I OSK 1330/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 311/08 w sprawie ze skargi A.S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary nagany oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 311/08 oddalił skargę A.S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary nagany. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył ustalenia organów, treść wydanych orzeczeń oraz własną ocenę ich legalności stwierdzając m.in. co następuje: Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] lutego 2008 r. uznające A.S. winnym tego, że w dniu 12 listopada 2007 r. w G. w czasie odprawy do służby odmówił okazania do kontroli broni służbowej policjantowi upoważnionemu do wykonywania czynności nadzorczych nad służbą, tj. popełnienia czynu z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) i wymierzające karę nagany. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i ocenę dokonaną przez Komendanta Miejskiego Policji wskazując, że z materiału dowodowego, w szczególności ze zgodnych zeznań świadków jednoznacznie wynika fakt odmowy wykonania przez A. S. polecenia aspiranta sztabowego D.G. – okazania broni służbowej do kontroli. Ten ostatni na mocy § 9 decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego w G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. był upoważniony do przeprowadzenia w dniu 12 listopada 2007 r. odprawy do służby policjantów, a tym samym do sprawdzenia ich służbowej broni palnej. Odnosząc się do twierdzeń obwinionego, wskazującego, iż przepis ten dotyczy jedynie sprawdzenia prawidłowości uzbrojenia policjanta, nie zaś do kontroli stanu broni policjanta, organ wskazał, iż uprawnienie do kontroli stanu broni wynika z przepisu § 12 ust. 1 pkt 5 tejże decyzji, z godnie z którym celem nadzoru nad pełnieniem służby patrolowej jest sprawdzanie stanu i prawidłowości wyposażenia, uzbrojenia i umundurowania, obowiązującego w trakcie wykonywania służby, a także wyglądu zewnętrznego policjantów. Organ odwoławczy wskazał, iż obwiniony nie miał podstaw do kwestionowania wydanego mu polecenia służbowego przez asp. sztab. D.G. i odmowy jego wykonania, za jaką należy uznać wskazanie warunków od spełnienia których obwiniony uzależniał wykonanie polecenia. Podniósł również, iż z jego ustaleń wynika, że wspomniana odmowa wykonania rozkazu wynikała z negatywnego nastawienia A.S. do przełożonego oraz że zachowanie asp. sztab. D.G. na odprawie nie dawało obwinionemu podstaw do odmowy wykonania polecenia. Organ odwoławczy stwierdził, iż obwiniony podważył zasady funkcjonowania Policji jako formacji uzbrojonej i spowodował zakłócenia realizacji zadań Policji, co uzasadniało wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany, jako współmiernej do popełnionego przewinienia i stopnia zawinienia. Jako okoliczności łagodzące w niniejszej sprawie organ wskazał przy tym pozytywną opinię służbową o obwinionym i jego dotychczasową niekaralność. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższe orzeczenie A.S. zarzucił, iż Komendant Główny Policji w zarządzeniu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, nie upoważnił Komendantów Powiatowych (Miejskich) Policji do wydawania uregulowań w zakresie kontroli stanu utrzymania i konserwacji służbowej broni palnej. Tym samym nieuprawnione jest powoływanie się przez organy obydwu instancji na zgodność orzeczeń z zarządzeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2000 r., jak i decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2005 r. Skarżący wskazał, iż nie kwestionuje tego, że Kierownik Posterunku Policji w Ł. był upoważniony do nadzoru służbowego nad policjantami pełniącymi służbę patrolową, a to, że nie był on upoważniony do kontroli stanu utrzymania i konserwacji służbowej broni palnej. Podniósł również, iż w trakcie dokonywanej kontroli broni asp. sztab. D.G. oddawał strzały kontrolne w kierunku policjantów. Skarżący ponownie zanegował twierdzenia organów, że kontrola broni palnej może odbywać się w każdej sytuacji. Dodał, iż nie odmówił wykonania polecenia służbowego, a jedynie wskazał Kierownikowi Posterunku Policji w Ł., iż sala odpraw Komendy Miejskiej Policji w G. nie spełnia wymogów bezpieczeństwa w zakresie kontroli stanu utrzymania i konserwacji broni palnej. Zarzucił również organom obu instancji stronniczość. