I OSK 1284/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska (spr.) sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy Marcinowice od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 36/09 w sprawie ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na zarządzenie Wójta Gminy Marcinowice z dnia [...] czerwca 2008 r. [...] w przedmiocie ogłoszenia wykazu nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Wojewody Dolnośląskiego o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 36/09, po rozpoznaniu skargi Wojewody Dolnośląskiego stwierdził nieważność zarządzenia Wójta Gminy Marcinowice z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ogłoszenia wykazu nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Zarządzeniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Wójt Gminy Marcinowice, działając na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 1412, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 35, art. 37 ust. 1, art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), ogłosił wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży w drodze bezprzetargowej, tj. nieruchomość zabudowaną położoną w M. przy ul. [...], działka nr [...] o pow. 0,0585 ha stanowiącą mienie komunalne Gminy Marcinowice, opisaną w wykazie nr [...] stanowiącym załącznik do zarządzenia z zachowaniem prawa pierwszeństwa dla aktualnego najemcy, czyli budynek w zabudowie zwartej, parterowy o pow. użytkowej 145 m2, w tym garaż o pow. 33,12 m2. Na powyższe zarządzenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł organ nadzoru – Wojewoda Dolnośląski, w której domagał się stwierdzenia nieważności opisanego wyżej zarządzenia Wójta Gminy Marcinowice, zarzucając istotne naruszenie art. 37 ust. 1 w związku z art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. W piśmie złożonym w trakcie postępowania nadzorczego Wójt Gminy Marcinowice wyjaśnił, że tryb bezprzetargowy zastosowano zgodnie z § 41 uchwały Rady Gminy Marcinowice [...] z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi mienie komunalne Gminy Marcinowice zaś pierwszeństwo w nabyciu przedmiotowej nieruchomości wynika z art. 34 ust. 6 w związku z art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu skargi Wojewoda Dolnośląski podniósł, że regulacje zawarte w art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz w § 41 uchwały Rady Gminy Marcinowice Nr VII/35/07 mają zastosowanie jedynie do nieruchomości będących lokalami. Nie przyznają one pierwszeństwa w nabywaniu nieruchomości gruntowych. Jak wynika z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) "Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne." Wskazany przez Wójta Gminy Marcinowice art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie stanowi przesłanki do zastosowania trybu bezprzetargowego przy sprzedaży nieruchomości gruntowej. W niniejszej sprawie nie zaszła również żadna przesłanka wymieniona w art. 37 ust. 2 lub ust. 3 tej ustawy. Oznacza to, zdaniem organu nadzoru, że działka nr [...] położona w M. przy ul. [...] została sprzedana dotychczasowemu najemcy wbrew ustawie o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości powinien być zastosowany tryb przetargowy. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Marcinowice wniósł o jej oddalenie, uznając swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym zarządzeniu jako prawidłowe. Ponadto wskazał, że orzecznictwo Sądu Najwyższego stoi na stanowisku, iż lokal zajmujący cały budynek może być odrębnym przedmiotem własności bądź odrębnym przedmiotem spółdzielczego prawa do lokalu, a zatem słusznym było, jak to uczyniła Gmina Marcinowice potraktowanie przedmiotowej nieruchomości jako nieruchomości lokalowej i w związku z tym sprzedaż przedmiotowego lokalu wraz z gruntem, celem uzyskania odrębnej nieruchomości. Możliwość wydzielenia nieruchomości lokalowej konstytuuje Kodeks cywilny w art. 46 § 1 K.c., który mówi, że nieruchomością może