I OSK 1315/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie NSA Anna Łukaszewska - Macioch Jerzy Solarski Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Geodety Kraju od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 429/09 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o. w D. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 429/09, po rozpoznaniu skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia 12 stycznia 2009 r. nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 10 października 2008 r. o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2006 r., stwierdzającą nieważność decyzji Starosty Włocławskiego z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] o ustaleniu klasyfikacji zmienionych użytków i klas gleboznawczych na nieruchomościach położonych w obrębie ewidencyjnym D. gm. K., oznaczonych w ewidencji gruntów jako działka nr [...], stanowiąca własność M. S. oraz działka nr [...], stanowiąca własność Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o. w D.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. opisano dotychczasowy stan faktyczny sprawy i stwierdzono, iż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący nadal podnosi, że decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2007 r. wydana została z naruszeniem art. 145 §1 pkt 4 K.p.a., gdyż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją, a ponadto nie można mówić o tożsamości sprawy zakończonej decyzją Starosty Włocławskiego z dnia [...] kwietnia 2004 r. ze sprawą zakończoną decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej we W. z dnia [...] maja 1966 r. bowiem stan faktyczny uległ zmianie, a decyzja Starosty Włocławskiego z dnia [...] kwietnia 2004 r. dotyczy sprawy zmiany klasyfikacji gruntów w 2004 r., a nie sprawy ustalenia klasyfikacji gruntów w 1966 r. W ocenie organu podnoszone przez skarżącego zarzuty są takie same, jak zarzuty, które były badane w postępowaniu wznowieniowym, i Główny Geodeta Kraju ustosunkował się do nich w decyzji z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], kończącej to postępowanie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący nie wskazali na żadne okoliczności, które mogłyby być podstawą do zmiany orzeczenia w przedmiotowej sprawie. Wobec czego Główny Geodeta Kraju w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy podtrzymał ocenę zawartą w decyzji z dnia [...] października 2008 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2009 r. złożyło Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" sp. z o.o. w D. zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż w pierwszej kolejności zobowiązany jest dokonać oceny zaskarżonej decyzji przez pryzmat zachowania wszystkich wymogów formalnych, ponieważ organ administracji uprawniony jest do władczego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej tylko przy zachowaniu wymogów określonych przez ustawodawcę, które musi spełniać decyzja, jako akt władztwa publicznego. Jednym z takich warunków wynikających z art. 11 K.p.a. jest powinność organu administracji wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kieruje się przy załatwieniu sprawy. Również z art. 107 § 3 K.p.a. wynika, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu podał, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. Główny Geodeta Kraju uchybił tym warunkom procesowym, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zaskarżonej decyzji zaniechano bowiem ustosunkowania się do zarzutów i argumentacji skarżącego poprzestając na lakonicznym odwołaniu się do uzasadnienia zawartego w poprzedniej decyzji tego organu z dnia [...] października 2008 r. Sąd wojewódzki dodał, że zaskarżona decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r. wydana została w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] października 2008 r. Ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło zatem na podstawie art. 127 § 3 K.p.a., który wskazuje na konieczność ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez ten sam organ administracji w przypadku braku organu wyższego stopnia w administracyjnym toku instancji, dla zachowania ustawowej zasady dwuinstancyjności (w tym przypadku dwukrotności) rozpatrzenia danej sprawy, określonej w art. 15 K.p.a. Skoro zatem wobec Głównego Geodety Kraju brak jest organu wyższego stopnia w administracyjnym toku instancji, to ten organ zobowiązany jest z mocy art. 127 § 3 K.p.a. do ponownego rozpatrzenia sprawy w takim zakresie, w jakim rozpatruje się odwołanie. Z tego względu, Główny Geodeta Kraju zobowiązany był ponownie zanalizować zarzuty strony i ustosunkować się do nich w ponownie wydawanej decyzji, aby