II SA/Op 145/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na działalność burmistrza postanawia: odrzucić skargę. W. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w N. Nr [...] z dnia [...] w sprawie rozpatrzenia jej skargi z dnia 19 grudnia 2008 r. na działalność Burmistrza N. i jego podwładnych w zakresie przeprowadzenia remontów przez Gminę w lokalu mieszkalnym skarżącej. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 oraz art. 239 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ), zwanej dalej K.p.a., i stwierdzała bezzasadność skargi W. W. oraz niedopatrzenie się przez Radę Miejską w N. nieprawidłowości w działaniu Burmistrza. W odpowiedzi na skargę Burmistrz N. wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 395/06, System Informacji Prawnej Lex nr 362475) w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, gdyż działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII K.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Tym samym również zaskarżona uchwała, podjęta w wyniku skargi W. W., wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a., nie podlega kognicji sądu administracyjnego, bowiem do uproszczonego postępowania w zakresie skarg i wniosków (art. 221-256 K.p.a.), nie stosuje się przepisów o sądowej kontroli legalności rozstrzygnięć administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. Ponadto, stosownie do treści art. 4 powołanej ustawy, sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych, objętych przepisami działu VIII K.p.a. Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z treści skargi i akt sprawy, Rada Miejska w N. zaskarżoną uchwałą Nr [...] z dnia [...] uznała za bezzasadną skargę w sprawie działalności Burmistrza N.. Rozstrzygnęła zatem sprawę na podstawie przepisów działu VIII K.p.a. Skarżąca nie wskazała natomiast decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organ ten powinien był wydać, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Należy ponadto zauważyć, że postępowanie skargowe w rozumieniu przepisów K.p.a. jest jednoinstancyjne i nie ma w nim miejsca na środki zaskarżenia. Jeśli jednak obywatel jest niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy przez organ, może złożyć skargę na działalność tego właśnie organu. W myśl art. 229 pkt 1 K.p.a. jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, w sprawie, której przedmiotem skargi są zadania i działalność rady gminy, organem właściwym do rozpatrzenia takiej skargi będzie wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa. Skoro zatem na uchwałę Rady Miejskiej w N. w przedmiocie załatwienia skargi powszechnej nie służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, to zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., złożona w takich okolicznościach skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.