II OSK 1692/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędzia NSA Joanna Banasiewicz /spr./ Sędzia del. NSA Andrzej Irla Protokolant asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 2294/08 w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2294/08, oddalił skargę H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...]w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną: H. Sp. z o.o. w K. wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości rolnej położonej w obrębie wsi B. o ogólnej powierzchni 332.44.29 m2. Wskazała, że nieruchomość jest przedmiotem własności Skarbu Państwa i wchodzi w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa – Oddział Terenowy w B., a stronie przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, gdyż jest jej dzierżawcą od ponad trzech lat. Ponadto planuje dalsze inwestycje w gospodarstwie na kwotę 750.000 zł. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pismem z dnia 21 grudnia 2007 r. zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku strony. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758 ze zm.), zgłosił sprzeciw na wydanie zezwolenia na nabycie przez cudzoziemca nieruchomości rolnych oznaczonych działkami nr [...],[...],[...]i [...]o łącznej powierzchni 330,0026 ha. W uzasadnieniu postanowienia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że dla przedmiotowych działek brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Według danych z ewidencji gruntów powyższe nieruchomości stanowią grunty orne, pastwiska trwałe, zabudowane grunty rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione, tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, rowy oraz nieużytki. Minister Rolnictwa zauważył, że przedmiotem działalności spółki jest rolnictwo. Wyjaśnił także, iż wnioskodawca nie wskazał przyczyn, dla których wnosi o nabycie nieruchomości o tak dużej powierzchni, a wyrażenie zgody na taki zakup oznaczałoby zgodę na nadmierną koncentrację nieruchomości rolnych w rękach jednego podmiotu. Organ dodał, że Agencja Nieruchomości Rolnych w piśmie z 30 października 2007 r. odmówiła wydania jednoznacznego oświadczenia o przeznaczeniu przedmiotowej nieruchomości do sprzedaży, wskazując na roszczenia A. G. wobec tychże gruntów. Spółka pismem z dnia 20 lutego 2008 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że organ w postanowieniu stwierdził, iż wnioskodawca nie spełnia wymogu dotyczącego kwalifikacji rolniczych mimo, że jedynym udziałowcem i właścicielem spółki jest A.J. H., posiadający w myśl prawa polskiego kwalifikacje rolnicze i prowadzący de facto gospodarstwo rodzinne. Rozpoznając sprawę ponownie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...]– wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. oraz art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podtrzymując argumenty wskazane w postanowieniu z dnia [...] lutego 2008 r. podnosząc ponadto, że wnioskodawcą w niniejszym postępowaniu jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a nie osoba fizyczna, co czyni zarzut zawarty we wniosku bezzasadnym. Na powyższe postanowienie H. Sp. z o.o. w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 1 ust. 1 i art. 8 ust. 2a pkt 1 ppkt a/ ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Zdaniem Spółki w jej przypadku spełnione zostały warunki przewidziane w art. 8 ust. 2a pkt 1 ppkt a/ ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców i w jej sprawie zezwolenie na nabycie nieruchomości nie jest wymagane, gdyż w dniu [...] grudnia 1998 r. zawarła umowę dzierżawy nieruchomości, którą zamierza nabyć i na której osobiście prowadzi działalność rolniczą oraz legalnie zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka przedstawiła sposób zagospodarowania swych użytków rolnych i wskazała, że prowadzenie gospodarstwa rolnego o pow. około 330 ha uzasadnione jest wyłącznie względami ekonomicznymi, co na gruncie polskiego prawa nie jest zabronione. Wskazała ponadto, że jako dzierżawcy przysługuje jej ustawowe prawo pierwokupu. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) uznał, że zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Sąd stwierdził, że skarżąca spółka zarówno we wniosku, jak i w późniejszych pismach wskazywała wprawdzie, że zamierza inwestować na przedmiotowych działkach, natomiast nie wyjaśniła, jak zamierza wykorzystać nieruchomość – informacja taka znalazła się dopiero w skardze, co jednak nie może sanować braku wniosku. Organ nie mógł zatem wydać zgody na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości, skoro wniosek nie spełniał warunku określonego w art. 1a ust. 3 pkt 5 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Odnosząc się do zarzutu strony, że na mocy art. 8 ust. 2a pkt 1 pkt a powołanej ustawy zezwolenie w niniejszej sprawie nie jest wymagane Sąd stwierdził, że zarzut ten nie może zostać rozpoznany w tym postępowaniu, bowiem jego przedmiotem jest zgodność z prawem postanowienia wydanego przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] czerwca 2008 r. w przedmiocie sprzeciwu na wydanie zezwolenia, nie zaś samego zezwolenia na nabycie nieruchomości. Takie zezwolenie – z mocy art. 1 ust. 1 ustawy wydane być może tylko przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w ramach swej właściwości (art. 1 ust. 1a ustawy) może natomiast złożyć jedynie sprzeciw na wydanie zezwolenia. Regulacje zawarte w art. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy nie zawierają przesłanek uzasadniających wniesienie sprzeciwu przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Minister, załatwiając sprawę, kieruje się ogólną dyrektywą wynikającą z art. 7 k.p.a., a zatem powinien uwzględniać interes ogólny i słuszny interes obywatela. Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie, na podstawie art. 7 k.p.a. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest uprawniony do uwzględnienia interesu społecznego poprzez odwołanie się do postanowień ustawy z 11 kwietnia o kształtowaniu ustroju rolnego (wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 175/05, Lex nr 190987). Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ orzekł w ramach swych kompetencji ustawowych, przestrzegając zarówno przepisów procedury, jak też prawa materialnego. W ocenie Sądu kwestia ewentualnego przysługiwania wnioskodawcy prawa pierwszeństwa w nabyciu przedmiotowej nieruchomości nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż jest to okoliczność, która ma istotne znaczenie dopiero w momencie gdy Agencja oferuje grunty do sprzedaży, przy czym kwestia ta nie przesądza w żaden sposób o losie wniosku. Wobec braku oferty sprzedaży nieruchomości wnioskodawcy prawo skorzystania ze wspomnianych uprawnień pozostaje teoretyczne, a ponadto nie ma to znaczenia dla rozstrzygania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który wyrażając swoje stanowisko w sprawie ma prawo działać w ramach swoich kompetencji. Za niesłuszny uznał Sąd zarzut naruszenia przepisów postępowania statuujących zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a.), gdyż materiał dowodowy, który został w sprawie zebrany, rozpatrzono w sposób wyczerpujący. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła H. Sp. z o.o. z siedzibą w K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 i art. 8 ust. 2a pkt 1 ppkt a/ ustawy z dnia 24 marca 1920r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.U. z 2005 r. Nr 10, poz. 24 ze zm.). Wskazując na powyższe spółka wniosła o rozpoznanie sprawy na podstawie art. 188 p.p.s.a. i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Skarżąca podniosła w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 8 ust. 2a pkt 1 pkt a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia przez cudzoziemców, będących obywatelami państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego w okresach wymienionych w ust. 2 (pkt 1-12 lat), w przypadku nabycia nieruchomości rolnych położonych w województwach: dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, lubuskim, opolskim, pomorskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim, zachodniopomorskim – po upływie 7 lat od dnia zawarcia umowy dzierżawy z datą pewną, jeżeli przez ten okres osobiście prowadzili na tej nieruchomości działalność rolniczą oraz legalnie zamieszkiwali na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przypadku skarżącego wszystkie wymienione wyżej warunki zostały spełnione – w dniu [...] grudnia 1998 r. skarżący zawarł umowę dzierżawy nieruchomości, którą zamierza nabyć i na której osobiście prowadzi działalność rolniczą oraz legalnie zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (karta pobytu Obywatela Unii Europejskiej wydana przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego). W takiej sytuacji zezwolenie