IV SA/Po 579/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie NSA Ewa Makosz – Frymus (spr.) WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska Protokolant st. sekr. sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 maja 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) , nr (...) w przedmiocie statusu bezrobotnego, zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia (...) nr (...) /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/P.Miładowski /-/E.Makosz-Frymus Decyzją z dnia (...) znak (...) nr (...) Starosta P., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) uznał A. M. z dniem (...) za osobę bezrobotną i przyznał prawo do zasiłku od dnia (...) w wysokości (...) zł miesięcznie. Decyzją z dnia (...) znak (...) nr (...) Starosta P., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 kpa orzekł o utracie przez A.M. prawa do zasiłku od dnia (...) z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Decyzją z dnia (...) nr (...) Starosta P., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, b, c, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 76 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 i 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa, uchylił decyzję z dnia (...) w sprawie uznania A. M. za osobę bezrobotną z dniem (...) oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia (...), uchylił decyzję z dnia (...) w sprawie utraty prawa do zasiłku od dnia (...), odmówił uznania A.M. za osobę bezrobotną z dniem rejestracji tj. (...) oraz zobowiązał go do zwrotu nadpłaconej kwoty zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia (...) do (...) w wysokości brutto (...) zł. W uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie dokumentów dostarczonych przez A. M. okazało się, że z dniem (...) zgłosił podjęcie działalności gospodarczej, która to działalność została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej z dniem (...), o czym zainteresowany w momencie rejestracji nie powiadomił urzędu pracy. W odwołaniu od decyzji z dnia (...) nr (...) A. M. podniósł, iż (...) i (...) zarejestrował działalności gospodarcze, które następnie zlikwidował (...) i (...). Ponadto odwołujący wskazał, iż o każdorazowej likwidacji działalności zawiadamiał Urząd Miasta i Gminy w P. Decyzją z dnia (...) nr (...) Wojewoda W., działając na podstawie art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia (...) nr (...) Starosta P., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, b, c, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f w związku z art. 76 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 i 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa ponownie uchylił decyzję z dnia (...) w sprawie uznania A. M. za osobę bezrobotną z dniem (...) oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia (...), uchylił decyzję z dnia (...) w sprawie utraty prawa do zasiłku od dnia (...), odmówił uznania za osobę bezrobotną z dniem rejestracji tj. (...) oraz zobowiązał do zwrotu nadpłaconej kwoty zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia (...) do (...) wysokości brutto (...) zł. W odwołaniu od decyzji z dnia (...) A. M. podniósł, iż w dniu rejestracji w PUP tj. w dniu (...) przedstawił wymagane dokumenty i podpisał kartę rejestracyjną oświadczając, iż nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej jak również jej nie zawiesił. Ponadto wskazał, iż nie wiedział, że pomimo jego zawiadomień o każdorazowej likwidacji działalności gospodarczej w roku (...) oraz (...) nie dokonano ich wykreśleń z ewidencji. Decyzją z dnia (...) nr (...) Wojewoda W., działając na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz art. 138 § 2 kpa oraz art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, iż wyjaśnienia złożone w sprawie przez odwołującego nie zostały w żaden sposób podważone, czy kategorycznie odrzucone przez informacje uzyskane z Urzędu Miasta i Gminy w P. Zdaniem organu nie wyjaśniona pozostaje kwestia uwzględnienia przy rejestracji wyłącznie zatrudnienia od (...). Decyzją z dnia (...) nr (...) Starosta P., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, b, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 i art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa ponownie uchylił decyzję z dnia (...) w sprawie uznania A. M. za osobę bezrobotną z dniem (...)(oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia (...), uchylił decyzję z dnia (...) w sprawie utraty prawa do zasiłku od dnia (...), odmówił uznania za osobę bezrobotną z dniem rejestracji tj. (...) oraz zobowiązał do zwrotu nadpłaconej kwoty zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia (...) do (...) wysokości brutto (...) zł. W uzasadnieniu podano, iż Urząd Miasta i Gminy w P. poinformował urząd pracy, iż w roku (...) i (...) A. M. nie składał pism o wykreślenie działalności gospodarczej. W odwołaniu A. M. podtrzymał dotychczasową argumentację. Decyzją z dnia (... ) Wojewoda W. działając na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz art. 138 § 2 kpa oraz art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, iż prawidłowo nie wyjaśniono odwołującemu o niemożności posiadania statusu osoby bezrobotnej w sytuacji posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego w kwestii zatrudnienia zainteresowanego do 35 roku życia. Decyzją z dnia (...) Starosta P., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, b, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 i art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa ponownie uchylił decyzję z dnia (...) znak (...) w sprawie uznania A.M. za osobę bezrobotną z dniem (...) oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia (...), uchylił decyzję z dnia (...) znak (...) w sprawie utraty prawa do zasiłku od dnia (...) oraz odmówił uznania za osobę bezrobotną z dniem rejestracji tj. (...). W uzasadnieniu podano, iż działalność gospodarczą A. M. podjął w dniu (...) a wyrejestrował w dniu (...), co potwierdzają decyzje Burmistrza P. nr (...) i nr (...), natomiast korespondencja, którą kierował odwołujący do ZUS i Urzędu Skarbowego nie stanowiła podstawy do wykreślenia działalności gospodarczych. Zdaniem organu w dniu rejestracji odwołujący nie spełniał warunków do uznania go za osobę bezrobotną. Ponadto organ wskazał, iż odwołujący był poinformowany o konieczności udokumentowania 5-letniego okresu zatrudnienia łącznie z dokumentacją potwierdzającą opłacanie należnych składek ZUS, czego jednak nie uczynił, pomimo, iż posiadał zaświadczenie ZUS z dnia (...) potwierdzające zgłoszenie odwołującego do ubezpieczenia społecznego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Organ podał także, iż A. M. był prawidłowo poinformowany o obowiązku dostarczenia dokumentów dotyczących prowadzonych działalności gospodarczych, a mimo tego w dniu (...) rejestrując się jako osoba bezrobotna nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej W odwołaniu od decyzji z dnia (...) A. M. podniósł, iż nie podjęto żadnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez co naruszono art. 7 kpa oraz nie zapewniono stronie czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym czym naruszono art. 10 § 1 kpa. Odwołujący wskazał również, iż organ I instancji wydal decyzję nie informując go o wszczęciu postępowania, przez co naruszył art. 61 § 4 kpa. Ponadto podkreślił, iż przyjmując dokumenty podczas rejestracji pracownik urzędu pracy nie zachował należytej staranności, gdyż przyjmując jedynie ich część nie zapytał o przebieg pracy zawodowej. Ponadto zdaniem odwołującego, organ I instancji nie przedstawił uwarunkowań dotyczących możliwości przyznania zasiłku dla bezrobotnych w podwyższonej wysokości oraz nie uwzględnił zasady, że wszelkie wątpliwości, co do zasadności obciążenia zainteresowanego odpowiedzialnością za zaistniałe nieprawidłowości powinny być interpretowane na jego korzyść. A. M. wskazał także, iż organ I instancji nie przeprowadził czynności wskazanych w decyzji wydanej przez Wojewodę W. z dnia (...), które to miały doprowadzić do jednoznacznego i ostatecznego rozstrzygnięcia toczącej się od maja (...) sprawy. Ponadto podkreślił, iż skutecznie zgłosił fakt likwidacji działalności gospodarczej w Urzędzie Miasta i Gminy P. i nigdy nie ukrywał, że prowadził działalność gospodarczą przez (...) lat. Jego zdaniem nieprawdą jest aby w dniu rejestracji podpisał oświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem dokumentacja sprawy jednoznacznie wskazuje, iż w roku (...) i (...) zakończył prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto wskazał, iż skutecznie dostarczył do Urzędu Miasta i Gminy w P. pisma dotyczące wykreślenia jego działalności z ewidencji w roku (...) i (...). Decyzją z dnia (...) nr (...) Wojewoda W., działając na podstawie art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1, pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż obowiązujący w (...) przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowił, iż bezrobotnym może być osoba, która nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Ponadto organ podał, iż z pisma z ZUS, II Oddział w P. z dnia (...) wynika jednoznacznie, iż A. M. był osobą zgłoszoną do ubezpieczenia społecznego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Dalej podano, iż z wyjaśnień złożonych przez Urzędu Miasta i