I OSK 1393/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie NSA Monika Nowicka del. NSA Teresa Rutkowska ( spr.) Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 179/09 w sprawie ze skargi [...] S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o stanie posiadania nieruchomości oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (dalej Spółka) na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2009 r. (znak [...]) w przedmiocie wydania zaświadczenia o stanie posiadania nieruchomości. W uzasadnieniu wyroku, Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2009 r. Spółka zwróciła się do Prezydenta Miasta S. o udzielenie informacji zawartych operacie ewidencyjnym dotyczących położenia oraz oznaczenia nieruchomości, w tym numerów ich ksiąg wieczystych, stanowiących własność, współwłasność lub będących w użytkowaniu wieczystym M. N. Wniosek zawierał informacje, iż w stosunku do M. N. z wniosku Spółki toczy się postępowanie egzekucyjne. Prezydent Miasta S., na podstawie art. 123 i art. 219 k.p.a. oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) [dalej Prawo geodezyjne i kartograficzne] odmówił postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. udzielenia informacji w zakresie podania posiadania nieruchomości położonych na obszarze S. należących do M. N. Organ wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne informacje z operatu ewidencyjnego mogą być wydawane osobom fizycznym i prawnym, które mają w tym zakresie interes prawny. Skonstruowany przez wnioskodawcę wniosek świadczy zaś o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu opartego na normie prawa materialnego w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia informacji w formie zaświadczenia. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie powołując się na treść art. 123, art. 217, art. 218 i art. 219 k.p.a., art. 24 ust. 3 w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 913 -920 kodeksu postępowania cywilnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 217 k.p.a. zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanym przez właściwy organ administracji na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) dokonuje się w formie komputerowych wydruków mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, wypisów z rejestrów i kartotek, wyrysów z mapy ewidencyjnej, plików komputerowych oraz informacji przekazywanych ustnie i wizualnie. Powołując się ponadto na treść art. 24 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne organ wskazał, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach są jawne, wydawane zaś są przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie, m.in. właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal i osób fizycznych oraz prawnych, które mają interes prawny w tym zakresie. Organ drugiej instancji potwierdził, że dołączone przez wnioskodawcę dokumenty mające udowodnić istnienie interesu prawnego bezsprzecznie świadczą o istnieniu po stronie wierzyciela interesu faktycznego, a nie interesu prawnego, który każdorazowo musi być oparty na normie prawnej wynikającej z konkretnego przepisu prawa materialnego. Z wniosku wynikało, że wnioskodawca wnosił o wydanie wypisu pełnego z ewidencji gruntów wraz z podaniem numerów ksiąg wieczystych nieruchomości, których właścicielem, współwłaścicielem, użytkownikiem wieczystym jest M. N. Organ wskazał także, że interesy przedsiębiorcy poszukującego zaspokojenia wierzytelności chronią przepisy art. 758 - 912 k.p.c. Na ich podstawie wierzyciel ma prawo przeprowadzić egzekucję z majątku oraz żądać od dłużnika ujawnienia wykazu majątku. Jeśli zaś w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego wierzyciel nie zaspokoi istniejących wierzytelności wówczas organem właściwym do nakazania ujawnienia majątku dłużnika będzie sąd powszechny (art. 913 - 920 k.p.c.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku [...] S.A. w W. wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 24 ust. 2 i ust. 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Skarżący wskazał, że domagał się udzielenia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym dotyczących położenia, oznaczenia nieruchomości, w tym numerów ksiąg wieczystych, stanowiących własność, współwłasność lub będących w użytkowaniu wieczystym Macieja Nawrockiego, w stosunku do którego toczy się postępowanie egzekucyjne, a skarżący - jako wierzyciel - został wezwany przez komornika do podania informacji o nieruchomościach, w stosunku do których możliwe jest podjęcie czynności egzekucyjnych. Następnie podniósł, że swój wniosek oparł o art. 24 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, wedle którego informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, co oznacza, że każdy, kto jest zainteresowany ich uzyskaniem może zwrócić się z wnioskiem o podanie tego rodzaju danych, a organ zobowiązany jest informacje te przekazać. Obowiązek wykazania interesu prawnego zachodzi w sytuacji określonej przepisem art. 24 ust. 3 ww. ustawy, lecz skarżący nie wnioskował o wydanie wypisu lub wyrysu z ewidencji gruntów i budynków. Skarżący podkreślił, że mimo wyraźnego wskazania we wniosku podstawy prawnej w postaci art. 24 ust. 2 ustawy organy obu instancji zakwalifikowały go jako wniosek o wydanie wypisu lub wyrysu, wbrew wyraźnemu żądaniu wnioskodawcy. Skarżący, przywołując treść § 51 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków podniósł, że wbrew twierdzeniom organów wypis nie stanowi jedynej formy udostępniania danych o gruntach, budynkach i ich właścicielach. W ocenie skarżącego dane, których wskazania się domaga mogą być udostępnione w jednej z form wyszczególnionych w § 51 ust. 1 ww. rozporządzenia. Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, że posiada interes prawny w uzyskaniu informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Organ poinformowany był bowiem o postępowaniu egzekucyjnym, toczącym się przeciwko dłużnikowi skarżącego, a skarżący dysponuje tytułem egzekucyjnym zaopatrzonym w klauzulę wykonalności uprawniającą do prowadzenia egzekucji z majątku dłużnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. oddalił skargę. Sąd I instancji, w treści swojego uzasadnienia, wskazał przede wszystkim, że żądanie skarżącego koncentruje się wokół potwierdzenia przez organ administracji publicznej faktów i stanu prawnego wynikającego z rejestru publicznego - ewidencji gruntów i budynków - prowadzonego na podstawie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. W tej mierze Sąd I instancji nie podzielił jednakże przedstawionej przez skarżącą Spółkę interpretacji przepisów powołanej ustawy. Wskazał przede wszystkim, że Spółka domagała się udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków, dotyczących położenia, oznaczenia i numerów ksiąg wieczystych nieruchomości, będących własnością (współwłasnością, w użytkowaniu wieczystym) konkretnej osoby, czyli że informacje te były ściśle związane z osobą właściciela (współwłaściciela, użytkownika wieczystego). Swój wniosek skarżący oparł o przepis art. 24 ust. 2 ustawy, który stanowi, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, wywodząc z jego brzmienia prawo do uzyskania żądanych przez siebie danych. Zdaniem Sądu meriti, informacje, o których mowa w art. 24 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne dotyczą tylko gruntów, budynków i lokali, nie obejmując informacji o ich właścicielach (użytkownikach wieczystych), zaś udzielenie informacji o gruntach, budynkach i lokalach z uwagi na osobę właściciela (użytkownika wieczystego) lub w związku z danymi umożliwiającymi jego identyfikację wykraczałoby poza ramy tegoż przepisu. Informacje dotyczące właściciela (użytkownika wieczystego) nie zostały zaliczone do tych, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie, a które wymienia art. 20 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z kolei z treści art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy wynika wprost, że w ewidencji gruntów i budynków wskazuje się także właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Sąd I instancji zgodził się z twierdzeniem, że organ udzielając informacji mających za umożliwić identyfikację osoby właściciela (użytkownika wieczystego) winien zastosować przepis art. 24 ust. 3 w zw. z art. 217 i nast. k.p.a. Wskazał ponadto, że w takiej sytuacji zastosowanie będą mieć przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ), wskazujące w jakich formach organ takich informacji udziela (§ 51 rozporządzenia). Podkreślenia – jak zaznaczył Sąd – wymaga przy tym fakt, że art. 24 ust. 3 ustawy, który powinien mieć w sprawie zastosowanie, przewiduje jedynie udostępnienie danych ewidencyjnych nie w każdej formie, przewidzianej § 51 ww. rozporządzenia, ale tylko w formie wypisów i wyrysów z operatu ewidencyjnego. Z tych też względów, zdaniem Sądu meriti, nie ma racji Spółka twierdząc, że organy dokonały błędnej oceny złożonego przez nią wniosku, bowiem podstawowe znaczenie w sprawie miała treść zawartego we wniosku żądania - jego pozytywne rozpatrzenie uzależnione było od wykazania przez wnioskodawcę istnienia po jego stronie interesu prawnego uzasadniającego wniosek. Tak więc organy, mimo że skarżący swój wniosek oparł o treść art. 24 ust. 2 ustawy prawidłowo uznały, że żądanie skarżącego można i należy rozpoznać jedynie w oparciu o przepis art. 24 ust. 3 ustawy. Z tego ostatniego przepisu, jak wskazał Sąd I instancji, wynika natomiast, że osoba ubiegająca się o udzielenie jej informacji z ewidencji gruntów musi wykazać swój interes prawny, aby takie informacje uzyskać. Wbrew twierdzeniom skarżącego z faktu posiadania przez niego tytułu egzekucyjnego i prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec dłużnika nie można wywodzić, iż skarżący posiada interes prawny w uzyskaniu stosownej informacji z operatu ewidencji gruntów. Tym samym, zdaniem Sądu I instancji, tak skonstruowany i uzasadniony wniosek świadczył wyłącznie o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu opartego na normie prawa materialnego w uzyskaniu informacji zawartych w prowadzonej przez organ ewidencji gruntów i budynków. Sąd I instancji, w treści swojego uzasadnienia szeroko odniósł się także do rozumienia pojęcia interesu prawnego, wywodząc m.in., że istotą interesu prawnego jest jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, którą to normę można wskazać jako jego podstawę i z której dany podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że źródło takiego interesu wypływać musi z przepisu prawa materialnego, nie zaś przepisów procesowych. W niniejszej zaś sprawie Spółka powoływała się na postępowanie egzekucyjne, które prowadzone jest na podstawie przepisów postępowania cywilnego, nie zaś na przepisy prawa materialnego, jako dające prawo do żądania wydania zaświadczenia z ewidencji gruntów. Zdaniem Sądu I instancji, słusznie uznały organy, że do czynności koncentrujących się wokół cywilnego postępowania egzekucyjnego właściwy jest komornik i w pewnych sytuacjach sąd powszechny, jako organy egzekucyjne. Skarżący może bowiem realizować swoje prawa poprzez inicjację stosownych postępowań dotyczących stanu majątku dłużnika na podstawie przepisów k.p.c. Zupełnie odrębną kwestią jest to, czy takie postępowania, zainicjowane przez skarżącego, zakończą się dla niego korzystnie. Zdaniem Sądu I instancji, przywołanie przez organ odwoławczy w osnowie zaskarżonego postanowienia przepisów kodeksu postępowania cywilnego należało uznać jedynie za przejaw niezręcznego skonstruowania tej osnowy, nie zaś za wadę, powodującą konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Organ bowiem w istocie nie oparł swego rozstrzygnięcia na wskazanych przez siebie przepisach kodeksu postępowania cywilnego, a jedynie przywołał je dla wykazania, że swe dążenia skarżąca może zrealizować w postępowaniu opartym o przepisy tegoż kodeksu. Sąd odniósł się także do kwestii oparcia przez organy rozstrzygnięcia na wskazanym przez organ przepisie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, w sytuacji, gdy skarżący swe żądanie opierał na przepisie innym. Zdaniem Sądu I instancji w tym zakresie uzasadnienie postanowienia nie w pełni wyjaśniało przyczyny negatywnego sposobu rozpoznania wniosku skarżącego, jednak naruszenie przepisów postępowania tylko wówczas skutkuje uchyleniem postanowienia, gdyby to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.), co w sprawie niniejszej – zdaniem Sądu I instancji – nie miało miejsca. W skardze kasacyjnej, pełnomocnik [...] S.A. z siedzibą w W. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 24 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż przepis ten nie obejmuje swym zakresem informacji o właścicielach, współwłaścicielach bądź użytkownikach wieczystych gruntów budynków i lokali przez co nie może stanowić samoistnej podstawy prawnej dla złożenia wniosku o podanie informacji z ewidencji gruntów i budynków o nieruchomościach stanowiących własność bądź współwłasność osoby fizycznej wymienionej z imienia i nazwiska, w sytuacji gdy wnioskodawca dysponuje adresem zamieszkania i numerem PESEL tej osoby, lub pozostających w użytkowaniu wieczystym takiej osoby; a w konsekwencji: - art. 24 ust. 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jedynie ten przepis może stanowić samoistną podstawę do złożenia wniosku o podanie informacji z ewidencji gruntów i budynków o nieruchomościach stanowiących własność bądź współwłasność osoby fizycznej wymienionej z imienia i nazwiska, w sytuacji gdy wnioskodawca dysponuje adresem zamieszkania i numerem PESEL tej osoby, lub pozostających w użytkowaniu wieczystym takiej osoby. Ponadto kasator zarzucił naruszenie § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 Nr 38, poz. 454) poprzez jego niezastosowanie przez Sąd I instancji przy wydawaniu skarżonego wyroku w sytuacji, gdy przepis ten stanowi, iż ewidencja gruntów i budynków obejmuje między innymi dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz § 51 ust. 1 powoływanego rozporządzenia poprzez jego niewłaściwą wykładnię prowadzącą do uznania, iż w okolicznościach sprawy jedynym możliwym sposobem udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków w zakresie w jakim było to objęte wnioskiem skarżącego jest udostępnienie ich w formie wypisów i wyrysów z operatu ewidencyjnego, podczas gdy przepis ten dopuszcza inne formy udostępniania przedmiotowych danych w postaci komputerowych wydruków mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, plików komputerowych, informacji przekazywanych ustnie i wizualnie, a skarżący nie wnosił o wydanie wypisów lub wyrysów z ewidencji gruntów i budynków. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik wskazał przede wszystkim, że podstawę prawną wniosku skarżącego z dnia 15 stycznia stanowił art. 24 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wskazany przepis stanowi samoistną podstawę do złożenia zasadnego wniosku o wydanie z operatu ewidencyjnego danych dotyczących nieruchomości stanowiących własność, współwłasność lub znajdujących się w użytkowaniu wieczystym wskazanej przez skarżącego z imienia i nazwiska osoby fizycznej. Zdaniem kasatora, wniosek taki potwierdza również treść § 51 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 24 ust. 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skoro bowiem ustawodawca w § 51 przedmiotowego rozporządzenia przewidział kilka sposobów, w jakie podmiot zainteresowany może uzyskać informacje z ewidencji gruntów i budynków, a jedynie w stosunku do zaświadczeń w postaci wypisów i wyrysów z tejże ewidencji za niezbędne uznał wykazanie przez zainteresowany podmiot interesu prawnego w uzyskaniu tego typu informacji, to a contrario wszystkie pozostałe tryby uzyskania tego rodzaju danych nie wymagają wykazania interesu prawnego. Reasumując, obowiązek wykazania interesu prawnego po stronie podmiotu wnioskującego – zdaniem kasatora – zachodzi w sytuacji opisanej w dyspozycji art. 24 ust. 