IV SA/Wa 673/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2009 r. sprawy ze skargi M. O. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - W piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r. M. O. wezwał Radę Gminy S. do usunięcia naruszenia prawa uchwałą tej Rady z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części gminy S. w zakresie wsi J., w odniesieniu do jego nieruchomości oznaczonej dz. nr ew. [...] z obr. [...] J. w gminie S. , ze względu na naruszenie prawa własności przysługującego skarżącemu do tej nieruchomości. Rada Gminy S. nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie. Natomiast pismem z dnia 5 lutego 2009 r. Wójt Gminy S. wystąpił do skarżącego o sprecyzowanie żądania w celu umożliwienia Radzie Gminy wnikliwego ustosunkowania się do złożonego wezwania, ponieważ wezwanie to nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. W piśmie z dnia 24 marca 2009 r. M. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części gminy S. w zakresie wsi J., w części obejmującej §19 tekstu uchwały i teren oznaczony symbolem "RL" na rysunku planu na terenie dz. nr ew. [...] z obr. [...] J. w gminie S., oraz na terenie drogowej dz. nr ew. [...] z obr. [...] J., stanowiącej istniejącą drogę dojazdową do nieruchomości skarżącego. W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności wskazanej części uchwały i jej załącznika graficznego na terenie dz. nr ew. [...] i nr [...] z obr. [...] J., zarzucając naruszenie interesu prawnego skarżącego, jako właściciela nieruchomości położonej na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie: - art. 140 kc poprzez istotne i bezprawne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i uniemożliwienie zagospodarowania gruntu, a także pozbawienie możliwości dojazdu, a przez to, naruszenie prawa własności skarżącego, nieuzasadnione względami interesu publicznego, - art. 1 ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.) przez zignorowanie stanu faktycznego zagospodarowania nieruchomości i prawa własności skarżącego, - art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przez nadużycie władztwa planistycznego, tj. nieuzasadnione względami interesu publicznego ograniczenie sposobu wykonywania własności nieruchomości, przez bezprawne zajęcie nieruchomości skarżącego na cele publiczne, - art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 1991 r. Nr 101, poz. 444, ze zm.), przez uznanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego za las ponad 13 hektarów gruntu trwale zabudowanego, - art. 15 ustawy o lasach przez utrzymywanie statusu lasu ochronnego na prywatnej nieruchomości zabudowanej o znacznych rozmiarach. W uzasadnieniu skargi wskazano na argumentację mającą uzasadniać jej uwzględnienie, a w szczególności stwierdzono, że dz. nr ew. [...] z obr. [...] w J., gm. S., o pow. 20 ha, 438 m2, stanowiąca obecnie własność skarżącego, stanowiła w poprzednich latach teren wojskowy i jako jednostka wojskowa pozostawała w trwałym zarządzie Ministerstwa Obrony Narodowej. Decyzją nr [...]z dnia [...] grudnia 2002 r. [...] Zarząd Infrastruktury w W., działający w imieniu MON, przekazał protokołem zdawczo-odbiorczym nieruchomość Agencji Mienia Wojskowego, natomiast Agencja ta w dniu 25 listopada 2004 r. przekazała przedmiotową działkę gruntu aportem spółce R., a następnie w dniu 15 grudnia 2004 r. działkę tę nabył od spółki R. skarżący. Na terenie omawianej działki znajdują się liczne obiekty murowane naziemne o łącznej powierzchni użytkowej 4078 m2 oraz zabudowania podziemne, nieujawnione w opisach nieruchomości do celów umowy sprzedaży. Ponadto, na nieruchomości znajdują się utwardzone betonem parkingi i ciągi komunikacyjne. Do nieruchomości doprowadzony jest również wodociąg i energia elektryczna. Natomiast dojazd do dz. nr [...] odbywa się poprzez wydzieloną w tym celu dz. nr [...], stanowiącą drogę asfaltową o szer. ok. 6 m i długości ok. 300 m. od strony [...], w kierunku ulicy [...]. Przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana jest na pograniczu W. i gminy S., w obrębie terenu leśnego, będąc przestrzennie powiązaną z dzielnicą W. i terenami wojskowymi, administracyjnymi i mieszkaniowymi. W zaskarżonej uchwale zabudowana dz. nr ew. [...] o pow. 20 ha 348 m2, a także prowadząca do niej droga asfaltowa o szerokości ok. 6 m (dz. nr ew. [...]), zostały zaliczone do "strefy terenów leśnych" i objęte przeznaczeniem RL - lasy ochronne. Skarżący, nabywając nieruchomość, posiadał wiedzę, że jej teren nie jest uwidoczniony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i znajduje się na obszarze oznaczonym w tym planie, jako leśny. Z uwagi na to, że w dacie uchwalania zaskarżonego planu tj. w 2000 r. - nieruchomość posiadała nadal status wojskowy, jej lokalizację ukryto w tym planie. Po nabyciu nieruchomości, skarżący podjął starania o zmianę przeznaczenia terenu w aktach planistycznych, z uwagi na ich oczywistą sprzeczność ze stanem faktycznym nieruchomości. Aktualne przepisy planu miejscowego są ponadto niewykonalne, gdyż stan zainwestowania nieruchomości uniemożliwia jej zalesienie. Skoro bowiem ponad połowa terenu działki nr ew. [...] jest zabudowana i pozbawiona zadrzewienia, to nie można jej traktować jako las, ani zalesić. Po przeprowadzeniu stosownych badań w terenie, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Starosta [...] zatwierdził wyniki gleboznawczej klasyfikacji gruntów działki nr ew. [...] oraz orzekł o wprowadzeniu wyników tej klasyfikacji do operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu J. gmina S. Wyniki tej klasyfikacji wykazały, że grunty leśne na działce nr ew. [...] stanowią 6,176 ha, grunty zadrzewione i zakrzewione 1,1125 ha, grunty orne 7,7778 ha, rowy: 0,1748 ha, a grunty zabudowane 4,8116 ha. Las wraz z terenami "zadrzewionymi i zakrzewionymi" obejmuje zatem 7,2885 ha, czyli zaledwie ok. 36% powierzchni nieruchomości skarżącego, która w całości uznana została za las w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, mimo iż 23% powierzchni tej nieruchomości (tj. prawie 5 ha) objęta jest trwałą zabudową kubaturową. Natomiast pozbawionych całkowicie zadrzewienia pozostaje aż 64% tej nieruchomości, to jest ponad 13 ha, przy czym w klasyfikacji nie uwzględniono zabudowy podziemnej, która znajduje się pod "gruntami ornymi" i z oczywistych względów nie może zostać obsadzona drzewami. Ustawodawca w art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wprowadził zasadę wolności zagospodarowania nieruchomości, która może zostać ograniczona tylko z ważnych przyczyn publicznych, określonych prawem, a szczególnie z przyczyn określonych w powołanym przepisie. Uchwalając plan miejscowy, władze gminy miały obowiązek działać zgodnie z obowiązującym prawem, w tym przepisami ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach definiujących pojęcie "las" i "gospodarka leśna". Teren przedmiotowej nieruchomości, z wyjątkiem fragmentów liczących łącznie 7,2885 ha, nie spełnia jednak żadnego z ustawowych warunków dających podstawę do uznania go za teren leśny lub związany z gospodarką leśną. Nie spełnia również ustawowych kryteriów uznania go za teren lasów ochronnych. Mianem lasu ochronnego uznano w zaskarżonej uchwale nieruchomość o pow. ponad 20 ha, w znacznej części zajętej pod zabudowę oraz tereny komunikacji. Takie ustalenia planu można tłumaczyć wyłącznie ówczesnymi "potrzebami obronności i bezpieczeństwa państwa". Od kiedy jednak nieruchomość przestała być terenem wojskowym, to jest od 2002 r., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie znajdują prawnego uzasadnienia i są niezgodne z prawem. W sprawie nie ma znaczenia fakt, że nieruchomość położona była na obszarze obowiązywania ówczesnego