II GSK 796/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska (spr.) Protokolant Bogusław Piszko po rozpoznaniu w dniu 23 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 633/09 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień budowlanych 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od M.W. na rzecz Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 633/09, oddalił skargę M. W. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2009 r., znak [...]odmawiającą nadania uprawnień budowlanych. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] marca 2008 r. M. W. złożył wniosek o nadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Ś. Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] września 2008 r. odmówiła M. W. nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu z powodu niespełnienia warunku posiadania wykształcenia, odpowiedniego dla specjalności. M. W. wniósł odwołanie od tej decyzji. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Ś. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, że M. W. nie posiada wykształcenia odpowiedniego dla uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Skarżący w dniu [...] marca 1981 r. uzyskał tytuł magistra chemika na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej, które to wykształcenie, w świetle załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578 ze zm.; dalej: rozporządzenie z 28 kwietnia 2006 r.), nie zostało uznane jako odpowiednie dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Zdaniem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, w sprawie nie może mieć zastosowania § 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r., umożliwiający indywidualną kwalifikację wykształcenia. Powołany przepis dotyczy sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane uzyskała wykształcenie na kierunkach, które przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zostały zlikwidowane lub przekształcone i nie są aktualnie prowadzone. Organ zauważył, że kierunek "chemia" nie został zlikwidowany lecz istniał w dniu wydania rozporządzenia i nie było przeszkód by umieścić go w załączniku nr 1 do rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. jako odpowiedni dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa stwierdziła, że pomimo braku podstaw do indywidualnej kwalifikacji wykształcenia skarżącego, organ pierwszej instancji przeprowadził analizę porównawczą przedmiotów obowiązujących na kierunku budownictwo i objętych programem nauczania na kierunku chemia. Z indeksu skarżącego wynika, że w programie nauczania na kierunku studiów ukończonych przez Mirosława Wisłockiego nie było najistotniejszych przedmiotów właściwych dla kierunku budownictwo. W związku z tym nieprawdziwe jest twierdzenie, że program nauczania na kierunku ukończonym przez stronę odpowiada w 90 % programowi na kierunku budownictwo. W konkluzji Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa stwierdziła, że M. W. nie spełnia warunku w zakresie wymaganego wykształcenia wyższego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając oddalenie skargi podniósł, że zgodnie z art. 14 ust 3 pkt 3 a) ustawy z 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.; dalej: Prawo budowlane), warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych w zakresie o jaki ubiegał się skarżący, jest ukończenie studiów magisterskich w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym na kierunku odpowiednim dla danej specjalności oraz odbycie dwuletniej praktyki na budowie. Z § 7 ust 2 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r. wynika, że kwalifikowanie wykształcenia jako odpowiedniego lub pokrewnego dla danej specjalności uprawnień budowlanych, dokonuje się przez stwierdzenie zgodności ukończonego kierunku studiów i specjalności potwierdzonych w dyplomie z wymaganym dla tej specjalności uprawnień budowlanych wykształceniem określonym w wykazie stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia. Załącznik ten zawiera wykaz wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych. Ze wspomnianego załącznika wynika, że warunkiem niezbędnym do uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej jest ukończenia studiów magisterskich na kierunku budownictwo. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w dniu [...] lipca 1981 r. uzyskał dyplom na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej w zakresie chemii - specjalność materiały budowlane. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna Ś. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w toku postępowania kwalifikacyjnego przeprowadziła w oparciu o wpisy w indeksie skarżącego analizę porównawczą przedmiotów obowiązujących na kierunku budownictwo i kierunku ukończonego przez M. W. W wyniku tej analizy organ ustalił, że w programie nauczania na kierunku studiów ukończonych przez skarżącego nie znalazły się przedmioty właściwe dla kierunku budownictwo. Sąd odnosząc się do zaświadczenia dziekana AGH w K. z [...] maja 2008 r., podzielił ustalenia organu i stwierdził, że nieprawdziwe jest twierdzenie, że program nauczania na kierunku ukończonym przez stronę odpowiada w 90 % programowi na kierunku budownictwo. Stanowisko zawarte w zaświadczeniu ma charakter jedynie opinii, którą organ nie był związany. WSA zauważył, że kierunek "chemia" nie został zlikwidowany i istniał również w dniu wydawania rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. W związku z tym nie było przeszkód, by kierunek ten umieścić w załączniku nr 1 do rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r., jako odpowiedni dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej o którą ubiega się wnioskodawca. M. W. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucił: I) naruszenie prawa materialnego tj.: 1) art. 14 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez wadliwą jego wykładnię, na skutek której Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarżący nie ukończył studiów odpowiednich dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż organ administracji słusznie odmówił nadania mu uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej; 2) § 7 ust. 6 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r., poprzez wadliwe uznanie, że zachodzi jedna z przesłanek opisanych w tym przepisie, upoważniająca organ do wydania decyzji o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu; 3) § 29 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r. poprzez przyjęcie, że przepis ten nie odnosi się do sytuacji, w której znalazł się skarżący, co doprowadziło do jego niezastosowania; II) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy postępowanie organów administracji dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, a w szczególności nie dokonanie wnikliwego porównania obecnie obowiązujących standardów kształcenia określonych rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia miedzykierunkowe oraz makrokierunki (Dz. U. Nr 164, poz. 1166; dalej: rozporządzenie z 12 lipca 2007 r.) z indeksem skarżącego; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu administracji nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy budził wątpliwości pod kątem kwalifikacji szczegółowego programu nauczania skarżącego; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z § 29 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu naruszenia przez organ § 29 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że art. 14 ust 3 pkt 3 Prawa budowlanego jedynie w sposób ramowy formułuje warunki niezbędne do przyjęcia, iż podmiot spełnia przesłanki do uzyskania uprawnień budowlanych do kierowania robotami bez ograniczeń. Natomiast rozporządzenie z dnia 28 kwietnia 2006 r. precyzuje między innymi sposób stwierdzenia posiadania odpowiedniego przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w zakresie postępowania kwalifikacyjnego. Ustawodawca wyraźnie wymienił przypadki, w których organ może wydać decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu. Działanie organu, jak i potwierdzające je orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które rozszerza zakres obowiązywania wskazanego przepisu jest nieuzasadnione. Skarżący wskazał, że stosownie do treści § 7 ust. 6 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r. organ wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu jedynie we wskazanych w tym przepisie przypadkach tj. po bezskutecznym upływie terminu do uzupełnienia dokumentacji przez wnioskodawcę; jeżeli wykształcenie lub praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 3 rozporządzenia; po stwierdzeniu podania nieprawdziwych lub fałszywych danych w książce praktyki zawodowej lub w zaświadczeniu potwierdzającym odbycie praktyki za granicą. Sytuacje wymienione powyżej nie dotyczą osoby skarżącego. Ponadto Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ § 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. Przeoczenie to rzutuje na ustalenia dokonane przez Sąd. Natomiast zgodnie z powołanym przepisem wykształcenie, uzyskane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, którego kierunek lub zawód techniczny był określany w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu, podlega indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez izbę, na podstawie programu kształcenia, jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności. Według skarżącego posiada on wymagane doświadczenie zawodowe i jednocześnie ukończony kierunek studiów był określony w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu z 28 kwietnia 2006 r. Oznacza to, że w przypadku skarżącego ocena wykształcenia uzyskanego przed wejściem w życie rozporządzenia, winna podlegać indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu, jako wykształcenie odpowiednie i pokrewne dla danej specjalności. Dokonując porównania rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie nazw kierunków studiów (Dz. U. Nr 121, poz. 838 ze zm.) oraz rozporządzenia z dnia 12 lipca 2007 r. z indeksem skarżącego wskazać trzeba, iż zakres kształcenia