VI SA/Wa 284/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2009 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji rozstrzygającej o uznaniu gier za gry na automatach 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] września 2008 roku; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej R. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 284/09 Uzasadnienie Minister Finansów decyzją z dnia [...] września 2008 r. odmówił uchylenia decyzji z [...] listopada 2007 r. rozstrzygającej na podstawie art. 2 ust. 3 w związku z art. 2 ust. 2a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., iż charakter gier urządzanych na automatach [...], stanowiących własność R. sp. z o.o. z siedzibą w G., są grami na automatach w rozumieniu wymienionej ustawy. Decyzję doręczono w dniu [...] września 2008 r. Stan sprawy przedstawiał się następująco; Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Minister Finansów rozstrzygnął, iż gry urządzane na automatach [...] , stanowiących własność R. sp. z o.o. z siedzibą w G., są grami na automatach w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) – dalej g.z.w. Decyzja, jak odnotowano na kopercie, w której ją przesłano do strony, została doręczona, po podwójnym awizowaniu w dniach [...] grudnia 2007 r. i [...] grudnia 2007 r., w trybie art. 44 k.p.a. W związku z niezłożeniem przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja stała się ostateczna. Podaniem złożonym w dniu [...] maja 2008 r. R. sp. z o.o. z siedzibą w G. wystąpiła o wznowienie postępowania wskazując jako podstawę prawną art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – niebranie przez nią udziału w postępowaniu bez własnej winy. Uzasadniając podanie wskazano na pismo z dnia [...] kwietnia 2008 r. (doręczone organowi [...] kwietnia 2008 r.), w którym spółka zwróciła się do organu administracji o sporządzenie i doręczenie kopii wszystkich dokumentów będących przedmiotem postępowania. W odpowiedzi na to pismo spółce doręczono [...] maja 2008 r. pismo z dnia [...] kwietnia 2008 r. informujące o zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji oraz o jej doręczeniu zgodnie z art. 44 k.p.a. konstatujące, iż w związku z nieskorzystaniem przez stronę z zaskarżenia wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzja stałą się ostateczna. W związku z wymienionym pismem spółka stanowczo twierdziła, że nigdy nie zawiadomiono jej o pozostawieniu decyzji w placówce pocztowej lub w Urzędzie Miasta G. do odebrania. Ponadto nie brała udziału bez własnej winy w czynnościach wyjaśniających przeprowadzanych w toku postępowania administracyjnego. Jak podnoszono, z naruszeniem art. 10 k.p.a., spółkę nie powiadomiono o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, pozbawiono ją udziału w przeprowadzeniu dowodów, oględzin i zadawaniu pytań świadkom oraz biegłym. Organ administracji powiadomił jedynie stronę o wszczęciu postępowania wzywając ją do złożenia wyjaśnień. Zawiadomienie to spółka otrzymała [...] października 2007 r. odpowiadając (jak stwierdziła) pismem złożonym do organu [...] października 2007 r. dowiadując się następnie [...] maja 2008 r., iż decyzja w sprawie została wydana w dniu [...] listopada 2008 r. Nie umożliwiono więc, zdaniem spółki, jej uczestnictwa w czynnościach doprowadzających do wydania decyzji oraz co do ostatecznego wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału w sprawie. Decyzję doręczono również z naruszeniem art. 44 k.p.a., gdyż nie poinformowano spółki o złożeniu decyzji w placówce pocztowej przez pozostawienie informacji w skrzynce pocztowej lub w drzwiach biura. Nadto w ocenie spółki awizowanie przesyłki nie miało uzasadnienia w sytuacji, kiedy jej biuro jest czynne od poniedziałku do piątku w godzinach od 10.00 do 18.00 co umożliwiało bezpośrednie doręczenie decyzji. Na okoliczności podnoszone w podaniu spółka wnosiła o przeprowadzenie rozprawy i przesłuchanie strony. Uzasadniając dochowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania wskazano na pismo organu doręczone spółce [...] maja 2008 r., z którego dowiedziała się o wydaniu decyzji. Postanowieniem z [...] maja 2008 r. Minister Finansów wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. doręczając spółce postanowienie w dniu [...] czerwca 2008 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. (doręczonym spółce [...] czerwca 2008 r.) organ poinformował o prawie