II SA/Rz 139/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Robert Sawuła /spr./ NSA Maria Zarębska - Kobak Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...)., Nr (...) w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia w sprawie wykonania robót budowlanych - skargę oddala - Przedmiotem skargi P. T. C. sp. z o.o. z siedzibą w W. jest decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2008 roku, nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rz. z dnia [...] listopada 2008 roku, nr [...] w sprawie sprzeciwu od zgłoszenia z dnia [...] października 2008 roku opisanego jako instalacja stacji bazowej telefonii komórkowej "Rz. 58187 H." w miejscowości Rz., ul. H. 15, na działce nr 1470/5 obr. 207 i jednoczesnego nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie ww. robót budowlanych. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych: W dniu [...] października 2008 roku do Wydziału Architektury Urzędu Miasta Rz. wpłynęło zgłoszenie P. T. C sp. z o.o. w W. (dalej zwana w skrócie PTC) dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalacja stacji bazowej telefonii komórkowej "Rz. 58187 H." w miejscowości Rz., ul. H. 15, na działce nr 1470/5. Stosownie do części opisowej załączonego do zgłoszenia projektu architektoniczno-budowlanego prace polegałyby na instalacji dodatkowych anten i nowej ramy stalowej pod nowe urządzenia telekomunikacyjne na istniejącej stacji bazowej, co rodziłoby konieczność deinstalacji istniejących anten GSM i montażu nowych anten sektorowych TB oraz anten radioliniowych na istniejących masztach. Postanowieniem z dnia 24 października 2008 roku, nr [...] Prezydent Miasta Rz. zobowiązał PTC do uzupełnienia zgłoszenia w terminie do 7 listopada 2008 roku poprzez przedłożenie opisu planowanego przedsięwzięcia z podaniem wymiarów urządzeń i jego oddziaływania na tereny sąsiednie wraz z odpowiednim zaznaczeniem na mapie sytuacyjno-wysokościowej oraz kwalifikację przedsięwzięcia, z której wynikałoby, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi PTC w dniu 30 października 2008 roku. W dniu 7 listopada 2008 roku PTC nadesłała żądane dokumenty. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 roku nr [...] Prezydent Miasta Rz. wniósł sprzeciw do zgłoszenia PTC z [...] października 2008 roku nakładając na nią jednocześnie obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie planowanych robót budowlanych. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. powoływana dalej w skrócie jako K.p.a.) oraz art. 30 ust. 5 i 7 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r. Nr 156 poz. 1118, ze zm. powoływana dalej w skrócie jako Upb). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, iż wprawdzie planowanej inwestycji, stosownie do postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004 r. Nr 257, poz. 2573, zwane dalej "rozporządzeniem z 2004 roku") nie można traktować jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, to jednak z uwagi na wynikającą z art. 4 i 5 ust. 1 Upb potrzebę ochrony interesów osób trzecich wyrażających się w możliwości zabudowy nieruchomości sąsiednich należało stwierdzić, iż konieczne jest zastosowanie trybu z art. 30 ust. 7 pkt 4 Upb, tj. zobowiązać inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę w postępowaniu z udziałem stron, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Uszczegóławiając swą argumentację organ zwrócił uwagę, że z wyrysu ewidencji gruntów, mapy sytuacyjno-wysokościowej oraz kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że zasięg promieniowania elektromagnetycznego występuje w przestrzeni, która może w przyszłości zostać zabudowana pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Jak wynika z rysunków 01/K i 02/K kwalifikacji przedsięwzięcia przedstawiających przekrój poziomy i przekroje pionowe z zaznaczeniem głównych osi promieniowania anten sektorowych oraz zasięg oddziaływania (obszar gęstości mocy > 0,1 W/m2), na osi anteny o azymucie 120o zasięg oddziaływania występuje 2,30 m ponad dachem budynku przy ul. Cz. na działce 1468. Oznacza to, że jego ewentualna nadbudowa znajdzie się w obszarze oddziaływania elektromagnetycznego. Podobnie na osi o azymucie 250o główna wiązka promieniowania przechodzi 5,90 m nad dachem budynku przy ul. H. na działce 1446, natomiast na osi o azymucie 10o, główna wiązka oddziaływania przechodzi 8,12 m, a zasięg oddziaływania występuje 4,71 m ponad dachem budynku przy ul. H. na działce 1471. Zaznaczono również, że dla wskazanego terenu nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu przedstawione okoliczności świadczą o tym, że ewentualna nadbudowa ww. obiektów może okazać się niemożliwa bądź ograniczona, a to z uwagi na § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. zwane dalej "rozporządzeniem z 2002 roku"), który zakazuje wznoszenia budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Z wyłożonych względów Prezydent Miasta Rz. uznał za konieczne wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 Upb. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi PTC w dniu 20 listopada 2008 roku. W dniu 24 listopada 2008 roku, działający w imieniu PTC radca prawny M. M. wniósł od niej odwołanie. Zarzucono w nim, że organ I instancji dokonał błędnej interpretacji art. 30 ust. 7 pkt 4 Upb, a ponadto nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sprawie, przez co naruszył art. 77 § 1 K.p.a. W ocenie odwołującej się spółki gdy nie ma podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia z 2004 i tym samym nie jest konieczne uzyskanie raportu o oddziaływaniu na środowisko, to nie jest dopuszczalna ocena, że inwestycja ta doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, o jakim mowa w § 314 rozporządzenia z 2002 roku. Powołaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2008 roku Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rz. z dnia [...] listopada 2008 roku. Motywując swoje rozstrzygnięcie Wojewoda zrekapitulował stan faktyczny sprawy, stanowisko organu I instancji oraz zarzuty i wnioski strony. Ostatecznie wywiódł, iż w jego ocenie powołanie się na potencjalne oddziaływanie stacji bazowej poprzez ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne, które obecnie występuje w przestrzeni niedostępnej dla ludzi jednakże w razie nadbudowy budynków może ją objąć, stanowi wystarczające uzasadnienie zastosowania trybu przewidzianego w art. 30 ust. 7 pkt 4 Upb. Decyzja została doręczona radcy prawnemu M. M. w dniu 8 stycznia 2009 roku. W dniu 13 stycznia 2009 roku działając imieniem PTC wniósł on na w/w decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zarzucono w niej, że organy dokonały błędnej wykładni i niewłaściwie zastosowały art. 30 ust. 5 i ust. 7 w zw. z art. 5 ust. 1 Upb oraz § 314 rozporządzenia z 2002 roku, a ponadto nie rozpatrzyły w sposób wszechstronny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przez co naruszyły art. 7 i 77 K.p.a. Strona skarżąca ponownie zwróciła uwagę, że w jej ocenie jako niedopuszczalne trzeba uznać założenie, że w sytuacji gdy planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia z 2004 i tym samym nie jest konieczne uzyskanie raportu o oddziaływaniu na środowisko to można przyjąć, że inwestycja ta doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, o jakim mowa w § 314 rozporządzenia z 2002 roku. Zdaniem strony skarżącej art. 30 ust. 7 pkt 4 Upb ma charakter uznaniowy, co wymusza wykazanie zaistnienia przesłanek dających podstawę do jego zastosowania. Powołanie się wyłącznie na przypuszczenie, "że inwestycja może coś spowodować" w ocenie skarżącej jest niewystarczające i tym samym stanowi złamanie zasady wyrażonej w art. 77 § 1 K.p.a. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Wskazując, że zarzuty w niej zawarte stanowią powielenie odwołania nawiązał do argumentacji uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której się do nich odniósł. Pismem z dnia 5 marca 2009 roku pełnomocnik strony skarżącej zwrócił uwagę, że zawartej w skardze argumentacji nie można uznać za powtórzenie odwołania. Zaznaczył, że stanowisko strony skarżącej jest zgodne z najnowszym orzecznictwem sądów administracyjnych. W egzemplifikacji podano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2007 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1565/07, publ. Lex 347953, gdzie stwierdzono, że antena telekomunikacyjna (maszt) wraz z emiterem promieniowania odpowiada definicji instalacji – art. 3 pkt 6 lit. b w zw. z pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), co oznacza tym samym, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Upb podlega zgłoszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. W ocenie Sądu skarga nie jest trafna. W pierwszej kolejności należy odnotować, iż między stronami nie ma sporu co do tego, że realizacja planowanej inwestycji – co do zasady – nie wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Spór sprowadza się do ustalenia, czy organy zasadnie, korzystając z możliwości przewidzianych w art. 30 ust. 5 i 7 pkt 4 Upb, wraz ze złożeniem sprzeciwu, zobowiązały inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę argumentując, iż planowana inwestycja może spowodować ograniczenia lub uciążliwości dla właścicieli nieruchomości sąsiednich. Postępowanie wszczęte zgłoszeniem zamiaru realizacji inwestycji ma specyficzny charakter. Dotyczy ono takich przedsięwzięć, które z założenia nie ingerują w interesy podmiotów indywidualnych czy dobra publiczne, takie jak bezpieczeństwo budowlane, środowisko, przyrodę, itd. z