I SA/Wr 64/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Chołuj, Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...], uchylającą decyzję Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] określającą spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A zobowiązanie podatkowe w z tytułu podatku od nieruchomości za 2003 r., która określiła w wyższej kwocie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2003 r. W wyniku wznowienia postępowania organ I instancji Prezydent W. decyzją z dnia [...] (czwartą wydaną w toku tego postępowania) uchylił własną decyzję z dnia [...] i określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za miesiące od stycznia do grudnia 2003 r. w wysokości 31.926 zł. Za przedmiot opodatkowania przyjęto związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: grunty o obszarze 4.183 m², budynki o pow. 1.700,57 m² oraz budowle o wartości 5.000 zł. Ustalono, ze w wyniku umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego i własności budynków z dnia [...] J. K. przeniósł jako aport na rzecz spółki A spółka z o.o. prawo wieczystego użytkowania działki nr [...] ([...]) o pow. 4.183 m² oraz własność posadowionego na działce dwukondygnacyjnego budynku i parterowego budynku, stanowiących odrębną nieruchomość. W wyniku przeprowadzonej kontroli za lata 2001 – 2003 (protokół z dnia [...]) ustalono, że strona w deklaracji na podatek od nieruchomości wykazała dane niezgodnie ze stanem rzeczywistym, nie wykazując do opodatkowania części budynku o łącznej pow. 563,86 m², stanowiącej tzw. zaplecze, strych oraz halę nr [...], zaniżając w ten sposób podstawę opodatkowania. Ta część budynku stanowi przedmiot sporu w sprawie. Organ II instancji powołując się na dokumenty z Wydziału Architektury i Budownictwa, w tym decyzję z dnia [...] wskazał, że strona otrzymała pozwolenie na użytkowanie budynku bez zastrzeżeń, co świadczy o użytkowaniu spornej części budynku, a zatem winna być ona opodatkowana podatkiem od nieruchomości. Okoliczności te stały się podstawą wznowienia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. Organ I instancji przyjął, że ta część budynku istniała w dniu rozpoczęcia robót adaptacyjnych, a więc również w [...] i zaliczył jej powierzchnię do powierzchni budynków związanych z działalnością gospodarczą. Odwołał się organ II instancji do przepisów art. 2, art. 4 ust. 1 i art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy stwierdzając, że przepis ten wprowadza dwie zasady powstawania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości od budynków i budowli tj. ogólną i szczególną, przy czym wyjątek od zasady ogólnej powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości zawarty w przepisie art. 6 ust. 2 ustawy polega na tym, że jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 6 ust. 1, co oznacza, że do sytuacji uregulowanej w art. 6 ust. 2 nie ma zastosowania norma z art. 6 ust. 1 ustawy. Wskazując na orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdził organ, że reprezentuje ono pogląd, wg którego przez pojęcie budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy należy rozumieć wykonanie obiektu budowlanego, spełniającego warunki wskazane w art. 3 ust. 4 tej ustawy, nie ma w tym zakresie zastosowania pojęcie "budowy" z prawa budowlanego. Przepis art. 6 ust. 2 ustawy dotyczy nowo wybudowanych budynków, które wcześniej nie spełniały warunków określonych w art. 3 ust. 4 tej ustawy (uchwała NSA z dnia 14.04.1997 r. FPK 3/1997, ONSA 1997/3/111, M. Podat. 1998/1/20). Zatem w przypadku rozbudowy czy przebudowy (adaptacji) istniejącego już budynku (budowli) obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 ust. 1 ustawy. W tym przypadku powstanie obowiązku podatkowego nie jest uzależnione od istnienia budynku (wyrok NSA z dnia 16.01.2007 r. sygn. IIFSK 90/2006; uchwała NSA z dnia 14.04.1997 r. sygn. FPK 3/97, ONSA 1997/3/111). Oceniając materiał dowodowy stwierdził organ, że nie wynika z niego, aby Spółka po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu po zakończeniu adaptacji budynku przemysłowego na piekarnię w 1997 r., ponownie występowała o pozwolenie na budowę, bądź zgłaszała rozpoczęcie