na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca – obywatela państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego nie jest wymagane i okoliczność tę sąd administracyjny winien wziąć pod uwagę z urzędu. Strona podniosła, że Sąd I instancji nie ustosunkował się w żaden sposób do stanowiska Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w którym Minister wyraził "obawę" nadmiernej koncentracji nieruchomości rolnych w rękach jednego podmiotu. Strona podała, że od prawie 10 lat prowadzi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność rolniczą w ramach której uprawia: rzepak – pow. 46, 5 ha, żyto – pow. 28, 5 ha, pszenica ozima – 15 ha, lucerna – 15 ha, kukurydza – 133, 8 ha. Część gospodarstwa o pow. 77, 2 ha zajmują użytki zielone, wykorzystywane jako tereny wypasu bydła – wg stanu na dzień 23 kwietnia 2008r. w gospodarstwie skarżącego znajdowało się 420 sztuk bydła, w tym 220 sztuk krów mlecznych. Prowadzenie gospodarstwa rolnego o powierzchni ca 330 ha uzasadnione jest wyłącznie względami ekonomicznymi oraz zamiarem osiągnięcia wyniku finansowego na odpowiednio wysokim poziomie. Zarzut, że wydanie zezwolenia na nabycie przedmiotowej nieruchomości spowodowałoby nadmierną koncentrację nieruchomości rolnych w rękach jednego podmiotu, uzasadniony został przez Ministra jedynie w ten sposób, że wskazano, iż średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego na terenie województwa kujawsko-pomorskiego wynosi 14,47 ha. W ocenie spółki niesłuszny jest również zarzut Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, do którego również Sąd się nie ustosunkował, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. Nr 64, poz. 592) preferowanym nabywcą nieruchomości rolnych jest rolnik prowadzący gospodarstwo rodzinne, posiadający kwalifikacje rolnicze i zamieszkały w gminie, na terenie której położona jest chociaż część nabywanej nieruchomości rolnej. Organ nie wskazał konkretnego przepisu powołanej ustawy, z którego wynikać miałaby przytoczona zasada. Zgodnie z tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2005r., II OSK 175/05 (publ. Lex nr 190987) "ustawa o kształtowaniu ustroju rolnego nie różnicuje zasad nabywania nieruchomości rolnych dla cudzoziemców i dla obywateli polskich". Przyjęte przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi założenie jest zatem niesłuszne. Nadto jedyny udziałowiec spółki ubiegającej się o zezwolenie posiada kwalifikacje rolnicze w rozumieniu przepisów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego (art. 7 ust. 3 ustawy), zamieszkuje w gminie, na terenie której położona jest nabywana nieruchomość oraz prowadzi osobiście to gospodarstwo (przyjmując kryterium określone w art. 6 ust. 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego). Spełnia on zatem wszelkie wymogi przytaczane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W kwestii preferencji w nabywaniu nieruchomości rolnych wskazano na ustawowe prawo pierwokupu dzierżawcy nieruchomości rolnej. Skarżąca podniosła ponadto, że Agencja Nieruchomości Rolnych odmówiła wydania jednoznacznego oświadczenia o przeznaczeniu przedmiotowej nieruchomości do sprzedaży, wskazując na roszczenia A. G. wobec tychże gruntów. Ocena tego typu roszczeń nie należy zatem do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i nie może stanowić przesłanki przy podejmowaniu decyzji dotyczącej rzeczonego sprzeciwu na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca. WSA w Warszawie niesłusznie powołuje się na brak oferty sprzedaży nieruchomości przez Agencję Nieruchomości Rolnych, skoro brak jednoznacznego oświadczenia w tym przedmiocie spowodowany jest wyłącznie nieudokumentowanymi roszczeniami osoby trzeciej do nieruchomości objętej wnioskiem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określonych w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z § 1 tego artykułu, obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach wynikających z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Opierając skargę na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 tej ustawy, to jest naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie należy określić, której z form naruszenia prawa materialnego wskazanej w tym przepisie dotyczy zarzut. Ponadto, gdy zarzut dotyczy błędnej wykładni, należy przedstawić na czym zdaniem strony polega nieprawidłowe odczytanie przez Sąd I instancji treści tego przepisu i