I OSK 1362/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędziowie sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Powiatu w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 133/09 w sprawie ze skargi Wojewody D. na § 1 ust. 2 uchwały Rady Powiatu w L. z dnia (...) października 2008 r. nr (...) w przedmiocie zmiany uchwały nr (...) Rady Powiatu L. z dnia (...) lipca 2004 r., dotyczącej zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność lub będącymi w użytkowaniu Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w L. postanawia umorzyć postępowanie kasacyjne. Wyrokiem z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 133/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność § 1 ust. 2 uchwały Rady Powiatu w L. z dnia (...) października 2008 r. nr (...) w przedmiocie zmiany uchwały nr (...) Rady Powiatu L. z dnia (...) lipca 2004 r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność lub będącymi w użytkowaniu Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w L., we fragmencie "w trybie bezprzetargowym". W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Wojewoda D. na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu § 1 ust. 2 uchwały Rady Powiatu L. nr (...) z dnia (...) października 2008 r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność lub będącymi w użytkowaniu Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w L., we fragmencie "w trybie bezprzetargowym", żądając stwierdzenia nieważności zakwestionowanej części przepisu. Wyrokiem z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 133/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność § 1 (...) w przedmiocie zmiany uchwały nr (...) Rady Powiatu L. z dnia (...) lipca 2004 r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność lub będącymi w użytkowaniu Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w L., we fragmencie "w trybie bezprzetargowym". Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, Sąd pierwszej instancji uznał, że stanowisko Wojewody D. jest zasadne. Ustawa o gospodarce nieruchomościami przyjmuje bowiem w odniesieniu do nieruchomości komunalnych jako regułę tryb przetargowy sprzedaży, oddawania w użytkowanie wieczyste, w użytkowanie, dzierżawę lub najem na czas dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. Rada Powiatu może zatem odstąpić od zasady trybu przetargowego zawierania tych umów jedynie wtedy, gdy zostaną spełnione przesłanki określone w art. 37 ust. 2 i 3 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, co wynika z pierwszego zdania art. 37 ust. 4 tejże ustawy. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę kasacyjną złożył Powiat L., wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14 poz. 89 z późn. zm.) oraz 37 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz.2603 z późn. zm.), polegające na tym, że : 1) Sąd pierwszej instancji błędnie stwierdził w uzasadnieniu wyroku, iż art. 53 powołanej o zakładach opieki zdrowotnej, nie może stanowić samoistnej podstawy do określania zasad oddawania nieruchomości przez ZOZ w dzierżawę, najem czy użytkowanie, 2) Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku błędnie stwierdził, że deklarowane w art. 53 ust. 1 samodzielne gospodarowanie przez Zakład Opieki Zdrowotnej przekazanymi mu nieodpłatnie w użytkowanie nieruchomościami i majątkiem Skarbu Państwa lub komunalnym oraz majątkiem własnym (otrzymanym i zakupionym) dotyczy jedynie zadań statutowych, 3) Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 37 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że rada Powiatu L. przyjmując, że za jej zgodą może nastąpić wydzierżawienie nieruchomości w trybie bezprzetargowym jednostkom realizującym zadania powiatu, wykroczyła poza dyspozycję art. 37 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czym istotnie naruszyła prawo, 4) Sąd pierwszej instancji niewłaściwie zastosował przepis art. 37 ustawy o gospodarce nieruchomościami do stanu faktycznego określonego zaskarżoną przez Wojewodę D. uchwałą, co skutkowało stwierdzeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nieważności zaskarżonego §1 ust. 2 uchwały we fragmencie "w trybie bezprzetargowym". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wątpliwości interpretacyjne art. 37 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami doprowadziły do tego, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przekazane zostało zagadnienie prawne, sygn. akt I OPS 1/09: "Czy katalog przypadków, w których rada gminy, stosownie do art.37 ust.4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., nr 261, poz.2603 ze zm.) może wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony nieruchomości stanowiących własność gminy, ograniczony jest do sytuacji określonych w art. 37 ust.3 tej ustawy?" (Postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1035/08). Pismem z dnia 25 stycznia 2010 r. pełnomocnik Powiatu L. cofnął skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 60 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skarżący może więc rozporządzać skargą również po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Można odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. Powyższe przypadki nie mają miejsca w rozpoznawanej sprawie, stąd też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dopuszczalne jest cofnięcie skargi w tej sprawie. Skoro cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów naczelny Sąd Administracyjny postanowił, jak w sentencji.