I OZ 494/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. S. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 408/09 o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej bez rozpoznania w sprawie ze skarg R. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] marca 2009 r. [...] w przedmiocie zasiłku celowego z dnia [...] marca 2009 r. [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: oddalić zażalenie Zarządzeniem Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 408/09 pozostawiono bez rozpoznania wniosek R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 października 2009 r. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie dokonał jednocześnie czynności, o której przywrócenie wnosił, mimo dwukrotnego wezwania z dnia 2 marca 2010 r. oraz z dnia 24 marca 2010 r. do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu i pouczenia go o skutkach niewypełnienia tegoż obowiązku, które to wezwania skarżący odebrał odpowiednio w dniu 8 marca 2010 r. oraz w dniu 24 marca 2001 r., tj. nie nadesłał skargi kasacyjnej w zakreślonym 7 - dniowym terminie. Powyższe uniemożliwiło nadanie wnioskowi dalszego biegu, dlatego Sąd mając na uwadze art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. R. S. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie podnosząc, iż Wojewódzki Sąd będąc w posiadaniu wszelkich środków formalnoprawnych oraz wiedzy zgromadzonej na podstawie akt sprawy powinien wiedzieć, iż skarga kasacyjna nie istnieje, bowiem pełnomocnik z urzędu odmówił jej sporządzenia i w związku z tym skarżący skierował do Sądu zażalenie na odmowę udzielenia pomocy prawnej czego WSA w zaskarżonym zarządzeniu nie wykazał. Ponadto podniósł, iż sporządzona przez pełnomocnika opinia prawna z dnia 9 lutego 2010 r. pozbawiona jest wymogu pouczenia o obowiązkach i prawach przysługujących skarżącemu do dalszych czynności podejmowanych na odmowę pomocy prawnej i jedynym ostatecznym pismem otrzymanym od pełnomocnika. Zatem wątpliwe jest czy pełnomocnikowi należało się wynagrodzenie za niewykonaną czynność prawną – napisanie skargi kasacyjnej. Podkreślenia, zdaniem skarżącego wymaga fakt, iż art. 42 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. zobowiązuje pełnomocnika do działania za stronę jeszcze przez dwa tygodnie od wypowiedzenia pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd dysponując aktami sprawy i posiadając wiedzę w zakresie pism, zażaleń wskazujących na uprawdopodobnienie okoliczności świadczących o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wzywał go parokrotnie do udowodniania czegoś co jest już w aktach sprawy. W konkluzji, skarżący stwierdził, iż wszystkie podniesione okoliczności wymagają przeprowadzenia rzetelnej i wnikliwej analizy materiału sprawy w kwestii ustalenia winnych uchybień terminów ich przewlekłości i nieprawidłowości, które nieuchronnie doprowadziły do niekorzystnego rozstrzygnięcia dla skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż niniejszym postępowaniu, wbrew oczekiwaniom skarżącego, nie będzie dokonywana analiza całości materiału sprawy w kwestii ustalenia winnych uchybień terminów ich przewlekłości oraz nieprawidłowości, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jedynie prawidłowość wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Oceniając zatem zaskarżone zarządzenie należy wskazać, iż zgodnie z art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Niedopełnienie tego wymagania jest traktowane jako brak formalny, którego uzupełnienie powinno zostać zarządzone przez przewodniczącego w trybie art. 49 P.p.s.a., co miało miejsce w niniejszej sprawie. Stanowisko to potwierdza szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z dnia 29 sierpnia 2005 r., II FZ 515/05, z dnia 15 grudnia 2005 r., I FZ 648/05, postanowienie z dnia 13 maja 2005 r., I OZ 437/05). W tej sytuacji wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, do którego nie została załączona skarga kasacyjna, należało pozostawić bez rozpoznania, bowiem, co wynika jednoznacznie z akt sprawy skarżący dwukrotnie był wzywany pismami z dnia 2 marca 2010 r. oraz z dnia 23 marca 2010 r. do wypełnienia w/w obowiązku, którego nie wykonał, zatem nie można zgodzić się z argumentem, iż Sąd wzywał parokrotnie skarżącego do udowodnienia czegoś co jest w aktach sprawy, bowiem w aktach nie ma skargi kasacyjnej sporządzonej przez adwokata lub radcę prawnego, o której nadesłanie zwracał się Sąd. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostawiając przedmiotowy wniosek bez rozpoznania nie mógł tym samym merytorycznie odnieść się do okoliczności w nim zawartych uzasadniających przywrócenie terminu. Pozostałe zarzuty podniesione w zażaleniu a skierowane na działanie pełnomocnika nie mają znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, gdyż podstawowym warunkiem rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej było złożenie skargi kasacyjnej sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Natomiast będąc niezadowolony z działań pełnomocnika skarżący mógł w tej sprawie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w P. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 198 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.