II GSK 807/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. NSA Tadeusz Geremek Protokolant Karol Pachnik po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 51/09 w sprawie ze skargi Gminy Miejskiej S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności budżetu państwa oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 51/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił zaskarżoną przez Miasto S. decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2008 r., nr [...] dotyczącą zwrotu należności budżetu państwa; stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania. Sąd orzekał w oparciu o następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia [...].08.2008 r. nr [...] Wojewoda P. orzekł o obowiązku dokonania przez Miasto S., jako miasta na prawach powiatu, zwrotu kwoty 5.157,40 PLN wraz z odsetkami, liczonymi jak dla zaległości podatkowych tytułem nieprzekazania w terminie i w należnej wysokości pobranych dochodów budżetu państwa związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej dotyczących gospodarki nieruchomościami Skarbu Państwa klasyfikowanych w dziale 700 Gospodarka mieszkaniowa, rozdział 70005 Gospodarka gruntami i nieruchomościami. Zdaniem organu I instancji, ze sprawozdania rocznego [...] za okres od początku roku do końca IV kwartału 2006 r. i sprawozdania kwartalnego [...] za okres od początku roku do końca I kwartału 2007 r. wynikało, że Miasto S. w tym okresie dokonywało potrąceń w wysokości 25% wpływów z tytułu odsetek, uzyskanych w związku z realizacją zadań obejmujących gospodarowanie nieruchomościami Skarbu Państwa, jako zadania z zakresu administracji rządowej. W ocenie organu wyżej wymienione potrącenia zostały dokonane w sposób nieuprawniony. Powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 7, art. 5 ust. 1 pkt 6 i art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13.11.2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966, obecnie t.j. Dz. U. 2010 r. Nr 5, poz. 13 – dalej u.d.j.s.t.), organ wskazał, że źródłem dochodów jednostek samorządu terytorialnego jest 5% dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa w związku z realizacją m.in. zadań z zakresu administracji rządowej. Stosownie bowiem do art. art. 5 ust. 1 pkt 5 tej ustawy źródłami dochodów własnych powiatu są: 5,0% dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa w związku z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Wyjątkiem od tej zasady jest art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. 2010 r. Nr 102, poz. 651 – dalej: u.g.n.), zgodnie z którym od wpływów osiąganych ze sprzedaży, opłat z tytułu trwałego zarządu, użytkowania, użytkowania wieczystego, czynszu dzierżawnego i najmu nieruchomości Skarbu Państwa, jak również przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, potrąca się 25% środków, które stanowią dochody powiatu, na którego terenie znajdują się te nieruchomości. Zdaniem organu, katalog tytułów ujętych w art. 23 tej ostatniej ustawy jest katalogiem zamkniętym, a zatem nie od wszystkich wpływów osiąganych w związku z gospodarowaniem nieruchomościami Skarbu Państwa można potrącać 25% wpływów jako dochody własne. Przepis ten nie wymienia odsetek za nieterminowe regulowanie należności z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa. Dopiero ustawa z 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2007 r. Nr 173, poz. 1218) wprowadziła z dniem 22 października 2007 r. możliwość potrącania przez realizującego tego rodzaju zadania 25% od wpływów z tytułu odsetek za nieterminowe regulowanie należności. Znowelizowany został bowiem przepis art. 23 ust. 3, który miał od tej daty treść następującą: "Od wpływów osiąganych ze sprzedaży, opłat z tytułu trwałego zarządu, użytkowania, czynszu dzierżawnego i najmu - nieruchomości Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1, a także od wpływów osiąganych z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste, oraz od odsetek za nieterminowe wnoszenie tych należności potrąca się 25% środków, które stanowią dochód powiatu, na obszarze którego położone są te nieruchomości". Z uwagi na powyższe, przed tą datą wpływy z tytułu odsetek podlegały potrąceniu na rzecz powiatu w wysokości 5%, a brak było podstaw do potrącenia 25% od wpływów z tytułu