III SA/Gd 231/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 16 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. W następstwie wniosku Spółki z o.o. "A" z siedzibą w Ł. Starosta działając na podstawie art. 219 kpa w zw. z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) postanowieniem z dnia 9 stycznia 2009 r. odmówił udzielenia informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków na terenie powiatu gdańskiego. Organ wskazał, że wnioskodawca jako uzasadnienie wniosku podał prowadzenie postępowania egzekucyjnego przeciwko dłużnikowi – "B" S.A. w P. G. Zdaniem organu wnioskodawca posiada jedynie interes faktyczny. Organ podał, że ujawnienie majątku dłużnika wierzyciel może poszukiwać na drodze postępowania cywilnego, sprawa taka należy bowiem do sfery postępowania cywilnego a nie administracyjnego. Dalej organ wskazał, że treścią interesu prawnego jest generalnie określone prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można w dany sposób realizować w postępowaniu administracyjnym. W ocenie organu w istocie przedmiotem żądania nie jest uzyskanie zaświadczenia, lecz uzyskanie informacji poszukiwania majątku nieruchomego – natomiast punktem wyjścia do uzyskania danych musi być jednakże konkretna nieruchomość nie zaś nazwisko właściciela konkretnej nieruchomości. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie powołując się na treść art. 123, art. 217, art. 218 i art. 219 k.p.a., art. 24 ust. 3 w związku z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). oraz art. 913-920 kodeksu postępowania cywilnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 217 k.p.a. zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanym przez właściwy organ administracji na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Jedyną zaś formą udostępnienia przez starostę danych z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001r. Nr 38, poz. 454), są komputerowe wydruki mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, wypisów z rejestrów i kartotek, wyrysów z mapy ewidencyjnej, plików komputerowych oraz informacje przekazywane ustnie i wizualnie. Powołując się ponadto na treść art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego organ wskazał, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach są jawne, wydawane zaś są przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie, m.in. właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal i osób fizycznych oraz prawnych, które mają interes prawny w tym zakresie. Organ powołał się również na treść art. 6 i 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Organ drugiej instancji potwierdził, że dołączone przez wnioskodawcę dokumenty mające udowodnić istnienie interesu prawnego bezsprzecznie świadczą o istnieniu po stronie wierzyciela interesu faktycznego, a nie interesu prawnego, który każdorazowo musi być oparty na normie prawnej wynikającej z konkretnego przepisu prawa materialnego. Wyjaśnił, że interesy przedsiębiorcy poszukującego zaspokojenia wierzytelności chronią przepisy art. 758-912 Kodeksu postępowania cywilnego. Na ich podstawie wierzyciel ma prawo przeprowadzić egzekucję z majątku oraz żądać od dłużnika ujawnienia wykazu majątku. Jeśli zaś w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego wierzyciel nie zaspokoi istniejących wierzytelności wówczas organem właściwym do nakazania ujawnienia majątku dłużnika będzie sąd powszechny ( art. 913-920 k.p.c.). Zatem ujawnienie majątku dłużnika należy do sfery postępowania cywilnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka z o.o. "A" w Ł. wniosła o uchylenie postanowień obu instancji. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 20 i 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 218 k.p.a., przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - szczególnie § 17, 22-25, 29, 32, 51,73 ,załącznika nr 5, art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, art. 7 i 64 Konstytucji RP oraz art. 7,77, 80, 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. W pierwszej kolejności skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z twierdzeniem organu odwoławczego, że zamiarem wnioskodawcy było uzyskanie wypisu pełnego z ewidencji gruntów wraz z podaniem numerów ksiąg wieczystych. Skarżąca powołała się na brzmienie § 51 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i treść załącznika nr 5 do w/w rozporządzenia. Odnosząc