być także m.in. część budynku, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności. W tym przypadku, zdaniem Wójta, takim przepisem szczególnym jest ustawa o własności lokali, która w art. 2 ust. 1 mówi o odrębnej nieruchomości lokalowej (może nią być samodzielny lokal mieszkalny lub lokal o innym przeznaczeniu). Taki lokal musi spełniać odpowiednie wymogi samodzielności stwierdzone stosownym zaświadczeniem przez właściwy organ administracji publicznej. Niniejsza sprawa dotyczy lokalu użytkowego, który zajmuje cały budynek na działce będącej w użytkowaniu wieczystym Gminy. Nie ma podstaw do przyjmowania, że ustanowienie na rzecz nabywcy własnościowego prawa do lokalu było wadliwe ze względu na sprzeczność z ustawą, gdyż ustawa nie zakazuje ustanowienia prawa własności lokalu użytkowego obejmującego nawet cały pawilon handlowy. Ze zbyciem lokalu jako odrębnej nieruchomości na rzecz najemcy lokalu w trybie bezprzetargowym łączy się także udział we współwłasności gruntu (w tym wypadku 100%). Na potwierdzenie swoich racji przywołano stosowne orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na rozprawie w dniu 22 maja 2009 r. udział w sprawie zgłosił Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu. Prokurator przedstawił swoje stanowisko w sprawie podzielając zasadność skargi, w związku z czym wniósł o jej uwzględnienie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę wskazał, iż podstawę prawną do wydania zakwestionowanego zarządzenia stanowił, jak wyjaśnił Wójt Gminy w piśmie z dnia 12 listopada 2008 r. (RG-7224/32-1/08) przepis art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) zwanej dalej u.g.n. ( w zarządzeniu podano błędnie art. 37 ust. 1, który dotyczy formy przetargu) w związku z art. 34 ust. 6 u.g.n. i § 41 uchwały Rady Gminy Marcinowice Nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie ustalania zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi mienie komunalne Gminy Marcinowice. Według art. 37 ust. 2 pkt 1 u.g.n. nieruchomości publiczne są zbywane w drodze bezprzetargowej na rzecz osób, którym przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu wynikające z art. 34 u.g.n. Zgodnie z art. 34 ust. 6 wymienionej ustawy rada gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej własność gminy może przyznać, w drodze uchwały, pierwszeństwo w nabywaniu lokali ich najemcom lub dzierżawcom, z zastrzeżeniem art. 60. W oparciu o wskazaną delegację ustawową (ust. 6), Rada Gminy Marcinowice podjęła uchwałę Nr [...] z dnia [...] marca 2007 r., w której w rozdziale VI pt. "Sprzedaż lokali użytkowych" w § 41 przyznała pierwszeństwo w nabywaniu lokali użytkowych przeznaczonych do sprzedaży najemcom lokali, którzy na podstawie pisemnej umowy najmu korzystają z tych lokali i terminowo regulują wszystkie należności czynszowe za lokal (tzw. pierwszeństwo uznaniowe). Wojewódzki Sąd wskazał, iż sama ustawa o gospodarce nieruchomościami nie zawiera definicji legalnej pojęcia "lokal". Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustanowienie odrębnej własności lokali w domach wielolokalowych następuje według przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), która w art. 2 ust. 2 zawiera definicję lokalu. W myśl przywołanego przepisu lokalem samodzielnym (zarówno o charakterze mieszkalnym jak i wykorzystywanym zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne) jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb. Zawarte w art. 34 ust. 6 u.g.n. upoważnienie do przyznania określonym podmiotom przez jednostki samorządu terytorialnego prawa pierwszeństwa ograniczone jest do nabywania tylko i wyłącznie nieruchomości lokalowych. Brak jest zatem podstaw prawnych do przyznania pierwszeństwa w zbywaniu w drodze bezprzetargowej nieruchomości zabudowanej budynkiem użytkowym. Ustawodawca dopuszczając prawo ustanawiania pierwszeństwa w nabywaniu nieruchomości lokalowych, jednocześnie nie upoważnił właściwego organu gminy do