III SA/Wa 121/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III SA/Wa 121/09 UZASADNIENIE Zaskarżoną indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego z dnia [...] października 2008 r., wydaną na podstawie art. 14b § 1 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Minister Finansów stwierdził, iż stanowisko E. Sp. z o.o. w W., zwanej też dalej "Spółką" lub "Skarżącą", zawarte we wniosku z dnia [...] lipca 2008 r. (data wpływu) dotyczącym podatku od towarów i usług, jest nieprawidłowe. Interpretacja ta została wydana przy następujących okolicznościach faktycznych zaprezentowanych we wniosku: Spółka jest wydawcą miesięcznika "S.". Jest to czasopismo wysoce wyspecjalizowane. W celu pozyskania nowych klientów spółka zamierza rozdawać gadżety reklamowe, tj. dyski przenośne, tzw. pendrive’y, z zamieszczonymi na nich dużymi logo Spółki. Celem takiej działalności jest pozyskiwanie klientów, którzy prenumerowaliby czasopisma wydawane przez Spółkę albo zlecaliby reklamy w tych czasopismach. Spółka zadała wobec tego pytanie, czy nieodpłatne przekazanie pendrive’ów z dużym logo Spółki o wartości powyżej 5 zł na potrzeby związane z prowadzoną działalnością reklamową będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zdaniem Skarżącej bezpłatne przekazanie tych pendrive’ów o wartości 20 zł nie będzie podlegać opodatkowaniu. Spółka powołała się w tym zakresie na art. 7 ust. 4 punkt 2 oraz art. 2 punkt 27b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą", a także na liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Stanowisko Spółki Minister Finansów uznał za nieprawidłowe. Organ wskazał na art. 7 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem odpłatną dostawą towarów jest także przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne, niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w związku z nabyciem przekazanych towarów, w całości lub w części. Przepisu art. 7 ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów małej wartości i próbek. Z kolei definicję prezentu małej wartości zawiera art. 7 ust. 4 ustawy – jest nim przekazywany przez podatnika towar o łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł, jeżeli prowadzona jest ewidencja obdarowanych, a także towary nie ujęte w takiej ewidencji, jeśli wartość rynkowa przekazanego towaru nie przekracza 5 zł. Skoro wartość pendrive’a wynosi 20 zł, a nie jest prowadzona ewidencja obdarowanych, to przekazanie tego prezentu podlega opodatkowaniu. Organ ocenił ponadto, że przytoczone przez Spółkę orzeczenia sądów administracyjnych nie są wiążące w tej sprawie. Po wezwaniu Ministra do usunięcia naruszenia prawa oraz po uznaniu przez Ministra, że nie zachodzą podstawy do zmiany swojego stanowiska, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wydaną interpretację. W skardze tej zauważyła przede wszystkim, że przy nieodpłatnym przekazaniu towarów na cele związane z prowadzoną działalnością nie dochodzi do dostawy w rozumieniu ustawy, i to niezależnie od wartości towaru i od prowadzenia ewidencji obdarowanych. Wskazują na to liczne orzeczenia sądowe, które Minister w swojej interpretacji zignorował. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 punkt 4a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 tej ustawy procesowej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Dla jej rozpoznania wystarczające było przy tym rozstrzygnięcie, czy Organ dochował 3-miesięcznego terminu na udzielenie interpretacji. Rozpoznając skargę na interpretację przepisów prawa podatkowego sąd administracyjny zobowiązany jest bowiem w pierwszej kolejności ocenić, czy interpretacja taka została udzielona w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 14d Ordynacji podatkowej, interpretację wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak w terminie nie dłuższym, niż 3 miesiące od otrzymania wniosku przez organ. W razie uchybienia temu terminowi przyjmuje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie (art. 14o Ordynacji). W niniejszej sprawie, jak wyżej zaznaczono, wniosek o wydanie interpretacji wpłynął do Organu w dniu [...] lipca 2008 r., i choć interpretacja ta została opatrzona datą [...] października 2008 r., to jednak jej doręczenie nastąpiło w dniu [...] października 2008 r., czyli już po upływie terminu określonego w art. 14d Ordynacji podatkowej. O ile w orzecznictwie sądowym istniała w przeszłości rozbieżność co do właściwego rozumienia terminu "wydanie interpretacji", użytego w tym przepisie (rozbieżności dotyczyły tego, czy "wydanie" interpretacji oznacza jej podpisanie przez uprawnioną osobę, czy też dopiero jej wprowadzenie do obrotu prawnego poprzez doręczenie podatnikowi), to z chwilą podjęcia przez NSA uchwały z dnia 4 listopada 2008 r. (sygn. I FPS 2/08) uznać należy, że chodzi o drugą z tych okoliczności, tj., o doręczenie interpretacji podatnikowi. Uchwała ta została co prawda podjęta na tle stanu prawnego obowiązującego w roku 2005, jednak jest ona w pełni przydatna w obecnym stanie prawnym, tj. na tle aktualnego brzmienia art. 14d Ordynacji podatkowej. Zdaniem NSA aktualny zwrot "wydać interpretację" jest ścisłym odpowiednikiem zwrotu "udzielić interpretacji" zawartego w art. 14a § 1 Ordynacji w brzmieniu sprzed 1 lipca 2007 r. Zarówno przed, jak też po tej dacie, termin powyższy został zachowany, jeśli interpretacja została doręczona podatnikowi w ciągu 3 miesięcy od otrzymania wniosku. Powyższy pogląd NSA Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Zestawiając powyższe daty, tj. datę otrzymania przez Organ wniosku o wydanie interpretacji, z datą jej doręczenia Spółce, dojść należy do wniosku, że w niniejszej sprawie uchybiono terminowi określonemu w art. 14d Ordynacji. W efekcie z mocy prawa w dniu [...] października 2008 r. w obrocie prawnym pojawiła się interpretacja uznająca stanowisko Spółki za prawidłowe w pełnym zakresie. W tej sytuacji bezprzedmiotowe staje się merytoryczne rozpoznanie skargi i rozstrzyganie, która ze Stron prezentuje prawidłowe stanowisko. Powyższe oznacza, że pomimo uchylenia zaskarżonej interpretacji Organ nie rozpatrzy ponownie wniosku Spółki, gdyż z mocy prawa, w związku z zaistnieniem w obrocie prawnym, na zasadzie fikcji prawnej, interpretacji potwierdzającej stanowisko Spółki, nie ma już potrzeby rozpatrywania jej wniosku o wydanie interpretacji. Wskazać przy tym należy, że jedyną możliwość korekty ewentualnie nieprawidłowego stanowiska Spółki stwarza art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. Odnośnie do wstrzymania wykonania zaskarżonej interpretacji podstawą wyroku był art. 152, zaś odnośnie do kosztów postępowania – art. 200 tej ustawy procesowej.