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Oddalając tę skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, iż orzeczenie nie zostało wydane z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd powołał się na przepis art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w myśl którego policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, przy czym naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych, uprawnionych na podstawie tych przepisów. Zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest m.in. odmowa wykonania lub niewykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2. Skarżący kwestionując ustalenia organów w zakresie popełnienia czynu, o którym mowa w cyt. wyżej art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, tj. odmowy wykonania polecenia przełożonego, podniósł, iż wyraził zgodę na okazanie swojej broni przełożonemu, jednakże ze względów bezpieczeństwa, nie na sali odpraw, a w magazynie broni i w ten sposób, że zdałby broń do magazynu, a jego przełożony pobrał broń na siebie, dokonując następnie jej sprawdzenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji za odmowę wykonania polecenia należy mieć nie tylko bezpośrednią i zdecydowaną wypowiedź, stanowiącą negatywną reakcję, ale także złagodzone formy odmowy jak np. odmowa przez wskazanie innej czynności, którą jest gotowym wykonać, czy też odmowa przez wskazanie warunku pod jakim polecenie spełniłoby się. W niniejszej sprawie skarżący skorzystał właśnie z tego drugiego typu odmowy i kwestionując prawidłowość polecenia przełożonego (okazanie broni służbowej w pokoju odpraw), wskazał, iż jest gotów wykonać inne polecenie, w kształcie zaproponowanym przez siebie (zdanie broni do magazynu, by przełożony mógł ją na siebie pobrać i sprawdzić jej stan). Przepis art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji wskazuje, iż jedyną okolicznością uzasadniającą odmowę wykonania polecenia przełożonego, nie powodującą powstania odpowiedzialności za przewinienie dyscyplinarne, jest uregulowana w art. 58 ust. 2 cyt. ustawy sytuacja, gdyby wykonanie polecenia przełożonego łączyłoby się z przestępstwem. Zdaniem Sądu podane przez Skarżącego powody odmowy wykonania polecenia służbowego (względy bezpieczeństwa oraz brak uprawnień przełożonego do wydawania tego typu poleceń) nie stanowią określonej w art. 58 ust. 2 ustawy o Policji przesłanki uzasadniającej odmowę wykonanie polecenia. Nie można bowiem uznać, że wykonanie polecenia okazania przełożonemu prowadzącemu odprawę broni łączy się z popełnieniem przestępstwa. W ocenie Sądu nawet ewentualne wcześniejsze niewłaściwe zachowanie przełożonego w stosunku do skarżącego i istniejąca obawa, że mogłoby się ono powtórzyć, nie mogą uzasadniać odmowy wykonywania poleceń wydanych przez tegoż przełożonego. Prowadzi to do konstatacji, iż organ w zaskarżonym orzeczeniu prawidłowo ocenił działanie funkcjonariusza jako naruszenie zasady dyscypliny. Nałożoną na skarżącego karę, jako najniższą z przewidzianych w ustawie o Policji sankcji, przy uwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego (pozytywna opinia służbowa i jego dotychczasowa niekaralność), Sąd uznał za karę adekwatną do stwierdzonego uchybienia obowiązkom służbowym. Ponadto Sąd ocenił, jako niezasadny zarzut dotyczący zakresu kontroli stwierdzając, iż z przepisów zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań zewnętrznych o charakterze prewencyjnym (wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji), jednoznacznie wynika uprawnienie osób wykonujących czynności nadzorcze do sprawdzania stanu i prawidłowości uzbrojenia policjantów (nie zaś jedynie do prawidłowości uzbrojenia jak twierdzi skarżący). Zgodnie z § 26 tegoż zarządzenia, obowiązkiem prowadzącego odpraw do służby patrolowej jest m.in. określenie i sprawdzenie uzbrojenia indywidualnego policjantów stosownego do charakteru, czasu i sposobu wykonywanej służby. W myśl natomiast przepisu § 40 tego zarządzenia, nadzór nad pełnieniem służby patrolowej polega m.in. na sprawdzeniu stanu i prawidłowości wyposażenia, uzbrojenia i umundurowania obowiązującego w trakcie wykonywania służby, a także wyglądu zewnętrznego policjantów. Prowadzący odprawę asp. sztab. D.G., wyznaczony decyzją Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] (pkt 11 w załączniku nr 2 decyzji) do wykonywania czynności nadzorczych był zatem uprawniony do przeprowadzenia kontroli stanu broni skarżącego. