I SA/Po 79/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Ruszyński Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu w dniu 05 maja 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę. /-/ E. Brychcy /-/ K. Pawlicki /-/ J. Ruszyński Decyzją z dnia /-/ Burmistrz Gminy /-/ ustalił U. Ś. wymiar podatku za rok/-/ – od wyodrębnionego w budynku mieszkalnym, położonym w /-/ przy ul. /-/ lokalu mieszkalnego nr /-/ o powierzchni użytkowej /-/ oraz od gruntu i części budynków, stanowiących współwłasność U. Ś. oraz K. i W. małż. S. – w kwocie /-/. Jako podstawę prawnomaterialną rozstrzygnięcia powołano art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2, art. 3 ust. 5, art. 4-7 oraz art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. z 2006r. Dz. U. Nr 121, poz. 844 ze zm.), a także uchwałę nr /- / Rady Miejskiej Gminy /-/ z dnia /-/ w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urzęd. Woj. Wlkp. Nr 189, poz. 5215) oraz uchwałę nr /-/ z dnia /-/ w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości (Dz. Urzęd. Woj. Wlkp. Nr 189, poz. 4409 ze zm.). Na wskazaną kwotę złożyły się: – Kwota /-/, jako podatek od wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr /-/ o powierzchni/-/, przy zastosowaniu stawki /-/zł; – kwota /-/ - jako podatek od budynków niemieszkalnych o wysokości powyżej 2,20m stanowiących współwłasność - cała powierzchnia budynku wynosi /-/ , podstawę opodatkowania – /-/- ustalono w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu (/-/) do powierzchni użytkowej całego budynku (/-/), dla tak ustalonej podstawy zastosowano stawkę /-/zł; – kwota /-/ - jako podatek od budynków niemieszkalnych o wysokości powyżej 2,20m związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowiącej współwłasność - cała powierzchnia budynku to /-/, podstawę opodatkowania ustalono przy uwzględnieniu współczynnika, to jest stosunku powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego do powierzchni użytkowej całego budynku (/-/) i określono ją na/-/, stawka podatku wyniosła w tym przypadku/-/; – kwota /-/- jako podatek od pozostałych gruntów stanowiących współwłasność (działki oznaczone w ewidencji gruntów jako "Bp" i "B") o powierzchni /-/, podstawę opodatkowania określono przy zastosowaniu wskazanego wyżej współczynnika i określono ją na /-/, stawka wyniosła /-/; – kwota /-/– jako podatek od dróg stanowiących współwłasność o powierzchni/-/, podstawę opodatkowania określono przy zastosowaniu w/w współczynnika i określono na /-/, stawka wyniosła/-/; – kwota /-/ jako podatek od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowiących współwłasność o powierzchni/-/ ; podstawę opodatkowania określono przy zastosowaniu wymienionego współczynnika na /-/ , stawka podatkowa wyniosła w tym przypadku/-/; – zastosowano zwolnienie podatkowe dla strychu będącego częścią budynku stanowiącego współwłasność, w którym wyodrębniono dwa lokale. W uzasadnieniu wskazano, że w roku /-/ U. Ś. była współwłaścicielką działek o łącznej powierzchni /-/, położonych w /-/, przy ul./-/, zapisanych w księdze wieczystej KW Nr /-/ prowadzonej przez Sąd Rejonowy w /-/ , oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolami: "Bp" jako zurbanizowane tereny niezabudowane oraz "B" jako tereny mieszkaniowe. Na działkach znajdowały się przez cały /-/ trzy budynki, które dla celów podatkowych organ scharakteryzował jako: budynek mieszkalny, budynek niemieszkalny – gospodarczy oraz budynek niemieszkalny gospodarczy związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W roku 1978 z budynku mieszkalnego wydzielono dwa lokale mieszkalne, z których jeden – znajdujący się na piętrze – o powierzchni użytkowej/-/, dla którego założono nową księgę wieczystą, stanowi własność U. Ś. Organ powołał się na treść art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej u.p.o.l.) zgodnie z którym, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Organ zauważył, że opodatkowaniu podlegają wszystkie przedmioty opodatkowania wchodzące w skład nieruchomości gruntowej stanowiącej współwłasność. Grunty opodatkowano zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027; dalej u.p.g.d.), to jest na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. W odwołaniu z dnia /-/ podatniczka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W ocenie strony powoływanie się organu na zapisy w ewidencji gruntów, które niezgodnie z dokumentacją prawną nieruchomości nie mogą służyć jako podstawa do wyznaczania podatków. Decyzją z dnia /-/ Samorządowego Kolegium Odwoławczego w /-/ utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym (art. 7a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Przy czym przy ustaleniu powierzchni i klasy gruntów na potrzeby podatku od nieruchomości brane są pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów, prowadzonej dla danej miejscowości. Przedmiotowe grunty, będące we współwłasności strony w rejestrze gruntów zostały opisane jako zurbanizowane tereny niezabudowane, tereny mieszkaniowe i tereny pod drogi. Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut, że są to grunty rolne, które winny być opodatkowane podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy nie miał również zastrzeżeń do sposobu ustalenia przez organ I instancji udziałów w podatku od nieruchomości w stosunku do tych części nieruchomości, które stanowią współwłasność podatniczki. W skardze z dnia /-/ U. Ś. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w związku z naruszeniem art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 121, 122, 182 i 191 Ordynacji podatkowej, a także art. 2 ust. 2 oraz art. 7a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz rozporządzeń Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 28 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie ewidencji podatku nieruchomości. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna. W decyzji wskazano szczegółowo rodzaj nieruchomości będący podmiotem opodatkowania, powierzchnię poszczególnych budynków, gruntów i dróg, zastosowaną stawkę podatku ewentualnie podstawę prawną zwolnienia z tego podatku (k. 5 akt administracyjnych). Ustalenia w zakresie stanu faktycznego organ oparł na zebranych w sprawie dowodach: – odpisie z księgi wieczystej KW nr /-/ (k. 60 akt administracyjnych dołączonych do sprawy o sygn. I SA/Po 161/09), w której w dziale II jako właścicieli wskazano osoby wpisane do KW /-/ i KW /-/ tj. K. i W. małż. S. (k. 59 – j.w.) oraz U. S. S. (k. 58 – j.w.). lokal mieszkalny nr /-/ przy ul. /-/ opisano jako mieszkanie na piętrze o pow. /-/. Ponadto ujawniono udział właściciela lokalu nr /-/ we współwłasności nieruchomości; – ewidencji gruntów i budynków (k. 108 i 109 – j.w.), z którego wynika, że pod symbolem "Bp" oznaczono zurbanizowane terenu niezabudowane (/-/ha), "B" – tereny mieszkaniowe (/-/ha), "dr" – drogi (/-/ha); – zaświadczeniu Starosty Powiatowego w /-/z dnia /-/(w aktach administracyjnych sprawy), z którego wynika, że w wyniku dokonanego w /-/ podziału działek w operacie ewidencyjnym działki o nr /-/ w części dotyczącej klasyfikacji użytków gruntowych oznaczono jako "Bp" (zurbanizowane tereny niezabudowane), "B" (tereny mieszkaniowe) i "dr" (drogi). Na podstawie w/w dowodów organy miały więc podstawy, aby w uzasadnieniach swoich decyzji powołać się na treść art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W świetle w/w przepisu organy podatkowe, ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Stąd też zarzuty skarżącej, wielokrotne powtarzane w toku postępowania, jak i w skardze, które w istocie zmierzały do zakwestionowania danych w tych rejestrach zawartych, nie mogły odnieść skutku w niniejszym postępowaniu. Organy były związane danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Prawidłowa klasyfikacja gruntów ujawniona w odpowiedniej ewidencji nie może być kwestionowana w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości (por. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 r., II FSK 1522/05). Nie mógł przy tym odnieść skutku zarzut naruszenia art. 194 § 1 i 3 ordynacji podatkowej. Zgodnie z powołanym przepisem dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (§ 1), jednak możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko takim dokumentom (§ 3). O ile bowiem nie budzi wątpliwości, iż danym z ewidencji gruntów przysługuje walor dokumentu urzędowego, to jednak podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. Dokonana przez skarżącą wykładnia art. 21 ust. 1 u.p.g.k., w istocie zmierza do odwrócenia ciężaru dowodu. Strona wywodzi bowiem, iż to organ winien przedstawić dokument, który uzasadnia taki, a nie inny zapis w ewidencji gruntów, gdy tymczasem, w postępowaniu podatkowym informacje zawarte w tej ewidencji, są wiążące. Skoro zatem - na podstawie art. 21 u.p.g.k. ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym – to jeżeli skarżąca kwestionuje zawarte tam dane, winna najpierw wystąpić o ich zmianę, w przewidzianym przepisami trybie. Następnie dopiero może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji dotyczących zobowiązań podatkowych. W świetle okoliczności niniejszej sprawy brak było podstaw do przyjęcia prze organ podatkowy innych danych aniżeli wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym odwołanie się przez skarżącą do przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości nie mogło stanowić skutecznego zarzutu skargi. Skarżąca nie przedstawiła zresztą żadnych konkretnych argumentów, z których wynikałoby, iż wskazane w ewidencji przeznaczenie gruntów jest wadliwe. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122, 124 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Ustawodawca jednoznacznie zatem powiązał obowiązek podatkowy od gruntu z lokalem stanowiącym odrębną własność. Zasadnie zatem organy odniosły powierzchnię użytkową lokali stanowiącego własność skarżącej do powierzchni użytkowej całego budynku mieszkalnego i tak ustaloną proporcję zastosowały do powierzchni wspólnych części budynku i gruntów oraz budynków stanowiących współwłasność. Podstawą zaskarżonej decyzji nie był art. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stąd organ tego przepisu nie mógł naruszyć, a wskazane przez stronę definicje legalne znajdujące się w omawianym przepisie dotyczą właśnie tej ustawy i nie mogą bezpośrednio kształtować sytuacji prawnopodatkowej podatnika. Niezrozumiały jest przy tym zarzut naruszenia przez organ ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). przepisy tej ustawy nie były bowiem także podstawą zaskarżonej decyzji, natomiast odrębna własność lokalu, stanowiła wyłącznie część składową stanu faktycznego stanowiącego element normy prawnej wyrażonej w treści przepisu art. 3 ust. 5 u.p.o.l. W tym aspekcie nieznany i (niezrozumiały) jest też zarzut niezgodności ustaleń stanowiących podstawę decyzji ze stanem prawnym nieruchomości określonym w księdze wieczystej KW nr/-/, skoro ani sam fakt wydzielenia lokali, ani ich powierzchnia nie były kwestionowane. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż: – odnośnie zarzutu naruszenia art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 247 Ordynacji podatkowej – po pierwsze, w sprawie znajdują zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, a nie k.p.a., a brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż w sprawie naruszono przepisy i właściwości; po drugie, co wynika z powyższych rozważań, decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej, ani nie zawiera wad powodujących jej nieważność z mocy prawa, czy – tym bardziej – nie zawiera wady powodującej jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa; – odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717), należy podkreślić, iż nie był on podstawą rozstrzygania organów, ani w żadnej mierze nie może w sposób bezpośredni kształtować on elementów konstrukcyjnych podatku: wskazany przepis przewiduje bowiem wyłącznie możliwość wykorzystywania terenów, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Przyznaje on zatem uprawnienie władającemu terenem do korzystania z tego terenu w sposób inny, niż określony w planie miejscowym. Badanie takich okoliczności wykraczało poza granice niniejszej sprawy; – odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7a u.p.o.l. należy podkreślić, iż przepis ten, adresowany do organów podatkowych w zakresie prowadzenia ewidencji podatkowej, nie był podstawą zaskarżonej decyzji; brak jego wskazania nie może stanowić naruszenia prawa, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania, skoro z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż ustalając wysokość podatku organy korzystały z danych z ewidencji gruntów. Tworząc ewidencję podatkową organy podatkowe współdziałają ze Starostą prowadzącym ewidencję gruntów i budynków, co zresztą wynika z treści art. 7a ust. 2, zgodnie z którym ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane wynikające także z ewidencji gruntów i budynków. W sprawie właśnie takie ustalenie miało miejsc, skoro, jak wynika z a akt postępowania – w ewidencji podatkowej prowadzonej przez organ podatkowy, do momentu otrzymania z Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w /-/ zawiadomienia o zmianie w rejestrze gruntów z dnia /-/ nieruchomości stanowiące współwłasność skarżącej oznaczone były jako grunty rolne i to na skutek tego zawiadomienia, dokonano ich aktualizacji, co wyjaśnił organ w piśmie z /-/ (w aktach administracyjnych). Z kolei z wymienionego pisma Starosty z dnia /-/ wynika, iż z chwilą dokonania odnowy operatu ewidencji gruntów miasta /-/, tj. w roku /-/, działkom nadano dwa rodzaje użytków: tereny mieszkaniowe i zurbanizowane tereny niezabudowane. Ustalenie przeznaczenia gruntów w roku /-/ dokonane na podstawie danych w ewidencji gruntów jest z powyższymi dokumentami zgodne, nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości i należy je uznać za prawidłowe. W tych okolicznościach Sąd, uznając skargę za niezasadną, oddalił ją na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/E. Brychcy /-/ K. Pawlicki /-/ K. Pawlicki /za nieobecnego sędziego- w stanie spoczynku/ kk