I SA/Go 144/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant referent Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2009 r. sprawy ze skargi SW S.A. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej spółki kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. SW Spółka Akcyjna zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim interpretację indywidualną Ministra Finansów wydaną przez organ upoważniony do wydawania interpretacji a mianowicie przez Dyrektora Izby Skarbowej w dniu [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 18 sierpnia 2008 r. skarżąca Spółka złożyła na urzędowym formularzu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej i wskazując, że przedmiotem interpretacji mają być przepisy art. 41 ust. 6-9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54,poz. 535 ze zm.), zwanej ustawa o VAT. Przedstawiając zaistniały stan faktyczny skarżąca podała, że sprzedała towar firmie z USA i towar ten dostarczono do ostatecznego odbiorcy w Szwajcarii. Dostawa została zlecona przewoźnikowi, natomiast odprawę celną dokonano w Urzędzie Celnym. Jako urząd celny wyprowadzenia poza obszar Wspólnoty został wskazany (pole 29 SAD) niemiecki urząd celny. Po wykonaniu usługi transportowej przewoźnik nie zwrócił skarżącej egzemplarza 3 dokumentu SAD, składając pisemne oświadczenie o dostarczeniu towaru do odbiorcy w Szwajcarii oraz wskazując urzędy celne, w których dokonano odprawy eksportowej w Niemczech i odprawy importowej w Szwajcarii. Jednocześnie przewoźnik oświadczył, że dokument SAD strona 3 został zagubiony przez kierowcę i nie jest możliwe jego odszukanie. W zaistniałej sytuacji Spółka zwróciła się do Urzędu Celnego o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wywóz towaru poza obszar Wspólnoty, jednak jej wniosek został rozpatrzony odmownie, bowiem urząd celny stwierdził, że był jedynie urzędem objęcia towaru procedurą wywozu i nie dysponuje dokumentacją umożliwiająca potwierdzenie wyprowadzenie z obszaru Wspólnoty. Poinformował skarżącą, że należy zwrócić się do urzędu wskazanego w polu 29 SAD, zatem zwróciła się ona z prośbą do niemieckiego urzędu celnego, skąd otrzymała odpowiedź, że przepisy celne nie zezwalają na późniejsze (dodatkowe) potwierdzenie eksportu. SW zwróciła się następnie do odbiorcy towaru w Szwajcarii o udostępnienie dokumentów celnych importowych, potwierdzających otrzymanie od niej towaru i wprowadzenie na obszar Szwajcarii. Powyższe dokumenty Spółka otrzymała. Dalej skarżąca wskazała, że w związku z tym, iż w miesiącu dokonania sprzedaży nie dysponowała dokumentami ze Szwajcarii, sprzedaż ta została opodatkowana stawką 22%. Obecnie zaś posiada kserokopie 3 strony SAD z pieczątką urzędu celnego wyjścia, list przewozowy (CMR) z pieczątka urzędu celnego wyjścia oraz pieczątką i podpisem potwierdzającym odbiór towaru przez firmę szwajcarską , oświadczenie przewoźnika o dostarczeniu towaru do odbiorcy w Szwajcarii i oświadczenie o zagubieniu karty 3 SAD, kopie faktury, zapłatę należności za sprzedany towar, kserokopie dokumentów celnych importowych odbiorcy w Szwajcarii. Do tak przedstawionego stanu faktycznego, w dalszej części wniosku o interpretację, przyporządkowane zostało następujące pytanie Spółki SW: "Czy posiadane przez spółkę dokumenty potwierdzające sprzedaż eksportową uprawniają do zastosowania stawki 0% podatku od towarów i usług i czy w związku z tym spółka może sporządzić korektę wcześniej złożonej deklaracji VAT, w której wykazała tę sprzedaż ze stawką 22% podatku?" Prezentując własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego Spółka podała, że posiadane przez nią obecnie dokumenty, pomimo braku oryginału karty 3 SAD, potwierdzają fakt wywozu towaru poza terytorium Wspólnoty, a tym samym stanowią podstawę do sporządzenia korekty deklaracji VAT-7 i zastosowania stawki 0% podatku. Pismem z dnia [...] października 2008 r. nr [...] skarżąca została wezwana przez organ uprawniony do wydania interpretacji (Dyrektora Izby Skarbowej), na podstawie art. 169 § 1 w zwi. z art. 14 h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej Ordynacja podatkowa, by w terminie 7 dni od doręczenia wezwania