intensywnością, która wymagałaby przeprowadzenia szczegółowej kontroli warunków ich realizacji zwieńczonej uzyskaniem aktu administracyjnego, bez którego rozpoczęcie prac byłoby niemożliwe (nielegalne). Jakiego rodzaju przedsięwzięcia mogą zostać objęte zgłoszeniem ustawodawca szczegółowo określił w art. 30 ust. 1 pkt 1-4 Upb. W postępowaniu zainicjowanym zgłoszeniem rolą organu administracji publicznej jest zatem ustalić, czy wskazana w nim inwestycja faktycznie należy do ww. kategorii, czy nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub innych przepisów, bądź czy nie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Upb, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. W razie, gdy ustalenia we wskazanym przedmiocie nie zostaną pozytywnie zweryfikowane, organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane są do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia – art. 30 ust. 6 pkt 1-3 Upb. Jeżeli natomiast weryfikacja wypadnie pomyślnie, organ nie wydaje żadnego aktu, a inwestor po upływie 30 dni od doręczenia zgłoszenia uprawniony jest do rozpoczęcia procesu realizacji inwestycji. Odrębne przesłanki wniesienia sprzeciwu wobec zamierzenia inwestycyjno-budowlanego przewidziano w art. 30 ust. 7 Upb – w przedmiocie samodzielności podstaw do wniesienia sprzeciwu w oparciu o ww. przepis zob. M. Laskowska, Instytucja zgłoszenia robót budowlanych w ustawie – Prawo budowlane, Gdańskie Studia Prawnicze 2005, Nr XIV, s. 436 i 438, B. Majchrzak, Procedura zgłoszenia robót budowlanych, Warszawa 2008, s. 58. Stosownie do treści powołanego przepisu organ może nałożyć, w drodze decyzji w przedmiocie sprzeciwu obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Z treści cytowanego przepisu wynika więc, że do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie jest wymagana pewność, co do wystąpienia okoliczności o jakich mowa w art. 30 ust. 7 pkt 1-4 Upb – ustawodawca jednoznacznie stwierdził: "może spowodować" – a wystarczy jedynie zasadnie wydedukowane prawdopodobieństwo. Organ obowiązany jest więc wskazać, jakie przesłanki trafną czynią ocenę, że realizacja planowanego przedsięwzięcia może sprowadzić jeden ze stanów wymiennych w art. 30 ust. 7 pkt 1-4 Upb – tak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 14 maja 2008 roku, sygn. akt II SA/Gl 239/08, publ. LexPolonica Maxima CD, nr 1966353. Celem przepisu art. 30 ust. 7 Upb jest stworzenie odpowiednich mechanizmów prawnych pozwalających w sposób właściwy chronić dobra o najdonioślejszym charakterze i z tego też względu już w razie potencjalnego ich zagrożenia zobowiązuje inwestora do przejścia przez weryfikację właściwą dla inwestycji wymagających pozwolenia na budowę. Nie oznacza to w żadnym wypadku – już na tym etapie – że inwestycja nie będzie mogła zostać zrealizowana w ogóle bądź konieczne będzie dokonanie jej modyfikacji. Oznacza to natomiast konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich podmiotów, których interesy mogą być zagrożone i poddanie planowanej inwestycji kontroli pod względem zgodności z przepisami prawa. Jeżeli w jej wyniku okaże się, że obawy dotyczące zagrożenia dóbr, o których mowa w art. 30 ust. 7 Upb były niezasadne a inwestycja spełnia wymogi stawiane jej przez przepisy prawa, to brak będzie przeszkód do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli więc w ocenie organów wskutek instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej "Rz. 58187 He." w miejscowości Rz., ul. H. 15, na działce nr 1470/5 obr. 207 może dojść do naruszenia interesów osób trzecich wyrażających się w ograniczeniu bądź wyłączeniu możliwości zabudowy nieruchomości sąsiednich, to zastosowanie trybu z art. 30 ust. 5 i 7 cyt. ustawy należy ocenić jako prawidłowe. Powołana w tym zakresie argumentacja pozwala bowiem przypuszczać, że realizacja ww. inwestycji może doprowadzić do wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich – art. 30 ust. 7 pkt 4 Upb. Organy nie kwestionują, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu z 2004 roku, dla których jest lub może być wymagany raport o oddziaływaniu na środowisko. Sąd tę opinię podziela. Jak wynika z kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko moc dla pojedynczej anteny sektorowej zawiera się w przedziale 1000-1999 W, co zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 2004 roku pozwala przyjąć, że nie ma obowiązku sporządzania raportu. Przeprowadzona analiza warunków realizacji planowanej instalacji stacji bazowej przez pryzmat treści § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 2004 roku, który określa kiedy sporządzenie raportu może być wymagane, również zasadnym czyni twierdzenie, iż nie jest to konieczne. W kwalifikacji w sposób prawidłowy wykazano bowiem, że w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi; analizę przeprowadzono z uwzględnieniem warunków określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia z 2004 roku, który z uwagi na moc anten był właściwy w sprawie. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że rozporządzenie z 2004 roku zostało wydane na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm.), który z dniem 15 listopada 2008 roku utracił moc na podstawie art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Niemniej, stosownie do art. 173 ust. 1 tej ustawy dotychczasowe przepisy wykonawcze, w tym i te wydane na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy – Prawo ochrony środowiska, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia jej w życie. Oznacza to, że rozporządzenie z 2004 roku mogło stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia zarówno organu I, jak i II instancji. Odnosząc się do zarzutu skargi, zgodnie z którym ustalenie, że przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu na środowisko wyłącza przyjęcie wystąpienia przesłanek, o jakich mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 Upb – tj. możliwości wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia przez nie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich Sąd stwierdza, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd nie znajduje podstaw do utożsamiania katalogu przesłanek rodzących konieczność sporządzenia raportu z okolicznościami wymienionymi w art. 30 ust. 7 pkt 4 Upb. Jak wynika z pkt. 2 ust. 3 kwalifikacji przedsięwzięcia (str. 6) jedynym źródłem zagrożenia dla środowiska, jakie powodowałoby zrealizowanie zgłoszonego przedsięwzięcia jest emisja pola elektromagnetycznego niejonizującego. Stosownie do § 1 pkt 1 lit b i § 2 pkt 2 wydanego na podstawie art. 122 ustawy – Prawo ochrony środowiska rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 2003 r. Nr 192, poz. 1883) wartość graniczna gęstości mocy dla instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne w zakresie częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz wynosi 0,1 W/m2. Pole elektromagnetyczne przekraczające wskazaną wielkość nie może występować w obszarach dostępnych dla ludzi. Jak wynika z kwalifikacji anteny sektorowe stanowiące immanentny element zgłoszonej inwestycji emitują pole elektromagnetyczne o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 niemniej będzie ono występować wyłącznie w obszarze niedostępnym dla ludzi (str. 9 kwalifikacji). I jakkolwiek sam ten fakt, nie rodzi konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, to uzasadnia jednak przyjęcie, że planowana inwestycja może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Organy obu instancji słusznie bowiem przyjęły, że emisja pola elektromagnetycznego o gęstości przekraczającej 0,1 W/m2 występująca w przestrzeni, która wprawdzie obecnie nie jest dostępna dla ludzi, z uwagi na jej niewielką odległość od dachów budynków znajdujących się przy ul. Cz. i H. może mieć ten skutek, że ich ewentualna nadbudowa będzie niemożliwa. Jako podstawę prawną swojego wniosku organy podały § 314 rozporządzenia z 2003 roku, zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Przepisami odrębnymi, o jakich mowa w § 314 ww. rozporządzenia są wyżej powołane regulacje rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Resumując, Sąd podziela pogląd organów, że ewentualna nadbudowa budynków przy ul. Cz. i H., znajdujących się poniżej strefy, w której występowałoby emitowane przez anteny sektorowe pole elektromagnetyczne o gęstości przekraczającej 0,1 W/m2 byłoby niemożliwe z uwagi na zakaz wynikający z § 314 rozporządzenia z 2002 roku. Nie chodzi tu oczywiście o każdą nadbudowę ale jedynie taką, która powodowałby "wejście" owych budynków w przestrzeń pola elektromagnetycznego o ponadnormatywnej gęstości. W ocenie sądu powołana okoliczność determinuje słuszność przyjętego przez organy wniosku, że zgłoszona inwestycja może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 Upb, a więc wprowadzić, utrwalić bądź zwiększyć ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Sąd nie dostrzega także błędu w tym, że jako egzemplifikację owych skutków podano naruszenie wolności budowlanej – art. 4 Upb oraz ingerencję w dobra, o jakich mowa w art. 5 Upb. Przyjęty w art. 30 ust. 7 pkt 4 Upb opis skutków, do których może prowadzić realizacja zgłoszonego przedsięwzięcia jest bowiem na tyle ogólny – co z uwagi na ochronny charakter tego przepisu należy ocenić jak najbardziej pozytywnie – że z powodzeniem może w niego wkomponować również i te dobra, o których mowa w art. 4 i 5 Upb. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd postanowił skargę jako nieuzasadnioną oddalić na zasadzie art. 151 Ppsa.