do czynnego udziału w postępowaniu, złożenia wyjaśnień i wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów oraz do zgłoszenia uwag informując także, że strona może zapoznać się z materiałami w sprawie w terminie siedmiu dni od doręczenia niniejszego pisma. W odpowiedzi na powyższe pismo R. sp. z o.o. złożyła w dniu [...] lipca 2008 r. wniosek o przeprowadzenie rozprawy zamiejscowej z jej udziałem, celem dokonania oględzin urządzeń będących przedmiotem sprawy oraz o zwrócenie się do [...] Zespołu Rzeczoznawców i Ekspertów Sądowych w S. o wydanie opinii na temat budowy urządzeń, ich zasad działania i cech konstrukcji, celem udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy urządzenia te umożliwiają grającym uzyskanie jakiejkolwiek wygranej oraz jaki wpływ na przebieg gry ma symulator czasowy. Wymienioną na wstępie decyzją Minister Finansów odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. Zdaniem Ministra Finansów zarzut uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu nie był trafny. Pismem doręczonym spółce [...] października 2007 r. poinformowano ją o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgromadzonego materiału. W odpowiedzi na to pismo strona [...] października 2007 r. zapoznała się z aktami sprawy otrzymując żądane dokumenty z akt. Dokonując rozstrzygnięcia organ administracji oparł się wyłącznie na materiałach znanych stronie. Zatem w ocenie organu niezasadny był zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Za niezasadny uznano również zarzut niedostarczenia decyzji stronie. Decyzja została doręczona w trybie art. 44 k.p.a. przez podwójne jej awizowanie [...] i [...] grudnia 2007 r. Odnosząc się do wniosków spółki zawartych w piśmie złożonym [...] lipca 2008 r. organ administracji, wskazując na art. 89 k.p.a. uznał, iż przeprowadzenie rozprawy oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych nie było konieczne wobec całości zgromadzonego materiału dowodowego. Minister podkreślał, że żądanie strony przeprowadzenia wnioskowanych dowodów dotyczyło okoliczności stwierdzonych już innymi dowodami. Od decyzji R. sp. z o.o. złożyła w dniu [...] października 2008 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Spółka podtrzymywała zarzut pozbawienia jej czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym stwierdzając, że zawiadomienie o wszczęciu tego postępowania nie jest równoznaczne z dopełnieniem wymagań z art. 10 k.p.a., gdyż poza tym zawiadomieniem nie doręczono stronie informacji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału i dowodów oraz co do możliwości zgłoszenia ewentualnych żądań przed wydaniem decyzji. Zdaniem spółki decyzja z [...] września 2008 r. rażąco naruszała przepisy postępowania (art. art. 7, 77 § 1 w związku z art. 78 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a.). Organ administracji zaniechał bowiem ustalenia czy stronie faktycznie zostały doręczone awiza przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] listopada 2007 r., a na tą okoliczność spółka w podaniu o wznowienie postępowania składała wniosek o przeprowadzenie dowodu z jej przesłuchania w charakterze strony, natomiast organ nawet nie rozpatrzył tego wniosku. Niezależnie od powyższych zarzutów, w ocenie spółki, całkowicie błędnym było zakwalifikowanie gier prowadzonych na urządzeniach [...] jako gier na automatach. Urządzenia te nie umożliwiają wygranych pieniężnych ani wygranych rzeczowych w postaci punktów przedłużających wykupiony czas gry. Celem udowodnienia tych okoliczności spółka złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych, lecz wniosek ten nie został uwzględniony. W związku z tym spółka przedłożyła dokumenty uzasadniające jej twierdzenie co do błędnego zaliczenia gier na posiadanych przez nią urządzeniach jako gier na automatach. W uzupełnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nadanym w placówce pocztowej [...] listopada 2008 r., spółka stwierdzając, iż po złożeniu jej uprzedniego wniosku nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego w sprawie, fakt ten uprawniał ją do złożenia wniosku o przeprowadzenia dowodów z zeznań listonosza, na okoliczność doręczenia przesyłki zawierającej decyzję z [...] listopada 2007 r. oraz przesłuchania na tę okoliczność strony. Ponadto ponowiono wniosek o zwrócenie się do [...] Zespołu Rzeczoznawców i Ekspertów Sądowych w S. o wydanie opinii na temat budowy urządzeń, ich zasad działania i cech konstrukcji celem udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy urządzenia te umożliwiają grającym uzyskanie jakiejkolwiek wygranej oraz jaki wpływ na przebieg gry ma symulator czasowy oraz o przeprowadzenie rozprawy zamiejscowej celem dokonania oględzin urządzeń będących przedmiotem postępowania. Zdaniem spółki powołanie się przez Ministra Finansów na dowody zebrane już w sprawie, które jakoby uzasadniały odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę nie było trafne, gdyż nie został przeprowadzony dowód na okoliczność braku możliwości wypłat wygranych rzeczowych przez urządzenia należące do strony. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Ministra Finansów nie sposób podzielić zarzutu spółki o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. Strona, co było już podnoszone przez organ administracji w uprzedniej decyzji, zapoznała się z całością materiału i dowodami zgromadzonymi w sprawie w dniu [...] października 2007 r., a rozstrzygając sprawę organ administracji oparł się wyłącznie na znanych stronie dokumentach. Organ administracji podtrzymał również swoje stanowisko co do prawidłowości doręczenia spółce decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. Podtrzymał także swoje stanowisko co do wniosku o przeprowadzenie rozprawy i zasięgnięcia opinii biegłych uznając, że przeprowadzenie rozprawy nie było konieczne, jak i zwrócenie się do biegłych o wydanie opinii, bowiem żądanie strony przeprowadzenia wskazywanych dowodów dotyczyło okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Minister Finansów stwierdził, że przedmiotowe gry są grami na urządzeniach elektromechanicznych. W przypadku wygranej, tj. uzyskaniu określonego układu symboli na ruchomych bębnach, grający uzyskuje dodatkowe punkty kredytowe, za które może prowadzić dalszą grę. Po upływie wykupionego czasu gry automat wyłącza się bez względu na jej wynik. Po dokonaniu dodatkowej opłaty grę można kontynuować, a niewykorzystane w poprzedniej grze kredyty zostają przeniesione na poczet kolejnej gry sumując się z nowymi kredytami. Tym samym gracz rozpoczyna nowa grę ze zwiększoną pulą kredytów. Na potwierdzenie powyższych stwierdzeń organ powołał się na protokół z eksperymentu procesowego z dnia [...] lipca 2007 r. oraz na protokóły przesłuchania świadków. W dalszej części uzasadnienia decyzji Minister Finansów udowadniał, iż na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego decyzja z dnia [...] listopada 2007 r. była merytorycznie uzasadniona. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania organ administracji stwierdził, iż wyczerpująco zebrał materiał dowodowy w sprawie oceniając na jego podstawie czy okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia zostały udowodnione. Bowiem to nie biegły lub strona postępowania dokonują tej oceny lecz organ administracji i taka też sytuacja miała miejsce w sprawie. Dlatego żądania strony o przeprowadzenie rozprawy i dowodów z opinii biegłych, wobec okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, nie zostało uwzględnione. Powyższą decyzję R. sp. z o.o. z siedzibą w G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o stwierdzenie jej i decyzji ją poprzedzającej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ewentualnie o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania na wniosek innego podmiotu niż skarżąca – na wniosek Urzędu Celnego w G. – co kwalifikuje ją do stwierdzenia nieważności. W następnej kolejności postawiono zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 10 k.p.a., naruszenie art. 44 § 4 k.p.a. poprzez uznanie prawidłowego doręczenia decyzji z 12 listopada 2007 r. w trybie art. 44 § 2 k.p.a., rażącą obrazę art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie wymienionej decyzji oraz rażącą obraze przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 78 § 1 w związku z art. 85 k.p.a., art. 79 § 1 i § 2 w związku z art. 81 k.p.a., a także art. 80, art. 84 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.). Nadto zarzucono naruszenie przepisów art. 2 ust. 2a ustawy g.z.w. oraz nieuwzględnienie art. 42 pkt 6 tej ustawy. Zdaniem skarżącej organ administracji przyjął za skuteczne doręczenie decyzji, które w istocie nie miało miejsca. Natomiast postępowanie zostało wszczęte na wniosek Urzędu Celnego w G., któremu nie przysługiwało prawo strony. Organ administracji