uzupełniła swój wniosek "o doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego". Miało ono polegać na uzupełnieniu opisanego stanu faktycznego o informacje dotyczące posiadanej przez wnioskodawcę kserokopii 3 strony SAD, a mianowicie: czy wymieniona kserokopia jest potwierdzona za zgodność z oryginałem przez urząd celny wyprowadzenia i czy znajdują się na niej oryginalne pieczęcie urzędu celnego, potwierdzające wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty. W wezwaniu wskazano, że nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżąca Spółka podała, że posiadana przez nią kopia 3 strony SAD nie jest opatrzona pieczęcią urzędu celnego wyprowadzenia, którym był niemiecki urząd celny. Powtórzyła też, załączając kopie korespondencji z urzędem celnym wyprowadzenia, że urząd ten odmówił wystawienia zaświadczenia potwierdzającego wywóz towaru do Szwajcarii ze względu na to, że przepisy nie pozwalają n późniejsze (dodatkowe) potwierdzenie wywozu, jeżeli uprzednio zostało to potwierdzone na oryginale dokumentu SAD. Dodatkowo skarżąca wskazała, że zgodnie ze stwierdzeniem niemieckiego urzędu celnego zwróciła się do bezpośredniego importera w Szwajcarii o przekazanie dokumentów odprawy importowej i Spółka takie dokumenty posiada. Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów w wydanej na podstawie art. 14b § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej interpretacji indywidualnej z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] uznał stanowisko SW za nieprawidłowe. W uzasadnieniu przytoczył szereg przepisów ustawy o VAT (m.in. art. 5 ust. 1, art. 2 pkt 8, art. 7 ust. 1 pkt 1-4, art. 19 ust. 1) a następnie podał, że w eksporcie towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą potwierdzenia przez urząd celny określony w przepisach celnych wywozu towaru poza terytorium Wspólnoty (art. 19 ust. 6 cyt. ustawy). Wskazał też, że zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy, w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit.a, stawka podatku wynosi 0% i stawkę tę, w myśl art. 41 ust. 6 stosuje się pod warunkiem, że podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany miesiąc otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty. Podał następnie, że z przytoczonych przepisów wynika uwarunkowanie zastosowania stawki 0% podatku przy eksporcie od potwierdzenia przez urząd celny określony w przepisach celnych wywozu towaru poza terytorium Wspólnoty. Przy zastosowaniu stawki 0% istotne jest posiadanie dokumentu z takim potwierdzeniem. Organ podkreślił przy tym, że przepisy ustawy o VAT nie precyzują, w jakiej formie powinien być sporządzony dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty. W związku z powyższym, zdaniem organu, dla rozstrzygnięcia tej kwestii należy odwołać się do przepisów celnych, którymi od momentu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej są przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.) - WKC oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE L 253 z dnia 11 października 1993 r. ze zm.) - RWKC. Omawiając stosowne przepisy WKC dotyczące spełnienia formalności wymaganych w procedurze wywozu (art. 161 ust. 1 i 5 , art. 182 ust. 3) Dyrektor Izby Skarbowej wskazał też, że stosownie do art. 792 RWKC, jeżeli zgłoszenie wywozowe jest sporządzane na podstawie jednolitego dokumentu administracyjnego (SAD), to należy wykorzystać egzemplarze 1,2 i 3. Dalej podał szczegółowo, że urząd celny, w którym zostało złożone zgłoszenie wywozowe (urząd celny wywozu) opatruje pieczęcią pole A i w zależności od przypadku, wypełnia pole D. W przypadku zwolnienia towarów zachowuje kartę 1 SAD, przesyła kartę 2 SAD do urzędu statystycznego państwa członkowskiego urzędu celnego wywozu i zwraca kartę 3 SAD osobie zainteresowanej. Na podstawie art. 793 RWKC karta 3 jednolitego dokumentu administracyjnego, jak również towary zwolnione do wywozu przedstawiane są w urzędzie celnym wyprowadzenia, którym w przypadku transportu drogowego, zgodnie z art. 793 ust. 2 RWKC, jest ostatni urząd celny przed opuszczeniem przez towary obszaru celnego Wspólnoty. Zgodnie z art. 793a RWKC do obowiązków urzędu celnego