VI SA/Wa 434/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] listopada 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego B. R. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] cofającą B. R. (dalej strona, skarżący) pozwolenie na broń palną myśliwską. Jako podstawę prawną decyzji oba organy Policji wskazały art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6, czyli do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Podstawę faktyczną, stanowiły następujące ustalenia: Organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na powzięcie informacji, iż Prokuratura Okręgowa [...] postawiła mu zarzut popełnienia czynu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 271 § 3 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i w zw. z art. 12 kk. W toku postępowania ustalono, iż w niniejszej sprawie został sporządzony akt oskarżenia, w którym wskazano, iż skarżący w październiku 2000 r. w [...] i innych miejscowościach, jako właściciel firmy handlowej [...] i właściciel gospodarstwa rolnego, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w warunkach czynu ciągłego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie, w celu wyłudzenia dopłat, za pomocą wprowadzenia w błąd pracowników ARR, będąc uprawnionym do sporządzenia dokumentów m.in. związanych z inwestycyjnym skupem zbóż, wyłudził pieniądze z dopłat dla producentów w kwocie 222.500 zł, co stanowi mienie znacznej wartości, na szkodę Skarbu Państwa reprezentowanego przez Agencję Rynku Rolnego Oddziału Terenowego[...] , za rzekome dostarczenie pszenicy w ilości 2225 ton - zgodnie z zasadami interwencyjnego skupu zbóż - do magazynów skupowych [...] na podstawie stu jeden potwierdzających nieprawdę dowodów dostaw, które podpisał w pozycji "dostawca", a także stu jeden dowodów magazynowych "Magazyn Wyda", które podpisał w pozycji "zdał". Czyny te zakwalifikowane są w kodeksie karnym jako przestępstwa wymierzone są przeciwko mieniu, obrotowi gospodarczemu oraz wiarygodności dokumentów. Organ I instancji uznał, iż okoliczności te w pełni uzasadniają zaliczenie strony do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odwołaniu wniesionym od tej decyzji strona zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Według niego nie można w przypadku toczącego się postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, automatycznie przyjmować, że wobec osoby, przeciwko której postępowanie to jest prowadzone, zachodzi obawa użycia broni palnej w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podniósł, iż każdą sprawę należy badać indywidualnie, oceniając czy z całokształtu okoliczności w niej ustalonych można taką obawę wywieść, co wymaga jednak zbadania dotychczasowego postępowania danej osoby z bronią palną oraz sposobu jej dotychczasowego życia. Podkreślił, iż do tej pory w stosunku do niego Policja nie podejmowała jakichkolwiek interwencji, nie nadużywa on alkoholu, brak jest też przeciwwskazań lekarskich i psychologicznych do posługiwania się przez niego bronią, cieszy się dobrą opinią w miejscu zamieszkania i kole łowieckim. Ponadto wskazał, iż nigdy nie użył posiadanej broni palnej niezgodnie z jej przeznaczeniem, jak również prawidłowo ją przechowuje. Wyjaśnił, iż łowiectwo jest jego pasją. Z tych też względów obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest w stosunku do niego bezzasadna. Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał, że podstawa matrerialnoprawna decyzji została zastosowana prawidłowo. Z treści tego przepisu w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób określony w przepisie uzasadnia fakt toczącego się postępowania skierowanego przeciwko mieniu. Uznał, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca była skazana lub jest wobec niej prowadzone postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, które nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny stwierdził, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie, przeciwko której prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa, m. in. przeciwko mieniu. Bezspornym jest natomiast, iż jeden z zarzucanych stronie czynów, tj. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk znajduje się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa przeciwko mieniu. Ustalenie faktu wszczęcia wobec strony postępowania karnego o popełnienie czynów z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk (przeciwko mieniu) w zb. z art. 271 § 3 kk (przeciwko wiarygodności dokumentów) w zb. z art. 297 § 1 kk (przeciwko obrotowi gospodarczemu) jest więc dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń. Jak już bowiem wyżej wyjaśniono, w takich przypadkach ustawa sama rozstrzyga, iż obawa użycia broni sprzecznie z prawem wynika, m.in. z prowadzenia postępowania karnego o popełnienie przestępstw m.in. przeciwko mieniu, a zatem osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie wolno, a wydane należy cofnąć (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy). Powołał się także na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazując, że nawet pozytywna opinia o stronie w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych, jak również prawidłowe przechowywanie przez nią broni i brak przeciwwskazań lekarskich i psychologicznych do posługiwania się nią nie mogą wpłynąć na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy. Uznał, że w świetle obligatoryjnej dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy organ cofa pozwolenie, jeżeli jego posiadacz należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu. Podkreślił, iż przywołane orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczy przestępstw nie wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił błędną interpretację art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że