I SA/Ol 361/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Pierechod, Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski(spr.), Sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant Marika Brzozowiec, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 16 lipca 2009 r., sprawy ze skargi M.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Decyzją Naczelnik Urzędu Skarbowego określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III kwartał 2007 r. i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za IV kwartał 2007 r., kwotę podatku do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz stwierdził nadpłatę podatku od towarów i usług za IV kwartał 2007 r. W postępowaniu ustalono, że M. J. na podstawie umowy najmu z dnia 01.08.2007 r. zawartej z firmą Spółka z o.o. A Oddział w W., wynajmuje dom w miejscowości J. Dla usługi wynajmu domu Strona zastosowała stawkę podatku w wysokości 22%. Zdaniem organu I instancji, świadczone przez Stronę usługi mieszczą się w grupowaniu PKWiU 70.20.11-00.00 - usługi wynajmowania lub dzierżawy nieruchomości o charakterze mieszkalnym stanowiącym majątek własny i w związku z tym na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), są zwolnione od podatku. Ponadto Strona dokonywała obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących ponoszone wydatki inwestycyjne związane z wynajmowaną nieruchomością. Dla potrzeb rozliczeń podatku od towarów i usług Strona nie dokonywała podziału nabyć, wszystkie wykonane czynności wykazywała jako opodatkowane i odliczała całość podatku naliczonego z faktur zakupu. Zdaniem organu I instancji, w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych i zwolnionych, Strona obowiązana była, na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których Stronie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Ustalono również, że Strona nie zaewidencjonowała wykonanej usługi wynikającej z kontraktu menadżerskiego wykonanej w miesiącu październiku 2007 r. na rzecz Spółki z o.o. B. Ponadto Strona zaewidencjonowała, z naruszeniem przepisów regulujących moment powstania obowiązku podatkowego, faktury VAT o nr: "[...}" wystawione na rzecz Spółki z o.o. B oraz faktury o nr: "[...]" wystawione na rzecz Spółki z o.o. A. Od powyższej decyzji pełnomocnik Strony w dniu "[...]" złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części ustaleń organu I instancji, dotyczącej zmiany stawki podatku VAT z 22% na zwolnioną, w odniesieniu do usług wynajmu nieruchomości, oraz uznanie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących zakupów inwestycyjnych związanych z nieruchomością. W oparciu o art. 220 i art. 222 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), zarzucił, że w decyzji naruszono przepisy prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, że usługa wynajmu domu w miejscowości J. jest usługą wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym mieszczącą się w grupowaniu PKWiU 70.20.11-00.00, oraz zastosowanie przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem pełnomocnika Strony nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, że usługi świadczone przez Stronę należy zaklasyfikować jako usługi wynajmowania nieruchomości o charakterze mieszkalnym stanowiącym majątek własny. Strona w oparciu o zaświadczenie o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia "[...]" dokonała zmiany wpisu i określiła nowy przedmiot wykonywanej działalności - miejsca krótkotrwałego zakwaterowania pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane 55.23.Z. Jak podaje pełnomocnik Strony dział ten obejmuje usługi wynajmu lokali krótkotrwałego zakwaterowania takich jak: pokoje gościnne, kwatery wiejskie, domki letniskowe, apartamenty, wyłącza zaś wynajem lub dzierżawę nieruchomości o charakterze mieszkalnym (70.20.11). Pełnomocnik Strony, powołując się na definicję lokalu mieszkalnego, zawartą w art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903), oraz wskazaną w art. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. li 139, poz. 993), definicję pobytu stałego, wywodzi iż, zakwaterowania konsultantów w czasie trwania budowy fabryk w żaden sposób nie można odnieść do świadczenia usług służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Zdaniem pełnomocnika, do świadczonych przez Stronę usług należy zastosować obniżoną 7% stawkę podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Pełnomocnik Strony wskazuje, że w oparciu o umowę najmu z dnia "[...]" Strona przekazała najemcy do użytkowania dom wraz z kompletami mebli i urządzeniami. Zdaniem pełnomocnika, taki zapis umowy obligował Stronę do zastosowania stawki VAT w wysokości 22%, ponieważ wynajmując dom innemu przedsiębiorcy strony określiły charakter tego wynajmu jako użytkowy. Pełnomocnik Strony podaje, iż w świetle zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, zaliczenie danego towaru czy usługi do odpowiedniego grupowania należy do obowiązków usługodawcy, ponieważ to właśnie on posiada wszelkie niezbędne informacje do właściwego zaliczenia usługi do grupowania PKWiU. Strona nie miała wątpliwości klasyfikacyjnych, ponieważ tak sformułowany zapis w umowie najmu określa szeroki zakres użytkowania nieruchomości oddanej w najem i zastosowała 22% stawkę podatku VAT. Zarzuca, iż organ I instancji niesłusznie w oparciu o pismo najemcy przyjął, że zapewnienie zakwaterowania konsultantom w czasie trwania budowy fabryk to tylko usługa o charakterze mieszkalnym. Zdaniem pełnomocnika Strony, organ podatkowy winien sprawdzić czy zapewnienie zakwaterowania konsultantom to tylko zapewnienie im noclegu, czy również było to miejsce ich pracy lub spotkań konsultacyjnych. Zaznacza, iż niekwestionowanie przez najemcę zastosowanej w fakturach za najem stawki podatku, utwierdza w przekonaniu, że najem nie miał charakteru tylko dotyczącego noclegu. Wskazuje, że nieruchomość będącą przedmiotem niniejszej sprawy Strona w dniu "[...]" wprowadziła do ewidencji środków trwałych. Zatem uznała ją jako związaną z prowadzoną działalnością w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania, którą zarejestrowała z dniem "[...]" prowadząc działalność na przedmiotowej nieruchomości Strona rozpoczęła inwestycję w celu osiągnięcia większych przychodów i pozyskania szerszego grona klientów. W związku z tym stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zasadnie dokonywała obniżenia kwot podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne ponoszone na przedmiotową nieruchomość. Powołując przepis art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, stwierdza, iż w przypadku gdy sprzedawca na wystawionej przez siebie fakturze opodatkowałby czynność podlegającą zwolnieniu od podatku, najemcy nie przysługiwałoby prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Uważa, iż skoro firma A nie kwestionowała 22% stawki podatku V A T zawartej w fakturach za najem, charakter wynajmu nie może być tak jednoznacznie określony, jak zrobił to organ podatkowy. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż w opinii organu odwoławczego, organ I instancji słusznie uznał, iż w/w usługi należy zaklasyfikować (bez względu na charakter najemcy - czy jest to osoba fizyczna nie prowadząca działalności, czy podmiot prowadzący działalność gospodarczą) w grupowaniu 70.20.11-00.00 - usługi w zakresie ·wynajmowania lub dzierżawienia na własny rachunek, nieruchomości o charakterze mieszkalnym, budynków mieszkalnych, mieszkań oraz miejsc lokalizacji ruchomych domów mieszkalnych. Zdaniem organu odwoławczego głównym celem wynajmu domu było zapewnienie mieszkania konsultantom w czasie trwania budowy fabryk. Jak wynika z pisma najemcy z dnia "[...]" byli to obcokrajowcy zamieszkujący na stałe poza miejscowością, w której budowana była fabryka. Fakt, że odbywały się tam spotkania służbowe, o których mowa w dodatkowych wyjaśnieniach najemcy z dnia "[...]" nie przesądza o tym, że najem domu przez Stronę miał cel inny niż mieszkaniowy. Ponadto w celu organizowania spotkań biznesowych czy konsultacyjnych nie byłoby potrzeby wynajmowania całego domu z pełnym wyposażeniem, kuchnią, salonem, trzema sypialniami, a jedynie pomieszczeń biurowych, czy sal konferencyjnych. Nie jest zasadne w ocenie organu klasyfikowanie świadczonej przez Stronę usługi w grupowaniu 55.23 - miejsca krótkotrwałego zakwaterowania pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane. Usługi krótkotrwałego zakwaterowania znajdują się w dziale 55 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. (Dz. U. nr 42, poz. 264 ze zm.). Dział ten obejmuje m.in. usługi hotelarskie obejmujące usługi zakwaterowania i usługi towarzyszące wliczone w cenę rachunku za nocleg, świadczone przez hotele, motele, pensjonaty, usługi świadczone przez kempingi, domy wycieczkowe, schroniska, usługi wynajmu umeblowanych lokali krótkotrwałego zakwaterowania takich jak: pokoje gościnne, kwatery wiejskie, domki letniskowe, apartamenty. Z treści umowy najmu zawartej w dniu "[...]"jednoznacznie wynika, że przedmiotem umowy nie