to do treści wniosku z dnia 17 października 2008 r. skarżąca wskazała, że był on wnioskiem o udzielenie informacji, nie zaś wydanie wypisu czy wyrysu z ewidencji gruntów. Zdaniem skarżącej organ nie mógł samowolnie dokonać oceny czego skarżąca domagała się we wniosku, na potwierdzenie czego powołał się na wyroki potwierdzające słuszność takiego stanowiska. Skarżąca wskazała również na treść art. 20 i 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Podkreślając przy tym, że przepis art. 20 ust. 1 należy odczytywać w ten sposób, że ewidencja gruntów i budynków, o której w nim mowa obejmuje informacje o gruntach w tym również o tym, kto jest ich właścicielem. W dalszej części uzasadnienia skargi stwierdzono, że stanowisko organów administracji w myśl którego wierzyciel legitymujący się tytułem wykonawczym ma jedynie interes faktyczny, a nie prawny i tym samym nie jest legitymowany - zgodnie z art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne do uzyskania informacji z ewidencji gruntów - jest całkowicie błędne. Mając na uwadze fakt, że prawo do uzyskania informacji z rejestru gruntów ma podmiot posiadający interes prawny, skarżąca odwołała się do poglądów orzecznictwa i doktryny odnoszących się do tej kwestii. Skarżąca stwierdziła, że definicja interesu prawnego przywołana przez organ dotyczy interesu prawnego na gruncie art. 28 k.p.a. i nie może być wprost przenoszona na grunt postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń. Przepisy ogólnego postępowania administracyjnego mogą być -zdaniem skarżącej - stosowane do postępowania o wydanie zaświadczenia z racji jego szczególnego charakteru tylko odpowiednio i ostrożnie. Powołała się przy tym na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 945/07. Stwierdziła, że ocena, czy w konkretnej sprawie strona ma interes prawny w żądaniu uzyskania dokumentu nie może być dokonywana przez organy wyłącznie przez pryzmat cech interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i w prawie administracyjnym, a o tym, że dana norma jest normą prawa materialnego czy procesowego decyduje fakt, czy wywiera ona skutki w sferze prawa materialnego. Ponadto stwierdziła, że art. 365 k.p.c., stanowiący o związaniu prawomocnym wyrokiem sądu, stanowi podstawę do wydania zaświadczenia, bowiem organ związany jest wynikającym z tytułu wykonawczego stwierdzeniem interesu prawnego wierzyciela do dochodzenia wierzytelności. Potwierdzeniem istnienia interesu prawnego wierzyciela jest klauzula wykonalności. Skarżąca wskazała na przepisy służące przymusowej realizacji uprawnienia wierzyciela, wymieniając art. 527 Kodeksu cywilnego jako przepis chroniący wierzyciela przed działaniami nieuczciwych dłużników, stwierdzając przy tym, że wierzyciel musi mieć jednak możliwość uzyskania informacji znajdujących się w posiadaniu organu administracji. Wskazała, że Konstytucja RP gwarantuje ochronę praw majątkowych, w tym wierzytelności (art. 64 Konstytucji). Skarżąca stwierdziła, że postępowanie egzekucyjne z nieruchomości prowadzi komornik, jednak na wniosek wierzyciela, który ma obowiązek wskazać majątek, z którego ma być prowadzona egzekucja tj. powinien we wniosku oznaczyć nieruchomość, jej położenie, numer księgi wieczystej oraz sąd, który księgę prowadzi. Co prawda z art. 7971 k.p.c. wynika, że wierzyciel może zlecić komornikowi poszukiwanie majątku dłużnika, jest to jednak tylko uprawnienie wierzyciela. Zdaniem skarżącej nie ma również żadnych podstaw do twierdzenia, że jej wniosek jest w istocie żądaniem poszukiwania majątku dłużnika , do czego powołany jest sąd powszechny, a organ może jedynie wydać zaświadczenie o konkretnej, określonej treści. Stając na takim stanowisku organy nie uwzględniły faktu, że brak jest w systemie prawa przepisu, który dawałby organowi administracji prawo badania motywów działania podmiotu ubiegającego się o wydanie zaświadczenia, a nadto, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy działają na podstawie i w granicach prawa. W sytuacji, gdy przepis prawa obliguje organ do wydania zaświadczenia żądanej treści, organ ma obowiązek je wydać nie badając do czego jest ono wnioskującemu potrzebne. Skarżący dokonał analizy art. 217 § 1 i 218 § 1 k.p.a. stwierdzając, że zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w chwili wydania zaświadczenia. Danymi znajdującymi się w posiadaniu organu są informacje przez niego zgromadzone, a