I OSK 1416/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Sędzia WSA del. do NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.), Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 czerwca 2009r. sygn. akt IV SA/Gl 725/08 w sprawie ze skargi H. H. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej za 2003r. oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 725/08 oddalił skargę H. H. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] lipca 2008 r., wydaną w sprawie przyznania nagrody rocznej. Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2008 r. Komendant Miejski Policji w R. orzekł o braku podstaw do przyznania H. H. nagrody rocznej za 2003 r. H. H. odwołał się od tego rozstrzygnięcia. W ramach autokontroli, Komendant Miejski Policji w R. uwzględnił odwołanie i decyzją z dnia [...] maja 2008 r. uchylił swój wcześniejszy rozkaz personalny oraz ustalił na podstawie § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789), iż nagroda roczna za 2003 r. nie przysługuje stronie. W uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu [...] marca 2008 r. wpłynął do Komendy Miejskiej Policji w R. wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] marca 2006 r., w którym H. H. został uznany winnym działania na szkodę interesu publicznego i prywatnego, czym wyczerpał znamiona występku z art. 231 § 1 Kodeksu karnego za co został skazany na karę grzywny oraz orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych w administracji rządowej na okres 1 roku. Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymał niniejszy wyrok w mocy. Na tej podstawie oraz w wyniku podania skarżącego z dnia [...] lutego 2008 r. - postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. - podjęto postępowanie w sprawie. Przepisy dotyczące zasad przyznawania nagrody rocznej uległy zmianie z dniem 20 września 2006 r. na mocy ustawy zmieniającej ustawę o Policji (Dz. U. Nr 158, poz. 1122). Wobec braku wyraźnego ustalenia, jakie przepisy mają być stosowane do ustalania uprawnień do nagrody rocznej za rok 2003 Komendant Miejski Policji w R. rozstrzygając decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. o uprawnieniach strony do nagrody rocznej za rok 2003 zastosował przepisy obowiązujące w dniu orzekania, tj. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859). Uwzględniając zarzuty zawarte w odwołaniu Komendant stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym orzeka się w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania, w sytuacji jednak, w której istnieje potrzeba rozstrzygnięcia sporu na gruncie faktów i prawa odnoszących się do konkretnej daty sprzed orzekania, nie ma przeszkód do zastosowania poprzedniego aktu prawnego, dlatego też wydając decyzję z dnia [...] maja 2008 r. orzekł na podstawie aktów prawnych obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia. Cytowane powyżej przepisy nie przewidują nagrody rocznej w przypadku skazania policjanta prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. H. H. odwołał się od tej decyzji zarzucając jej obrazę art. 7 i art. 107 § 1 k.p.a. Wytknął przy tym brak wskazania w osnowie decyzji przepisów prawa materialnego na podstawie, których orzekano. Uzasadnienie decyzji ocenił jako lakoniczne. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny i zważył, że w świetle § 5 pkt 1 i § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, stronie nie należy się nagroda roczna za 2003 r. Zarzuty naruszenia prawa procesowego uznał za nietrafne bądź nieistotne, w świetle wyjaśnienia sprawy przez organ pierwszej instancji oraz istnienia materialnoprawnej podstawy decyzji, przytoczonej w jej uzasadnieniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. H. zarzucił naruszenie § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych /.../, poprzez zastosowanie wskazanego przepisu do osoby nie będącej już w dacie orzekania policjantem. Wskazał przy tym, że rozkazem personalnym z [...] stycznia 2008 r. został zwolniony ze służby z dniem [...] stycznia 2008 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z regulacją zawartą w § 5 pkt 1 w/w rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r., nagroda roczna nie przysługuje w przypadku skazania policjanta prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. W § 6 rozporządzenia określono okres, za który nagroda taka nie przysługuje. Zgodnie z regulacją zawartą w ust. 1 § 6 nagroda roczna nie przysługuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego. Skoro skarżący w roku 2003 r. pełniąc służbę popełnił przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego to organy orzekające w sprawie zasadnie odmówiły przyznania nagrody rocznej za ten rok. Organy trafnie też uznały, że wskazane rozporządzenie jest podstawą orzekania w sprawie. Nie można bowiem było odnosić obecnych przepisów do stanów faktycznych sprzed ich obowiązywania. W tym zakresie