Gminy P. z dnia (...) wynika, iż A. M. nie składał w roku (...) i (...) pism o wykreślenie swoich działalności. Właściwe wnioski o wykreślenie zostały złożone w dniu (...), dlatego zdaniem organu, należy przyjąć, iż odwołujący wyrejestrował swoje działalności gospodarcze w dniu (...). Ponadto organ podał, iż pismem z dnia (...) ZUS, II Oddział w P. pośrednio wskazał, iż odwołujący zlikwidował pierwszą działalność w dniu (...), a drugą w dniu (...), natomiast Urząd Skarbowy wyjaśnił, iż z uwagi na brak dokumentacji nie można ustalić faktu zgłoszenia przez A. M. likwidacji dwóch działalności gospodarczych zgłoszonych do ZUS, II Oddział w P. Organ odwoławczy podkreślił, iż aby uzyskać statut osoby bezrobotnej, po podjęciu działalności gospodarczej należy ją wyrejestrować z ewidencji działalności gospodarczej. W przypadku odwołującego wykreślenie z ewidencji nastąpiło dopiero z dniem (...) na wniosek złożony w dniu (...). W skardze na powyższą decyzję A. M. podniósł argumenty tożsame jak te w odwołaniu, a ponadto podniósł, iż organ II instancji nie uwzględnił faktu, że wyrejestrowania dokonuje pracownik właściwego referatu na podstawie zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem odwołujący nie miał żadnego wpływu na skuteczne wyrejestrowanie. Ponadto wskazał, iż organ II instancji nie uwzględnił faktu, iż na prośbę pracownika Urzędu Miasta i Gminy P. odwołujący powtórnie złożył w dniu (...) zgłoszenia informujące o zakończeniu w roku (...) i (...) prowadzonych działalności gospodarczych (przytoczone zgłoszenia jednoznacznie wskazują na daty wykreślenia z ewidencji z dniem (...) i(...)). Odwołujący podniósł również, iż organ II instancji pominął fakt braku staranności pracownika Powiatowego Urzędu Pracy przy przyjmowaniu dokumentów w toku rejestracji (ze względu na wiek odwołującego i przedstawiony pięcioletni okres zatrudnienia). W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. z 2002 r.. nr 153, poz. 1269, dalej: u. s .a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art. 1 § 2 u. s. a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i rynku pracy (Dz. U. z 2004 Nr 99, poz. 1001) w brzemieniu obowiązującym w dacie rejestracji A. M. w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. tj. w dniu (...) status osoby bezrobotnej przysługiwał osobie niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej, zdolnej i gotowej do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, jeżeli m.in. nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Bezspornym w sprawie jest, iż A. M. został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu (...) oraz, że decyzją z dnia (...) uzyskał status osoby bezrobotnej i otrzymał prawo do zasiłku od dnia (...). Następnie w dniu (...) (k. 35 akt adm.) uzupełnił dokumentację potwierdzającą okres zatrudnienia i wniósł o spłatę zasiłku. Z dokumentów tych wynikało m. in., iż w okresie od (...) do (...) podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem w świetle brzmienia cyt. wyżej przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f obowiązującego w dacie rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy istotnym było ustalenie czy skarżący podjął działalność gospodarczą od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia jej wyrejestrowania. Powyższa regulacja wiąże bowiem skutki prawne w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej z podjęciem działalności gospodarczej, a nie wyłącznie z jej wpisem do ewidencji działalności gospodarczej. Z dokonanych ustaleń organu wynika bezspornie, że działalność ta została podjęta. Fakt ten został potwierdzony przez samego skarżącego, który podał, iż nigdy nie ukrywał, iż prowadził działalność gospodarczą przez okres (...) lat oraz poprzez dostarczone przez skarżącego do Powiatowego Urzędu Pracy w P. zaświadczenie ZUS Oddział w P. – II Inspektorat Miejski z dnia (...) (k. 34 akt adm.), w którym stwierdzono na podstawie dokumentacji, iż A. M. został zgłoszony do ubezpieczenia społecznego w okresie od (...) do (...) jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Ponadto ze gromadzonej dokumentacji jednoznacznie wynika, że wykreślenie działalności gospodarczych skarżącego nastąpiło w dniu (...) na skutek złożonego przez niego wniosku z dnia (...) o likwidację przedmiotowych działalności, co potwierdzają dwie decyzje Burmistrza P. z dnia (...) tj. decyzja o nr (...) (k. 38 akt adm.), którą wykreślono z ewidencji działalności gospodarczej wpis dokonany w dniu (...) pod nr (...) dotyczący działalności: usługi transportowe krajowe i zagraniczne rozpoczętej w dniu (...) oraz decyzja o nr (...) (k. 37 akt adm.) , którą wykreślono z ewidencji działalności