ewidencja gruntów i budynków obejmuje m.in. informacje dotyczące właściciela gruntów, budynków, lokali. W podsumowaniu skargi skarżąca stwierdziła, że wykazała, że posiada interes prawny do uzyskania informacji z ewidencji gruntów i budynków a także, że organ jest obowiązany wydać informację żądanej treści, o ile niezbędne dane znajdują się w jego posiadaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie z dnia 27 kwietnia 2009 r. strona skarżąca odnosząc się do udzielonej przez organ odpowiedzi organu na skargę stwierdziła, z ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w całości popiera swoje stanowisko przedstawione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie. W rozpatrywanej sprawie żądanie skarżącej koncentruje się wokół potwierdzenia przez organ administracji publicznej faktów i stanu prawnego wynikającego z prowadzonego rejestru publicznego - ewidencji gruntów i budynków prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że nie zgadza się z przedstawioną przez skarżącą interpretacją przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz - będącym tego skutkiem - twierdzeniem, że znajdujące się w ewidencji zapisy dotyczące osoby właściciela ( użytkownika wieczystego) nieruchomości są informacjami jawnymi, o których mowa w art. 24 ust. 2 powołanej ustawy. Informacje te nie zostały, wbrew twierdzeniom skarżącej - zaliczone do tych, o których mowa cytowanym wyżej przepisie, a które wymienia art. 20 ust. 1 ustawy. W tym ostatnim przepisie wyliczono szereg informacji dotyczących gruntów, budynków i lokali, wśród nich nie wymieniono jednak informacji odnoszącej się do właściciela nieruchomości. Z kolei z treści art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy wynika wprost, że w ewidencji gruntów i budynków wskazuje się także właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Organ udzielając informacji mających wskazać osobę właściciela lub umożliwić jego identyfikację winien zatem zastosować przepis art. 24 ust. 3 w związku z art. 217 i nast. k.p.a. Nadto zastosowanie w takiej sytuacji będą mieć przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454 ), wskazujące w jakich formach organ takich informacji udziela ( § 51 rozporządzenia). Z uwagi na treść powołanych wyżej przepisów organy uznały, że negatywne załatwienie wniosku strony skarżącej mogło nastąpić jedynie poprzez odmowę udzielenia informacji z operatu ewidencji gruntów, wskazując na formę wypisu z ewidencji gruntów. Nie ma zatem racji skarżąca twierdząc, że organy dokonały błędnej oceny złożonego przez nią wniosku, w którym domagała się podania informacji z ewidencji. Bez względu na formę udostępnienia jej tych informacji, podstawowe znaczenie w sprawie miała treść zawartego we wniosku żądania – jego pozytywne rozpatrzenie uzależnione było od wykazania przez wnioskodawcę istnienia po jego stronie interesu prawnego uzasadniającego wniosek. Z mającego odpowiednie zastosowanie w sprawie przepisu art. 217 § 2 k.p.a. oraz art. 24 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, to osoba, która nie jest właścicielem nieruchomości - ubiegająca się o udzielenie jej informacji z ewidencji gruntów musi wykazać swój interes prawny, aby takie informacje uzyskać. Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w skardze, z faktu posiadania nakazu zapłaty zaopatrzonego w klauzulę wykonalności i prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie można wywodzić, iż skarżąca posiada interes prawny w uzyskaniu stosownej informacji z operatu ewidencji gruntów. Z wniosku skarżącej z dnia 17 października 2008 r. wynika wprost, że wnosi ona o "udzielenie informacji czy poniżej wymieniona osoba jest lub była właścicielem, współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystymi nieruchomości, budynków lub lokali, które położone są w mieście P. G. i powiecie [...] (...). Informacje zostaną wykorzystane w postępowaniu egzekucyjnym." Do wniosku załączono kopię tytułu wykonawczego. Z treści wniosku wynika wprost, że uzyskany dokument ma służyć ustaleniu nieruchomości dłużnika, a tym samym ma być wykorzystany w prowadzonym wobec niego postępowaniu egzekucyjnym. Zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę tak skonstruowany i uzasadniony wniosek świadczy wyłącznie o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu opartego na normie prawa materialnego w uzyskaniu informacji zawartych w prowadzonej przez