wyprowadzenia należy zaś upewnienie się, czy przedstawione towary są towarami zgłoszonymi oraz ich nadzorowanie i potwierdzenie ich fizycznego wyjścia przez poświadczenie odwrotnej strony karty 3 SAD, a takim poświadczeniem jest pieczęć z nazwą urzędu i data. W konkluzji swojego stanowiska organ stwierdził, że z powołanych przepisów wynika, iż dokumentem stanowiącym dowód dokonania eksportu towarów jest potwierdzona przez graniczny urząd celny Wspólnoty kart nr 3 jednolitego dokumentu administracyjnego. Podał ponadto, ze dokumentem potwierdzającym czynność eksportu jest również wydane przez właściwy urząd celny na podstawie art. 793 RWKC zaświadczenie, do którego stosuje się przepisy działu VIII Ordynacji podatkowej. Wydanie takiego zaświadczenia jest jednak możliwe tylko wówczas, gdy urzędem właściwym do dokonania takiego potwierdzenia będzie urząd celny zlokalizowany na terytorium Polski. Reasumując organ podał, iż w świetle dokonanej analizy przepisów prawa podatkowego stwierdza, że jeżeli podatnik z różnych przyczyn nie dysponuje oryginałem dokumentu SAD 3, fakt dokonania eksportu bezpośredniego towaru może być również udokumentowany w formie zaświadczenia wydanego przez urząd wyjścia. Zaświadczeniem takim może być również stosowne potwierdzenie urzędu celnego , naniesione na kopii dokumentu SAD 3 lub kserokopia dokumentu SAD 3 , jeżeli jest potwierdzona za zgodność z oryginałem przez organ celny. W końcu organ stwierdził, że jak wynika z dokonanej analizy , Spółka dla przedmiotowej transakcji posiada dokumenty, które nie spełniają wymogu wynikającego z art. 41 ust. 5 ustawy o VAT, czyli nie potwierdzają wywozu towaru poza terytorium Wspólnoty. Powyższą interpretację doręczono Spółce w dniu 19 listopada 2008 r., natomiast w dniu 28 listopada 2008 r. do organu zostało skierowane wezwanie strony do usunięcia naruszenia prawa, którego podstawą były przepisy art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Według Spółki dokonana interpretacja narusza art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, bowiem przepis ten nie stawia wymogu, że jedynym dokumentem potwierdzającym wywóz jest dokument SAD potwierdzony przez urząd celny wyprowadzenia. Strona twierdziła, że nieokreślenie w ustawie o VAT rodzaju dokumentu potwierdzającego wywóz oznacza, iż podatnik ma prawo, dla zastosowania stawki 0% przewidzianej dla eksportu, udokumentować wywóz towaru każdym wiarygodnym dokumentem lub dokumentami, które potwierdzają, że taki wywóz nastąpił. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawartej w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w wyniku ponownej analizy sprawy, z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzono brak podstaw do zmiany dokonanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W przepisanym terminie 30 dni od doręczenia odpowiedzi organu SW S.A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim , wywiedzioną na podstawie następujących zarzutów: 1) naruszenia w toku wydawania przedmiotowej interpretacji indywidualnej art. 41 ust. 6 i 8 ustawy o VAT przez błędną interpretację i uznanie, że w świetle powołanego przepisu i wskazanego stanu faktycznego Spółka nie dysponuje dokumentami określonymi w art. 41 ust. 6 i ust. 8 tej ustawy i z tego względu sprzedaż taka podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w stawce 22%; 2) błędnego zastosowania przy wydawaniu przedmiotowej interpretacji indywidualnej Wspólnotowego Kodeksu Celnego w sytuacji, gdy reguluje on inne dziedziny i ma zastosowanie do odmiennej sytuacji oraz gdy z samej treści WKC wynika , że jest on stosowany bez uszczerbku dla przepisów szczególnych przyjętych w innych dziedzinach, a kwestie podatku od towarów i usług , w tym przesłanki materialne i formalne jego naliczania oraz wysokość stawek w całości reguluje ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Oponując przeciwko przedmiotowej interpretacji skarżąca podniosła, że dokonano takiej interpretacji w sytuacji, gdy podatnik posiada dokumenty wykazujące w sposób niebudzący wątpliwości fakt przeprowadzenia transakcji eksportu towaru w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit.a ustawy o VAT, a