planu ochrony otuliny [...] Parku Narodowego i [...] obszaru chronionego krajobrazu, ponieważ ustalenia ochronne tych aktów, dotyczyły wyłącznie terenów leśnych, a nieruchomość skarżącego nie była terenem leśnym, i nie jest nim obecnie. Zwiększanie powierzchni obszarów leśnych w planach zagospodarowania przestrzennego jest oczywiście prawnie dopuszczalne, ale tylko pod warunkiem, że obowiązek ten jest możliwy do realizacji i racjonalnie uzasadniony. Tworzenie lasów ochronnych jest bowiem celem publicznym, a przeznaczanie terenów prywatnych na nowe lasy ochronne jest tożsame z przeznaczeniem nieruchomości prywatnych na cele publiczne. Podlega zatem generalnym zasadom regulującym sposób i zakres ograniczania przez władze publiczne sposobu korzystania z własności nieruchomości prywatnych. W zaskarżonej uchwale na cele leśne przeznaczono nie tylko zadrzewioną i wolną od zabudowy część nieruchomości skarżącego, ale również jej część zabudowaną oraz drogę stanowiącą dojazd do tej nieruchomości. W planowaniu przestrzennym nie można jednak aż do tego stopnia ignorować istniejącego stanu zagospodarowania nieruchomości, skoro władze publiczne mają obowiązek respektować prawo własności nieruchomości i walory ekonomiczne przestrzeni. Władze gminy S. podtrzymują wolę utrzymania statusu leśnego dz. nr ew. [...] i [...], wbrew stanowi faktycznemu tych nieruchomości, uniemożliwiając w ten sposób skarżącemu korzystanie z tej nieruchomości, jako budowlanej i z dojazdu do niej. W ramach obecnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skarżący nie może podjąć żadnych działań zmierzających do racjonalnego przekształcenia zabudowy na cele cywilne, gdyż nie ma podstaw do uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący nie może również korzystać z nieruchomości, jako lasu prywatnego i prowadzić gospodarki leśnej, gdyż nieruchomość w przeważającej części nie jest i nie może być lasem. Jednocześnie, nieruchomość ma status lasu ochronnego, czyli lasu, na którym nie dopuszcza się gospodarki leśnej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach. Z tego względu zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, jako właściciela przedmiotowej nieruchomości, poprzez całkowite zanegowanie stanu faktycznego nieruchomości, jako budowlanej i wykluczenie możliwości korzystania z niej, jako nieruchomości budowlanej. Naruszenie prawa polega zaś na ustaleniu statusu leśnego na terenie nieruchomości zabudowanej, której stan faktyczny uniemożliwia jej zalesienie i prowadzenie gospodarki leśnej. Prowadzi to do naruszenia prawa własności skarżącego przez pozbawienie go jakichkolwiek możliwości korzystania z nieruchomości i dlatego w ten sposób Rada Gminy S. rażąco nadużywa władztwa planistycznego, bez uzasadnienia względami interesu publicznego. W odpowiedzi na skargę udzielonej przez Wójta Gminy S. przedstawiono dotychczasowy tok postępowania i stan faktyczny, wnosząc o jej oddalenie i wskazując m.in., że skarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony 25 maja 2000 r., przedmiotowa nieruchomość zakupiona została przez skarżącego dopiero 25 listopada 2004 r., czyli cztery lata później co powoduje, że nie można odnosić wstecz do tego planu postawionych przez skarżącego zarzutów. Służby Ministerstwa Obrony Narodowej nie wnosiły w czasie uchwalania planu miejscowego żadnych sugestii co do innej, niż istniejąca w tym czasie funkcja terenu działki nr ew. [...], tzn. funkcja lasu. Dopiero w 2003 r. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział Rejonowy W. złożyła wniosek o dokonanie zmiany zapisu w planie miejscowym dla działki nr ew. [...] i przeznaczenie tego terenu pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną i komunikacyjną z dopuszczeniem lokalizacji budownictwa usługowego nieuciążliwego dla otoczenia. Wniosek ten został jednak odrzucony po zanalizowaniu na komisjach Rady Gminy, ponieważ działka ta położona jest między dwoma rezerwatami przyrody "[...]" i stanowi ich bezpośrednie sąsiedztwo, dlatego jeżeli teren ten jest zbyteczny dla resortu Obrony Narodowej, to jego jedyne prawidłowe zagospodarowanie byłoby jako teren leśny i przywrócenie go przyrodzie oraz ludziom korzystającym z Lasku [...] jako miejsca wypoczynku, spacerów i edukacji przyrodniczej. Zagospodarowanie na cele leśne będzie elementem przywrócenia spójności krajowego systemu obszarów chronionych. Cały zaś Lasek [...] położony jest w [...] Obszarze Krajobrazu Chronionego, w którym obowiązuje zakaz przeznaczenia lasów na cele nieleśne. Z tego względu, Rada Gminy nie podejmie czynności zmierzających do wprowadzenia jakiejkolwiek zabudowy w obszar Lasku [...]. Skarżący nie był stroną w czasie sporządzania kwestionowanego planu miejscowego, gdyż właścicielem terenu był Skarb Państwa. Twierdzenie zaś po fakcie, że należy zmienić przeznaczenie tego terenu pod zabudowę mieszkaniową jest nieuzasadnione. Przed powstaniem jednostki wojskowej w tym miejscu rósł las. Został częściowo wykarczowany i wybudowano jednostkę wojskową ze schronami, dojazdami i innymi obiektami. Teraz jest możliwość powrócenia do stanu poprzedniego, zgodnego z naturą, a nie abstrakcyjnymi pomysłami. Problemem jest tylko to, że skarżący kupił nieruchomość po to, aby nie uprawiać tam lasu tylko budować domy. Skarżący złożył dodatkowe pismo z dnia 15 czerwca 2009 r., w którym ustosunkował się do argumentacji zawartej w odpowiedzi organu gminy na skargę, zarzucając m.in., iż odpowiedzi na skargę udzielił Wójt Gminy S., lecz nie wynika z akt, aby posiadał w tej mierze stosowne upoważnienie od Rady Gminy, której akt jest przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego w sposób rozumiany w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), tj. jako nie mający umocowania w obowiązującym prawie. Skoro bowiem skarga złożona została w trybie powołanego art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to rolą sądu administracyjnego było w pierwszej kolejności ustalenie, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, ponieważ według tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Na wstępie należy stwierdzić, iż skarga złożona została w przepisanym do tego terminie 60 dni od dnia wezwania Rady Gminy S. do usunięcia naruszenia prawa kwestionowaną uchwałą w sprawie planu miejscowego (zgodnie z art. 53 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Wezwanie takie złożone bowiem zostało w Biurze Rady w dniu 30 stycznia 2009 r., natomiast skarga złożona została w Urzędzie Gminy S. w dniu 26 marca 2009 r. Zaskarżona uchwała Rady Gminy S. w sprawie planu miejscowego podjęta została w ramach procedury planistycznej prowadzonej na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.). Nie ulega więc wątpliwości, iż uchwała ta – określając przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości oznaczonej dz. nr ew. [...] i [...] – zgodnie z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ukształtowała sposób wykonywania prawa własności przysługującego do tej nieruchomości. Oczywiste jest zatem, iż plan miejscowy – poprzez określone w nim przeznaczenie terenu – wyznacza zakres możliwego sposobu zagospodarowania nieruchomości i w konsekwencji ogranicza sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości wobec oczekiwań i wyobrażeń właściciela w tym zakresie. W tym sensie, plan miejscowy narusza zatem interes prawny podmiotu prawa własności, skoro kształtuje możliwy sposób wykonywania tego prawa w sferze zagospodarowania nieruchomości. Dla skutecznego uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu miejscowego w ramach przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zasadnicze znaczenie posiada jednak okoliczność, czy naruszenie interesu prawnego ustaleniami planu