I OSK 876/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J.R. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 1887/04 oddalającego skargę kasacyjną J.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt 4 II SA/Ka 3463/01 w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia [...] października 2001 r. nr [...] w przedmiocie świadectwa służby postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania Wyrokiem z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 1887/04, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt 4 II SA/Ka 3463/01. Skargą z dnia 15 stycznia 2009 r. J.R. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o wznowienie postępowania Sądowego zakończonego powyższym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd I instancji, postanowieniem z dnia 4 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/GI 30/09, przekazał skargę strony Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, jako właściwemu do jej rozpoznania, na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 275 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając przekazaną mu skargę o wznowienie postępowania sądowego, zważył, co następuje: Sporządzenie skargi o wznowienie postępowania sądowego obciążone jest obowiązkiem zachowania przymusu adwokacko radcowskiego w wypadku, gdy żądanie wznowienia dotyczy postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przepis ten odsyła do odpowiedniego stosowania art. 175 P.ps.a., w którym dla skutecznego sporządzenia środków zaskarżenia (skargi kasacyjnej) wprowadza wymóg sporządzenia ich przez adwokata lub radcę prawnego, chyba, że sporządza je sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy środki takie wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Podmioty te zwolnione są od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego na mocy § 2 wskazanego przepisu. Zgodnie z art. 175 § 3 powołanej ustawy skarga kasacyjna, a co za tym idzie także zażalenie, może być sporządzona przez doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych, a także przez rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej. J.R. sporządził środek prawny osobiście, zaś z akt sprawy nie wynika, aby był osobą uprawnioną do jego sporządzenia. Brak formalny pisma w tym zakresie nie podlega uzupełnieniu, a uchybienie ustawowemu obowiązkowi powoduje niedopuszczalność wniesionego środka procesowego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 175 § 1 w zw. z art. 275 i art. 276 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.