I OZ 1004/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 229/09 w sprawie ze skargi P. B. na zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30 października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie powołania Miejskiego Komitetu Koordynacyjnego do spraw Zimy 2008/2009 postanawia: 1. oddalić zażalenie 2. sprostować oczywistą omyłkę pisarską w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 229/09 w ten sposób, że w miejsce błędnie określonego przedmiotu sprawy zamiast "Miejskiego Komitetu Organizacyjnego" wpisać "Miejskiego Komitetu Koordynacyjnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 229/09 odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 229/09. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący wysłał do Sądu zażalenie na postanowienie z dnia 28 lipca 2010 r. drogę elektroniczną w dniu 25 sierpnia 2010 r., jednak jak wynika z prezentaty umieszczonej na wydruku, zażalenie zostało dostarczone do Sądu w dniu 26 sierpnia 2010 r. Sąd stwierdził, że wniesienie zażalenia przez skarżącego nastąpiło dopiero w dniu 26 sierpnia 2010 r. o czym świadczy data prezentaty dziennika podawczego Sądu, natomiast odpis postanowienia z dnia 28 lipca 2010 r. został doręczony skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2010 r., zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 25 sierpnia 2010 r., ponieważ zgodnie z treścią art. 194 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Sąd uznał, że wobec zaistnienia powyższej wady, niecelowym było wzywanie skarżącego do usunięcia braków formalnych pisma. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił zażalenie. Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 27 października 2010 r. wniósł P. B. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wywodził m.in., że art. 65 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi wprost o możliwości doręczania pism za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej (w takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Oddanie pisma w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu". Podstawową kwestią dla sprawy wywołanej zażaleniem skarżącego jest wykładnia zawartego w końcowej części powyższego przepisu sformułowania "wniesienie pisma do sądu". Ustawodawca posłużył się powyższym sformułowaniem w szeregu przepisów powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie ulega wątpliwości, że dla odkodowania znaczenia tego sformułowania rezultat wykładni literalnej nie jest wystarczający. Nie ulega także wątpliwości, że z biegiem czasu, dzięki postępowi wiedzy i techniki zauważono inne obok zwyczajowo przyjętych (np. sporządzenie pisma procesowego odręcznie; np. wniesienie pisma procesowego osobiście) sposoby sporządzania i wnoszenia pism procesowych do sądu (por. postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2003 r. I CZ 192/02). Nie ulega wątpliwości, że czynności "wniesienia pisma do sądu" czy to w telegramie, czy też w przypadku nadania pisma faksem, dla uzyskania swej skuteczności, powinny być autoryzowane przez odpowiednie podmioty, których postępowanie regulowane jest przepisami obowiązującego prawa, a które właśnie z mocy prawa wyposażone są w odpowiednie systemy umożliwiające realizację poszczególnych czynności, co przesądza zarówno o ich legalności, jak i daje możliwość weryfikacji praktyki wykonywania tych czynności z wzorcami wskazanymi w odpowiednich aktach normatywnych. Zasadnie wskazuje skarżący, że postanowienia ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.) stosuje się do sądów, w tym także do sądów administracyjnych. Ustawa ta określa m.in. zasady wymiany informacji drogą elektroniczną, w tym dokumentów elektronicznych, pomiędzy podmiotami publicznymi a podmiotami niebędącymi podmiotami publicznymi (art. 1 pkt 6). Wprowadzenie już w art. 1 powołanej ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne sformułowania "Ustawa określa zasady", pozwala przyjąć, że normy wyznaczające bezwzględne nakazy lub zakazy postępowania zarówno podmiotów publicznych (sądów), jak i stron postępowania powinny się znajdować w odrębnych ustawach, w tym również w powołanej ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 65 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi o możliwości doręczenia pisma, a nie możliwości wniesienia pisma do sądu. Wskazany przepis stanowi wzorzec postępowania sądu, a nie podmiotu wnoszącego pismo do sądu. W powołanej ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brakuje norm będących normatywnym wzorcem postępowania, swoistym testem postępowania, dla czynności wniesienia pisma za pośrednictwem poczty elektronicznej. Z tego względu nie można uznać za skutecznie wniesionego pisma wysłanego pocztą elektroniczną. Warto wskazać na istnienie odpowiednich regulacji w postępowaniu administracyjnym. Ustawodawca w art. 57 § 5 pkt 1) kpa wskazał, że "Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru". Art. 63 § 4 kpa zdanie drugie stanowi: "W przypadku wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego organ jest zobowiązany potwierdzić wniesienie podania przez doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny". Te regulacje wyznaczają nie tylko postępowanie wnoszącego pismo za pośrednictwem poczty elektronicznej, ale określają także postępowanie organu, na którym spoczywa m.in. obowiązek potwierdzenia wniesienia pisma. Podobnych regulacji brakuje w powołanej ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przyjmowanie określonych koncepcji dla uznania wniesienia pisma za pośrednictwem poczty elektronicznej za skuteczne, mogłoby skutkować tworzeniem przez sąd norm prawnych nieistniejących w powołanej ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, byłaby to zakazana wykładnia prawotwórcza. Sądy administracyjne nie są obecnie w stanie autoryzować postępowania przy wnoszeniu pisma za pośrednictwem poczty elektronicznej, a adresatem sformułowanych przez skarżącego postulatów powinna być przede wszystkim władza ustawodawcza. Z tych względów, skoro zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w komparycji zaskarżonego postanowienia odnośnie błędnie określonego przedmiotu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał na podstawie art. 156 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu z akt sprawy wynika jednoznacznie charakter sprostowanej omyłki – jest ona oczywista. Z tego względu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 3 w związku z art. 166 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.