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten nakazuje bowiem wnioskującemu o wydanie wypisu lub wyrysu z operatu ewidencyjnego wykazanie interesu prawnego w uzyskaniu tego rodzaju zaświadczeń. Jak podkreślił przy tym autor skargi kasacyjnej, skarżący nie wnioskował o wydanie wypisu lub wyrysu z ewidencji gruntów i budynków. Zatem, wyprowadzenie z przedmiotowych przepisów wniosków odmiennych od prezentowanego przez skarżącego stanowiska jest nieuprawnione. Autor skargi kasacyjnej wskazywał również na fakt posiadania przez skarżącego interesu prawnego w uzyskaniu informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Podnosił, że organ poinformowany był o postępowaniu egzekucyjnym, toczącym się przeciwko dłużnikowi skarżącego, a skarżący dysponuje tytułem egzekucyjnym zaopatrzonym w klauzulę wykonalności uprawniającą do prowadzenia egzekucji z majątku dłużnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej p.p.s.a.] Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej we wniosku z dnia [...] stycznia 2009 r. [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wystąpiła nie z wnioskiem o udzielenie informacji o gruntach, budynkach i lokalach ale z wnioskiem o udzielenie informacji o swoim dłużniku tj. posiadanych przez niego nieruchomościach, budynkach lub lokalach. Tak sformułowany wniosek chociaż wprost nie stanowi żądania wydania wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków to jednak wskazuje, że wnioskodawca oczekuje na poszukiwanie przez organ ewidencyjny nieruchomości, do których osobie wymienionej we wniosku przysługiwałoby prawo własności lub inne prawo rzeczowe. Wniosek nie precyzował przy tym w żaden sposób nieruchomości, co do których organ miałby udzielić informacji w trybie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( DZ. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 20 27 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania rozstrzygnięcia przez organ II instancji. W dacie tej art. 24 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy stanowił, że "Informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Informacji tych udziela się odpłatnie". Udzielenie informacji, o której mowa w cytowanym przepisie wymaga jednak określenia, o którym gruncie lub budynku strona domaga się informacji. Takich wskazań wniosek złożony przez stronę skarżącą nie zawierał. Powyższa norma nie przewiduje ponadto możliwości udzielania informacji o właścicielach, współwłaścicielach czy użytkownikach wieczystych gruntów, co trafnie ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny. Prawidłowo w tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że wniosek w takim zakresie, jaki został złożony mógł być rozpatrywany jedynie na podstawie art. 24 ust 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym " Wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego są wydawane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal, osób fizycznych i prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które mają interes prawny w tym zakresie /.../". Wydanie wypisu lub wyrysu czy zaświadczenia wymaga jednak posiadania interesu prawnego w ich uzyskaniu. Za trafną należy uznać ocenę, że strona skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym w uzyskaniu tego rodzaju dokumentów. Jak wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego, z którego wynika prawo, w tym wypadku żądania wypisu z ewidencji gruntów i budynków. Bycie wierzycielem podmiotu , którego dotyczy zapytanie i potrzeba wszczęcia przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego uzasadnia wyłącznie przyjęcie istnienia interesu faktycznego po stronie wnioskodawcy. ( patrz np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. I OSK 560/06 niepublikowany, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2009 r. I OSK 1089/08 niepublikowany, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2010 r. I OSK 1181/09 niepublikowany). Uzyskanie informacji, o które wystąpił w rozpatrywanej sprawie wnioskodawca jest możliwie na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego ( wyjawienie majątku). Niezasadny jest także w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut § 10 i § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Fakt, że § 10 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że ewidencja obejmuje : 1/ dane liczbowe i opisowa dotyczące gruntów i budynków oraz lokali, 2/ dane dotyczące właścicieli nieruchomości nie oznacza, że ustawodawca przewidział udostępnianie tych danych w takim samym trybie. Zasady udostępniania danych z ewidencji gruntów określają zaś przepisy wskazanej wyżej ustawy. Z podobnych przyczyn brak podstaw do uznania naruszenia przez Sąd I instancji § 51 rozporządzenia, który to przepis określa formę udostępniania danych ewidencyjnych przez Starostę. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.