zawiadomił jedynie stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego nie informując jej o prawie do przejrzenia akt, złożenia wniosków i dowodów oraz nie umożliwiając ostateczne wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji. Zatem strona została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem skarżącej dokonanie przez stronę przeglądu akt tego faktu nie zmienia. Skarżącej nie została doręczona decyzja w trybie art. 44 § 2 k.p.a., a tym samym nie można było uznać na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. skuteczności takiego doręczenia. Biuro skarżącej jest otwarte od poniedziałku do piątku i w tym czasie zawsze jest obecna chociaż jedna osoba uprawniona do odbioru pism. Dlatego nie było potrzeby doręczania decyzji przez awizo. Spółka na tę okoliczność wnosiła o przesłuchanie listonosza i strony jednakże organ administracji, z naruszeniem wymienionych przepisów postępowania, dowodu tego nie przeprowadził. Omawiając rozstrzygnięcie merytoryczne skarżąca wywodziła, iż organ administracji z naruszeniem przepisów postępowania nie zebrał materiału dowodowego, gdyż materiał ten został wyłącznie zgromadzony przez Urząd Celny w G.Ponieważ materiał został zgromadzony, jak twierdziła skarżąca, bez jej udziału, uchylenie decyzji w postępowaniu o wznowienie postępowania było konieczne. Skarżąca wskazywała na sprzeczności w opiniach biegłych. Sprzeczności te miały zasadniczy charakter istotny dla rozstrzygnięcia, czy urządzenia spółki były automatami w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Z tych względów składała wnioski dowodowe o przeprowadzenie rozprawy zamiejscowej i dopuszczenie dowodu z opinii zespołu rzeczoznawców. Tymczasem organ administracji, uważając sprawę za wystarczająco wyjaśnioną dowodami zebranymi przez inny organ, wniosków spółki nie uwzględnił pomimo, że zachodziła potrzeba skorzystania z wiedzy specjalisty. W ocenie skarżącej naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. wynikało z braku odniesienia się do dowodów przedstawionych przez spółkę oraz na nie wskazaniu z jakich powodów organ administracji dał wiarę dowodom, na których oparł rozstrzygnięcie merytoryczne. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Przedmiotem sprawy było żądanie, wywodzone na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uchylenia decyzji z [...] listopada 2007 r. na skutek wszczętego postępowania o wznowienie postępowania. Zatem rozważania na temat prawidłowości rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w wymienionej decyzji były poza uwagą Sądu. Zarzutem, kwalifikującym, zdaniem skarżącej, decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. do stwierdzenia jej nieważności było wszczęcie postępowania na wniosek podmiotu nie będącego stroną tego postępowania administracyjnego – Urząd Celny w G. Należy zatem zauważyć, iż postępowanie toczyło się w sprawie wznowienia postępowania, a nie w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji administracyjnej. Jednakże odnosząc się do wymienionego zarzuty należ stwierdzić, że był niezasadny. Jak wynika bowiem z zawiadomienia Ministra Finansów z dnia [...] września 2007 r. nr [...] o wszczęciu postępowania, postępowanie to zostało wszczęte z urzędu na co wskazuje również uzasadnienie decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. Skarżąca spółka zasadnicze zarzuty koncentrowała, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na uniemożliwieniu jej brania czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, skutkiem nie zawiadomienia jej po wszczęciu postępowania administracyjnego o możliwości przeglądania akt, składania wniosków dowodowych, a przed wydaniem decyzji nie zawiadomienia jej o możliwości złożenia ostatniego pisma wyjaśniającego w sprawie. Jednocześnie spółka upatrywała naruszenie zasady prawa do czynnego udziału w postępowaniu przez, jak twierdziła, niedoręcznie jej decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. Ostatni z tych zarzutów, jest najdalej idący dla rozważenia zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowiącej podstawę do zastosowania art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Minister Finansów uznał, iż nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a – strona nie była pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a w związku z tym nie było podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2007 r., tj. zastosowania art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Ministra Finansów decyzja z dnia [...] listopada 2007 r. została prawidłowo doręczona w trybie zastępczym określonym przez przepis art. 44 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę – a jak wynika z adnotacjach na kopercie zawierającej decyzję, doręczenia dokonywała Poczta. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Jednakże dla skuteczności doręczenia zastępczego konieczne jest spełnienie przez doręczyciela warunków z art. 44 § 2 k.p.a. W myśl tego przepisu zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Analiza zwrotnego potwierdzenia odbioru i koperty zawierającej decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. prowadzi do wniosku, iż brak jest wyraźnej informacji doręczyciela czy i w jaki sposób powiadomił adresata o przesyłce. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru poza odciskiem pieczęci pocztowej z datą "14.12.07" widnieje odcisk pieczęci o treści "Nie zastano awizowano G. 1" oraz data "20 GRU. 2007". Ta sama adnotacja znajduje się na kopercie oraz dodatkowo (poza pieczątkami nadawcy) odcisk pieczątki o treści "Powtórne awizo" z wpisaną datą "28.12.07 r." i odcisk pieczęci o treści "ZWROT nie podjęto w terminie" oraz "Zwrot do nadawcy". Szczegółowe opisanie zarówno dowodu zwrotnego poświadczenia nadania przesyłki zawierającej decyzję z dnia 12 listopada 2007 r. oraz koperty zawierającej tą przesyłkę miało na celu zwrócenie uwagi na fakt, że ani na dowodzie zwrotnego poświadczenia odbioru, ani na kopercie nie było adnotacji o zawiadomieniu adresata, zgodnym z art. 44 § 2 k.p.a. Na tą okoliczność spółka chciała przeprowadzenia dowodu z przesłuchania doręczyciela oraz strony i w ocenie Sądu w składzie orzekającym nieuwzględnienie tego wniosku strony skarżącej przez organ administracji publicznej nastąpiło z naruszeniem art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. przy czym nie zachodziły przyczyny wskazane w art. 78 § 2 k.p.a. także dlatego, że okoliczność doręczenia spółce przedmiotowej decyzji miała znaczenie w sprawie. Skarżąca dodatkowo podkreślała, że jej biuro działa od poniedziałki do piątku w godzinach od 10.00 do 18.00 i w biurze zawsze znajduje się przynajmniej jedna osoba upoważniona do odbierania przesyłek. Nie było zatem w ocenie skarżącej powodu dokonywania doręczenia zastępczego skoro decyzja mogła zostać doręczona bezpośrednio. Również i ta okoliczność nie została wyjaśniona przez organ administracji, pomimo wnioskowania przez skarżącą o przeprowadzenie właściwego dowodu. Minister Finansów uważając, iż decyzja została prawidłowo doręczona w trybie doręczenia zastępczego nie wykazał, iż faktycznie strona o doręczeniu wiedziała. Na przesyłce i na zwrotnym poświadczeniu odbioru nie było informacji o sposobie zawiadomienia spółki o złożeniu przesyłki w konkretnej placówce pocztowej. Nie było zatem wiadomo jak działał doręczyciel, a okoliczności prawidłowego doręczenia przesyłki, w tym także doręczenia zastępczego, nie można domniemywać. Spółka musiała być prawidłowo zawiadomiona w sposób niebudzący wątpliwości o miejscu pozostawienia przesyłki do odebrania i o terminie odbioru. Brak takiego zawiadomienia lub wątpliwość czy zostało ono dokonane, czyni doręczenie zastępcze bezskutecznym. Samo bowiem dwukrotne awizowanie przesyłki nie wystarcza do uznania, że doszło do skutecznego doręczenia pisma. Powyższe okoliczności wymagane do uznania doręczenia zastępczego za prawidłowe były przedmiotem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r. w sprawie I OSK 23/07 i w Gdańsku z dnia 5 maja 1997 r. w sprawie I SA/Gd 470/96 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Warszawie z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie VII SA/Wa 1871/06, w Opolu z dnia 6 lutego 2008 r. w sprawie I SA/Op 314/07 oraz w Gdańsku z dnia 12 lutego 2009 r. w sprawie III SA/Gd 246/08, w których to orzeczeniach sądy administracyjne prezentują jednolitą linię orzecznictwa przedstawioną wyżej, co do zasady stosowania art. 44 k.p.a. W tych warunkach, ponieważ naruszenie przepisu art. 44 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na uniemożliwieniu stronie merytorycznego odniesienia się do decyzji wydanej w I instancji przez jej zaskarżenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanawiając o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.