podać jak ten przepis powinien być rozumiany. Zarzucane natomiast niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, czyli dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego winno być uzasadnione przy założeniu, że przyjęty za podstawę orzekania stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany. Sporządzona w niniejszej sprawie przez radcę prawnego skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada powyższym wymogom. Przede wszystkim zauważyć należy, że nie zostało określone czy zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczą błędnej jego wykładni czy też niewłaściwego zastosowania. Treść uzasadnienia skargi kasacyjnej i przedstawiona tam motywacja w dużej części polega na wskazaniu okoliczności, które świadczyć mają o wadliwości ustaleń faktycznych dokonanych przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i przyjętych za podstawę orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skoro w sprawie nie zostały postawione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to niedopuszczalne jest poprzez kwestionowanie ustaleń faktycznych uzasadnianie zarzutów materialnoprawnych. Brak zarzutu postawionego w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. świadczy bowiem o tym, że strona nie kwestionuje dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. W takim bowiem dopiero stanie sprawy, gdy brak jest tego rodzaju zarzutów bądź gdy w razie ich postawienia uznane zostały za nieusprawiedliwione Naczelny Sąd Administracyjny przystąpić może do oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, przy czym ocenia je w oparciu o ustalony wcześniej w sprawie stan faktyczny. Z powyższych względów poza zakresem rozważań Sądu pozostać muszą – jako mające charakter procesowy – zarzuty dotyczące braku odniesienia się Sądu I instancji do wadliwych, zdaniem strony skarżącej, ustaleń organu. Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758 ze zm.) stanowi, że: "Nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Zezwolenie jest wydawane w drodze decyzji administracyjnej przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu również nie wniesie minister właściwy do sprawy rozwoju wsi". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uchybił temu przepisowi ani poprzez jego błędną wykładnię, ani też poprzez niewłaściwe zastosowanie. Sąd stwierdził w wyroku, że zezwolenie, o którym wyżej mowa wydane być może tylko przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zauważył też, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w ramach swojej właściwości (art. 1 ust. 1a powołanej ustawy) może jedynie złożyć sprzeciw na wydanie zezwolenia. Sąd wskazał także, że regulacje zawarte w art. 1 ust. 1 i ust. 1a ustawy nie zawierają przesłanek uzasadniających wniesienie sprzeciwu przez tego Ministra. Minister, załatwiając sprawę kieruje się ogólną dyrektywą wynikającą z art. 7 k.p.a., jest uprawniony do uwzględnienia interesu społecznego poprzez odwołanie się do postanowień ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego. Sąd odwołał się w tym względzie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 175/05, Lex nr 190987. Poglądy wyrażone w powyższym wyroku skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela. Istotnie, jak stwierdzono w skardze kasacyjnej, powołując się na wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. ustawa o kształtowaniu ustroju rolnego nie różnicuje zasad nabywania nieruchomości rolnych dla cudzoziemców i dla obywateli polskich. W ustalonych w sprawie okolicznościach nie można dopatrzeć się naruszenia tej zasady poprzez zgłoszenie sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości przez Spółkę. Sąd I instancji nie kwestionował, że w przedstawionej w art. 8 ust. 2a pkt 1 ppkt a/ ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców sytuacji nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia przez wskazanych tam cudzoziemców na nabycie określonych w tym przepisie nieruchomości rolnych. Stwierdził jedynie, że zarzut dotyczący braku takiego obowiązku w rozpoznawanej sprawie nie może podlegać kontroli Sądu, który ocenia jedynie zgodność z prawem postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie sprzeciwu na wydanie zezwolenia. Stanowisko powyższe uznać należało za prawidłowe. Z przedstawionych względów skarga kasacyjna, jako niemająca usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.