w ten sposób sprawa została dwukrotnie rozpatrzona w administracyjnej procedurze, i swoim ustaleniom i ocenom organ powinien dać wyraz w ponownie wydanej decyzji z zachowaniem wymogów określonych w art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. Odwołanie się do uzasadnienia zawartego w pierwszej decyzji nawet w przypadku, gdy zarzuty strony zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowią powtórzenie zarzutów już wcześniej zgłoszonych, nie zwalnia organu orzekającego od ustawowego obowiązku ponownego wnikliwego rozpatrzenia sprawy i wydania aktu administracyjnego spełniającego wszystkie wymogi formalne, przy zachowaniu których ustawodawca przypisał decyzji administracyjnej moc wiążącego prawnie rozstrzygnięcia sprawy. O ile bowiem we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona może poprzestać jedynie na lakonicznym wskazaniu niezadowolenia z wydanej decyzji, o tyle organ administracji zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, skoro wydawanej przez niego decyzji ustawodawca nadał moc władczego i w dalszej konsekwencji ostatecznego rozstrzygnięcia danej sprawy. W ocenie Sądu, lakoniczne podtrzymanie w ponownie wydanej decyzji uzasadnienia zawartego w uprzedniej decyzji podważa istotę instytucji ponownego rozpatrywania sprawy określoną w art. 127 § 3 w zw. z art. 15 K.p.a., czyniąc z niej w konsekwencji pozorny środek weryfikacji wydanego już raz rozstrzygnięcia. Podkreślił, iż dwukrotność rozpatrywania sprawy administracyjnej stanowi ustawowy wymóg służący zweryfikowaniu sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji właśnie dlatego, iż tylko w administracyjnym toku instancji i odpowiednio w administracyjnej procedurze ponownego rozpatrywania sprawy – dochodzi do rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie materialnoprawnym i procesowym. Z chwilą bowiem, gdy decyzja administracyjna stanie się ostateczna, sprawa nią rozstrzygnięta nie może już być ponownie rozstrzygana w takim samym zakresie, lecz co najwyżej sama decyzja będzie mogła być przedmiotem oceny legalności przez sąd administracyjny albo w nadzwyczajnych procedurach administracyjnych przez pryzmat ustawowo określonych przesłanek, np. w ramach wznowienia postępowania (art. 145 i następne K.p.a.) albo stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 i następne K.p.a.). Ponadto Sąd wskazał, iż prawna doniosłość decyzji administracyjnej wydanej w zwykłym toku instancji i odpowiednio w postępowaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy wymaga zatem, aby decyzja ta spełniała wszystkie wymogi formalne dotyczące m.in. jej uzasadnienia, skoro dopiero wtedy stanowi wyraz rzetelnego i całościowego rozpatrzenia sprawy przez organ administracji, który wydał te decyzję. Od powyższego wyroku Główny Geodeta Kraju wniósł skargę kasacyjną zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.), w związku z art. 140 K.p.a. i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że treść uzasadnienia decyzji wydanej na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy uzasadnia stwierdzenie, że organ nie rozpatrzył ponownie sprawy zakończonej decyzją Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2008 r., w ocenie Głównego Geodety Kraju wadliwość samej decyzji, czy też postępowania poprzedzającego jej wydanie, nie może być uznana automatycznie za przypadek nie rozpatrzenia sprawy; 2) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że jakakolwiek wadliwość uzasadnienia decyzji stanowi wadę postępowania mogącą mieć wpływ na wynik sprawy; w ocenie głównego Geodety Kraju po pierwsze nieuzasadnione jest traktowanie wadliwości tkwiącej w samej decyzji jako wadliwości postępowania, mogącej mieć istotny wpływ na wynik sprawy, po wtóre zaś wadliwość taka w żadnym razie nie może być uznana za mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3) naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo braku podstaw ku temu; w ocenie Głównego Geodety Kraju ewentualne niedoskonałości uzasadnienia faktycznego lub prawnego decyzji nie rzutują na wynik sprawy. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że stawiany przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzut naruszenia art. 146 § 2 K.p.a. jest zarzutem natury teoretycznej. Wskazanie rzekomo naruszonego przepisu K.p.a., a nawet przytoczenie jego treści, przy jednoczesnym pominięciu kwestii wpływu, jaki naruszenie miało wywrzeć na wynik sprawy, nie jest wystarczające. Wpływ naruszenia musi mieć zresztą charakter kwalifikowany – musi to być wpływ istotny. Przesłanka druga, wynikająca z art. 146 § 2 K.p.a., zakłada bowiem, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. W iniejszej sprawie wadliwości postępowania nie mały zresztą żadnego wypływu na rozstrzygnięcie. Organ podkreślił, iż z zasady prawdy obiektywnej wynika, że rozstrzygnięcie sprawy, czy to na skutek odwołania, czy to na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie, powinno odnosić się do stanu faktycznego i prawnego sprawy na chwilę orzekania. Celem postępowania odwoławczego (z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) nie jest bowiem wyłącznie kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji, lecz także uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy oraz uwzględnienie tych zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły w okresie dzielącym orzeczenie organu pierwszej instancji od orzeczenia drugiej instancji bądź orzeczenie ostateczne, wydane w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze od orzeczenia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podtrzymanie przez Głównego Geodetę Kraju w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. uzasadnienia zawartego w uprzedniej decyzji, samo przez się nie może więc uzasadniać twierdzenia o nierozpatrzeniu sprawy w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego. Nawet przyznając rację Sądowi pierwszej instancji, co do wadliwości uzasadnienia decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nie sposób przyjąć, że zaskarżonej decyzji "nie można uznać jej za właściwą formą merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy". Sprawa administracyjna załatwiana jest decyzją. Istota decyzji polega na skonkretyzowaniu normy abstrakcyjno-generalnej w stanie faktycznym sprawy. Normatywna treść decyzji wyraża się w jej rozstrzygnięciu. O nierozpatrzeniu sprawy można mówić jedynie wtedy, gdy rozstrzygnięcie w ogóle nie nastąpiło (decyzja nie wypowiada się o prawach lub obowiązkach strony) bądź gdy treść rozstrzygnięcia nie koresponduje z treścią materiału sprawy, w szczególności zaś z wnioskiem strony. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją takiego rodzaju. Okoliczność, że decyzja dotknięta jest wadami w zakresie jej formy, nie może implikować stwierdzenia, że "Sąd może dokonywać oceny zgodności decyzji w jej merytorycznym zakresie z obowiązującym prawem dopiero wtedy, gdy decyzja ta spełnia wszystkie ustawowe wymogi formalne do uznania jej za akt władczego rozstrzygnięcia". W ocenie organu obowiązek merytorycznego badania sprawy po stronie sądu administracyjnego uchylony być może jedynie wtedy, gdy zostanie stwierdzona kwalifikowana wadliwość postępowania to jest naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie nie zachodzi jakikolwiek związek między treścią uzasadnienia decyzji a wynikiem sprawy. Rozstrzygnięcie, w którym znajduje wyraz zastosowanie prawa materialnego w konkretnym stanie faktycznym, nie jest warunkowane treścią (obszernością, stopniem szczegółowości) uzasadnienia decyzji administracyjnej. Podzielając pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że odesłanie w uzasadnieniu decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy do uzasadniania decyzji pierwotnej, nie jest pożądanym sposobem konstruowania uzasadnienia, nie sposób jednak przypisać takiemu uchybieniu znaczenia z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie bez znaczenia jest również okoliczność, że zaskarżona decyzja jest decyzją wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, a zatem pochodzi od tego samego organu, co decyzja wydana w pierwszej instancji. Tym bardziej nie ma więc wątpliwości, jakimi przesłankami kierował się organ przy wydaniu decyzji utrzymującej w mocy własną decyzję. Żadnego uszczerbku nie doznał także interes strony postępowania administracyjnego, której znane były motywy rozstrzygnięcia w postępowaniu wywołanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw., Na wstępie należy wyjaśnić, iż pomimo że skarżący skargę kasacyjną oparł na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz zarzucie naruszenia prawa materialnego, to w istocie wszystkie zarzuty kierowane pod adresem zaskarżonego wyroku mają charakter procesowy. Przepis art. 127 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. określające tryb zaskarżania decyzji wydanych w pierwszej instancji przez Ministra lub Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz wymogi jakie musi spełniać uzasadnienie decyzji administracyjnej, jak również dotyczące odpowiedniego stosowania w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi przepisów o postępowaniu przed organami pierwszej instancji nie mają charakteru materialnego. Rozważania dotyczące zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stanowiących podstawą kasacyjną w