robót budowlanych, w wyniku których mogłaby powstać nowa część budynku, wcześniej nie istniejąca. Tak więc obowiązek podatkowy powstał zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy. W spornej kwestii dotyczącej stanu technicznego spornej części budynku i zastosowanych do tej części stawek podatku od nieruchomości stwierdził organ, że z materiału dowodowego nie wynika, aby zachodziła przesłanka względów technicznych uzasadniająca zastosowanie niższej stawki podatkowej w stosunku do spornej części budynku. Podkreślił organ majątkowy charakter podatku od nieruchomości, wynikający z faktu posiadania nieruchomości oraz wskazał, że o związaniu przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą przesądza sam fakt posiadania przedmiotu przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Wskazał organ na przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, wyjaśniając, że obejmuje on sytuacje, gdy na nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania nie ma możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, co ma decydujące znaczenie dla oceny zaistnienia, bądź nie, względów technicznych, co do pojęcia których nie odsyła ustawa do prawa budowlanego. Podkreślił, że niemożność wykorzystania nieruchomości na potrzeby działalności gospodarczej ma mieć charakter trwały. W zakresie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy nie będzie mieściła się adaptacja obiektu, która jest przeszkodą o charakterze okresowym i nie wywołuje skutku w postaci utraty związku nieruchomości z działalnością gospodarczą. Zwrócił organ uwagę na zapisy wynikające z faktur, świadczące o prowadzeniu w obiekcie prac remontowo-modernizacyjnych, które stanowią przeszkodę o charakterze okresowym, stwierdzając, że z żadnych dowodów nie wynika, aby strona w [...] prowadziła prace adaptacyjne obiektu. Na podstawie projektu budowlanego dotyczącego adaptacji budynku magazynowo-produkcyjnego na piekarnię, projektu technicznego, protokołu oględzin i ekspertyz z dnia [...] oraz dziennika budowy i informacji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego należy przyjąć, że adaptacja budynku zakończona została w 1997 r. Wskazał organ na obowiązek przedsiębiorcy wykazania, że dany przedmiot opodatkowania ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok z dnia 17.06.2005 r. sygn. ISA/GI 760/04). W toku postępowania ustalono, że w [...] strona prowadziła działalność gospodarczą w przedmiotowym budynku, a ewentualne prace budowlane, czego nie wykazano, nie miały wpływu na prowadzoną działalność. W konsekwencji brak jest podstaw do zastosowania różnych stawek podatkowych. W skardze od powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, a także art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez przyjęcie, że pod pojęciem braku możliwości wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych należy rozumieć wyłącznie sytuację, w której odpowiednie organy budowlane taki stan stwierdziły w sposób przewidziany prawem i wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzuciła strona, iż organ II instancji pominął wnioski z protokołu kontroli z dnia [...], w którym zapisano, że na spornej części nieruchomości trwają prace budowlane i że nie jest ona wykorzystywana do jakichkolwiek celów, nie dokonano konfrontacji spornej części nieruchomości z dokumentacją projektową, na której oparto pozwolenie budowlane z 1997 r. oraz pozwolenie na użytkowanie z dnia [...], podkreślając, że pozwolenia te nie dotyczyły przedmiotowej części nieruchomości, co strona podkreślała w toku postępowania. Nie zgodziła się strona z wykładnią art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, iż pod pojęciem braku możliwości wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze wzgl. technicznych należy rozumieć wyłącznie sytuację, w której odpowiednie organy budowlane taki stan stwierdziły decyzjami. Przy tłumaczeniu tego pojęcia należy posłużyć się wykładnią gramatyczną i nadać mu znaczenie potoczne, co potwierdził WSA w wyroku z dnia 23.03.2006 r. (sygn. ISA/Rz 517/05). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że sporna część nieruchomości nie jest wyposażona w takie atrybuty, które pozwoliłyby na korzystanie z niej w ramach jakiejkolwiek działalności gospodarczej, obiekty te nie spełniają warunków, by było tam możliwe przebywanie ludzi i wykonywanie zorganizowanych czynności. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia, ustosunkowując się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestię sporną stanowi uznanie przez organy podatkowe w zaskarżonej i ją poprzedzającej decyzji, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą podlega część budynku o powierzchni 563,86 m² stanowiąca tzw. zaplecze, strych oraz halę nr [...], który wniesiony został do Spółki aportem w dniu [...]. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W obowiązującej od początku 2003 r. nowej wersji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zdefiniowano pojęcie gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów pod tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Na tej przesłance opiera swoje stanowisko strona skarżąca wywodząc, że przedmiotowa część nieruchomości "ze względów technicznych nie może być wykorzystywana do prowadzonej działalności", a więc nieuzasadnione jest poddanie jej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek przewidzianych dla budynków wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Przewidziany w art. 1a ust. 1 pkt 3 wyjątek stanowi wyłączenie o charakterze przedmiotowym. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne". W orzecznictwie sądowym a także w pismach Ministerstwa Finansów wskazywano na szereg warunków jakie winny zostać spełnione dla zaistnienia przedmiotowych względów technicznych. W jednym z najnowszych orzeczeń, w wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2009 r. (sygn. IIFSK 1354/07, nie publ.) Sąd stwierdził, że "Wykładnia użytego w omawianym przepisie wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, iż oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. (...) Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy zatem sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Tym samym, przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 3225/95, niepubl.; wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 108/94, Monitor Podatkowy 1995/4/114; wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Kr 1020/92, Serwis Podatkowy 1999/10, s. 15; także wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 3225/95, niepubl.). Poglądy te wyrażono także w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Lu 59/04, POP 2005/3; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 95/06, LEX nr 192872; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt I Sa/Wr 1404/2006, niepubl.; wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 83/08, LEX nr 393305). (...)" Przedstawione stanowisko NSA Sąd orzekający w sprawie podziela w całej rozciągłości W piśmie z 20.10.2003 r. (Nr LK-1601/LP/03/PP, "Biuletyn Skarbowy" 2003/6, s. 19-20) Ministerstwo Finansów wskazało, że nie można kwalifikować do względów technicznych sytuacji uzasadnionych względami technologicznymi lub ekonomicznymi. Podobnie w wyroku NSA z dnia 16 lutego 2006 r. (sygn. IIFSK 301/05, niepubl.), także w wyroku NSA z 22 czerwca 2007 r. (IIFSK 773/06, niepubl.), w którym stwierdzono, że do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe. Zgodnie z wyrokiem WSA w Gliwicach z 17.06.2005 r. (sygn. ISA/GI 760/04 niepubl.) względy techniczne dotyczą jedynie możliwości wykorzystania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu, powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Względy techniczne uniemożliwiające przedsiębiorcy wykorzystywanie danej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej to takie okoliczności faktyczne (techniczne), które powodują, że dana nieruchomość trwale nie nadaje się do użytku zgodnego z celem prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności (dany przedmiot opodatkowania nie nadaje się do użytku w prowadzonym przedsiębiorstwie). Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wielu wyrokach sądów administracyjnych, w których stwierdzono, że względy techniczne to takie, które mają związek ze stanem technicznym budynku, powodujące, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia konkretnej działalności wykonywanej przez danego przedsiębiorcę [wyrok WSA w Poznaniu z 4.02.2009 r. (I SA/Po 1124/08); wyrok WSA w Lublinie z 5.11.2008 r. (I SA/Lu 243/08),; wyrok WSA w Olsztynie z 17.09.2008 r. (I SA/Ol 315/08),; wyrok NSA z 12.09.2008 r. (II FSK 847/07),; wyrok WSA w Rzeszowie z 29.01.2008 r. (I SA/Rz 546/07); wyrok NSA z 22.06.2007 r. (II FSK 773/06)]. Z pewnością za względy techniczne nie może być uznana taka sytuacja, w której przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy, nie mogą być uznane także inne przemijające przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej (brak środków finansowych, konieczność remontu lub modernizacji obiektu). Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (glosa R. Dowgier do wyroku WSA z dnia 19.5.2004 r. sygn. ISA/Lu 59/04, POP Nr 3 z 2005 r. str. 209 i n., wyrok NSA z dnia 16.2.2006 r. sygn. IIFSK 301/05, niepubl.). W doktrynie podkreśla się, że relacja względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej powinna być analizowana przez pryzmat wpływu owych względów na sposób wykonywania tej działalności. Wykładnia celowościowa art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wykazuje, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też wymaga nakładów w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do wykorzystania. Ustawodawca zatem, z przyczyn społecznych i gospodarczych, opodatkował niektóre kategorie nieruchomości różnymi stawkami. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy radzie gminy przysługuje uprawnienie do określenia stawek podatku od nieruchomości. Ustawa ta wskazuje tylko maksymalną wysokość tych stawek dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania. Dla budynków i ich części związanych z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna z wyjątkiem budynków i ich części przydzielonych na potrzeby bytowe osób zajmujących lokale mieszkalne oraz od części budynków mieszkalnych stawki te mogą być wyższe niż dla budynków i gruntów pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2, 4, 6 i 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Najniższą stawkę podatkową przewidziano dla budynków mieszkalnych lub ich części, albowiem zaspokajają one podstawowe potrzeby bytowe ludzi w zakresie zamieszkiwania. Jak podkreślił NSA w cytowanym wyżej wyroku z dnia 9 stycznia 2009 r. "Rozważenie zastosowania wyjątku przewidzianego w pkt 3 ust. 1 art. 1a u.p.o.l. wymaga szczegółowego i zindywidualizowanego ustalenia oraz rozważenia rodzaju i obiektywnego charakteru tej przeszkody, przyczyn jej powstania i występowania w okresie, którego dotyczy dane postępowanie podatkowe." W toku postępowania podatkowego wyjaśnienie, czy w konkretnej sprawie wystąpiły przyczyny dające się zakwalifikować jako "względy techniczne", winno stanowić istotny element tego postępowania, przy czym w pierwszej kolejności na przedsiębiorcy wskazującego na tego rodzaju przyczyny, mające wpływ na sposób opodatkowania, ciąży obowiązek wykazania, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być, ze względów technicznych, wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Reasumując, przywołane wyżej poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych, Ministerstwa Finansów i doktryny wyraźnie wskazują, że uzasadniające odstąpienie od opodatkowania nieruchomości podatkiem od nieruchomości wg stawek przewidzianych dla nieruchomości wykorzystywanych do prowadzonej działalności gospodarczej "względy techniczne" to obiektywne przeszkody, które mają związek ze stanem technicznym budynku, sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej, niezależne od woli (działania lub zaniechania) podatnika, wywołane okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, tym samym, przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej (np. z powodu remontu, modernizacji), nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Z treści ustaleń zaskarżonej decyzji oraz zgromadzonego w toku postępowania podatkowego materiału dowodowego nie wynika, by wskazywane przez stronę skarżącą przeszkody faktyczne miały charakter fizykalny, trwały i