II OSK 1511/09

Dnia 6 października 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędzia del. WSA Bogusław Cieśla (spr.) Protokolant Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 czerwca 2009 roku sygn. akt II SA/Rz 139/09 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] grudnia 2008 roku Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. II OSK 1511/09 U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 139/09, po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] grudnia 2008 r. o sprzeciwie do zgłoszenia zamiaru wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" i nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę - skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu 20 października 2008 r. do Wydziału Architektury Urzędu Miasta Rzeszowa wpłynęło zgłoszenie [...] sp. z o.o. w Warszawie (dalej zwanej [...]) dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalacja stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" w Rzeszowie, ul. [...], na działce nr [...]. Z części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego załączonego do zgłoszenia wynikało, że prace miały polegać na instalacji nowej ramy stalowej i dodatkowych anten na istniejącej stacji bazowej, demontażu istniejących anten GSM i montażu nowych anten sektorowych TB oraz anten radioliniowych na istniejących masztach. Postanowieniem z dnia [...] października 2008 roku, Prezydent Miasta Rzeszowa zobowiązał inwestora - [...] do uzupełnienia zgłoszenia w terminie do 7 listopada 2008 r. poprzez przedłożenie opisu planowanego przedsięwzięcia z podaniem wymiarów urządzeń i jego oddziaływania na tereny sąsiednie wraz z odpowiednim zaznaczeniem na mapie sytuacyjno-wysokościowej oraz kwalifikacji przedsięwzięcia, z której wynikałoby, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. W dniu 7 listopada 2008 roku [...] nadesłała żądane dokumenty. Prezydent Miasta Rzeszowa decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. na podstawie art. 30 ust. 5 i 7 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r. Nr 156 poz. 1118, ze zm.). wniósł sprzeciw do zgłoszenia z 20 października 2008 r. nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia budowlanego na wykonanie planowanych robót budowlanych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że mimo iż planowanej inwestycji, stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004 r. Nr 257, poz. 2573) nie można traktować jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, to jednak z uwagi na wynikającą z art. 4 i 5 ust. 1 Prawa budowlanego potrzebę ochrony interesów osób trzecich, wyrażających się w możliwości zabudowy nieruchomości sąsiednich, za konieczne uznał zobowiązanie inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę i przeprowadzenie postępowania z udziałem stron, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ zwrócił uwagę, że z wyrysu z ewidencji gruntów, mapy sytuacyjno-wysokościowej wynika, że zasięg promieniowania elektromagnetycznego występuje w przestrzeni, która może w przyszłości zostać zabudowana pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Z rysunków 01/K i 02/K zawartych w kwalifikacji przedsięwzięcia, przedstawiających przekrój poziomy i przekroje pionowe z zaznaczeniem głównych osi promieniowania anten sektorowych oraz zasięg ich oddziaływania (obszar gęstości mocy > 0,1 W/m2), wynikało że na osi anteny o azymucie 120º zasięg oddziaływania występuje 2,30 m ponad dachem budynku na działce 1468 przy ul. [...]. Ewentualna nadbudowa tego budynku spowoduje oddziaływanie pola elektromagnetycznego projektowanej stacji na obiekt. Podobnie na osi o azymucie 250º główna wiązka promieniowania przechodzi 5,90 m nad dachem budynku na działce [...] przy ul. [...], natomiast na osi o azymucie 10º, główna wiązka oddziaływania przechodzi 8,12 m, a zasięg oddziaływania występuje 4,71 m ponad dachem budynku na działce 1471 przy ul. [...]. Organ wskazał, że przedmiotowy teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i ewentualna nadbudowa wymienionych budynków może okazać się niemożliwa, bądź ograniczona, z uwagi na § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), który zakazuje wznoszenia budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Z tych powodów Prezydent Miasta Rzeszowa uznał za konieczne wniesienie sprzeciwu i wydanie decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. W odwołaniu od decyzji inwestor zarzucił, że organ I instancji dokonał błędnej interpretacji art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, a ponadto nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, przez co naruszył art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie odwołującej się spółki, skoro nie było podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia z 2004r. i nie było konieczne uzyskanie raportu o oddziaływaniu na środowisko, to wadliwe było uznanie, że inwestycja doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, o jakim mowa w § 314 rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] listopada 2008 roku. Organ II instancji wywiódł, iż ustalenie potencjalnego oddziaływania stacji bazowej poprzez ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne, które obecnie występuje w przestrzeni niedostępnej dla ludzi, jednakże w razie nadbudowy budynków może ją objąć, stanowiło wystarczające uzasadnienie do zastosowania trybu przewidzianego w art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. [...] Sp. z o.o. w Warszawie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] grudnia 2008 r. W skardze zarzucono, że organy dokonały błędnej wykładni i niewłaściwie zastosowały art. 30 ust. 5 i ust. 7 w zw. z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku, a ponadto nie rozpatrzyły w sposób wszechstronny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przez