II OSK 1651/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w P. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 190/09 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w P. T. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem (wyrok z 2 czerwca 2009 r. w sprawie II SA/Łd 190/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w Piotrkowie Trybunalskim na decyzję Wojewody Łódzkiego z [...] grudnia 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z [...] października 2008 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika następujący stan sprawy. Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego decyzją z [...] października 2008 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił "[...]" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz wewnętrznym układem komunikacyjnym na terenie działek nr 400/10, 468/6, 468/4, 467/2 i 467/1 przy ul. [...] i [...] w Piotrkowie Trybunalskim. Zdaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie spełnione zostały wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 Prawa budowlanego bowiem inwestycja jest zgodna z prawomocną decyzją z 8 lutego 2007 r. o warunkach zabudowy, projekt posiada wymagane uzgodnienia, zaś inwestor złożył stosowne oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomościami objętymi inwestycją na cele budowlane. Od powyższej decyzji odwołała się skarżąca Spółdzielnia zarzucając naruszenie art. 107 § 3 i 4 k.p.a. przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w której organ pierwszej instancji nie odniósł się do zastrzeżeń Spółdzielni wniesionych wobec projektowanego zamierzenia budowlanego, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i brak ustaleń co do powodów zmiany stanowiska inwestora w zakresie usytuowania śmietników na nieruchomości, na której ma być wybudowany pawilon handlowo-usługowy i wpływu tej zmiany na nieruchomość sąsiednią, będącą we władaniu Spółdzielni, art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego przez wydanie pozwolenia na budowę nie obejmującego całego zamierzenia inwestycyjnego, a w szczególności podnoszonej przez Spółdzielnię kwestii trwałego skomunikowania pawilonu handlowo-usługowego z osiedlem mieszkaniowym "Sadowa" oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez lokalizację śmietników w bezpośrednim sąsiedztwie wielorodzinnego budynku mieszkalnego i brak trwałego rozwiązania przewidującego skomunikowanie planowanego obiektu z osiedlem mieszkaniowym. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Spółdzielni Wojewoda Łódzki decyzją z [...] grudnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z działką sąsiednią, przy czym zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli miejsca te stykają się z podobnymi na działce sąsiedniej. Następnie wskazał, że z przedstawionej w rozpoznawanej sprawie dokumentacji wynika, że miejsca do gromadzenia odpadów przewidziano w odległości 3,12 m od granicy z działką sąsiednią oraz w odległości 22 metrów od okien i drzwi budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W końcu stwierdził, że ich lokalizacja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich i tym samym pozostaje bez istotnego wpływu na nieruchomość sąsiednią, bowiem jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewoda odnosząc się do zarzutu wydania pozwolenia na budowę nie obejmującego całego zamierzenia inwestycyjnego, to jest braku skomunikowania pawilonu handlowo-usługowego z osiedlem mieszkaniowym "Sadowa", wyjaśnił, że art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy przypadku, gdy zamierzenie budowlane obejmuje więcej niż jeden obiekt. Zdaniem organu odwoławczego tylko w takim przypadku pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem i tylko w takiej sytuacji inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust 3 pkt 1 Prawa budowlanego, dla całego zamierzenia budowlanego. W rozpoznawanej sprawie, jak uznał, zamierzenie inwestora dotyczyło budowy pawilonu wraz z niezbędnymi urządzeniami, która to inwestycja miała mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej z ulicy Wojska Polskiego poprzez projektowany zjazd. Dalej zaznaczył, że w decyzji o warunkach zabudowy zawarto również zapis, że w projekcie zagospodarowania nieruchomości, w szczególności w przyjętych rozwiązaniach wewnętrznej obsługi komunikacyjnej obiektu należy przewidzieć możliwość docelowego skomunikowania terenu inwestycji z istniejącym układem komunikacyjnym, położonym w sąsiedztwie (od strony północnej) osiedla, co umożliwi w przyszłości jego mieszkańcom bezpośredni dostęp do obiektu (z wykluczeniem dostawy towaru). Podkreślił, że złożona w organie pierwszej instancji dokumentacja projektowa przewidywała takie rozwiązanie, które miałoby być objęte odrębnym opracowaniem. Jednak decyzja ustalająca warunki zabudowy nie obejmowała tych nieruchomości, inwestor nimi nie dysponował na cele budowlane i dlatego w obecnym postępowaniu inwestor nie mógł uzyskać pozwolenia na budowę tego zjazdu. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że organ udzielający pozwolenia na budowę nie ma uprawnień do kwestionowania zastosowanych rozwiązań projektowych i ingerowania w nie, a bada jedynie ich zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Zaznaczył, że rozwiązania projektowe nie mogą być też narzucane przez organ udzielający pozwolenia na budowę, nawet w razie sporu międzysąsiedzkiego czy też wcześniejszych ustaleń czynionych między stronami. Przedstawiając stanowisko skarżącej Spółdzielni w postępowaniu przed sądem administracyjnym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w skardze skarżąca Spółdzielnia zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 w zw. z art. 107 § 3 i 4 k.p.a., art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zaś uzasadniając swoje stanowisko powołała się na argumenty przedstawione w odwołaniu. Z kolei przedstawiając stanowisko Wojewody Łódzkiego Sąd ten wskazał, że wniósł on o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Nadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że na rozprawie w dniu 2 czerwca 2009 r. pełnomocnik inwestora oświadczył, że inwestor zawarł już umowę dzierżawy działek, przez które ma przebiegać zjazd na osiedle i trwają prace zmierzające do jego wykonania. Uzasadniając oddalenie skargi Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do zarzutu dotyczącego umiejscowienia miejsc przeznaczonych na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę podlega ocenie czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc także interesu właścicieli nieruchomości sąsiednich, w kontekście ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Dalej wskazał na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące usytuowania takich miejsc, przytaczając je, po czym stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie warunki te zostały zachowane. Podkreślił, że to właśnie przepisy powołanego rozporządzenia stanowią jedną z metod zabezpieczenia interesów osób trzecich, poprzez ustanowienie pewnych norm i zasad, które w ocenie ustawodawcy są wystarczające dla zapewnienia stronom procesu inwestycyjnego właściwej ochrony oraz że strona skarżąca nie wyjaśniła w jaki sposób zgodne z przepisami prawa usytuowanie śmietników wpływa na jej uzasadnione interesy. Sąd pierwszej instancji przyznał, że ma świadomość, iż w każdym przypadku usytuowanie instalacji związanych z odpadkami jest kłopotliwe czy też uciążliwe, jednakże, wracając do wcześniejszych wywodów, podkreślił, że to ustawodawca zakreślił ramy, które mają tę uciążliwość zminimalizować, przy jednoczesnym zapewnieniu możliwości realizacji rozmaitych celów inwestycyjnych. Przyznał przy tym rację skarżącej Spółdzielni, że w uzasadnieniu decyzji organy nie wskazały, na jakiej podstawie ustaliły, iż miejsce na śmietniki usytuowane jest w odległości 3,12 m od granicy z działką sąsiednią oraz 20 m od okien budynku mieszkalnego, wyjaśniając jednocześnie, że uchybienie to nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż dane te wynikają z załączonej dokumentacji projektowej, w tym z mapy zagospodarowania i mapy zieleni, zawartych w I tomie dokumentacji projektowej. Za trafne Sąd pierwszej instancji uznał wyjaśnienia organu, że ten nie ma uprawnień do badania czy i z jakich przyczyn inwestor zmienił miejsce usytuowania śmietników, o ile projekt ich usytuowania odpowiada normom prawa budowlanego. Tym samym Sąd pierwszej instancji uznał zarzut zaniechania wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i braku ustaleń za niezasadny. Odnosząc się do kwestii skomunikowania pawilonu handlowo-usługowego z osiedlem mieszkaniowym "[...]" Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ten rodzaj dostępu do drogi nie był przedmiotem wniosku inwestora i złożonego projektu, a zatem nie mógł być brany pod uwagę przez organ administracji architektoniczno – budowlanej. Dodatkowo wskazał, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy właściwy organ administracji ograniczył się do wskazania konieczności docelowego ustanowienia takiego zjazdu, nie uzależniając jednak od jego powstania czy zaplanowania wydania decyzji, co stanowiło, w ocenie Sądu pierwszej instancji, swojego rodzaju zalecenie, a nie warunek realizacji inwestycji. Powyższy zjazd, jak podkreślił, zostanie zrealizowany w ramach odrębnego zamierzenia inwestycyjnego inwestora, co potwierdził pełnomocnik strony podczas rozprawy. W tym też znaczeniu, jak wskazał, skutku nie mógł odnieść zarzut strony skarżącej naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 34 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji nie podzielił również stanowiska skarżącego, co do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 w zw. z art. 107 § 3 i 4 k.p.a., bowiem, w jego ocenie, załączona do akt dokumentacja była wystarczająca do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, a w szczególności nie można było zarzucić organom dokonania ustaleń noszących cechę dowolności. Zaznaczył, że pewna lakoniczność uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji została uzupełniona obszernym i szczegółowym uzasadnieniem decyzji organu odwoławczego. W skardze kasacyjnej skarżąca Spółdzielnia zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego oraz wniosła o uchylenie wyroku w całości. W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego twierdziła, że naruszono: - art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zawarty w powołanych przepisach nakaz przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego, który w tej sprawie winien obejmować także skomunikowanie terenu inwestycji z istniejącym osiedlem mieszkaniowym, nie ma miejsca, - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na uznaniu, że przedstawiony w sprawie przez inwestora projekt budowlany nie jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy pomimo braku połączenia terenu inwestycji z osiedlem mieszkaniowym przez zjazd z drogi osiedlowej oraz - § 22 ust. 2 pkt 1 i 3 w zw. z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem w wyniku jego błędnej interpretacji doszło do niewłaściwego zastosowania polegającego na uznaniu, że zachowanie minimalnej odległości pojemników na śmieci od budynków mieszkalnych przewidzianej w tym rozporządzeniu, jest wystarczającą podstawą do uznania, że przy realizacji inwestycji nie dochodzi do naruszenia interesu osób trzecich. Z kolei w podstawie odwołującej się do naruszenia przepisów postępowania skarżąca Spółdzielnia wywodziła, że naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 tej ustawy w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 i 4 k.p.a. przez uznanie, że ustalenia poczynione przez organ administracji drugiej instancji w zakresie usytuowania śmietników, były wystarczającą podstawą do uznania, że spełniając formalny wymóg minimalnej odległości od granicy działki sąsiedniej wypełniony został także wymóg wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca Spółdzielnia stwierdziła, że skoro bezspornym było, że projekt budowlany, który był podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu handlowo-usługowego, nie zawierał rozwiązania przewidującego skomunikowanie tego obiektu z osiedlem mieszkaniowym, to nie spełniał on wymagań wynikających z art. 34 ust. 1 i 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Jej zdaniem Sąd pierwszej instancji błędnie wywodził, że skoro w decyzji o warunkach zabudowy wskazano na konieczność docelowego rozwiązania komunikacji pawilonu z osiedlem mieszkaniowym, to miało to tylko charakter zalecenia, a nie warunku realizacji inwestycji. W ocenie skarżącej Spółdzielni układ komunikacyjny dużych obiektów handlowych (a do takich według skarżącej należy zaliczyć pawilon, którego dotyczy sprawa) ma istotne znaczenie nie tylko dla funkcjonowania samego obiektu, ale także dla terenów sąsiednich, zwłaszcza terenów mieszkaniowych, a w szczególności zabudowy wielomieszkaniowej, jakim jest osiedle "Sadowa". Dlatego też, zdaniem skarżącej Spółdzielni, najbardziej słuszne było wskazanie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na konieczność docelowego rozwiązania tej kwestii, zaś to, że decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzygała, kiedy to rozwiązanie ma zostać realizowane, nie oznaczało, że projekt budowlany, który był przedmiotem zatwierdzenia na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nie powinien takiego rozwiązania zawierać. Zdaniem skarżącej Spółdzielni ustalenia decydujące o sposobie funkcjonowania całego obiektu i jego uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, wymagają kompleksowego projektu, co byłoby zgodne także z decyzją o warunkach zabudowy. Odmienna ocena Sądu pierwszej instancji zapisu zawartego w decyzji o warunkach zabudowy i jego wpływu na możliwość wydania decyzji - pozwolenia na budowę, zdaniem Spółdzielni, doprowadziła do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji wydanej z naruszeniem przepisów. Prawidłowa ich interpretacja i zastosowanie powinno doprowadzić do uwzględnienia skargi. Odnośnie do kwestii usytuowania miejsc przeznaczonych na śmietniki skarżąca Spółdzielnia twierdziła, że fakt spełnienia minimalnych wymogów ich usytuowania, określonych w § 22 i § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie oznacza, że nie zostają naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Twierdziła, że konieczność zbadania, czy taka minimalna odległość nie narusza interesu osób, o których mowa w zdaniu poprzednim, wydaje się oczywista skoro inwestor początkowo przewidywał usytuowanie śmietników w zupełnie innym miejscu, skarżąca Spółdzielnia jako właściciel terenu sąsiedniego zgłaszała w tym zakresie zastrzeżenia, a obiekt handlowo-usługowy zlokalizowany został na osiedlu mieszkaniowym zabudowanym budynkami wielorodzinnymi. Ponadto skarżąca Spółdzielnia podniosła, że wielokrotnie zgłaszane w postępowaniu administracyjnym zastrzeżenia dotyczące usytuowania miejsc przeznaczonych na śmietniki oraz skomunikowania osiedla z obiektem handlowym nie zostały uwzględnione. Twierdziła też, że wobec odstąpienia przez inwestora od dokonanych ze skarżącą Spółdzielnią ustaleń w zakresie usytuowania miejsc przeznaczonych na śmietniki organ administracji winien był wyjaśnić okoliczności związane ze zmianą projektu. Jej zdaniem, w wyniku tych szczegółowych wyjaśnień mogłoby się okazać, że minimalne, przewidziane przez prawo odległości, są niewystarczające. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Oceniając zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należy wskazać, że pierwszy z powołanych przepisów Prawa budowlanego formułuje zasadę, iż pozwolenie na budowę powinno obejmować całe zamierzenie inwestycyjne oraz przewiduje wyjątek od tej zasady, polegający na tym, że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, przy czym wówczas inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Z kolei drugi z powołanych przepisów Prawa budowlanego określa zawartość projektu zagospodarowania działki. Wykładając art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego należy zwrócić uwagę, że mowa w nim jest o zamierzeniu inwestycyjnym, a więc zamiarze inwestora. Zasadne jest więc, jak przyjął to Sąd pierwszej instancji, akcentowanie woli inwestora, wyrażonej we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Inaczej mówiąc, to w świetle zamiaru inwestora należy oceniać, czy zamierzenie inwestycyjne obejmuje więcej niż jeden obiekt. Mając to na uwadze wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie inwestor zamierzał budować pawilon handlowo-usługowy, a więc jeden obiekt. Nie miał zatem, jak słusznie przyjęto, obowiązku przedstawiania projektu zagospodarowania terenu obejmującego także połączenie terenu tego pawilonu z sąsiednim osiedlem. Istotne jest przy tym, że projekt zagospodarowania terenu, który został przedstawiony spełniał warunki określone w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie układu komunikacyjnego, gdyż taki układ przedstawiał, w tym wskazywał zjazd z drogi publicznej na teren działki, czym spełniono wymóg warunków technicznych (§ 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Oceniając kolejny zarzut (zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), powiązany z poprzednim, gdyż polegający na twierdzeniu, że pominięcie połączenia terenu inwestycji z sąsiednim osiedlem mieszkaniowym jest sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy, będącą podstawą wydania pozwolenia na budowę, należy przytoczyć odnośny fragment tej decyzji, czyli decyzji Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w Piotrkowie Trybunalskim z 8 lutego 2007 r. Zgodnie z tą decyzją w projekcie zagospodarowania nieruchomości, w szczególności w przyjętych rozwiązaniach wewnętrznej obsługi komunikacyjnej obiektu, należało przewidzieć możliwość docelowego skomunikowania terenu inwestycji z położonym w sąsiedztwie od północnej strony osiedlem mieszkaniowym. Warunek ten został spełniony, gdyż w projekcie zagospodarowania terenu zaznaczono w północnej części terenu inwestycji połączenie z osiedlem, pozostawiając teren połączenia niezabudowany. W związku z tym stwierdzić należy, że stanowisko Sądu pierwszej instancji, który przyjął, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy, jest zasadne. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia § 22 ust. 2 pkt 1 i 3 w zw. z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy wskazać, że z art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, iż uwzględniają one wymagania określone w art. 5 tej ustawy. Powołany przepis wskazuje zaś, co w procesie inwestycyjnym winno być brane pod uwagę i jest on podstawą do stwierdzenia, że w procesie inwestycyjnym rozstrzyga się także w pewnym zakresie o sprzecznych interesach inwestora i innych osób. Nakazuje on bowiem uwzględniać poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9). W związku z tym stwierdzić należy, że funkcją warunków technicznych jest również określanie granic wykonywania praw składających się na uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inaczej mówiąc, warunki techniczne są też po to, aby w razie gdy inwestor i właściciele nieruchomości sąsiednich nie mogą dojść do porozumienia w zakresie usytuowania obiektu budowlanego lub urządzeń z nim związanych, umożliwić organom władzy publicznej autorytatywnie rozstrzygnąć konflikt interesów. W związku z tym należy stwierdzić, że skoro inwestor w zakresie usytuowania miejsc przeznaczonych na śmietniki zachował wymogi określone w warunkach technicznych, to uzasadnione interesy skarżącej zostały poszanowane. Zarzut naruszenia powołanych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie jest zatem zasadny. W związku z tym nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 i 4 k.p.a. przez uznanie, że ustalenia poczynione przez organ administracji drugiej instancji w zakresie usytuowania śmietników, były wystarczającą podstawą do uznania, że spełniając formalny wymóg minimalnej odległości od granicy działki sąsiedniej wypełniony został także wymóg wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Ten zarzut jest bowiem innym ujęciem (od strony procesowej) zarzutu naruszenia § 22 ust. 2 pkt 1 i 3 w zw. z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Można powiedzieć, że skoro wykładnia powołanych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegająca na przyjęciu, że dla oceny poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie usytuowania miejsc przeznaczonych na śmietniki, wystarczająca jest ocena spełnienia warunków technicznych ich usytuowania, to w tym zakresie nie istniał obowiązek czynienia dalszych wyjaśnień. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw i z tego powodu na mocy art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.