jednocześnie zbiór dokumentów dowodzących wykonanie sprzedaży eksportowej w rozumieniu cyt. przepisu stanowią kserokopie karty 3 SAD z pieczątką urzędu celnego wyjścia, trzy kserokopie kart 3 SAD z pozostałych pojazdów transportu wraz z pieczęciami niemieckich służb celnych, list przewozowy (CMR) z pieczątkami i podpisami urzędu wyjścia oraz odbiorcy towaru, listy przewozowe (CMR) pozostałych trzech pojazdów, oświadczenie przewoźnika o zagubieniu karty 3 SAD, kopie faktury, potwierdzenie zapłaty za towar, kopie dokumentów celnych importowych odbiorcy w Szwajcarii wraz z pieczątkami szwajcarskiego urzędu celnego - potwierdzenie oclenia, potwierdzenie opodatkowania VAT i faktura, zamówienie i jego potwierdzenie , zezwolenie na eksport, protokół odbioru pieca. Skarżąca nie ma możliwości przedstawienia dokumentu zgłoszenia do odprawy celnej SAD karta 3 z pieczątką Urzędu Celnego (urzędu wyprowadzenia) ze względu na fakt jego zagubienia przez firmę transportową, co zostało potwierdzone stosownym oświadczeniem. Spółka wskazała przy tym na brak możliwości uzyskania zaświadczenia urzędu celnego na podstawie art. 793 RWKC. Zarzucając powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skargi Spółka twierdziła stanowczo, że organ skarbowy dokonując indywidualnej interpretacji prawa błędnie uznał, iż we wskazanym stanie faktycznym jedynym dokumentem potwierdzającym eksport pieca poza obszar Wspólnoty jest dokument SAD 3 z pieczęcią urzędu celnego wyprowadzenia. Wskazała dodatkowo, że Dyrektor Izby Skarbowej nie wziął pod uwagę faktu, iż umowa sprzedaży zawarta pomiędzy SW S.A. a RSL dotyczyła nie poszczególnych części pieca, tylko całego pieca. Nie zawarto kilku umów sprzedaży, ale jedna taką umowę na jeden piec, którego dostawa, tylko ze względu na wielkość i wagę, była realizowana przy pomocy czterech samochodów. Eksport nie dotyczył więc każdej części pieca z osobna, ale pieca jako całości. Tymczasem organ skarbowy dokonując interpretacji nie wziął pod uwagę powyższych okoliczności i w konsekwencji skarżąca musiała zapłacić wyższy podatek od części eksportu jednego towaru. Według wskazania skarżącej znamienne jest przy tym, że szwajcarskie służby celne potraktowały wszystkie cztery samochody jako import jednego pieca i na tę okoliczność zostały wystawione tylko trzy dokumenty (potwierdzenie oclenia, potwierdzenie opodatkowania VAT i faktura), które traktują transport jako całość - jeden towar, podlegający jednemu ocleniu i opodatkowaniu. W ocenie skarżącej w świetle powyższego organ podatkowy powinien potraktować eksport pieca jako całość i uznać, że dokonano jego wywozu poza terytorium Wspólnoty, pomimo braku jednego dokumentu SAD 3. Szczególnie, że SW posiada trzy pozostałe karty 3 SAD oraz szereg dokumentów, które potwierdzają, że cały piec, w tym części transportowane na pojeździe, którego kierowca zgubił SAD 3, opuścił terytorium Wspólnot i dotarł do odbiorcy w Szwajcarii. Tym samym strona skarżąca legitymuje się dokumentami wspólnotowego urzędu celnego, które co najmniej w sposób pośredni potwierdzają eksport pieca do Szwajcarii. Skarżąca twierdziła dalej, że bez wątpienia są to dokumenty w rozumieniu art. 41 ust. 6 i 9 ustawy o VAT, zostały wypełnione więc wszystkie przesłanki merytoryczne i formalne umożliwiające Spółce zastosowanie 0% stawki podatku. Ponadto strona skarżaca wskazała, że sam ustawodawca w art. 41 ustawy o VAT dokonał rozróżnienia na dokumenty celne i inne dokumenty. Ustępy 6, 7 i 9 tego artykułu zawierają bowiem wyraz "dokument", natomiast tylko ustęp 8 zawiera wyraz "dokument celny". Wobec tego organ podatkowy nie może stawiać znaku równości pomiędzy tymi pojęciami wbrew intencji ustawodawcy, który gdyby chciał tym pojęciom nadać jednakowe znaczenie nie dokonywałby takiego rozróżnienia. W rozwinięciu zarzutu błędnego zastosowania WKC przy wydawaniu przedmiotowej interpretacji podniesiono, że Dyrektor Izby Skarbowej nieprawidłowo zastosował przepisy celne w sytuacji, gdy przedmiotem sprawy jest interpretacja ustawy o podatku od towarów i usług. Czym innym są przepisy dotyczące prawa celnego, a czym innym przepisy dotyczące wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej. Według skarżącej organ skarbowy miesza zatem dwa porządki prawne, które co prawda pozostają w styczności, jednakże regulują różne dziedziny i maja zastosowanie do odmiennych sytuacji. Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zdaniem straony skarżącej całościowo normuje kwestie związane z podstawą opodatkowania, wysokością stawek oraz przesłanek materialnych i formalnych ich zastosowania. Na koniec skarżąca Spółka wskazała jeszcze, że zgodnie z art. 205 ust. 1 RWKC dokument SAD jest tylko urzędowym wzorem zgłoszenia celnego towarów, który pośrednio wskazuje na fakt dokonania wywozu towaru z terytorium Wspólnot. Stąd też uzasadnione jest twierdzenie, iż obok tego dokumentu strona może wykazać eksport za pomocą innych jeszcze dokumentów. Dyrektor Izby Skarbowej w będącym odpowiedzią na skargę piśmie z dnia [...] marca 2009 r. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w udzielonej skarżącej indywidualnej interpretacji podatkowej. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze organ podniósł na wstępie kwestię formalną a mianowicie to, że zarzuty skargi zostały odniesione przez pełnomocnika skarżącej Spółki do interpretacji z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...], gdy we wskazanym terminie i pod podanym numerem została udzielona odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast zaskarżona interpretacja została wydana w dniu [...] listopada 2008 r. znak [...]. Pozostając przy swoim dotychczasowym stanowisku co do konieczności odwołania się do przepisów celnych organ twierdził, że skoro wspólnotowe przepisy celne szczegółowo określają tryb wydawania przez urzędy celne potwierdzeń wywozu towarów poza terytorium Wspólnoty, to za dokument, o którym mówi ustawa o VAT, uprawniający do zastosowania stawko 0%, można uznać tylko taki dokument , który został wystawiony i potwierdzony zgodnie ze wskazanym zasadami, a nie każdy dokument, z którego wynika, że towary opuściły Wspólnotę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), w której w art. 1 ust. 2 określono, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - zwanej P.p.s.a. Takiej kontroli sądowej podlegają też pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, co wynika z art. 3 § 1 pkt 4a P.p.s.a. Powyższe oznacza, że akt administracyjny będący interpretacją podatkową może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w wyżej powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. W myśl art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit.c P.p.s.a. sąd uchyla zaskarżony akt , jeśli stwierdzi, że został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tak określonym zakresie kognicji Sąd rozpoznający skargę Spółki Akcyjnej SW uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. Indywidualna interpretacja podatkowa jakiej dokonał na wniosek skarżącej Spółki Dyrektor Izby Skarbowej jako organ upoważniony w tym zakresie do działania w imieniu Ministra Finansów, w ocenie Sądu została wydana z naruszeniem prawa materialnego będącego przedmiotem tej interpretacji, a mianowicie z art. 41 ust. 6 i 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 , poz.535 ze zm.). Na wstępie należy wskazać, że choć została zaskarżona interpretacja podatkowa z literalnym wskazaniem w skardze nie samego aktu interpretacji, tylko późniejszej odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to Sąd nie uznał tego za przeszkodę formalną do rozpoznania skargi i ewentualnego uznania jej za niedopuszczalną. Z treści skargi wynika bowiem jasno, że zarzuty mają charakter merytoryczny i zostały sformułowane w odniesieniu do interpretacji dotyczącej art. 41 ust. 6 i 8 ustawy o VAT, dokonanej przez organ podatkowy co do istoty w piśmie z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]. Ponadto należało mieć na względzie przepis art. 134 § 1 P.p.s.a., w myśl którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Osią sporu w niniejszej sprawie jest natomiast kwestia, jakie dokumenty uprawniają do zastosowania stawki 0% podatku od towarów i usług w eksporcie towarów czyli w ich wywozie poza terytorium Wspólnoty. O tym, że 0% stawka obowiązuje przy takim eksporcie