niniejszej sprawie trzeba rozpocząć od tego, iż wymieniony w skardze kasacyjnej art. 140 K.p.a., pozwalający na odpowiednie stosowanie w postępowaniu odwoławczym przepisów o postępowaniu przed organami pierwszej instancji w żaden sposób nie uprawnia do wniosku, że uzasadnienie decyzji organu rozpoznającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, z uwagi na to, że pochodzi od tego samego organu, który orzekał w pierwszej instancji, może ograniczyć się do powołania się na uzasadnienie pierwotnej decyzji oraz że tak skonstruowane pisemne motywy decyzji pozostają bez znaczenia dla wyniku sprawy z punktu widzenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Istota dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wynika stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu drugiej instancji jest takim aktem stosowania prawa, jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (T. Woś, J. Zimmerman: Glosa do uchwały SN z 23 września 1986 r. III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Skoro obowiązkiem organu drugiej instancji jest ponowne rozpoznanie sprawy, to organ odwoławczy musi ocenić całe postępowanie przeprowadzone przed organem pierwszej instancji, a zwłaszcza materiał dowodowy zebrany i poddany ocenie organu pierwszej instancji, także w kontekście zarzutów będących podstawą rozpoznawanego środka zaskarżenia. Określone w art. 140 K.p.a. odpowiednie stosowanie w postępowaniu odwoławczym przepisów o postępowaniu przed organami pierwszej instancji oznacza, że pewne przepisy będą stosowane wprost, tak jak ma to miejsce przed organem pierwszej instancji, inne zaś przepisy będą wymagały pewnej adaptacji, a jeszcze inne trzeba będzie wyłączyć z kręgu odniesienia. Niewątpliwie z mocy art. 140 K.p.a. w postępowaniu odwoławczym znajdzie odpowiednie zastosowanie art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., choć wymaga on adaptacji uwzględniającej ten etap postępowania administracyjnego. Fakt, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy m.in. podnosił okoliczności, do których organ ustosunkował się we wcześniej wydanej decyzji nie zwolnił organu odwoławczego od obowiązku ponownej ich oceny. Podstawowym celem uzasadnienia każdej decyzji (poza przypadkami określonymi w art. 107 § 4 i § 5 K.p.a.) gdzie przewidziane zostało odstępstwo od obowiązku jest umożliwienie organowi, czy sądowi kontroli jej prawidłowości. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest poprawne, nawet przy utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy stanowisko, w myśl którego można odwołać się do motywów zawartych w uzasadnieniu poprzedniej decyzji, bez potrzeby ponownego odniesienia się do nich z uwzględnieniem treści środka zaskarżenia. Zarówno z ogólnych zasad postępowania, jak i z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. wynika, że strona powinna wiedzieć na jakiej podstawie organ drugiej instancji uznał, że zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy pozostają bez wpływu na treść wcześniejszego rozstrzygnięcia i dlaczego. Trzeba w całości zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, że uzasadnienie decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2009 r. uniemożliwia jej kontrolę. Nie jest prawda jak twierdzi się na str. 3 uzasadnienia decyzji, że zarzuty podnoszone we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy były takie same jak zarzuty badane w postępowaniu wznowieniowym, do których organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2008 r. Przedmiotem oceny Głównego Geodety Kraju w postępowaniu wznowieniowym było ustalenie czy przyczyna wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) rzeczywiście wystąpiła. Na tej też okoliczności koncentrowały się rozważania organu zawarte w uzasadnieniu decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2008 r. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wnioskodawca podniosł zarzut niewłaściwego zastosowania w sprawie przez organ art. 146 § 2 K.p.a. Z oczywistych powodów zarzut ten nie mógł być wcześniej przedmiotem oceny Głównego Geodety Kraju. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. organ w ogóle nieodoniósł się do zarzutu naruszenia art. 146 § 2 K.p.a., tym samym choćby przez ten fakt naruszył art. 107 § 3 K.p.a. i uniemożliwił Sądowi pierwszej instancji kontrolę poprawności decyzji podjętej na podstawie ww. przepisu. W tej sytuacji tak istotne braki uzasadnienia, nie pozwoliły Sądowi administracyjnemu poznać motywy jakimi kierował się organ nieuwzględniając zarzutu naruszenia art. 146 § 2 K.p.a., co niewątpliwie mogło mieć znaczenie dla wyniku sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.