II FSK 1776/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 14 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 354/09 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. A. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 lutego 2009 r. w przedmiocie orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności - jako prezesa zarządu - za zaległości podatkowe Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością C. z siedzibą w P. Jednocześnie z wniesieniem skargi pełnomocnik skarżącego, będący radcą prawnym, uiścił wpis od tej skargi w kwocie 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 18 czerwca 2009 r. odrzucił skargę wskazując, że w sprawach, których przedmiotem jest orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, jako należących do spraw z zakresu zobowiązań podatkowych, w których przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne, pobiera się wpis stały w wysokości 500 zł. Ponieważ skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, nienależycie opłacona skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). W skardze kasacyjnej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. polegające na naruszeniu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wskutek błędnego uznania, że skarga dotyczy zobowiązań podatkowych, podczas gdy jej przedmiotem jest sankcja administracyjna; 2. naruszenie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. przez niezastosowanie art. 231 P.p.s.a. wyrażające się w błędnym uznaniu, że skarga podlega wpisowi stałemu. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że ponieważ orzeczenie o odpowiedzialności za zaległości podatkowe dotyczy dodatkowego zobowiązania podatkowego, o jakim mowa w art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), a które w istocie jest sankcją administracyjną, zaskarżona decyzja nie jest decyzją z zakresu zobowiązań podatkowych, podlegającą wpisowi stosunkowemu, a nie stałemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jak stanowi art. 183 § 1 in principio P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że władny jest badać naruszenie tylko tych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które skarżący w podstawach kasacyjnych wskaże. Podstawy kasacyjne natomiast określone są w art. 174 P.p.s.a. jako naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wymogiem poprawnej konstrukcji skargi kasacyjnej jest więc wskazanie przepisów, które naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji i określenie, czy naruszenie to polegało na błędnej wykładni czy też na niewłaściwym zastosowaniu (w przypadku naruszenia prawa materialnego), względnie wykazanie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (w przypadku naruszenia przepisów postępowania). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Jest to oczywiste nieporozumienie jeśli zważyć, że Sąd ten przepisów tych, jako odnoszących się do podstaw skargi kasacyjnej, ani nie stosował, ani nie mógł stosować. Z kolei zarzut naruszenia art. 231 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie jest niezrozumiały z tego względu, że Sąd przepis ten właśnie zastosował uznając, że skarga podlega opłacie wpisem stałym (zd. drugie art. 231 P.p.s.a.). Pomijając jednak wskazane wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że przedmiotem skargi jest decyzja organu podatkowego o orzeczeniu o odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tej spółki. To, czy decyzja ta jest zgodna z prawem, czy też prawo narusza - na przykład przez przeniesienie odpowiedzialności za należności, które do zobowiązań podatkowych zaliczone być nie mogą - stanowi przedmiot oceny dokonywanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Artykułowana przez stronę postępowania negatywna ocena zgodności z prawem skarżonego rozstrzygnięcia, która może doprowadzić do wyeliminowania go z obrotu prawnego, nie powoduje jednak zmiany jego przedmiotu. Jeżeli zatem sąd administracyjny podzieliłby pogląd skarżącego, że zaległe należności spółki z tytułu nałożonej na nią sankcji administracyjnej nie mogą być przeniesione na członków jej zarządu, w konsekwencji uchyliłby decyzję, ale nie decyzję w przedmiocie sankcji administracyjnej, gdyż taka decyzja w obrocie prawnym nie występuje, ale decyzję o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na członków jej zarządu, ponieważ decyzja tej treści została wydana przez organ podatkowy. Przedmiotem skarżonej decyzji nie jest więc sankcja administracyjna, jak twierdzi skarżący, ale przeniesienie odpowiedzialności na osobę trzecią w rozumieniu przepisów zawartych w rozdziale 15 działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Można dodać, że przedmiotem zaskarżenia w takiej sprawie nie są należności pieniężne, gdyż dotyczy ona istnienia podstaw do przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osoby trzecie, a nie wymiaru zobowiązań podatkowych. Ponieważ zatem przedmiotem skargi jest taka właśnie decyzja, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku trafnie zakwalifikował sprawę do kategorii spraw z zakresu zobowiązań podatkowych, których przedmiotem nie są należności pieniężne. Wpis od skargi w takiej sprawie jest stały i wynosi 500 zł (zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów). Tym samym chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu tego przepisu przez wspomniany Sąd. Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a.