miejscowego znajduje umocowanie w obowiązujących przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Jeżeli bowiem ustalenia planu miejscowego nie mieszczą się w ustawowo określonych kompetencjach rady gminy do tworzenia tego planu, jako aktu prawa miejscowego, to w takim zakresie plan ten nie może wywierać skutków prawnych, jako sprzeczny z określonymi przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Przy tak rozumianych granicach sądowej oceny legalności uchwały dotyczącej planu miejscowego w ramach art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, naruszenie zindywidualizowanego interesu prawnego ustaleniami tego planu bez umocowania w przepisach powszechnie obowiązującego prawa musi mieć charakter obiektywny, niezależny od wyobrażeń każdoczesnego właściciela nieruchomości objętej ustaleniami planu miejscowego co do sposobu jej zagospodarowania. Legalność ustaleń planu miejscowego – z natury rzeczy kształtujących sposób wykonywania prawa własności – nie może bowiem być relatywizowana wobec zamierzeń każdoczesnego właściciela nieruchomości, skoro jej wyznacznikiem nie jest wola tego właściciela, lecz treść normy prawnej ustalonej na podstawie przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona uchwała Rady Gminy S. podjęta została w czasie, gdy przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana na cele wojskowe. Z racji więc położenia tej nieruchomości w kompleksie leśnym, dodatkowo pomiędzy dwoma rezerwatami przyrody, co wynika z przedłożonych dokumentów, w zaskarżonej uchwale ustalono dla przedmiotowej nieruchomości przeznaczenie jako strefa terenów leśnych z podstawowym przeznaczeniem na funkcję lasów ochronnych z zakazem przeznaczenia na cele nieleśne i wykluczeniem wszelkiej działalności powodującej degradację lasu. Nie ulega wątpliwości, iż teren przedmiotowej nieruchomości jest w części zabudowany, i z tego powodu – przynajmniej w części zabudowanej – nie spełnia ustawowych przesłanek traktowania go jako tereny leśne w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Nie można jednak pominąć istotnej w tym względzie okoliczności, iż planistyczne określenie leśnego przeznaczenia tego terenu służyło potrzebom obronnym w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, dla zapewnienia ochrony tajemnicy realizowanych funkcji obronnych na tym terenie. Jakkolwiek więc słusznie podnosi się w skardze konieczność uwzględniania przy tworzeniu planu miejscowego walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności, co w rozpatrywanej sprawie dotyczy przede wszystkim okoliczności znacznego zabudowania części przedmiotowej działki gruntu nr ew. [...], o tyle jednak równoważnym ustawowym obowiązkiem organów gminy przy tworzeniu planu miejscowego - z mocy art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - była konieczność uwzględniania potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. Wymagania obronności państwa nie polegają przy tym jedynie na konieczności zapewnienia w planie miejscowym terenów nadających się do realizowania funkcji obronnych, ale także na takim kształtowaniu przeznaczenia terenów, które pozwalało zachować w tajemnicy istnienie takich obiektów obronnych, które tego wymagały. Wymóg zaś objęcia taką tajemnicą był identyfikowany m.in. w ramach wykonywania przez organy gminy ustawowego obowiązku uzgadniania projektu planu miejscowego z organami wojskowymi na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. e ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpatrywanej sprawie projekt planu miejscowego uzyskał uzgodnienie Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego oraz Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej, co w odniesieniu do przedmiotowej działki gruntu nr ew. [...] powoduje, iż w czasie tworzenia tego projektu leśne przeznaczenie przedmiotowej działki gruntu nie było