będzie postępowała równie nagannie w każdej innej dziedzinie życia. W kontekście użycia broni zagrażającego bezpieczeństwu należy brać pod uwagę takie cechy charakteru jej posiadacza jak: wybuchowość, porywczość, agresywność, nieopanowanie, nadużywanie alkoholu, a także czy posługiwał się bronią w sposób zagrażający życiu i zdrowiu innych osób lub też zagrażał tym dobrom w inny sposób. Organ obowiązany jest zatem ocenić czy całokształtem swego dotychczasowego zachowania (postępowania) skarżący stwarza obawę nieprawidłowego, niezasadnego użycia broni. Dlatego tak ważne są opinie zgromadzone o skarżącym i to zarówno z koła łowieckiego, jak i miejsca pracy oraz zamieszkania. W rozpoznawanej sprawie organ zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego opinii nie poddał właściwej analizie, a wnioski z nich płynące zostały zupełnie pominięte bez wskazania uzasadnienia dla takiego stanowiska. Organ nie rozważył w ogóle cech charakteru skarżącego i to zarówno w kontekście życia osobistego, rodzinnego jak i działalności zawodowej pomimo akcentowania ich przez stronę w toku całego postępowania. Pominął okoliczności, że skarżący po uchyleniu tymczasowego aresztowania podjął pracę na dotychczasowym stanowisku prezesa spółki akcyjnej K. Dokonał natomiast niewłaściwej oceny uzyskanej opinii z Koła Łowieckiego "G.". Nie uwzględnił zasług i zalet skarżącego wskazanych w tej opinii, a wyeksponował fakt zawieszenia skarżącego w prawach członka, w sytuacji gdy do zawieszenia tego doszło na wniosek skarżącego. Nieuprawnione jest zatem stwierdzenie organu, że koledzy z macierzystego koła łowieckiego nie obdarzają skarżącego pełnym zaufaniem co do możliwości użycia przez niego broni myśliwskiej. Postępowanie organów wskazuje na to, że korzystne opinie są bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Powstaje więc pytanie w jakim celu były one uzyskiwane i czy byłyby wykorzystywane tylko wtedy, gdyby wnioski z nich płynące dodatkowo uzasadniały stanowisko organów Policji w zakresie konieczności cofnięcia pozwolenia na broń (co jednoznacznie sugeruje posłużenie się pismem Koła Łowieckiego "G."). Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności, Sąd uznał, że organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77, 80 i 107 § 3 Kpa, które to naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05 cofnięcie pozwolenia na broń powinna poprzedzać wnikliwa procedura, gdyż przemawia za tym ochrona nabytego uprawnienia. Dotyczy to również postanowienia Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie przejęcia do depozytu broni należącej do skarżącego. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.i.a. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania powyższego przepisu. Jak już podano wcześniej ustalenie, że istnieje ze strony skarżącego obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego nie została wykazana, zwłaszcza zważywszy, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. określa ją jako obawę uzasadnioną. Organ nie wykazał również, że zaistniała przesłanka druga tj. że zwłoka w odbiorze broni zagrażałaby bezpieczeństwu. Nie podał na czym zagrożenie takie miałoby polegać, zaś okoliczność zwłoki w odbiorze rozpatrywał nie w tym kontekście, o którym mowa w przepisie art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.i.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlatego uznaje, iż dotychczasowe zachowanie skarżącego oraz jego cechy charakteru dają podstawę do negatywnej prognozy odnośnie jego osoby w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. W tym celu powinien dokonać oceny zgromadzonych dotychczas dowodów dotyczących bezpośrednio skarżącego, ewentualnie uzupełnić materiał dowodowy, tak aby możliwa była kompleksowa ocena podstawy skarżącego jako osoby posiadającej pozwolenie na broń. Dopiero analiza i ocena całego materiału dowodowego pozwolą organowi na podjecie decyzji realizującej przesłankę wskazaną w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. Dokonując powyższej oceny organ powinien pamiętać, że obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. powinna łączyć się z cechami charakteru skarżącego i jego dotychczasowym postępowaniem. Ustalenia w tym przedmiocie powinny pozostawać w obiektywnym i racjonalnym związku z możliwością użycia broni w celach sprzecznych z porządkiem publicznym. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a.