odsetek uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa w związku z realizacją tych zadań. Uchybiono zatem przepisom art. 189 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104) oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 24.07.2006 r. w sprawie planów finansowych zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego ustawami, przekazywania dotacji celowych i przekazywania pobranych dochodów związanych z realizacją tych zadań (Dz. U. Nr 135, poz. 955). Zgodnie z art. 189 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w toku wykonywania budżetu jednostki samorządu terytorialnego obowiązują odpowiednio zasady gospodarki finansowej określone w art. 138 i 139, natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu "Pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, zarząd jednostki samorządu terytorialnego odprowadza na rachunek dochodów budżetu państwa w trybie i terminach określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów wydanym na podstawie art. 186 ust. 7, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej". Z kolei, stosownie do § 8 ust. 2 wymienionego rozporządzenia zarząd jednostki samorządu terytorialnego przekazuje - zgodnie z art. 189 ust. 2 ustawy - pobrane dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego ustawami, pomniejszone o określone w odrębnych przepisach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową, według stanu środków określonego w ust. 1, w terminach odpowiednio do 15. i 25. dnia danego miesiąca. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Minister Finansów, po rozpatrzeniu odwołania S., miasta na prawach powiatu, utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2008 r. Organ II instancji w uzasadnieniu podtrzymał argumentację Wojewody P. Wskazał, że art. 23 ust. 3 u.g.n. stanowi wyjątek od zasady określonej w ustawie o dochodach samorządu jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5). W ocenie Ministra Finansów, przed 22 października 2007 r. wpływy z tytułu odsetek podlegały potrąceniu na rzecz powiatu w wysokości 5%, a Miasto S. dokonując przed tą datą potrąceń z tytułu odsetek w wysokości 25% uchybiło przepisom ustawy o finansach publicznych oraz przepisom rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lipca 2006 r. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 11 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, zgodnie z którym źródłem dochodów własnych powiatów są również inne dochody należne powiatowi na podstawie odrębnych przepisów, nie ma zastosowania do dochodów uzyskiwanych przez powiaty na rzecz budżetu państwa w związku z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej, bowiem mają do nich zastosowanie przepisy art. 5 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Powołując się również na orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące odsetek (uchwała SN z 12 czerwca 1981 r., V PZP 3/81 OSNC 1982, Nr 7, poz. 92, uchwała SN z 26 stycznia 2005 r., III PCZ 42/04) organ wskazał, że związek roszczeń akcesoryjnych, które już powstały, z roszczeniem głównym może się różnie kształtować, a przy odsetkach, nie ma teoretycznie przeszkód, aby ich los był niezależny od losu roszczenia głównego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylając – na skutek skargi Miasta S. – opisaną wyżej decyzję Ministra Finansów, nie podzielił argumentacji w niej przedstawionej. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego – przepisu art. 23 ust.3 u.g.n. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 22 października 2007 r., poprzez jego błędną interpretację. Sporna w sprawie była kwestia czy dochody powiatu zgodnie z przepisami u.d.j.s.t. i art. 23 ust.3 u.g.n. w brzmieniu obowiązującym w IV kwartale 2006 r. i w I kwartale 2007 r. stanowiły – obok 25 % wpływów należności głównej – również 5% odsetek za nieterminowe wnoszenie tych należności, czy 100% wpływów z tytułu odsetek od 25 % należności głównej z tytułu nieterminowego zapłacenia tej należności. Oceniając jako błędne stanowisko organów, Sąd I instancji wskazał, że jedną z przyjętych metod wykładni jest tzw. wykładnia historyczna polegająca między innymi na odwołaniu się do treści uzasadnień projektów aktów prawnych. Jak wynika z treści uzasadnienia do ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, sprawa wysokości odsetek stanowiących dochód powiatu w związku z wykonywaniem czynności określonych w art. 23 ust. 3 u.g.n. budziła wątpliwości. Sąd podał, że w uzasadnieniu do tej noweli (Druk sejmowy nr 1468) stwierdzono, iż: "W ust. 3 ww. art. 23 proponuje się uściślenie przepisu dotyczącego dodatkowego dochodu budżetu powiatu z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa. W związku z pojawiającymi się wątpliwościami doprecyzowano, że 25% wpływów osiąganych z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste, a także wpływów osiąganych z tytułu odsetek za nieterminowe wnoszenie należności wymienionych w art. 23 ust. 3 również stanowi dochód powiatu, na obszarze którego położone są przedmiotowe nieruchomości. Powyższa zmiana nie powinna powodować zmian w budżecie Skarbu Państwa oraz budżetach powiatów." Od daty wejścia w życie tej noweli do u.g.n. dochodem powiatu jest - na podstawie art. 5 ust. pkt 6 ustawy oraz art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami - 25% wpływów osiąganych z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste, a także wpływów osiąganych z tytułu odsetek za nieterminowe wnoszenie należności wymienionych w art. 23 ust. 3. W ocenie Sądu I instancji, zawarte w uzasadnieniu projektu zmiany ustawy określenie, że chodzi o uściślenie przepisu oraz wskazanie, że zmiana nie powinna powodować zmian w budżecie Skarbu Państwa oraz w budżetach powiatów wskazuje na fakt, że również w czasie obowiązywania przepisów u.g.n. w brzmieniu obowiązującym do dnia 22 października 2007 r. dochód powiatu składał się z 25% wpływów z tytułów określonych w przepisie oraz z odsetek od kwoty tych wpływów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Finansów, domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego. W zakresie naruszenia prawa materialnego zarzucono naruszenie: a) art. 23 ust. 3 u.g.n. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 22 października 2007 r., tj. do zmiany opublikowanej w Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603), poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten regulował wysokość odsetek od nieterminowo wniesionych opłat z tytułu wieczystego użytkowania i S. - miasto na prawach powiatu, prawidłowo potrąciło te odsetki w wysokości 25%, b) art. 23 ust. 3 u.g.n., poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten w zakresie odsetek od nieterminowo wniesionych opłat z tytułu wieczystego użytkowania stanowił regulację odrębną, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 u.d.j.s.t. (w brzmieniu obowiązującym do dnia stycznia 2008 r., tj. do zmiany opublikowanej w Dz. U. z 2006 r. Nr 225, poz. 1635) i uprawniał do pobrania przez Miasto S. odsetek w wysokości 25%, podczas gdy wysokość tych odsetek określał wyłącznie art. 5 ust. 1 pkt 6 u.d.j.s.t., uprawniający do ich pobrania w wysokości 5%, c) art. 5 ust. 1 pkt 6 u.d.j.s.t., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wskazana w tym przepisie stawka procentowa dochodów własnych powiatu, przysługujących z dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa nie miała zastosowania do odsetek od nieterminowo uregulowanych opłat z tytułu wieczystego użytkowania, d) art. 5 ust. 1 pkt 6 u.d.j.s.t. w związku z art. 23 ust. 3 u.g.n., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w zakresie odsetek od nieterminowo uregulowanych opłat z tytułu wieczystego użytkowania ww. art. 5 ust. 1 pkt 6 u.d.j.s.t. nie stanowił kompletnej, wyczerpującej regulacji prawnej i przyjęcie jako przepisu właściwego regulacji odrębnej, tj. ww. art. 23 ust. 3 u.g.n., e) art. 189 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie planów finansowych zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego ustawami, przekazywania dotacji celowych i przekazywania pobranych dochodów związanych z realizacją tych zadań poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nie nastąpiło naruszenie wskazanych przepisów, podczas gdy ustalony w sprawie stan faktyczny potwierdza naruszenie przez Miasto S. rzeczonych przepisów przez mylne zanegowanie związku jaki zachodzi pomiędzy potrąceniem przez Miasto S. należnych budżetowi państwa dochodów w wysokości 25% odsetek od nieterminowo wnoszonych opłat z tytułu wieczystego użytkowania