co naruszyły art. 7 i 77 K.p.a. Zdaniem strony, skoro planowana inwestycja nie była przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia z 2004r. i nie było konieczne uzyskanie raportu o oddziaływaniu na środowisko, to należało przyjąć, że nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, o jakim mowa w § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku. Autor skargi wywodził, że art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego ma charakter uznaniowy, zatem istniała konieczność wykazania przesłanek dających podstawę do jego zastosowania. Powołanie się przez organ wyłącznie na przypuszczenie, "że inwestycja może coś spowodować" było w ocenie skarżącej niewystarczające i stanowiło naruszenie zasady wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. Sąd Wojewódzki skargę ocenił jako niezasadną. Jednocześnie podkreślił, iż niesporne było, że realizacja planowanej inwestycji nie wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd podzielił ocenę organów, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu z 2004 roku, dla których jest lub może być wymagany raport o oddziaływaniu na środowisko. W ocenie Sądu spór sprowadzał się do ustalenia, czy organy zasadnie, korzystając z możliwości przewidzianych w art. 30 ust. 5 i 7 pkt 4 Prawa budowlanego, wraz ze złożeniem sprzeciwu, zobowiązały inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę argumentując, iż planowana inwestycja może spowodować ograniczenia lub uciążliwości dla właścicieli nieruchomości sąsiednich. Stosownie do treści przepisu art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego organ mógł nałożyć, w drodze decyzji o sprzeciwie obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Treść przepisu wskazuje, że do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie była wymagana pewność, co do wystąpienia okoliczności o jakich mowa w art. 30 ust. 7 pkt 1-4 Prawa budowlanego. Ustawodawca użył bowiem określenia "może spowodować". Wydanie przedmiotowej decyzji nie oznaczało, że inwestycja nie będzie mogła zostać zrealizowana w ogóle. Zrodziła jedynie konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich podmiotów, których interesy mogą być zagrożone i poddanie planowanej inwestycji kontroli pod względem zgodności z przepisami prawa. Jeżeli w jej wyniku okaże się, że obawy dotyczące zagrożenia dóbr, o których mowa w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego były niezasadne a inwestycja spełnia wymogi stawiane jej przez przepisy prawa, to brak będzie przeszkód do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu zasadnie organy uznały, że wskutek instalacji przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, może dojść do naruszenia interesów osób trzecich wyrażających się w ograniczeniu bądź wyłączeniu możliwości zabudowy nieruchomości sąsiednich, dlatego zastosowanie trybu z art. 30 ust. 5 i 7 ww. ustawy było prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż skoro przedsięwzięcie nie wymagało sporządzenia raportu na środowisko to wyłączone było przyjęcie wystąpienia przesłanek, o jakich mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego - tj. możliwości wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia przez nie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich - Sąd stwierdził, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Brak było podstaw do utożsamiania katalogu przesłanek rodzących konieczność sporządzenia raportu z okolicznościami wymienionymi w art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. Organy obu instancji słusznie bowiem przyjęły, że choć emisja pola elektromagnetycznego o gęstości przekraczającej 0,1 W/m2 występuje w przestrzeni, która wprawdzie obecnie nie jest dostępna dla ludzi, to z uwagi na jej niewielką odległość od dachów budynków znajdujących się przy ul. [...] i [...] może mieć ten skutek, że ich ewentualna nadbudowa będzie niemożliwa, z uwagi na zakaz wynikający z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Okoliczność ta determinuje słuszność przyjętego przez organy wniosku, że zgłoszona inwestycja może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, a więc wprowadzić, utrwalić bądź zwiększyć ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. [...] Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 czerwca 2009 r. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), to jest: - wadliwą wykładnię art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt 4 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) poprzez uznanie, że potrzeba ochrony interesów osób trzecich oraz okoliczność, że przedmiotowe zamierzenie może wprowadzić ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich, uzasadniały wniesienie sprzeciwu, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikał taki wniosek; - wadliwą wykładnię § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) gdyż, nie miało miejsca przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych; Skarga zarzucała nadto naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zakresie braku wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazując na powyższe, inwestor domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnienniu wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odnosząc się do kwalifikacji anten sektorowych w obszarze niedostępnym dla ludzi wskazał na hipotetyczną możliwość rozbudowy nieruchomości sąsiednich, co doprowadziło organ do wniosku, że planowana inwestycja może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Tymczasem w aktach sprawy nie było jakiegokolwiek dowodu, który potwierdzałby, że właściciele nieruchomości sąsiednich zamierzają dokonać rozbudowy swoich nieruchomości. Przyjęcie stanowiska Sądu oznaczałoby, że organy administracji publicznej mogą swobodnie ustalać, kiedy wystarczającym będzie dokonanie