organ ewidencji gruntów i budynków. A tylko osoba legitymująca się istnieniem po jej stronie interesu prawnego może domagać się – zgodnie z treścią art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz, mającego odpowiednie zastosowanie w sprawie, art. 217 § 2 k.p.a. - podania jej w formie pisemnej informacji o nieruchomościach będących własnością dłużnika wskazanego we wniosku. Art. 217 § 2 ust. 1 k.p.a. normuje sytuację, w której urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, czyli – innymi słowy- wnioskodawca ma obowiązek uzyskania zaświadczenia, a obowiązek ten nakłada nań wprost przepis prawa. W tej sytuacji organ ma obowiązek wydać zaświadczenie bez wnikania w prawny interes osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Natomiast w przypadku unormowanym w art. 217 § 2 ust. 2 k.p.a. wnioskodawca ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny, i wówczas organ ma obowiązek zbadać istnienie interesu prawnego. Przyjmuje się powszechnie, iż treścią interesu prawnego jest generalnie określone prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można w dany sposób realizować w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, którą to normę można wskazać jako jego podstawę i z której dany podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Istotną jest również konstatacja, iż interes prawny nie może być wywodzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej. Norma, o którą tu chodzi, nie przyznaje podmiotowi wywodzącemu z niej interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, ale daje mu możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu, powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej ona bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się np. wydania orzeczenia administracyjnego. Z kolei po jego wydaniu podmiot, którego sfery prawnej dana norma bezpośrednio dotyczy ma uprawnienie do wniesienia wszystkich przewidzianych prawem środków zaskarżenia. Tym samym ustalenie interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Stąd też zawsze powinna to być norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić, której treść można do końca ustalić; zawsze też powinna aktualnie i bezpośrednio dotyczyć sytuacji danego podmiotu (zob. J. Zimmermann: Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego [w:] Administracja, gospodarka, samorząd, H. Olszewski, B. Popowska (red.), Poznań 1997, s. 609 i n.). Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym przysługującym danemu podmiotowi. Powinna to być nadto norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm – norma, której treść można ustalić. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej odnośnie pojęcia interesu prawnego Sad stwierdza, że nie można na użytek postępowania w sprawie udzielenia informacji z ewidencji gruntów, jedynie z uwagi na jego uproszczony charakter, dopuścić do konstruowania jakiejś odmiennej od przyjętej w doktrynie i orzecznictwie definicji interesu prawnego. Interes prawny w szeroko pojętym procesie administracyjnym wywodzony jest nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, bowiem często wynika on z przepisów materialnych należących do różnych gałęzi prawa, w tym zwłaszcza prawa cywilnego. Podkreślenia jednak wymaga, na co wskazano już wcześniej, że źródło takiego interesu wypływać musi z przepisu prawa materialnego, nie zaś przepisów procesowych. W niniejszej zaś sprawie skarżący wskazuje na przepisy postępowania cywilnego, nie zaś prawa materialnego, jako dające prawo do żądania wydania zaświadczenia z ewidencji gruntów. Ponadto pogląd skarżącej, że art. 365 kodeksu postępowania cywilnego stanowi podstawę do wydania skarżącej zaświadczenia, skoro prawomocny wyrok wiąże inne sądy i organy, świadczy o niezrozumieniu istoty tegoż przepisu. Związanie innych sądów i organów prawomocnym wyrokiem polega bowiem na tym, że nie mogą one dokonać odmiennej oceny prawnej roszczenia, jak też nie mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych. Należy też zauważyć, że badanie przez organ żądania wydania zaświadczenia z punktu widzenia posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego, o którym mowa w art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być, wbrew twierdzeniom skargi, traktowane jako równoznaczne z badaniem motywów działania podmiotu ubiegającego się o wydanie zaświadczenia. W sytuacji bowiem, gdy strona