kwestionowane z punktu widzenia realizowania potrzeb obronności, jak również nie było to kwestionowane także z pozycji uprawnień właścicielskich Skarbu Państwa przysługujących do tej działki gruntu. Okoliczność istnienia na przedmiotowej działce gruntu obiektu o charakterze obronnym przy jednoczesnym przysługiwaniu do tej działki gruntu prawa własności Skarbowi Państwa oznacza, iż ustalenie leśnego przeznaczenia tej działki gruntu służyło nie tylko wypełnieniu ustawowego obowiązku uwzględnienia potrzeb obronności państwa, ale także uwzględniało ówczesny stan własnościowy tej działki w tym znaczeniu, iż publiczna własność tej działki umożliwiała ustalenie przeznaczenia, które nie było adekwatne do stanu jej zainwestowania, ale służyło zachowaniu tajemnicy istnienia tego obiektu, ze względu na realizowane w nim zadania obronne. Z powyższych względów, zarzuty skargi naruszenia art. 140 kc oraz przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym a także ustawy o lasach nie mogą być uwzględnione, uznając, iż ustalenie przeznaczenia spornego terenu w zaskarżonej uchwale mieści się w ustawowych uprawnieniach rady gminy do kształtowania tego przeznaczenia z uwzględnieniem okoliczności określonych w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo należy przy tym wskazać, iż w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidziano konieczności wyłączania terenów zamkniętych z ustalania dla nich przeznaczenia w planie miejscowym, do których zaliczano także tereny jednostek wojskowych, jako tereny na których realizowano zadania obronne. Takie wyłączenie określone zostało dopiero w kolejnej ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadnienie skargi wskazuje na sformułowanie zarzutów zmierzających do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały ze względu na obecny brak adekwatności ustaleń tej uchwały wobec oczekiwań aktualnego właściciela co do sposobu zagospodarowania przedmiotowej działki gruntu nr ew. [...]. Brak tej adekwatności nie oznacza jednak, aby zaskarżona uchwała stała się aktem niezgodnym z przepisami prawa powołanymi w skardze, skoro określenie przeznaczenia tej działki gruntu nastąpiło w czasie, gdy było ono adekwatne do wymagań ustawowych związanych z uwarunkowaniami stanu prawnego i faktycznego istniejącego na tej działce gruntu w chwili tworzenia planu miejscowego i następnie jego uchwalenia. Obecne uwarunkowania stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej działki gruntu nr ew. [...] wynikające z zaniechania realizowania na niej zadań obronnych oraz zmiany jej właściciela nie mogą uzasadniać uznania zaskarżonej uchwały za naruszającą prawo od chwili jej podjęcia. Tym bardziej naruszenie prawa zaskarżoną uchwałą nie może wynikać z samej zmiany stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej działki gruntu nr ew. [...] zaistniałej po wejściu w życie tej uchwały, ponieważ w takim przypadku naruszenia prawa należałoby upatrywać nie tyle w obiektywnej niezgodności z obowiązującym stanem prawnym, lecz w subiektywnym postrzeganiu możliwości zagospodarowania nieruchomości oczekiwanej przez aktualnego właściciela nieruchomości. Niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały nie może być jednak wynikiem braku możliwości zagospodarowania nieruchomości na cele oczekiwane przez właściciela nieruchomości, gdy cele te uległy zmianie wraz ze zmianą właściciela nieruchomości po wejściu w życie zaskarżonej uchwały. Niezasadny jest również zarzut braku umocowania Wójta Gminy S. do reprezentowania Gminy w niniejszej sprawie. Wprawdzie bowiem przedmiotem skargi jest akt wydany przez Radę Gminy S., lecz jednak akt ten jest efektem ustawowych uprawnień planistycznych przyznanych jako zadanie publiczne gminie, a tę wójt gminy reprezentuje z mocy art. 31 ustawy o samorządzie gminnym. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.