skarżącego w latach 80 - tych nie pokrywał się z obowiązującym obecnie zakresem na kierunku "chemia". W większym zakresie zawierał w sobie elementy kierunków "Inżynieria materiałowa" i "Budownictwo". W szczególności porównać należy załączniki nr 15 oraz nr 51 rozporządzenia z dnia z dnia 12 lipca 2007 r. z wpisami przedmiotów w indeksie oraz obowiązującym wówczas programem nauczania na kierunku "chemia". Obecnie na kierunku "chemia" nie uwzględnia się takich przedmiotów jak: projekt technologiczny w budownictwie, projekt maszynowy w budownictwie, rysunek techniczny, operacje jednostkowe w projektowaniu budowli, itp., które to wchodziły w skład standardów kształcenia na kierunku studiów ukończonych przez M. W. Szkoły wyższe w okresie, w którym skarżący pobierał naukę (lata 80-te) nadawały odmienne nazwy niektórym przedmiotom i dopiero analiza programu nauczania mogłaby stanowić podstawę do ustalenia, czy strona spełnia warunki do nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. M. W. w piśmie procesowym z [...] września 2009 r., ponownie podniósł, że posiadane przez niego wykształcenie powinno być kwalifikowane indywidualnie, tak jak w przypadku innego absolwenta tego samego kierunku studiów, który [...] kwietnia 1993 r. uzyskał decyzję stwierdzającą przygotowanie zawodowe do pełnienia funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno - budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej w istocie sprowadzają się do kwestionowania stanowiska WSA, który zaakceptował pogląd organów orzekających w sprawie, iż skarżący nie posiada wykształcenia odpowiedniego dla uzyskania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej. Według skarżącego, w jego przypadku zachodziła konieczność indywidualnego rozpatrzenia i zakwalifikowania posiadanego wykształcenia na podstawie § 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r., a decyzja odmowna wymagała wykazania w oparciu o program nauczania, że nie posiada on odpowiedniego wykształcenia. Skarżący utrzymywał, że ukończony przez niego kierunek studiów był określony w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu z 28 kwietnia 2006 r. Z kolei organy orzekające w sprawie uznały, że skarżący nie posiada wykształcenia odpowiedniego dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej. M. W. uzyskał tytuł magistra chemika na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej, które to wykształcenie nie zostało uznane w świetle załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie jako odpowiednie dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Zdaniem organu, § 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. dotyczy wykształcenia uzyskanego na kierunkach, które przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zostały zlikwidowane lub przekształcone i nie są aktualnie prowadzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie posiada odpowiedniego wykształcenia wymaganego dla uzyskania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej. W związku z tak sformułowanymi stanowiskami podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, uzyskanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń wymaga: ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności oraz odbycia dwuletniej praktyki na budowie. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie rozstrzygają jakie wykształcenie należy uznać za odpowiednie dla danej specjalności, odsyłając w tym zakresie do aktu wykonawczego, jakim jest rozporządzenie z dnia 28 kwietnia 2006 r. Wykaz kierunków wykształcenia uznanego za odpowiednie lub pokrewne zawiera załącznik nr 1 do tego rozporządzenia, zgodnie z którym dla specjalności konstrukcyjno – budowlanej bez ograniczeń wymagane jest legitymowanie się wykształceniem wyższym na kierunku budownictwo. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że załącznik do rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zawiera wyczerpujące wyliczenie kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego, co oznacza zakaz interpretacji rozszerzającej. W postępowaniu kwalifikacyjnym należy zatem ustalić jakie wykształcenie posiada osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień budowlanych i czy według załącznika jest ono traktowane jako odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności. W wypadku, gdy kandydat uzyskał wykształcenie przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r., a jego kierunek lub zawód techniczny był określany w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu, podlega ono indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez izbę, na podstawie programu kształcenia, jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności (§ 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r.). Powołany przepis nie ma jednak zastosowania w każdym przypadku uzyskania wykształcenia przed wejściem w życie rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r., lecz ma na celu objęcie nim osób, których kierunki kształcenia zmieniły nazwę lub zreorganizowały