błędne były zarzuty skarżącego, że w związku z jego odejściem ze służby dzień przed uprawomocnieniem się wyroku skazującego nie powinno stosować się przepisów regulujących uprawnienia i obowiązki policjantów. Gdyby tak było to brak jest również podstaw do zastosowania § 1 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym policjantowi pełniącemu służbę przez okres pełnego roku kalendarzowego przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Zgodnie z tą logiką rozporządzenie miałoby zastosowanie jedynie w przypadku przyznawania uprawnień, a nie w przypadku ich ograniczenia. Poza tym wniosek o przyznanie nagrody skarżący złożył po zwolnieniu ze służby a nagroda obejmowała czas jej trwania. Świadczy to o niekonsekwencji skarżącego, zwłaszcza gdy zważyć, że omawiany zarzut pojawił się dopiero w skardze. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Postępowanie zostało podjęte niezwłocznie po wpływie prawomocnego wyroku skazującego skarżącego za popełnione przestępstwo, a więc po ustaniu przyczyny stanowiącej podstawę zawieszenia postępowania w sprawie. Rozstrzygnięcie o uprawnieniach skarżącego do nagrody rocznej było uwarunkowane sposobem zakończenia postępowania karnego. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo, zaś zapadłe decyzje w sposób poprawny umotywowano. Jako podstawę prawną wyroku Sąd wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. H. H. zaskarżył opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej domagał się jego uchylenia i merytorycznego rozpoznania skargi, poprzez przyznanie mu prawa do nagrody rocznej za 2003 r. Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 5 pkt 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, polegającą na przyjęciu, że powołane normy stosuje się do osoby, która nie była policjantem w chwili skazania. W jego ocenie wykładnia językowa § 5 pkt 1 rozporządzenia, przesądza, że można ten przepis stosować jedynie do policjanta pozostającego w stosunku służbowym. Ponieważ w chwili uprawomocnienia się wyroku karnego nie był już policjantem, rozporządzenie nie mogło być do niego stosowane. Na mocy rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2008 r. Komendanta Miejskiego Policji w R. został on zwolniony z policji z dniem [...] stycznia 2008 r. W tej sytuacji, zgodnie z § 7 rozporządzenia, należało mu wypłacić z urzędu nagrodę za 2003 r. W okresie od 2003 r. do momentu zwolnienia nie był on skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określa § 2 art. 183. W rozpoznawanej sprawie przesłanki te nie wystąpiły. Jako niezasadny należy ocenić postawiony w sprawie zarzut błędnej wykładni § 5 pkt 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. W świetle § 1 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia policjantowi pełniącemu służbę przez okres pełnego roku kalendarzowego przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Nagrodę roczną wypłaca się w ciągu I kwartału kalendarzowego następującego po roku, z który przysługuje nagroda, z tym że policjantowi zwalnianemu ze służby należną nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia. Zgodnie z § 5 pkt 1 omawianego rozporządzenia nagroda roczna nie przysługuje w przypadku skazania policjanta prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Nagroda roczna nie przysługuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego ( § 6 pkt 1). Z treści powołanych wyżej przepisów wynika, że nagroda roczna jest świadczeniem przysługującym policjantowi za rok kalendarzowy, w którym pełnił on służbę i jest wypłacana w pierwszym kwartale nowego roku kalendarzowego. Wobec tego ocena uprawnień do tej nagrody następuje przy uwzględnieniu zdarzeń, które miały miejsce w tym okresie. Wynika to jednoznacznie z § 6 pkt 1 omawianego rozporządzenia. W realiach rozpoznawanej sprawy, skoro skarżący kasacyjnie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w 2003 r. to nie nabył prawa do nagrody rocznej za 2003 r. Rozwiązanie stosunku służbowego przed wydaniem wyroku karnego przez Sąd drugiej instancji, który był wyrokiem prawomocnym nie ma żadnego wpływu na prawo skarżącego kasacyjnie do nagrody rocznej za 2003 r. Jak wyżej zaznaczono o prawie do tej nagrody decydują zdarzenia mające miejsce w roku 2003 i data rozwiązania stosunku służbowego nie ma w takim przypadku żadnego znaczenia. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści § 6 pkt 1 lit. b omawianego rozporządzenia, stosownie do którego jeżeli nagroda roczna za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego została już wypłacona nie przysługuje ona za ostatni rok służby, w przypadku gdy postępowanie to zostało zakończone po zwolnieniu policjanta ze służby. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni § 5 pkt 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, co czyni zarzut skargi kasacyjnej niezasadnym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.