składając wniosek powołuje się w nim na swój interes prawny, obowiązkiem organu jest dokonanie oceny wniosku z punktu widzenia istnienia tej przesłanki. W odniesieniu do powyższych rozważań warto zauważyć, iż w istocie przedmiotem żądania skarżącego nie jest uzyskanie zaświadczenia o konkretnej treści, lecz uzyskanie informacji zawartych w dokumencie stanowiącym podstawę poszukiwania majątku nieruchomego dłużniczki. Potwierdzeniem tego jest treść wniosku z października 2008 r., z którego wprost wynika, że zamiarem skarżącej nie było uzyskanie urzędowego poświadczenia określonych faktów, jak o tym stanowi art. 217 k.p.a., lecz uzyskanie informacji z ewidencji gruntów. Organy słusznie uznały więc, że do czynności koncentrujących się wokół cywilnego postępowania egzekucyjnego właściwy jest komornik i w pewnych sytuacjach sąd powszechny, jako organy egzekucyjne. Skarżąca może bowiem realizować swoje prawa poprzez inicjację stosownych postępowań dotyczących stanu majątku dłużników na podstawie przepisów k.p.c. Należy zauważyć, że przepisy prawa administracyjnego umożliwiają, w pewnych sytuacjach, gromadzenie i wykorzystywanie danych osobowych koniecznych dla dochodzenia roszczeń na przykład w postępowaniu sądowym, w tym także pozyskiwanie ich od administratorów danych. W przedmiotowej sprawie sytuacja jest jednakże odmienna, gdyż potencjalne dane mogą być uzyskane w toku innej, właściwej procedury. Dochodzenie do ich uzyskania w oparciu o przepisy materialnego prawa administracyjnego jak i procedurę administracyjną powoduje zaś usankcjonowanie stanu obchodzenia innych przepisów prawa procesowego o implikacjach cywilnoprawnych, mających w danym wypadku podstawowe znaczenie. Nadto Sąd stwierdza, że w pełni podziela argumentację zaprezentowaną na tle analogicznej sprawy w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 560/06 (System Informacji Prawnej LEX nr 349769). Sąd stwierdził tam m.in., że na brak interesu prawnego uzasadniającego uzyskanie zaświadczenia, poza brakiem istnienia normy prawa materialnego zobowiązującego organ do wydania zaświadczenia, wskazuje nadto fakt, iż wnioskujący o jego wydanie może realizować swoje prawa jako wierzyciel w innym szczególnym trybie. Wobec powyższego za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów tak ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jak i rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, jak również zarzuty niezastosowania art. 7 i 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Sąd nie dopatrzył się takich działań organów, które nie miałyby oparcia w przepisach prawa, jak również nie doszło do przekroczenia granic wyznaczonych prawem. Wbrew stanowisku skarżącej źródła jej interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, nie stanowi również art. 23 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, ze zm.), gdyż jak wynika z § 53 i § 44 pkt 5 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków - nakładających na starostę obowiązek przestrzegania przepisów o ochronie danych osobowych – ma on zastosowanie wyłącznie do ochrony danych ewidencyjnych przed ich utratą, zniszczeniem, niepożądaną modyfikacją, nieuprawnionym do nich dostępem i ujawnieniem. Tym samym przepisy o ochronie danych osobowych nie znajdują zastosowania do wykonywania przez starostę zadań określonych w § 44 pkt 4 w/w rozporządzenia tj. udostępnienia danych osobowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Na marginesie warto zauważyć, że art. 5 w/w ustawy stanowi, że jeżeli przepisy odrębnych ustaw, które odnoszą się do przetwarzania danych, przewidują dalej idącą ich ochronę, niż wynika to z niniejszej ustawy, stosuje się przepisy tych ustaw – do takich ustaw należy ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Jak zauważono wcześniej, przepisy postępowania administracyjnego są stosowane w postępowaniu w sprawach wydawania zaświadczeń odpowiednio, zaś przed wydaniem zaświadczenia organ z reguły nie prowadzi postępowania wyjaśniającego. Z kolei mając na uwadze treść art. 218 § 2 k.p.a. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność jego zastosowania. Uznanie, iż odmowa uwzględnienia wniosku skarżącej, którego przedmiotem było udzielenie informacji o treści żądanej przez nią nie narusza prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy powoduje, iż skarga podlega oddaleniu. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.