stanowi art. 41 ust. 4 ustawy o VAT, natomiast zgodnie z art. 41 ust. 6 tej ustawy warunkiem zastosowania takiej stawki jest otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty. Organ podatkowy dokonując interpretacji powyższego zapisu stanął na stanowisku, że konieczne jest w takiej sytuacji odwołanie się do prawa celnego i na gruncie przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) oraz rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania (...) - zwanego RWKC dotyczących dokonywania zgłoszenia celnego według jednolitego dokumentu administracyjnego (SAD) przyjął, że skoro wspólnotowe przepisy celne szczegółowo określają tryb wydawania przez urzędy celne potwierdzeń wywozu towarów poza terytorium Wspólnoty, to za dokument, o którym mówi ustawa o VAT - uprawniający do zastosowania 0% stawki podatkowej- można uznać tylko taki dokument, który został wystawiony i potwierdzony zgodnie ze wskazanymi zasadami, a nie każdy dokument, z którego wynika, że towary opuściły Wspólnotę. Skarżąca nie zgadzając się na stosowanie przepisów celnych w sytuacji, gdy interpretacja dotyczy przepisów ustawy o VAT, stanowczo też twierdziła, że brzmienie art. 41 ust. 6 tej ustawy nie daje podstawy do twierdzenia, ze jedynym dokumentem potwierdzającym eksport towaru poza obszar Wspólnoty jest dokument SAD (karta 3) z pieczęcią urzędu wyprowadzenia (w tym przypadku niemieckiego urzędu celnego). Według skarżącej posiadając takie dokumenty, jak: kserokopia karty 3SAD z pieczęcią urzędu celnego wyjścia, list przewozowy (CMR) z pieczątkami i podpisami urzędu wyjścia oraz odbiorcy towaru, oświadczenia przewoźnika o zagubieniu karty 3 SAD, kopie faktury, potwierdzenie zapłaty za towar, a także kopie dokumentów celnych importowych odbiorcy w Szwajcarii wraz z pieczątkami szwajcarskiego urzędu celnego - spełnia warunek co do dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty, to jest takiego, o którym mowa w art. 41 ust. 6 ustawy o VAT. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, że nie bez racji skarżąca twierdzi, iż nie ma dostatecznych podstaw, by w odniesieniu do podatku od towarów i usług tak bezpośrednio kierować się zasadami określonymi we wspólnotowym prawie celnym, tylko z tego względu, że chodzi o kwestię opodatkowania towaru w eksporcie. Z brzmienia art. 41 ust. 6 ustawy o VAT wynika, że stawkę 0% stosuje się w przypadku eksportu towaru, jeżeli podatnik otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty. Jak słusznie podniosła skarżąca, omawiany przepis nie wskazuje konkretnego rodzaju dokumentu, ustawa o VAT ani w tym przepisie, ani też w innym miejscu nie odwołuje się do stosowania (choćby odpowiedniego) w takiej sytuacji przepisów prawa celnego, w tym dotyczących np. procedury wywozu. Wobec powyższego należy przyjąć, że wystarczające będzie dysponowanie przez podatnika jakimkolwiek dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza Wspólnotę. Ustawa podatkowa z całą pewnością nie stawia wymogu, aby był to dokument celny w postaci SAD, w którym towar podatnika został zgłoszony w procedurze wywozu. Z regulacji art. 41 ust. 6 ustawy o VAT nie wynika zatem, że to SAD (karta 3) jest potrzebny do zastosowania stawki 0%. Za wystarczające uznać należy jakiekolwiek potwierdzenie (dokumentem), że towar opuścił Wspólnotę. Zasadnie zatem skarżąca w tej mierze powoływała się na szereg takich dokumentów (list przewozowy CMR, faktura, odbiór towaru, potwierdzenie zapłaty), a wśród nich także na importowe dokumenty celne, otrzymane przez nią od bezpośredniego odbiorcy ze Szwajcarii, gdy okazało się, że kierowca jednego z pojazdów zgubił kartę 3 SAD eksportowego. W ocenie Sądu szwajcarski SAD importowy, z którego wynikać będzie, że towar został przetransportowany z Polski do Szwajcarii, a więc z terytorium Wspólnoty poza jej granice - jest dokumentem potwierdzającym wywóz towaru ze Wspólnoty , jak tego wymaga art. 41 ust. 6 ustawy o VAT. Mając na uwadze powyższe , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a P.p.s.a., Sąd orzekł jak orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy. ( - ) Barbara Rennert ( - ) Krystyna Skowrońska-Pastuszko ( - ) Jacek Jaśkiewicz