II OSK 1796/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 84/09 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania samowolnych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. II OSK 1796 / 09 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2008 r., którą to decyzją umorzono postępowanie administracyjnego w sprawie wykonania samowolnych robót budowlanych. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż na skutek złożonego przez M. K. zawiadomienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławskim wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu zagospodarowania, funkcji i prowadzenia prac budowlanych wewnątrz i na zewnątrz budynku stajni zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości [...] , przy ul. [...], gm. [...]. Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. organ nadzoru budowlanego nakazał inwestorowi J. F. wstrzymać roboty budowlane oraz przedstawić w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia ocenę techniczną wykonanych robót. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu, po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez M. K. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 15 czerwca 2007 r. M. K. dokonała kolejnego zawiadomienia, wskazując na wykonanie przez J. F. prac budowlanych, polegających na zmniejszeniu otworu drzwiowego i wstawieniu nowych drzwi- bramy garażowej podnoszonej o zupełnie innej konstrukcji, wymiarach i kształcie niż wykonana pierwotnie. Na podstawie dokonanych ustaleń m.in. oględzin z dnia 28 czerwca 2008 r., organ I instancji uznał, że przedłożona przez J. F. ocena techniczna nie obejmowała swym zakresem wykonanych w trakcie prowadzonego postępowania robót budowlanych i dlatego postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. nałożył na niego obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 15 października 2007 r. nowej oceny technicznej, sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno- budowlanej. W wyniku wniesionego przez M. K. zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. organ II instancji uchylił je w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku, w pozostałej części utrzymując je w mocy. Prowadzący postępowanie organ stwierdził, że inwestor J. F. dokonał zgłoszenia w dniu 15 grudnia 2006 r. dotyczącego wykonania robót budowlanych, polegających na wymianie drzwi garażowych w budynku mieszkalno- gospodarczym (część A od strony ulicy). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. umorzył postępowanie w sprawie samowolnych robót budowlanych wykonanych w stajni na działce nr [...] w miejscowości [...] , przy ul. [...], gm. [...]. W wyniku wniesionego przez M. K. odwołania, organ II instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując m. in. na przedwczesne wydanie decyzji umarzającej postępowanie ze względu na brak wyjaśnienia przez organ I instancji kluczowych dla rozpatrywanej sprawy kwestii. Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. nałożył na J. F. obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 15 czerwca 2008 r. oceny technicznej. Postanowienie to zostało także uchylone przez organ odwoławczy. Ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. nałożył na J. F. obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 1 września 2008 r. oceny technicznej zrealizowanych robót. Również i to rozstrzygnięcie w wyniku wniesionego przez M. K. zażalenia, postanowieniem organu II instancji z dnia [...] września 2008 r. zostało uchylone ze względu na fakt, iż dotyczyło w części sprawy rozstrzygniętej innym postanowieniem, co mogło wskazywać na nieprawidłowość, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarga na powyższe postanowienie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2009 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławskim na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wykonania samowolnych robót budowlanych w przedmiotowej stajni. Ustalając stan faktyczny organ wskazał na postanowienie Sądu Powiatowego we Wrocławiu w sprawie działu spadku po M. F. sygn. akt III Ns [...] z dnia 10.09.1970r., z którego wynika, iż budynek oznaczony symbolem "A" jest budynkiem mieszkalno-gospodarczym, na oględziny przeprowadzone w dniach 15 lutego 2007r. oraz 28 czerwca 2007r. na działce nr [...] w miejscowości [...]