i wskazanymi przepisami prawa. W zakresie uchybienia przepisom prawa procesowego zarzucono naruszenie: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), poprzez uchylenie decyzji i uznanie, że nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 23 ust. 3 u.g.n., podczas gdy naruszenie wymienionego przepisu nie nastąpiło i Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. zobowiązany był skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2008 r. oddalić; b) art. 145 § 1 pkt 4 p.p.s.a., poprzez brak w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego toku postępowania w sprawie, co w konsekwencji uniemożliwia Ministrowi Finansów dalsze, prawidłowe prowadzenie postępowania. W uzasadnieniu Minister nie podzielił wykładni przepisu art. 23 ust. 3 u.g.n. oraz zastosowania tej normy jako przepisu uzupełniającego regulację art. 5 ust. 1 pkt 6 u.d.j.s.t., w zakresie odsetek od wpływów z tytułu opłat za wieczyste użytkowanie. Powołując się na wykładnię gramatyczną przepisu art. 23 ust. 3 u.g.n. organ wskazał, że katalog tytułów ujętych w tym przepisie jest zamknięty, co oznacza, że nie od wszystkich wpływów osiąganych z gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa powiat mógł potrącić 25% jako dochody własne. Przepis ten nie wylicza wpływów z tytułu odsetek jako środków do potrącenia na dochody budżetu powiatu. Nie jest możliwe obejmowanie ówczesną intencją ustawodawcy odsetek, z uwagi na brak wyraźnego wskazania w przepisie. W zakresie odsetek jedynie właściwy był przepis art. 5 ust. 1 pkt 6 u.d.j.s.t. Ustawodawca wówczas, jak i obecnie w kwestiach finansów publicznych nie traktuje należności głównych na równi z należnościami ubocznymi. Świadczy o tym choćby przytaczany art. 5 ust. 1 u.d.j.s.t., zawierający precyzyjny katalog dochodów własnych powiatu, w którym odsetki stanowią odrębną, wyraźnie wyartykułowaną jednostkę dochodu. W ocenie kasatora, wykładnia historyczna winna dotyczyć i obejmować ewoluowanie przepisu prawnego stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia, nie zaś uzasadnienia do jego przyszłej, nieistniejącej wersji. Podstawą rozstrzygnięcia był przepis obowiązujący w IV kwartale 2006 r. i I kwartale 2007 r., zaś przytoczone uzasadnienie nie obejmuje tego przepisu. Uzasadnienie projektu legislacyjnego nie jest częścią aktu prawnego. W procesie legislacyjnym analizie prawnej i dyskusji poddaje się proponowane zapisy prawne, a nie uzasadnienie do propozycji legislacyjnych. Wykładni prawnej podlegają również przepisy prawa, a nie uzasadnienie tych przepisów. Przeprowadzona przez Sąd błędna wykładnia art. 23 ust. 3 u.g.n. sprawiła, że sąd mylnie zastosował ten przepis jako przepis szczegółowy w stosunku do art. 5 ust. 1 pkt 6 u.d.j.s.t., podczas gdy w niniejszej sprawie miał zastosowanie jedynie wskazany art. 5 ust. 1 pkt 6, który kompleksowo regulował wysokość dochodów własnych powiatu z tytuły realizacji zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami. Konsekwencją opisanej wyżej błędnej wykładni prawnej, jest mylna – zdaniem organu – kwalifikacja stanu faktycznego, tj. potrącenia przez S., miasto na prawach powiatu, odsetek od nieterminowo uregulowanych opłat z tytułu wieczystego użytkowania w wysokości 25%. Minister Finansów nie podzielił również stanowiska Sądu I instancji, że w sprawie nastąpiło naruszenie przepisów materialnych mających wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona wykładnia art. 23 ust. 3 u.g.n. dowodzi, że Minister Finansów nie naruszył tego przepisu w sposób skutkujący uchyleniem jego decyzji. Brak rozstrzygnięcia sądu co do dalszego toku postępowania uniemożliwia organowi podjęcie właściwych kroków w celu prawidłowego, dalszego prowadzenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można bowiem podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji dokonał wadliwej wykładni powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z tym przepisem źródłem dochodów własnych powiatu jest 5% dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa w związku z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. W przedmiotowej sprawie takimi "przepisami stanowiącymi inaczej" był przepis art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 2007 r. o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu obowiązującym do 22 października 2007 r.), zgodnie z którym od wpływów osiąganych ze sprzedaży, opłat z tytułu trwałego zarządu, użytkowania, użytkowania wieczystego, czynszu dzierżawnego i najmu – nieruchomości Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1, potrąca się 25% środków, które stanowią dochody powiatu, na którego terenie znajdują się te nieruchomości. W tym ostatnim przepisie jest mowa o "25% środków" bez odróżnienia czy chodzi o należność główną w postaci wymienionych w tym przepisie wpływów i opłat, czy też należność pochodną w postaci odsetek za zwłokę w uiszczaniu tych opłat, a to oznacza, iż przez pojęcie "środków" należy rozumieć zarówno należność główną w postaci opłat, jak i pochodną w postaci odsetek od tych należności. Trudno przy tym dopatrzyć się jakiejkolwiek "ratio legis" przemawiającej za tym, aby w przypadku opłat, o jakich mowa w art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w stosunku do należności głównej stosować ten przepis ustawy, a w przypadku odsetek od tych opłat art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, zwłaszcza iż również w tym ostatnim przepisie nie wymieniono odrębnie odsetek od dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa stanowiących źródła dochodów własnych powiatu. Okoliczność zaś, iż w art. 5 ust. 1 pkt 7–8 tej ostatniej ustawy wymienione zostały "odsetki" jako samodzielne źródła dochodów własnych powiatu jest bez znaczenia dla sprawy, gdy odsetki te nie dotyczą dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa. Za trafnością stanowiska Sądu I instancji przemawia też nowelizacja ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jakiej dokonano ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218), na podstawie której art. 23 ust. 3 otrzymał nowe brzmienie, a mianowicie, że "od wpływów osiąganych ze sprzedaży (...) oraz od odsetek za nieterminowe wnoszenie tych należności potrąca się 25% środków, które stanowią dochód powiatu, na obszarze którego położone są te nieruchomości." W uzasadnieniu projektu tej ustawy jednoznacznie stwierdzono, iż nowe brzmienie tego przepisu ma jedynie charakter uściślający, przy czym to uściślenie nie spowoduje zmian w budżecie Skarbu Państwa oraz w budżetach powiatów. Jest zaś rzeczą niewątpliwą, że gdyby podzielić zarzuty skargi kasacyjnej, iż dopiero od tej ostatniej nowelizacji można mówić "o potrącaniu 25% środków", w tym odsetek, to taka nowelizacja miałaby wpływ na zmiany zarówno w budżecie Skarbu Państwa, jak i w budżetach powiatów. W konsekwencji nie można też podzielić stanowiska, iż Sąd I instancji naruszył art. 189 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lipca 2006 r. w spawie planów finansowych (...), gdyż Sąd niewadliwie ocenił, że miasto S. nie naruszyło przewidzianych prawem zasad gospodarki finansowej, gdyż odprowadziło na rachunek dochodów budżetu państwa środki pieniężne zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Z uwagi zaś na to, iż Sąd I instancji trafnie uznał, iż miasto S. nie naruszyło powołanych na wstępie niniejszych rozważań przepisów prawa materialnego, to tym samym nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez ten Sąd przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Za niezrozumiały należy uznać zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 4 p.p.s.a. "poprzez brak w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego toku postępowania w sprawie, co w konsekwencji uniemożliwia Ministrowi Finansów dalsze, prawidłowe prowadzenie postępowania", skoro Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku (str. 9) jednoznacznie stwierdził, że "(...) w stanie faktycznym i prawnym brak było podstaw do orzeczenia o obowiązku dokonania przez skarżącego zwrotu kwoty 5.157,40 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, tytułem nieprzekazania w terminie i w należnej wysokości pobranych dochodów budżetu państwa związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej". Innymi słowy Sąd I instancji stwierdził, iż brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania tej sprawy, a skoro zaskarżonym wyrokiem Sąd uchylił jedynie decyzje organu II instancji, to Minister Finansów nie powinien mieć wątpliwości co do ponownego rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.