obiektywny, niezależny od podatnika i mogły być w konsekwencji uznane za spełniające warunki wyłączające przedmiotową nieruchomość od opodatkowania podatkiem od nieruchomości wg stawek dotyczących nieruchomości związanych z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. Wg ustaleń organów, na podstawie decyzji Wydziału Architektury i Budownictwa z dnia [...] strona otrzymała pozwolenia na użytkowanie całego obiektu bez zastrzeżeń. W późniejszym okresie strona nie występowała o pozwolenie na budowę, nie zgłaszała także rozpoczęcia robót budowlanych obejmujących sporną część nieruchomości. Przeprowadzone przez pracowników Urzędu Miasta oględziny nieruchomości (protokół z dnia [...]) wykazały, że sporna część, a to: zaplecze, wg oświadczenia, nie ma podłączonej instalacji elektrycznej, wodnej i kanalizacyjnej, nie posiada tynków; strych, wg oświadczenia nie ma podłączonych mediów, nie posiada tynków, sufitu; hala nr [...] – w trakcie remontu polegającym na podłączeniu instalacji wodnej i elektrycznej. Jak ustala to organ I instancji, w wyjaśnieniu strona stwierdziła, że na zapleczu znajdują się materiały budowlane oraz narzędzia do wykonywania prac remontowych, meble (...), są śmieciami pozostałymi po remoncie i w trakcie budowy. Treść tego oświadczenia potraktował organ, jako wskazanie sposobu użytkowania kwestionowanej powierzchni. Zwrócił uwagę organ na fakt, iż zakres robót wynikający z przedłożonych przez stronę faktur, wystawionych w [...], obejmuje jedynie remont i modernizację spornej części budynku – prace polegające na murowaniu wnętrz, układaniu glazury, tynkowaniu, malowaniu i ułożeniu instalacji wodno-kanalizacyjnej, wykonanie instalacji elektrycznej i położenie instalacji. Strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby przeprowadzone ustalenia stanowiły trwałe wyłączenie kwestionowanego przedmiotu opodatkowania z wykorzystywania go z prowadzonej działalności gospodarczej, jak również nie wykazała, że przeszkody we właściwym wykorzystywaniu tej powierzchni są niezależne od jej działania. Fakt, iż organy podatkowe wskazują na decyzje administracyjne w zakresie pozwolenia na użytkowanie całego obiektu nie oznacza, że reprezentują stanowisko, iż dla stwierdzenia występowania "względów technicznych" wymagane są decyzje organów budowlanych. Wynika to wyraźnie z zaskarżonej decyzji, a znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, m. in. w wyrokach WSA w Lublinie z 11.06.2008 r. (ISA/Lu 83/08, niepubl.) oraz WSA w Rzeszowie z 23.03.2006 r. (ISA/Rz 517/05, niepubl.), w których powiedziane zostało, że nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, że tylko decyzja organów nadzoru budowlanego jest podstawą do wykazania, iż w budynku lub budowli nie może być ze względów technicznych prowadzona działalność gospodarcza. Słuszny jest pogląd, że warunek wydania decyzji przez odpowiednie organy nadzoru budowlanego nie wynika z obowiązujących przepisów, w szczególności ustawodawca nie uczynił z wydania takiej decyzji zagadnienia prejudycjalnego. Decyzja taka może być dopuszczona jako dowód w sprawie, ale podlegać ona będzie ocenie organu podatkowego na zasadach ogólnych, sama w sobie nie może determinować rozstrzygnięcia sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania, należy stwierdzić, że prawidłowo uznały organy obu instancji, iż w odniesieniu do spornej powierzchni 563,86m² stanowiącej zaplecze, strych i halę nr [...] budynku skarżącej nie występują "względy techniczne" uniemożliwiające jej wykorzystanie w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, których powstanie i trwanie miałoby charakter obiektywny, uniemożliwiający skarżącej w sposób generalny, nie rodzajowy, prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem kwestionowanej części budynku. Dlatego też prawidłowo uznały organy obu instancji, iż sporna powierzchnia podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek dla działalności gospodarczej. Z tego też względu, uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób wskazany w przepisie art. 145 § 1 ust. 1 pkt. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), na podstawie art. 151 tejże ustawy Sąd skargę oddalił.