gospodarczej wpis dokonany w dniu (...) pod nr (...) dotyczący działalności: piekarnictwo, cukiernictwo, produkcja lodów oraz sprzedaż, wyrób waty cukrowej. Ponadto wskazać należy, iż w piśmie z dnia (...) (k. 65 akt adm.) skierowanym do Powiatowego Urzędu Pracy w P., Burmistrz P. wyjaśnił, iż A. M. w roku (...) i (...) nie zgłosił w Urzędzie Miasta i Gminy P. żadnych zmian odnoszących się do przedsiębiorcy i danych zawartych w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Fakt o likwidacji przedmiotowych działalności zgłosił jedynie w Urzędzie Skarbowym w G. w dniu (...) oraz w ZUS w P. w dniu (...). Tak, wiec podkreślić należy, iż organy administracyjne prawidłowo przyjęły, iż skuteczne wykreślenie przedmiotowych działalności gospodarczych nastąpiło z dniem (...) w wyniku wydanych przez Burmistrza P. decyzji o wykreśleniu ich z ewidencji działalności gospodarczej i w związku tym nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż przedmiotowe działalności wykreślone zostały skutecznie w listopadzie (...) i w kwietniu (...). Ponadto trzeba zauważyć, że w dniu rejestracji skarżący złożył oświadczenie, że nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej, a ponadto zobowiązał się do poinformowania Powiatowego Urzędu Pracy o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej o czym świadczy złożony przez niego podpis na karcie rejestracyjnej (k. 1 akt adm.). Tymczasem skarżący nie powiadomił urzędu pracy o wpisie do ewidencji oraz o fakcie podjęcia przez niego w latach (...) działalności gospodarczej. Fakt ten został dopiero ujawniony przy okazji złożenia przez skarżącego podania o spłatę zasiłku w dniu (...) i załączenia do niego dokumentacji m.in. zaświadczenia z ZUS Oddział w P. – II Inspektorat Miejski. W tym miejscu należy podkreślić, iż aby danej osobie móc przypisać podjecie działalności gospodarczej w zakresie omawianej ustawy, osoba ta musi nie tyle być zarejestrowana jako podmiot gospodarczy, ale faktycznie tę działalność gospodarczą podjąć, a więc przystąpić do obrotu gospodarczego. Takie podjecie działalność gospodarczej – przystąpienie do obrotu gospodarczego jest tu niezwykle ważne i decydujące o statusie danej osoby. Dlatego dla oceny, czy dana osoba traci przymiot osoby bezrobotnej, istotne jest podjecie przez nią działalności gospodarczej, albowiem z tą chwilą osoba taka, w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f omawianej ustawy, traci status bezrobotnego, niezależnie czy działalność tę nadal będzie kontynuować. Status ten może dopiero odzyskać, gdy działalność gospodarczą wyrejestruje (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2006r. sygn. akt II SA/Wa 1494/06, LEX nr 295073) Skoro, wiec skarżący prowadził działalność gospodarczą, to oczywistym jest, że wystąpiła przesłanka negatywna wyłączająca możliwość zachowania statusu osoby bezrobotnej i prawidłowo decyzją z dnia (...) organ I instancji po wznowieniu postępowania uchylił decyzję z dnia (...) nr (...) w sprawie uznania za osobę bezrobotną z dniem (...) A. M. oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia (...) oraz prawidłowo uchylił decyzję z dnia (...) nr (...) w sprawie utraty prawa do zasiłku od dnia (...). Natomiast odmawiając uznania A. M. za osobę bezrobotną organy I i II instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie w dniu rejestracji tj. w dniu (...) skarżący nie spełniał warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w ówczesnym brzmieniu, to jednak w dniu wydania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, skarżący miał wyrejestrowane przedmiotowe działalności gospodarcze, bowiem w obrocie prawnym funkcjonowały już decyzje Burmistrza Pobiedzisk z dnia (...) o wykreśleniu przedmiotowych działalności z ewidencji działalności gospodarczej. W związku z tym organy winny były wziąć tą okoliczność pod uwagę i zbadać, czy po wykreśleniu działalności gospodarczych skarżący spełniał przesłanki do ubiegania się o status osoby bezrobotnej. Zaznaczyć wymaga, iż zgodnie, z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy obwiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej bezrobotnym była osoba, która nie posiadała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Tak, więc mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, iż organy w trakcie rozpoznawania przedmiotowej sprawy nie wzięły tego faktu pod uwagę skutkiem czego jest wydanie wadliwych decyzji, naruszających przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ww. ustawy. W tym stanie rzeczy, Sąd mając na względzie przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy. /-/ E. Kręcichwost–Durchowska /-/P. Miładowski /-/ E. Makosz - Frymus