ustanawiania pierwszeństwa w nabywaniu budynków użytkowych. Rada Gminy Marcinowice ustanawiając w wydanym przez siebie akcie (ww. uchwale) – zasady sprzedaży w drodze bezprzetargowej lokali użytkowych nie przekroczyła upoważnienia ustawowego. Natomiast Wójt Gminy Marcinowice zaskarżonym zarządzeniem zawierającym wykaz nieruchomości zabudowanej budynkiem użytkowym przeznaczonej do sprzedaży w drodze bezprzetargowej naruszył w sposób kwalifikowany art. 37 ust. 2 pkt 1 u.g.n. i § 41 powołanej uchwały. Podkreślono, że przy wykładni przepisów statuujących pierwszeństwo do nabycia określonego prawa należy mieć na uwadze, że są to przepisy o charakterze norm szczególnych, charakteryzujące się tym, że wynikające z nich preferencje są z reguły sprzeczne z gospodarką rynkową, z utworzeniem rynku nieruchomości i oparcia obrotu nimi na pewnych zasadach ekonomicznych. Sprawia to, że przepisy dotyczące pierwszeństwa muszą być interpretowane ściśle a nawet restrykcyjnie. Zatem nie można z celu, któremu mają służyć, wyprowadzać wniosku, że określone w nich pierwszeństwo obejmuje takie sytuacje, które nie są w nich wymienione. Według przywołanego w odpowiedzi na skargę przepisu art. 46 § 1 K.c. wyróżnia się trzy rodzaje nieruchomości: gruntowe, budynkowe i lokalowe, którą (bo o takiej Rada Gminy Marcinowice postanowiła w § 41 ww. uchwały) jest część budynku, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności Nieruchomość lokalową stanowi zatem wyodrębniona część składowa nieruchomości gruntowej (gdy budynek jest częścią składową gruntu) albo nieruchomości budynkowej. Nie ma przy tym znaczenia położenie budynku, rodzaj budynku (mieszkalny, użytkowy czy gospodarczy) i jego wielkość (ustawa o własności lokali zrezygnowała z dawnych rozróżnień za tzw. małe domy mieszkalne i domy wielomieszkaniowe), ani wielkość lokali (odrębną własność może tworzyć lokal o dowolnej powierzchni). Oznacza to, że przedmiotem nieruchomości gruntowej jest co innego niż przedmiotem nieruchomości lokalowej. Ustawodawca nie przyznał, w odniesieniu do innych rodzajów nieruchomości niż nieruchomości lokalowe, kompetencji organom gminy do sprzedaży bezprzetargowej tychże nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy Marcinowice, określając w wydanym przez siebie zarządzeniu nr [...] formę bezprzetargową sprzedaży nieruchomości zabudowanej budynkiem użytkowym (z garażem) położonej w M. przy ul. [...] wraz ze sprzedażą działki nr [...] o pow. 0,0585 ha z zachowaniem pierwszeństwa na rzecz aktualnego najemcy za cenę oszacowaną przez biegłego w łącznej kwocie [...], w sposób nieuprawniony wykroczył poza zakres upoważnienia kompetencyjnego wyznaczonego wskazanymi przepisami, rozszerzając zakres sprzedaży mienia komunalnego w drodze bezprzetargowej w stosunku do budynków użytkowych. Do pierwszeństwa w nabyciu dochodzi bowiem tylko i wyłącznie w sytuacji wyodrębnienia lokalu w ramach budynku, gdy zaś gmina zamierza sprzedać cały budynek bez wyodrębnienia lokali (choćby nawet budynek został uznany za jednolokalowy), to wówczas wykluczona jest możliwość sprzedaży w drodze bezprzetargowej budynku przeznaczonego w całości na inne cele niż mieszkalne. Oznacza to, że odrębna własność lokalu może być ustanowiona w każdym budynku obejmującym co najmniej dwa lub więcej samodzielnych lokali. W przeciwnym razie mamy do czynienia z prawem własności budynku wraz z prawem własności lub użytkowania wieczystego działki gruntu, na którym posadowiony jest budynek, co stanowi w konsekwencji nieruchomość gruntową w rozumieniu art. 46 § 1 K.c., a nie nieruchomość lokalową jak to błędnie interpretuje w rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy Marcinowice. Odnosząc się natomiast do stanowiska zajętego przez organ gminy w odpowiedzi na skargę Sąd wskazał, iż organ przywołując ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego – eksponuje wydane orzeczenia zapadłe w innych stanach faktycznych, a nawet częściowo prawnych. Ze