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdzając, że zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby skutkować jego uchyleniem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej ustawą P.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.S., reprezentowany przez adwokata T.O. i zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, w szczególności art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz art. § 26 ust. 1 pkt 6 zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 768 z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz. U. Nr 15, poz. 119) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w stanie faktycznym sprawy asp. sztab. D.G. był uprawniony na podstawie ustawy w rozumieniu art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji do przeprowadzenia kontroli broni policjanta A.S.; 2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 1 § 1 i § 2, art. 3 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez przyjęcie bez zastrzeżeń stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy policji, z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Skarga kasacyjna domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, przekazania sprawy WSA w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono pogląd, iż § 26 ust. 1 pkt 6 zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 768 z 14 sierpnia 2007 r. należy odczytać literalnie. Wynika z niego, iż osoba przeprowadzająca odprawę określa po pierwsze jaki rodzaj broni (broń krótka, gładkolufowa, maszynowa) powinien posiadać policjant z uwagi na rodzaj wykonywanej w danej chwili służby mając na uwadze charakter, czas i sposób wykonywania tej służby. Po drugie sprawdza, czy policjant taką odpowiednią broń posiada. Wyłącznie takie uprawnienia daje powołany przepis policjantowi przeprowadzającemu odprawę. Czym innym jest natomiast "okazanie broni do kontroli", co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Jest to inne uprawnienie, niż to wynikające z przywołanego § 26 ust. 1 pkt 6 powołanego zarządzenia. Przez okazanie broni do kontroli rozumie się uprawnienie do kontroli stanu utrzymania i konserwacji służbowej broni palnej. W tym zakresie asp. sztab. D.G. nie miał żadnego upoważnienia. Oznacza to, iż wbrew stwierdzeniu Sądu przywołane przez Sąd przepisy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji , § 26 i § 40 ww. zarządzenia, a w szczególności upoważnienia udzielone w trybie § 26 ww. zarządzenia, nie dawały dla asp. sztab. D.G. prawa do kontroli uzbrojenia i wyposażenia policjanta, poza określeniem i sprawdzeniem broni pod względem przydatności do służby, do której jest kierowany. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, iż skarżący nie wykonał polecenia wydanego przez przełożonego uprawnionego do tego na podstawie ustawy (art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji). Asp. sztab. D.G. nie był bowiem przełożonym sierż. A.S. uprawnionym na podstawie przepisu prawa do kontroli jego broni, jak tego wymaga art. 132 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy. Ponadto Sąd pierwszej instancji dla uzasadnienia swojego stanowiska dokonał błędnej wykładni art. 132 ustawy o Policji również z innego względu. Rozróżnił on na gruncie tego przepisu różne rodzaje odmowy polecenia służbowego. Ten fragment uzasadnienia jest dowolną interpretację Sądu nie popartą żadnymi argumentami natury prawnej. Skarżący nie stwierdził, iż nie okaże broni do kontroli. Wręcz przeciwnie oświadczył, iż podda się takiej kontroli, ale w warunkach zapewniających bezpieczeństwo pozostałym uczestnikom odprawy. Takie zachowanie skarżącego podyktowane było rzeczywistą obawą, uzasadnioną wcześniejszym zachowaniem D.G. i nie stanowiło odmowy wykonania polecenia tego policjanta. Świadczy o tym fakt, iż skarżący niezwłocznie okazał broń podinspektorowi M.W., który posiadał uprawnienia do kontroli broni służbowej oraz dokonał tego w odpowiednich warunkach, tj. w pomieszczeniu sąsiadującym z dyżurką, wyposażonym w "kuwetę", tj. zbiornik z piaskiem mający na celu zapewnienie bezpieczeństwa przy przeładowywaniu broni. Dokonał on kontroli broni pod względem jej czystości i konserwacji, stwierdzając , że nie zgłasza żadnych uwag. W odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania kasator wywodzi, iż organy nie dokonały wnikliwej i obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego naruszając przepisy art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co miało wpływ na wynik postępowania. Świadkowie, w tym zwłaszcza st. sierż. S. stwierdził, iż sprawdzenie broni przez asp sztab. D.G. odbywało się z naruszeniem zasad bezpieczeństwa (przeładowywał broń w kierunku stojących policjantów). Ponadto zachowywał się lekceważąco i prowokacyjnie wobec skarżącego, o czym świadczy fakt wcześniejszego (dwa tygodnie wstecz) rzucenia latarką w kierunku skarżącego. Okoliczności te uzasadniają zachowanie i obawy skarżącego w relacjach z asp. G. i świadczą o tym, że zamiarem skarżącego nie była umyślna odmowa wykonania rozkazu. Powyższe okoliczności zostały zignorowane w ocenie materiału dowodowego co narusza art. 135g ustawy o Policji, który nakazuje badać i uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dokonał oceny zgodnie z wymogami określonymi w art. 1 § 1 i § 2 oraz art. 3 ustawy. Kasator przywołuje piśmiennictwo, w którym wskazuje się, iż pełna i rzeczywista kontrola Sądu Administracyjnego winna obejmować wszystkie przypadki naruszenia prawa przez organ administracji publicznej. Jeżeli zatem Sąd nie dostrzegł naruszenia przez organy policji art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., to nie wykonał powyższego obowiązku kontroli należycie, a tym samym naruszył art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 cyt. ustawy (tak też B. Gruszczyński, Komentarz do art. 174 ustawy P.p.s.a. w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyd. II.). Przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, który organ Policji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny stanowi także naruszenie art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. W powołanym przepisie nie chodzi bowiem o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (B. Gruszczyński – także). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, do czego obliguje Sąd odwoławczy przepis art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako niezasadny zarzut naruszenia prawa materialnego. Wskazany jako naruszony przepis art. 132 ust 3 pkt 1 ustawy o Policji zawiera definicję pojęcia "naruszenie dyscypliny służbowej". Jest nim w myśl powołanego przepisy odmowa wykonania albo niewykonania rozkazu lub polecenia przełożonego z wyłączeniem poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 ustawy o Policji. Przytoczona definicja dość szeroko określa zakres pojęcia "naruszenie dyscypliny służbowej, nie czyniąc rozróżnienia pomiędzy odmową, a niewykonaniem rozkazu. Do naruszenia dyscypliny służbowej zalicza się także odmowę wykonania albo niewykonania polecenia nie określając rodzaju poleceń z tym zastrzeżeniem, iż chodzi tu o polecenie przełożonego. Jedyna przesłanką uzasadniającą odmowę lub niewykonanie polecenia jest sytuacja gdy jego wykonanie łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa. Podstawę do wydawania poleceń funkcjonariuszom Policji oprócz aktu rangi ustawowej stanowią na ogół akty wykonawcze, regulujące poszczególne rodzaje służby i wykonywanych zadań. W przedmiotowej sprawie zastosowanie miało zarządzenie Komendanta Głównego Policji nr 768 z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz. U. Nr 15, poz. 119). Prawidłowo organ w przepisie § 26 ust. 1 pkt 6 powołanego zarządzenia rozpatrywał podstawę prawną do wydania skarżącemu polecenia służbowego przez asp. sztab. D.G. okazania broni służbowej do sprawdzenia. Osoba ta, upoważniona aktem wewnętrznym Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia 29 sierpnia 2007 r. do dokonywania odprawy do służby policjantów – w rozumieniu przepisu art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji – była przełożonym skarżącego, uprawnionym do "określenia i sprawdzenia uzbrojenia indywidualnego policjantów stosownego do charakteru, czasu i sposobu wykonywanej służby. Powyższy przepis rozwija i uzupełnia § 40 zarządzenia określając zakres nadzoru nad pełnieniem służby patrolowej. Nadzór ten polega na sprawdzeniu stanu i prawidłowości wyposażenia, uzbrojenia i umundurowania obowiązującego w trakcie wykonywania służby. Podzielając stanowisko organu w kwestii