toczące się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu automatycznie uzasadnia obawę możliwości użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a tym samym cofnięcie pozwolenia na broń. Zarzucił, że oba organy konsekwentnie pomijają fakt, iż główną przesłanką warunkującą cofnięcie pozwolenia na broń jest istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stwierdzenie istnienia takiej obawy istotnie prowadzi do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Rozstrzygnięcie kwestii, czy taka obawa in concreto występuje nie może być oderwane od okoliczności konkretnego przypadku. Sam ustawodawca tego nie przesądził, wymieniając tylko przykładowo katalog przestępstw, które taką uzasadnioną obawę mogą, choć co należy podkreślić, nie muszą rodzić. Ustawodawca nie stosuje w tym przepisie żadnej hierarchizacji przestępstw, a jedynie wymienia przykładowo te, które mogą omawianą obawę uzasadniać, pod warunkiem jednak, iż zbadane zostaną dokładnie okoliczności danej sprawy karnej oraz należycie rozważone inne okoliczności związane z osobą posiadacza pozwolenia na broń, jak jego dotychczasowe posługiwanie się bronią, opinia w miejscu zamieszkania i środowisku łowieckim, zdolność psychofizyczna do dysponowania bronią, sposób przechowywania broni. Wniósł o uchylenie decyzji obu organów administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko. Nie zgodził się z zaprezentowaną wykładnią pozostałej treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Pozwolenie należy cofnąć obligatoryjnie osobom w szczególności prawomocnie skazanym, jak również oskarżonym o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Te właśnie stany faktyczne ustawodawca sam uznał za budzące tę uzasadnioną obawę. Określenie "w szczególności" spełnia również inną rolę w omawianym przepisie - wskazuje, iż katalog okoliczności (nie musi to być bowiem tylko popełnione lub choćby zarzucone w postępowaniu karnym przestępstwo) uzasadniających odmowę wydania bądź cofnięcie pozwolenia na broń nie jest zamknięty. W sprawie skarżącego zachodzi pierwsza sytuacja, bowiem - toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o czyn zakwalifikowany, m.in. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, tj. godzący w mienie znacznej wartości. Dlatego też organy Policji nie mają możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, bo zastosowany przepis prawa materialnego ma charakter obligatoryjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. 02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. 02.153.1270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto w myśl art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż nie jest ona zasadna. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Na tle interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i zwrotu "w szczególności" zarysowała się w ostatnim czasie rozbieżność w orzecznictwie. Dotyczy ona kwestii, czy użycie zwrotu "w szczególności" poprzedzającego wyliczenie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu - oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż w stosunku do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Innymi słowy, czy należy stosować go niejako "automatycznie", bez badania całokształtu okoliczności sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w ostatnio często prezentowanym stanowisku, które przez to wydaje się utrwalać, prezentuje pogląd, że w każdym przypadku kolizji z prawem osób posiadających pozwolenie na broń, które zostały skazane prawomocnym wyrokiem, bądź toczą się przeciwko nim postępowania karne, ustawodawca polecił każdą sprawę rozpoznawać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu okoliczności, które przemawiają za uzasadnioną obawą, przekonują o utracie dotychczasowej wiarygodności i zaufania na tyle, że należy uznać w świetle określonego, łamiącego zasady porządku prawnego zachowania, że w interesie społecznym nie leży pozostawienie broni w ręku tej osoby. W szczególności zwraca uwagę na sytuacje, kiedy przestępstwo jest wymierzone w dobra jakimi jest życie, zdrowie i mienie. Takie sytuacje "w szczególności" zakwalifikował jako rodzące ryzyko (obawę), że posiadacz broni może jej użyć niezgodnie z prawem. Innymi słowy, każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, a w szczególności godzące w życie, zdrowie i mienie – czy w trakcie toczącego się postępowania, czy po wydaniu wyroku skazującego - musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Obawa ta musi być realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek. W warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Sam fakt, że osoba posiadająca pozwolenie na broń została skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie oznacza, że stwarza ona zagrożenie użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ w tym przypadku nie może powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym, lecz konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany, bądź którego popełnienie mu się zarzuca, a cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem. Dopiero tak przeprowadzona przez organy Policji ocena zachowania posiadacza pozwolenia na broń, której sąd administracyjny dokonać nie jest uprawniony – umożliwia wykazanie istnienia obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Na gruncie sprawy niniejszej oznacza to, że bez względu na bezsporne ustalenie co do toczącego się postępowania karnego zarzucającego posiadaczowi pozwolenia na broń popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu - nie można pominąć oceny tego oskarżenia, jego powagi, rozmiaru, czy okoliczności jego popełnienia (np. co do ciągłości dokonywania) w ramach art. 80 k.p.a., - o ile stanowić mogą o zachowaniu sprawcy. Należy podkreślić, że ocena zachowania