się, ale program nauczania był tożsamy z programem nauki kierunków wykształcenia ujętych w załączniku Nr 1 do tego rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że wykształcenie uzyskane przez skarżącego na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo – Hutniczej kierunek chemia, zgodnie z rozporządzeniem z 28 kwietnia 2006 r. nie zostało uznane za odpowiednie dla specjalności konstrukcyjno – budowlanej. Rozważenia zatem wymagało, czy w sprawie zaistniały podstawy do oceny wykształcenia skarżącego na podstawie § 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przypadku skarżącego nie była dopuszczalna indywidualna ocena uzyskanego przez niego wykształcenia. Taki sposób kwalifikowania wykształcenia osób ubiegających się o uprawnienia budowlane możliwy jest tylko w wypadku, gdy wykształcenie, uzyskane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, którego kierunek lub zawód techniczny był określany w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu. Wówczas podlega on indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez izbę, na podstawie programu kształcenia, jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności. W przypadku skarżącego taka sytuacja nie miała miejsca. M. W. co prawda uzyskał wykształcenie przed wejściem w życie omawianego rozporządzenia, lecz kierunek jego studiów wówczas jak i obecnie określany był w ten sam sposób ("chemia"). Nie został zatem spełniony podstawowy warunek umożliwiający indywidualne rozpatrzenie i zakwalifikowanie wykształcenia skarżącego. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło zatem do naruszenia § 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. Jak już wspomniano ukończenie studiów magisterskich na kierunku chemia nie jest wykształceniem odpowiednim dla uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej. W rozpoznawanej sprawie nie zaszły także przesłanki indywidualnego rozpatrzenia i kwalifikowania wykształcenia skarżącego na podstawie § 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. Oznacza to, że skarżący nie spełnił warunku uzyskania uprawnień budowlanych określonego w art. 14 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego. Tym samym uwzględnienie jego wniosku nie było możliwe, a zarzut naruszenia art. 14 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego okazał się chybiony. Strona wnosząca skargę kasacyjną niesłusznie zarzuciła także naruszenie § 7 ust. 6 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. Redakcja powołanego przepisu może budzić wątpliwości w związku z odwołaniem do § 3 rozporządzenia, który dotyczy kwestii odbywania praktyki zawodowej. Odwołując się jednak do regulacji zawartej w art. 14 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego stwierdzić należy, że odmowa nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu następuje między innymi wówczas, gdy kandydat nie spełnia jednego z dwóch warunków wymienionych w powołanym przepisie. Brak jest bowiem racjonalnych podstaw do przyjęcia, by odmowa nadania uprawnień budowlanych, na podstawie § 7 ust. 6 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r., była możliwa, gdy kandydat nie wykazuje się wymaganą praktyką, natomiast brak właściwego wykształcenia mógłby stanowić przyczynę odmowy nadania uprawnień budowlanych dopiero po przeprowadzeniu egzaminu. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że słusznie odmówiono skarżącemu nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za nietrafne należało uznać także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania koncentrujące się wokół kwestii przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego indywidualnego rozpatrzenia i kwalifikacji wykształcenia skarżącego. Z podanych już przyczyn prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie było w okolicznościach sprawy zbędne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i § 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu naruszenia powołanego przepisu rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że opisany zarzut w istocie odnosi się do art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu, w zakresie istotnym dla jego zastosowania w odniesieniu do omawianego zarzutu skargi kasacyjnej, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie kontrolowanego wyroku oddalającego skargę zawiera wszelkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. To, że Sąd pierwszej instancji w ocenie strony skarżącej nie odniósł się do zarzutu skargi, mogłoby stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdyby miało to wpływ na wynik sprawy. Taki przypadek zachodziłby wówczas, gdyby Sąd uznał zarzut podniesiony w skardze za nie mający znaczenia dla oceny legalności decyzji, gdy tymczasem zarzut powinien mieć wpływ na tę ocenę i to w stopniu, o którym mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. Jak wykazał Naczelny Sąd Administracyjny w dotychczasowych rozważaniach taki przypadek nie zaistniał w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).