zgłoszenia, a kiedy konieczne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd Wojewódzki dokonał nieprawidłowej wykładni przepisu art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Zgodził się bowiem ze stanowiskiem organów, że pomimo iż inwestycja nie jest zakwalifikowana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlanego przemawia za koniecznoscią uzyskania przez inwestora pozowlenia na budowę. Skoro przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest zaliczane do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to wadliwe było uznanie, że może dojść do naruszenia interesów osób trzecich. Nie wskazano, jakiego rodzaju oddziaływanie może wykluczać dopuszczalność realizacji przedsięwzięcia. Decyzja administracyjna oparta była na przypuszczeniu, że inwestycja może “coś spowodować". Orzekajace organy oraz Sąd dokonały nieprawidłowej wykładni przepisu art. 30 ust. 7 pkt 4 w zw. z art. 29 ustawy Prawo budowlane wskazując na obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia. Uprawnienie wynikające z art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane ma charakter uznaniowy i wymagało przekonującego uzasadnienia, iż zaistniały przesłanki dające podstawy do jego zastosowania. Dokonane przez organ ustalenia były nieprawidłowe i nienależycie uzasadnione. W sparwie nie doszło do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co stanowi o naruszeniu przepisu art. 77 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia prawa procesowego, to nie można podzielić twierdzeń, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku dopuścił się naruszenia przepisu art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. Pomijając fakt, iż zarzut taki mógły być skuteczny wtedy, gdyby powiązany był z zarzutem naruszenia przez Sąd art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to również tak sformułowany nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji nie dopuścił się bowiem błędów postępowania, które w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucany brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przede wszystkim nie został dostatecznie skonkretyzowany. Z całości twierdzeń strony wynika, iż odnosił się on do przyjęcia przez organy i zaakceptowania przez Sąd Wojewódzki poglądu, że planowana inwestycja może spowodować ograniczenia lub uciążliwości dla właścicieli nieruchomości sąsiednich. W okolicznościach sprawy stwierdzenie to było wystarczające, na co słusznie wykazał Sąd w swoim uzasadnieniu. Treść przepisu art. 30 ust. 7 pkt 1-4 Prawa budowlanego dowodzi bowiem, że do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie była wymagana pewność, co do wystąpienia okoliczności o jakich mowa w tym przepisie. Ustawodawca użył bowiem określenia "może spowodować". Wydanie przedmiotowej decyzji nie było zależne od stopnia konkretności zamiaru inwestycyjnego właścicieli nieruchomości sąsiednich, w stosunku do których realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" wprowadzała ograniczenia w sposobie zagospodarowania. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sczególnosci chybiony był zarzut wadliwej wykładni art. 30 ust. 7 pkt 4 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) Z materiału dowodowego (kwalifikacji przedsięwzięcia) wynikało, że na wysokości 2,30 m ponad dachem budynku na działce [...] przy ul. [...], na wysokości 5,90 m nad dachem budynku na działce [...] przy ul. [...], oraz 4,71 m ponad dachem budynku na działce 1471 przy ul. [...] wystąpi promieniowanie elektromagnetyczne o gęstości > 0,1 W/m², zatem ewidentne było, że potencjalna nadbudowa tych budynku została ograniczona. Skoro zatem przedmiotowe zamierzenie mogło wprowadzić ograniczenia dla terenów sąsiednich, to fakt ten uzasadniał wniesienie sprzeciwu. Twierdzenie skargi, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wniosek taki nie wynikał, był polemiką stanowiąca w istocie negację faktów. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący wadliwości wykładni § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) był także całkowicie chybiony. Analiza tego przepisu przedstawiona w zaskarżonym wyroku jest prawidłowa. Przepis § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zakazuje wznoszenia budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Bezsporny fakt, że realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" nie wymagała sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko gdyż, nie miało miejsca przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, nie wyłączał możliwości ustalenia, że przedsięwzięcie to mogło wprowadzić ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zasadnie Sąd I instancji wskazał, iż nie można utożsamiać katalogu przesłanek rodzących konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko z okolicznościami wymienionymi w art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. O bezzasadności zarzutów skargi kasacyjnej świadczy również to, że kwestionowana decyzja organów o sprzeciwie co do zamiaru inwestycyjnego, nie przesądziła o braku możliwości zrealizowania w ogóle. Jej skutkiem jest natomiast konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem podmiotów, których interesy mogą być zagrożone i poddanie planowanej inwestycji kontroli pod względem zgodności z przepisami prawa w zwykłej procedurze administracyjnej. Reasumując, zasadnie Sąd Wojewódzki uznał, że zamiar inwestora co do przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, mógł spowodować naruszenie interesów osób trzecich wyrażających się w ograniczeniu bądź wyłączeniu możliwości zabudowy nieruchomości sąsiednich, to z kolei decydowało o słuszności zastosowania trybu z art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Dlatego skarga kasacyjna była nieuzasadniona, a Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.