skarżącego, jego postępowanie – dokonywana jest przez organy Policji w całokształcie okoliczności sprawy administracyjnej - stanowi o zasadności domniemania obawy, że jako posiadacz pozwolenia na broń może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Czyny określone w podstawie aktu oskarżenia, działania wspólnego i w porozumieniu z innymi osobami, w warunkach czynu ciągłego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie , w celu wyłudzenia dopłat, za pomocą wprowadzenia w błąd pracowników ARR, będąc uprawnionym do sporządzenia dokumentów m.in. związanych z inwestycyjnym skupem zbóż, wyłudzenia pieniędzy z dopłat dla producentów w kwocie 222 500 zł, na szkodę Skarbu Państwa reprezentowanego przez Agencję Rynku Rolnego Oddziału Terenowego [...] co Prokuratura Okręgowa zakwalifikowała jako stanowiące mienie znacznej wartości nie zostały ocenione przez organy Policji w kontekście obawy o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy oraz w świetle pozostałych dowodów. Brak oceny stanowi brak uwzględnienia całokształtu stanu faktycznego sprawy, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. w sposób, który może mieć wpływ na wynik sprawy. Z drugiej strony, sam fakt toczącego się postępowania o popełnienie czynu przeciwko mieniu, co wyżej wskazano, nie może stanowić samoistnej i automatycznej przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń. Podkreślić bowiem należy, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest istnienie uzasadnionej obawy, iż osoba posiadająca broń może ją użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niezbędne jest zatem dokonanie przez organ analizy czynu zabronionego, którego dopuściła się strona, bądź o którego popełnienie została oskarżona - w kontekście całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego stanowiącego o jej zachowaniu, które może kwalifikować do istnienia uzasadnionej obawy użycia broni. Z tego względu nie jest pozbawiony podstaw zarzut skarżącego, iż niesłusznym jest "automatyczne" traktowanie każdego toczącego się postępowania o popełnienie czynów przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu jako podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń. Przypadki najłagodniejsze, w powiązaniu z nienagannym trybem życia i cechami osobowościowymi winny być starannie rozważone. Pogląd prezentowany przez organy Policji, by wszyscy posiadacze broni gwarantowali bezpieczne posługiwanie się bronią poprzez fakt, że nie są oni skazani za jakiekolwiek przestępstwo i nie ciąży na nich jakikolwiek zarzut karny, powinien znaleźć proste oparcie w ustawie. Ustawodawca nie wprowadził jednak generalnego zakazu posiadania broni przez wszystkie osoby skazane wyrokami sądów za popełnienie przestępstw, lecz przez osoby posiadające szczególne cechy, wskazujące na możliwość zachowań wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w tym skazane za popełnienie przestępstw wymienionych tym przepisem albo w stosunku do których toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. Tymczasem organ w decyzji pierwszoinstancyjnej wywiódł obawę użycia przez stronę broni niezgodnie z przepisami prawa, bo wyłącznie z faktu toczącego się postępowania karnego. Nie ustosunkował się przy tym do zarzucanego mu czynu i całokształtu materiału dowodowego stanowiącego o jego zachowaniu, w szczególności zebranych w toku postępowania opinii z miejsca zamieszkania i Polskiego Związku Łowieckiego – w powiązaniu z okolicznościami i charakterem popełnionego czynu, Tak przeprowadzona analiza materiału dowodowego pozwoli dopiero na obiektywną ocenę obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przyjęcie przez organy automatyzmu i usprawiedliwianie go reglamentacyjnym charakterem dobra jakim jest pozwolenie na broń, prowadziłoby do konsekwencji do pozbawienia takiego pozwolenia każdej osoby, która popełniła przestępstwo bez względu na jego rodzaj i zakres winy lub toczy się przeciwko niej jakiekolwiek postępowanie karne, czego ustawa o broni i amunicji nie przewidziała. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 29 lutego 2008 r. (sygn. akt II OSK 105/07), który stwierdził, że byłoby to też równoznaczne z wprowadzeniem kary dodatkowej, którą mógł wprowadzić ustawodawca a nie organy administracyjne i sądy stosujące prawo. Twierdzenie, że osoba skazana za popełnienie innego przestępstwa stwarza groźbę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego wymaga logicznego wykazania, że fakt tego przestępstwa, a także cechy osobowe sprawy stwarzają "uzasadnioną obawę", o jakiej stanowi omawiany przepis. Tym samym stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie organy administracji nie zbadały sprawy w zakresie wystarczającym. Wniosek, że skarżący może użyć broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, wyprowadziły jedynie w oparciu o fakt toczącego się postępowania, bez uzasadnienia obawy. Rozpoznając ponownie sprawę organy Policji obowiązane będą uwzględnić, iż zastosowanie podstawy materialnoprawnej odpowiedzialności skarżącego, jaką są przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wymaga rozważenia wszystkich istotnych okoliczności, zgodnie z wymogami podstawowych zasad postępowania administracyjnego, art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poczynienia wszechstronnych ustaleń faktycznych, na podstawie których mogłyby dokonać prawidłowej oceny materiału dowodowego. Dopiero jego szczegółowa analiza i ocena pozwoli organowi administracji na podjęcie stosownej decyzji oraz jej uzasadnienie zgodne z art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym doszło do naruszenia wymienionych przepisów postępowania w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności Sąd oparł na przepisie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.