. Powyższe dokumenty wskazują na to, iż pomieszczenie stajni, jest częścią budynku mieszkalno-gospodarczego. W tej sytuacji organ ustalił, iż zgłoszenia wykonania robót budowlanych dokonanych w budynku mieszkalno-gospodarczym (część A od strony ulicy) przez J. F. z dnia 15 grudnia 2006r. oraz z dnia 5 stycznia 2007r. dotyczą pomieszczenia stajni, które stanowi część budynku mieszkalno-gospodarczego znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Wobec tego, że zakres prac zawarty w obu zgłoszeniach, nie znalazł swego potwierdzenia w faktycznie zrealizowanych robotach budowlanych oraz z uwagi na to, że zdaniem organu pierwsza ocena była niekompletna, uwzględniono treść dostarczonej przez inwestora uzupełnionej oceny technicznej. Organ ustalił, że zrealizowane roboty budowlane polegały na remoncie oraz przebudowie elementów pomieszczenia stajni, a ich wykonanie nie zmieniło charakterystycznych parametrów istniejącego budynku takich jak; kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zdaniem organu z przedstawionych w toku postępowania przez inwestora ocen technicznych jasno wynikało, iż roboty budowlane zostały wykonane poprawnie pod względem technicznym. Na tej podstawie, po jednoznacznym określeniu obiektu budowlanego, do którego odnoszą się w aktach sprawy zgłoszenia wykonania robót budowlanych, a także przy uwzględnieniu treści oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zakresu prac zawartych w zgłoszeniu złożonym w organie administracji architektoniczno- budowlanej, organ nadzoru budowlanego uznał, że dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie jest bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. K., wnioskując o jej unieważnienie z uwagi na to, że organ nie mógł wydać decyzji do czasu rozpatrzenia skargi na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne zaprezentowane w decyzji organu I instancji i stwierdził, iż kontrolowana decyzja jest zgodna z prawem. Skargę na powyższą decyzję wniosła M. K., zarzucając organom nadzoru budowlanego, że starają się umorzyć postępowanie, pomimo wykonania robót wymagających pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał. Skarżąca zarzuciła organom nadzoru budowlanego nie uwzględnienie faktu, iż inwestor zmienił sposób użytkowania pomieszczenia, w którym prowadzone są roboty budowlane oraz że nie posiada uzgodnień dokonanych przez Konserwatora Zabytków pomimo, iż budynek, w którym prace były wykonywane, znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę stwierdził, iż przyjęte przez organ stanowisko wynikało z prawidłowego zastosowania w sprawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym), którego dyspozycja nie znajdzie zastosowania w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego, w następstwie oceny dokumentacji przedłożonej przez inwestora uzna, że wykonane roboty budowlane nie uchybiają przepisom budowlanym i warunkom technicznym. Wówczas organ nadzoru budowlanego powinien umorzyć postępowanie legalizacyjne (art. 105 § 1 k.p.a.), bowiem zastosowanie prawa materialnego (art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 Prawa budowlanego) stało się bezprzedmiotowe. Taka właśnie sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, gdyż inwestor przedłożyli ocenę techniczną wykonanych robót, którą organy nadzoru zaakceptowały. Stąd też Sąd nie dopatrzył się podstaw do kwestionowania kontrolowanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarżąca naruszenia przepisów prawa procesowego upatrywała w błędnym przyjęciu, iż dla rozstrzygnięcia sprawy głównej, prawne znaczenie miało wstrzymanie się przez organ nadzoru budowlanego z podejmowaniem decyzji do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości nałożenia na inwestora postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. obowiązku dostarczenia oceny technicznej zrealizowanych robót budowlanych. Sąd stwierdził, iż zaskarżonym przez skarżącą do Sądu postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylając postanowienie z dnia [...] lipca 2008 r., w sposób jednoznaczny wskazał, że nie mogą w jednej sprawie funkcjonować dwa postanowienia wydane w tym samym przedmiocie, tj. postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r. oraz z dnia [...] lipca 2008 r. W ocenie organu, w sytuacji, gdy przedłożona przez stronę ocena techniczna nie odnosi się w sposób wyczerpujący do badanego zagadnienia, organ nadzoru może rozważyć konieczność wezwania strony do jej uzupełnia, bez potrzeby wydawania w tym celu nowego postanowienia dowodowego, mającego oparcie w przepisie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Również w całości zaaprobował Sąd pierwszej instancji pogląd, wyrażony w zaskarżonej decyzji, że celem postępowania naprawczego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w aspekcie przepisów prawa administracyjnego, a nie prawa cywilnego. Dlatego też rację ma organ odwoławczy podnosząc, że w warunkach konkretnej sprawy może dojść do zalegalizowania robót budowlanych wykonanych przez inwestora nawet z naruszeniem prawa własności. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. K., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to art. 51 i art. 81c ust 2 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 71 Prawa budowlanego przez nietrafne przyjęcie, iż w stanie faktycznym sprawy istniała możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego pomimo tego, iż J. F., wykonując samowolnie roboty budowlane w stajni, polegające na adaptacji stajni na magazyn związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczo- handlową nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz nie ubiegał się o wydanie decyzji o zmianie sposobu użytkowania stajni jako obiektu związanego z produkcją rolną na magazyn związany z działalnością gospodarczą i nie uzyskał decyzji o zmianie sposobu użytkowania stajni na magazyn, 2. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi- naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 75 § 1 oraz art. 80 i art. 105 § 1 k.p.a., przejawiającego się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w ustawie mimo, że zebrany przez organ administracyjny materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, który przy uwzględnieniu zebranego w sprawie materiału dowodowego i przy uzupełnieniu materiału dowodowego mógłby przechylić szalę na korzyść skarżącej. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącej i nie dostrzegł, iż J. F. działający w niniejszym postępowaniu jako "inwestor" nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością- tj. stajnią, na cele budowlane, a ponadto Sąd nie dostrzegł, iż inwestor wykonał roboty budowlane, polegające na zmianie sposobu użytkowania stajni jako obiektu związanego z produkcją rolną na magazyn wykorzystywany przez inwestora do celów prowadzonej przez inwestora działalności gospodarczej- handlowej. Sąd również nie dostrzegł, że materiał dowodowy mógłby zostać uzupełniony o przesłuchanie skarżącej na opisane wyżej okoliczności oraz uzupełniony o dokumentację fotograficzną odzwierciedlającą zmianę sposobu użytkowania stajni na magazyn, będącą w posiadaniu skarżącej, a którą to dokumentację fotograficzną organy II i I instancji nie były zainteresowane. Brak jest wyjaśnienia przyczyn, dla których organ administracji swoje działania ograniczył jedynie na zobowiązaniu inwestora do doręczenia oceny technicznej wykonanych samowolnie robót budowlanych, a faktycznie związanych ze zmianą sposobu użytkowania stajni na magazyn w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego. Nadto Sąd nie zauważył, iż inwestor nie doręczył prawidłowego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust 4 pkt 2 w związku z art. 71 ust 2 pkt 3 Prawa budowlanego, pomimo iż okoliczność tą w toku postępowania przed organami i II instancji podnosiła i udowodniła skarżąca. W ocenie materiału dowodowego Sąd zupełnie pominął następujące, istotne dowody znajdujące się aktach sprawy: 1. trzy fotografie doręczone przez skarżącą, a przedstawiające istniejący magazyn zaadaptowany samowolnie przez "inwestora" ze stajni, a zlokalizowany na działce nr [...], obręb [...], 2. pismo Wójta Gminy Żórawina z dnia 14 listopada 2007 r. potwierdzające okoliczność, iż budynek będący przedmiotem postępowania wykorzystywany jest jako magazyn przez J. F., 3. wypis z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] dot. terenu w granicach działki nr [...], obręb [...] z dnia 29 stycznia 2007 r. W pozycji "Ustalenia z zakresu ochrony dóbr kultury" widnieje zapis o następującej treści: pkt 1 cyt. "Działka nr [...], objęta jest strefą "B" ochrony konserwatorskiej", pkt 2 cyt. "Na obszarze strefy "B" ustala się wymóg opiniowania przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wszelkich działań inwestycyjnych w zakresie m.in. podpunkt 2) przebudowy, rozbudowy i remontów, a także zmiany funkcji obiektów figurujących w wykazie zabytków architektury i budownictwa, podpunkt 3) zmiany historycznie ukształtowanych wnętrz urbanistycznych. W pkt 3 "Ustaleń z zakresu ochrony dóbr kultury" wpisano, iż wieś [...] posiada zabytkowy charakter zabudowy, 4. opinię techniczną z dnia 27 października 2008 r. opracowaną na zlecenie skarżącej przez uprawnionego urbanistę mgr inż. K. K.- H. na okoliczność potwierdzenia, iż inwestor wykonał samowolnie roboty budowlane w stajni w celu zmiany sposobu użytkowania tego obiektu na magazyn związany z prowadzoną przez "inwestora" działalnością gospodarczą- handlową, 5. pismo Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia 3 grudnia 2007 r. w przedmiocie potwierdzenia skarżącej, iż do Starosty Powiatu Wrocławskiego nie wpłynął żaden wniosek (tj. wniosek złożony przez "inwestora") dot. udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku gospodarczego lub zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na magazyn na działce nr [...], obręb [...]. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów działającego pełnomocnika wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W kontekście zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej i sposobu skonstruowania ich uzasadnienia, warto zwrócić uwagę na to, co stanowi istotę postępowania sądowoadministracyjnego i przypomnieć, na czym polega podstawowa różnica pomiędzy postępowaniem administracyjnym a postępowaniem sądowoadministracyjnym. Postępowanie administracyjne jest postępowaniem "w sprawie", czyli postępowaniem bezpośrednio rozstrzygającym o prawach i obowiązkach strony. Natomiast postępowanie sądowoadministracyjne, choć dotyczy wszelkich postępowań i czynności, jakie miały miejsce przy prowadzeniu postępowania administracyjnego (art. 135 p.p.s.a.), jak również nie jest ograniczone zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), to mimo wszystko nie przestaje być postępowaniem jedynie kontrolnym, mającym na celu usunięcie ewentualnych naruszeń prawa (art. 135 w zw. z art. 2 i art. 3 p.p.s.a.). Orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych nie zmierzają, zatem do kształtowania materialnoprawnej sytuacji strony, lecz orzekają o zgodności lub sprzeczności z prawem wydanych przez organ administracji publicznej orzeczeń bądź dokonanych czynności. Badanie dokonywane w ramach prowadzonej przez wojewódzki sąd administracyjny kontroli i wydane w jego następstwie orzeczenie ograniczone jest jedynie do kwestii zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia lub czynności organu. Jak więc z powyższego wynika, wyznaczony przez ustawodawcę zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych wręcz wyklucza jakiekolwiek rozstrzyganie w kwestiach materialnoadministracyjnych praw lub obowiązków stron postępowania. W tym stanie rzeczy wojewódzkie sądy administracyjne nie są ani upoważnione, ani uprawnione do wprowadzania korekt lub dokonania na nowo ustalenia stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, odmiennie niż to winien czynić organ administracji. Kontrolny charakter postępowania sądowoadministracyjnego przesądza o tym, że przedmiotem ustaleń faktycznych wojewódzkiego sądu administracyjnego jest m.in. to, czy w sprawie administracyjnej stan faktyczny został prawidłowo ustalony. Z przytoczonych wyżej względów stwierdzić należy, iż uwzględniając przedmiot rozpoznawanej sprawy, za chybiony uznać trzeba zarzut naruszenia skarżonym wyrokiem art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a., bowiem ustaleń w sprawie i to wyczerpujących dokonał organ, a Sąd w warunkach rozpoznawanej sprawy uprawniony był do ich zaakceptowania. Wymaga podkreślenia, iż przedmiotem niniejszej sprawy była ocena zgodności z prawem zrealizowanych robót budowanych. Dokonane w sprawie ustalenia oparto na zgłoszeniach dokonanych przez inwestora, przeprowadzonych w sprawie oględzinach obiektu, postanowieniu Sądu Powiatowego oraz ocenach technicznych obiektu. W konsekwencji zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, iż przeprowadzone oględziny i złożone dokumenty upoważniały organ do przyjęcia, że zrealizowane roboty budowlane dokonane zostały w sposób zgodny z zasadami techniki i wiedzy budowlanej. Na uwzględnienie nie mógł również zasługiwać podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie "art. 51 i art. 81c ust. 2 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 71 Prawa budowlanego". Stwierdzić trzeba, iż skarżąca zdaje się w ogóle nie dostrzegać, że przedmiotem postępowania administracyjnego było postępowanie legalizacyjne, o którym mowa art. 51 Prawa budowlanego. Zauważyć należy, że skarżąca w żaden sposób nie wskazała, na czym polegał błąd w wykładni wyżej wymienionych przepisów przez Sąd pierwszej instancji oraz nie odniosła się w żaden sposób do kwestii, jaka powinna być prawidłowa ich wykładnia, a co czyni niemożliwym odniesienie się do tej części stawianego zarzutu. Odnośnie kwestii, iż inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to trzeba stwierdzić, iż inwestor poza złożeniem oświadczenia, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, przedstawił organowi w trakcie toczącego się postępowania postanowienie Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 10 września 1970 r. o dziale spadku po M. F., w którym zostało określone, kto i w jakiej części otrzymał działki gruntów oraz znajdujące się na nich budynki. Powyższe dokumenty uprawniały do przyjęcia, iż inwestor dysponował nieruchomością na cele budowlane, a tym samym zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego uznać należało za pozbawiony uzasadnionych podstaw, tak w zakresie wykładni, jak i jego zastosowania. Odmienne stanowisko skarżącej, co do zakresu realizacji prawa własności przez poszczególnych współwłaścicieli nieruchomości może być przedmiotem rozstrzygania, ale tylko w postępowaniu przed sądami powszechnymi. Zważywszy na przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.