wskazanych orzeczeń nie wynika, zdaniem Sądu, możliwość sprzedaży w drodze bezprzetargowej budynków użytkowych. Od powyższego wyroku, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) złożono skargę kasacyjną, w której zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 34 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) w związku z § 41 uchwały Nr [...] Rady Gminy Marcinowice z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie ustalenia zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi mienie komunalne Gminy Marcinowice polegające na przyjęciu, że powyższe podstawy prawne nie dawały uprawnienia Wójtowi Gminy Marcinowice do wydania zarządzenia Nr [...] Wójta Gminy Marcinowice z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie ogłoszenia wykazu nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży; 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) polegające na przyjęciu, że ww. przepis prawny nie dawał uprawnienia Wójtowi Gminy Marcinowice do zbycia nieruchomości zabudowanej lokalem użytkowym w drodze bezprzetargowej. Na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi Wojewody Dolnośląskiego z dnia 16 grudnia 2008 r. i jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż przepis art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami umożliwia właściwym organom podjęcie decyzji o przyznaniu pierwszeństwa, a tym samym zastosowaniu bezprzetargowego trybu zbycia lokali również w stosunku do lokali innych niż mieszkalne, o ile sprzedaż następuje na rzecz osób, które są najemcami lub dzierżawcami tych lokali. W praktyce najczęściej na podstawie tego przepisu dokonuje się prywatyzacji lokali użytkowych w trybie bezprzetargowym, lokali położonych w budynkach wielolokalowych ale również w budynkach użytkowych, w których znajduje się jeden lokal (budynki jednolokalowe). Przy rozważeniu możliwości sprzedaży bezprzetargowej takich budynków należy rozważyć czy obecna definicja samodzielnego lokalu mieszkalnego zawarta w ustawie o własności lokali obejmuje również budynki, w których znajduje się tylko jeden lokal zajmowany przez jednego najemcę i czy możliwa jest ich sprzedaż bez przetargu. Zdaniem skarżącego kasacyjnie wątpliwości w tym zakresie rozwiał Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt IV CSK 402/07, przy okazji rozważania czy lokal użytkowy obejmujący cały pawilon handlowy mieści się w definicji samodzielnego lokalu i stwierdził, że warunkiem koniecznym samodzielności lokalu jest wydzielenie izby lub izb składających się na lokal trwałymi ścianami, niekoniecznie wewnętrznymi, bo zewnętrzne również znajdują się w jego obrębie, a tym samym pawilon – lokal użytkowy mieści się w definicji samodzielnego lokalu. Biorąc zaś pod uwagę zasadę sprawiedliwości społecznej przejawiająca się w równym traktowaniu najemców zajmujących takie lokale jak i najemców zajmujących lokale w budynkach wielolokalowych należy stwierdzić, iż normę zawartą w art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy stosować właśnie do budynków będących w całości przedmiotem dzierżawy i najmu. Powołano się także na inne orzeczenia Sądu Najwyższego potwierdzające zasadność skargi kasacyjnej. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy i w związku z tym podlegała oddaleniu. Dokonana bowiem przez Sąd pierwszej instancji interpretacja art. 34 ust. 6 oraz art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm., zwana dalej ustawą) jest prawidłowa. Błędna wykładnia polega na mylnym rozumieniu określonej normy prawnej, a taka sytuacja nie zachodziła w niniejszej sprawie. Powołany przepis ust. 6 art. 34 ustawy stanowi, że m.in. rada gminy może przyznać w drodze uchwały pierwszeństwo w nabywaniu lokali ich najemcom. Rada Gminy skorzystała z tego ustawowego uprawnienia i podjęła stosowną uchwałę, w której w § 41 przyznano pierwszeństwo w nabywaniu lokali użytkowych gminy najemcom tych lokali, którzy korzystają z tych lokali na podstawie pisemnej umowy najmu i terminowo regulują należności wymienione za ten lokal. Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie zakwestionował tego uregulowania i zasadnie stwierdził, iż kompetencje rady gminy do przyznania pierwszeństwa nabycia lokalu dotyczy również lokali użytkowych. Wbrew twierdzeniu skargi Sąd pierwszej instancji nie dokonał odmiennej interpretacji tego przepisu. Dodać należy, że Sąd nie dokonywał wykładni art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy, który przewiduje bezprzetargowy tryb zbycia nieruchomości na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, a co za tym idzie nie mógł dokonać nieprawidłowej jego interpretacji. Natomiast rozważenia wymaga zarzut niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji powołanych przepisów. Niewłaściwe zastosowanie polega na błędnej subsumcji co wyraża się w tym, że ustalony w sprawie stan faktyczny został błędnie uznany za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w konkretnej normie prawnej, względnie gdy do ustalonego stanu faktycznego błędnie nie zastosowano określonej normy prawnej. Wskazać należy, iż przedmiotem oceny legalności było zarządzenie wójta o bezprzetargowej sprzedaży określonej nieruchomości zabudowanej z zachowaniem prawa pierwszeństwa dla aktualnego najemcy wraz z działką gruntową. Ani z tego zarządzenia, ani z jego załącznika opisującego przedmiotową nieruchomość nie wynika jaki charakter ma ta nieruchomość. Również z powołanych przepisów stanowiących podstawę prawną zakwestionowanego zarządzenia nie wynika jaki charakter ma przeznaczona do sprzedaży nieruchomość i jaka jest podstawa prawna zbycia jej w trybie bezprzetargowym, przy czym powołano się tutaj na uchwałę Rady Gminy Marcinowice [...] z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie ustalenia zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi mienie komunalne, nie wskazując konkretnego przepisu uchwały, który pozwalałby na bezprzetargową sprzedaż przedmiotowej nieruchomości. Należy zwrócić przy tym uwagę, iż powyższa uchwała jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, iż z godnie z art. 87 ust. 2 w zw. z art. 94 Konstytucji RP stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy Marcinowice. Wójt gminy wykonując powyższą uchwałę zobligowany był do przestrzegania jej zapisów. Żaden bowiem z przepisów uchwały nie zezwalał wprost na bezprzetargowy tryb zbycia "nieruchomości zabudowanej wraz z działką gruntu". Z akt sprawy wynika, że budynek znajdujący się na przedmiotowym gruncie ma charakter użytkowy. W związku z tym w ocenie skarżącego istniała podstawa do zastosowania § 41 ww. uchwały w zw. z art. 34 ust. 6 i art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy. Pogląd ten nie jest prawidłowy. Bezsporne jest, iż powołany przepis uchwały, jak i ustawy o gospodarce nieruchomościami odnoszą się do możliwości zbycia w drodze bezprzetargowej lokali użytkowych. Jednakże przedmiotowe zarządzenie przeznaczało do bezprzetargowej sprzedaży nie lokal użytkowy ale nieruchomość zabudowaną. Należy całkowicie zgodzić się z wywodami Sądu pierwszej instancji co do rodzajów nieruchomości wyróżnianych w polskim systemie prawnym i zbędne jest tu ich powtarzanie. Z treści zarządzenia wynika, iż do sprzedaży przeznaczono nieruchomość gruntową, a nie lokal użytkowy. W związku z tym powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej orzeczenie Sądu Najwyższego odnoszące się do możliwości uznania za lokal użytkowy całego budynku, nie mają w niniejszej sprawie znaczenia. W takiej sytuacji stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej subsumcji powołanych przepisów prawa materialnego. Z tych wszystkich względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd oddalił wniosek Wojewody Dolnośląskiego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem nie zostało wykazane aby niezbędne koszty, o których mowa w art. 205 ww. ustawy, zostały poniesione przez tę stronę.