zastosowania przepisów zarządzenia nr 768 w przedmiotowej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie naruszył prawa materialnego, a przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładnia nie budzi zastrzeżeń. Dodatkowo zauważyć należy, iż skarżący oceniając polecenie okazania broni do kontroli, jako niewłaściwe kwestionował zakres kontroli stwierdzając, iż powołany przepis upoważnia do sprawdzenia prawidłowości uzbrojenia, tj. rodzaju broni, nie zaś jego stanu tzn. utrzymania i konserwacji. Ocena ta jest dowolna, gdyż określenie "sprawdzenie" i "kontrola" są synonimami. Wg Słownika języka polskiego "sprawdzać" oznacza: kontrolować, badać, przekonywać się czy coś jest zgodne z prawdą, czy jest tak jak być powinno (Słownik języka polskiego wyd. PWN W-wa 1992 t. III str. 303). Z kolei kontrolować oznacza: przeprowadzić kontrolę, sprawdzać coś, mieć nadzór nad kimś lub nad czymś, badać, rozpatrywać coś (tamże t. I str. 1001). Powyższe prowadzi do wniosku, iż przepisy prawa materialnego powołane w podstawie orzeczenia o ukaraniu, uprawniały do przypisania skarżącemu popełnienia deliktu dyscyplinarnego i wymierzenia mu kary nagany – najłagodniejszego środka w katalogu wymienionym w art. 134 ustawy o Policji. Ponadto przytoczony wcześniej przepis § 40 rozporządzenia wyznaczający zakres nadzoru nad pełnieniem służby patrolowej, wymienia zarówno sprawdzenie stanu jak i prawidłowości wyposażenia i uzbrojenia. Nie można także zarzucić błędu interpretacyjnego Sądowi pierwszej instancji, który przyjął, iż skarżący wypełnił dyspozycję art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji odmawiając wykonania polecenia mieszczącego się w granicach obowiązującego praw, a jednocześnie postawił warunki, po spełnieniu których okazałby broń do sprawdzenia. Powyższej wykładni prawa materialnego nie sposób zarzucić dowolności – jak czyni to skarga kasacyjna – bowiem przepis art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji nie określa na czym polega niewykonanie polecenia. Zatem to organ i Sąd w każdym, przypadku są uprawnione do oceny, czy nastąpiło wykonanie polecenia, czy też odmowa wykonania, bądź też funkcjonariusz polecenia służbowego nie wykonał. W istocie – jak oceniły to organy, a następnie ocenę tę zasadnie zaaprobował Sąd pierwszej instancji – propozycja przeprowadzenia kontroli w innych warunkach, a nawet okazanie broni podinspektorowi M.W. – nie stanowiły wykonania polecenia służbowego. Oceniając prawidłowość zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, iż został on postawiony w sposób wadliwy. Wskazany jako naruszony przepis art. 1 § 1 ustawy P.p.s.a. w rzeczywistości nie istnieje, zaś art. 1 (który nie posiada paragrafów) określa przedmiot regulacji prawnej objętej ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 2 tej ustawy powołuje do rozpoznania spraw sądowoadministracyjnych sądy administracyjne. Oba powołane przepisy nie mogą stanowić podstawy z art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a. Natomiast zarzut naruszenia przepisu art. 3 tej ustawy został postawiony wadliwie, bowiem przepis ten posiada rozbudowaną strukturę i składa się z trzech paragrafów, z których § 2 zawiera mniejsze jednostki redakcyjne w postaci ośmiu punktów. Związane Sądu odwoławczego granicami skargi uniemożliwia uzupełnienie skargi kasacyjnej, domyślania się o jaką jednostkę redakcyjną chodzi, bądź też jaką jednostkę redakcyjną art. 3 ustawy P.p.s.a. należało poprawnie wskazać. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny zbadał jedynie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 §4 ustawy P.p.s.a. Przepis ten określa składniki uzasadnienia wyroku stanowiąc, iż powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wszystkie te elementy zawiera wyjaśniając równocześnie w sposób jasny i zrozumiały motywy, z powodu których nastąpiło oddalenie skargi. Z uwagi na wadliwe skonstruowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł poddać kontroli instancyjnej prawidłowości oceny ustalonego przez organu administracji stanu faktycznego. Z powyższych wywodów dokonując oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny przyjął ustalone przez organy administracji, a zaaprobowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalenia faktyczne. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.