jest krótkotrwałe zakwaterowanie konsultantów firmy A. Umowa została zawarta na okres jednego roku. Ponadto zawarte w umowie ustalenia co do odrębnego obowiązku ponoszenia przez najemcę opłat eksploatacyjnych z tytułu zużycia energii elektrycznej, wody, wywozu śmieci oraz opróżniania kanalizacji, są charakterystyczne dla umów najmu. Przy usługach krótkotrwałego zakwaterowania, usługa hotelowa i usługi towarzyszące wliczone są w cenę rachunku za nocleg, korzystający z zakwaterowania nie ponosi dodatkowych kosztów związanych z opłatami za energię elektryczną, wodę, czy wywóz śmieci. Powyższe potwierdza fakt, że Strona świadczy usługę najmu nieruchomości. Odnosząc się do wywodów odwołania podkreślić należy, iż fakt wprowadzenia nieruchomości położonej w miejscowości J. do ewidencji środków trwałych świadczy o tym, że Strona uznała, iż nieruchomość związana jest ze świadczeniem usług w ramach prowadzonej działalności. Nie przesądza natomiast, na co wskazuje pełnomocnik Strony, o tym, iż Strona świadczy usługi krótkotrwałego zakwaterowania. Również stanowisko pełnomocnika Strony, iż wynajem domu ma charakter użytkowy, ponieważ najemcą jest inny przedsiębiorca, nie jest prawidłowe. Zdaniem organu odwoławczego, status najemcy - podatnika, bądź osoby nie prowadzącej działalności gospodarczej, nie ma wpływu na klasyfikację danej usługi. Potwierdza to również opinia uzyskana z GUS, w której wskazano, że charakter najemcy - czy jest to osoba fizyczna, czy podmiot gospodarczy, nie ma wpływu na klasyfikację usług. W świetle powyższego zarzut pełnomocnika Strony, że zakwaterowania konsultantów w czasie trwania budowy fabryk w żaden sposób nie można odnieść do świadczenia usług służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, nie jest zasadny. Stanowisko organu co do klasyfikacji wykonywanych przez Stronę usług znajduje potwierdzenie w opinii interpretacyjnej uzyskanej przez organ odwoławczy w dniu "[...]"r. z Głównego Urzędu Statystycznego, Departamentu Metodologii, Standardów i Rejestrów w Warszawie. Zgodnie z tą opinią, usługi polegające na wynajmowaniu lokali na podstawie umowy najmu (umowa ustna lub pisemna), bez względu na czas trwania najmu, jak również bez względu na charakter najemcy - czy jest to osoba fizyczna, czy podmiot gospodarczy - jeżeli celem wynajmu jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, mieszczą się w grupowaniu 70.20.11-00.00 usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia na własny rachunek nieruchomości o charakterze mieszkalnym, budynków mieszkalnych, mieszkań oraz miejsc lokalizacji ruchomych domów mieszkalnych. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 1ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy. W poz. 4 załącznika nr 4 do ustawy o podatku od towarów i usług, znajdują się usługi zaklasyfikowane do grupowania 70.20.11 - usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek, z wyłączeniem wynajmu lokali w budynkach mieszkalnych na cele inne niż mieszkaniowe. Nie jest zasadny zarzut zawarty w odwołaniu, że skoro w oparciu o umowę najmu z dnia 01.08.2007 r. Strona przekazała najemcy "do użytkowania" dom wraz z kompletami mebli i urządzeniami, to taki zapis umowy obligował ją do określenia charakteru tego wynajmu jako użytkowy i zastosowania stawki VAT w wysokości 22%. Wskazany przez pełnomocnika Strony zapis pkt 3 umowy: "wynajmujący przekazuje najemcy do użytkowania dom", nie określa sposobu użytkowania nieruchomości na inny niż mieszkalny, a odnosi się do momentu oddania nieruchomości do dyspozycji najemcy. Również podnoszony w odwołaniu fakt niekwestionowania przez najemcę zasadności zastosowania przez Stronę dla świadczonej usługi najmu nieruchomości 22% stawki podatku od towarów i usług, nie potwierdza prawidłowości opodatkowania usługi. Jak sam stwierdził pełnomocnik Strony w odwołaniu, właściwym dla wskazania stawki podatku w fakturze jest jej wystawca (w tym przypadku wynajmujący). Rodzaj stawki, a co się z tym wiąże, wysokość podatku jest w zasadzie dla nabywcy nieistotna, bowiem jedną z podstawowych cech podatku VAT jest jego neutralność, czyli zapłacony podatek podlega odliczeniu, bądź nie jest płacony (przy stawce zwolnionej). Przepis art.108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), stanowi, że w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Z uwagi na to, iż dla usług najmu Strona zastosowała stawkę w wysokości- 22% i wystawiła faktury VAT dokumentujące przedmiotowe usługi, zgodnie z tym przepisem, jest zobowiązana do zapłaty podatku wynikającego z wystawionych faktur VAT. Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa wart. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Strona dokonywała obniżenia kwot podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne ponoszone na przedmiotową nieruchomość. Jednakże w związku z tym, że świadczone przez Stronę usługi najmu nieruchomości położonej w miejscowości J. na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, są zwolnione od podatku od towarów i usług, Stronie nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne. Powołany przez pełnomocnika Strony art. 88 ust. 3a ustawy o podatku od towarów i usług, w świetle którego najemcy nie przysługiwałoby prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, w przypadku gdy sprzedawca na wystawionej przez siebie fakturze opodatkowałby czynność podlegającą zwolnieniu od podatku, nie ma zastosowania w niniejszej. Na powyższą decyzję M. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie. W złożonej skardze pełnomocnik Skarżącego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazano, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zwłaszcza dodatkowe wyjaśnienia Spółki z dnia 21.10.2008 r. zdaniem pełnomocnika Skarżącego, wskazują, że użytkowanie przez Spółkę domu w J., nie miało wyłącznie charakteru usługi noclegowej, bowiem pomieszczenia wykorzystywano do spotkań biznesowych i pracy. Stąd też Skarżący oddając dom do użytkowania był przekonany, iż winien zastosować stawkę podatku VAT za tę usługę w wysokości 22%, tym bardziej, że umowa nie określa w ogóle wynajmu na zakwaterowanie konsultantów. Zarzucono również, że Dyrektor Izby Skarbowej niesłusznie uznał, że zakwaterowanie w budynku mieszkalnym jest usługą o charakterze wyłącznie mieszkalnym. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego, zakwaterowanie w budynku mieszkalnym może mieć charakter nie tylko usług służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, lecz również usług kwalifikowanych jako krótkotrwałe zakwaterowanie lub też użytkowe. W oparciu o przepisy prawa, budynki mieszkalne spełniają różne funkcje, a to skutkuje zastosowaniem odmiennej stawki podatku od towarów i usług. Pełnomocnik Skarżącego uzasadnił swoje stanowisko cytując definicję usług hotelarskich, zawartą w art. 3 ust. 8 oraz definicję klienta zawartą w art. 3 ust. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych. W kontekście powyższych definicji zauważa, że nie widzi różnicy pomiędzy zakwaterowaniem konsultantów w budynku mieszkalnym w J., a zakwaterowaniem tychże konsultantów w hotelu. Tym bardziej, że sam najemca uzasadnia decyzję o wynajmie domu w J. optymalizacją kosztów - wysoką ceną hoteli oraz częstą niedostępnością hoteli. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego, nieistotnym w sprawie jest termin zawarcia umowy najmu na okres jednego roku, ponieważ charakter pobytu konsultantów zagranicznych to typowy pobyt noclegowy w miejscach przeznaczonych do krótkotrwałego zakwaterowania. Pełnomocnik w skardze wyraził pogląd, iż Skarżący świadczy usługę turystyczną, o czym w Jego ocenie, świadczy użycie przez wynajmującego liczby mnogiej w odniesieniu do zapewnienia mieszkania konsultantom. W kontekście powyższej regulacji prawnej, pełnomocnik Skarżącego nie widzi różnicy pomiędzy zakwaterowaniem konsultantów w domu w J., a zakwaterowaniem w budynku mieszkalnym z napisem - agroturystyka. Tym bardziej, że dom w J. położony jest w pięknej miejscowości turystycznej, w lesie, nad jeziorem. Pełnomocnik Skarżącego, wyraża zdanie, że zakwaterowanie konsultantów z firmy A w domu w J. jest usługą sklasyfikowaną jako usługa krótkotrwałego wynajmu, ponieważ taką działalność Skarżący zarejestrował w ewidencji działalności gospodarczej. Pełnomocnik uważa, że Skarżący w ewidencji działalności określił właściwie cel i zakres świadczonych przez siebie usług. Nie zgadza się również ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, że istnienie umowy pomiędzy Skarżącym a wynajmującym dom w J., przesądza o charakterze usługi - jako mieszkaniowej. Podniósł, że zgodnie z Kodeksem cywilnym obowiązuje zasada swobodnego określania ceny za usługę. Wyraża się ona m.in. w możliwości swobodnego decydowania o wyborze formy umowy. W przypadku hoteli są to cenniki, zaś w przypadku wynajmu nieruchomości umowy najmu. Zapis w umowie najmu dotyczący ceny za usługę jaką zawarł Skarżący, nie różni się od umowy, jaką zawiera klient o świadczenie usługi hotelowej. Nie zgadza się również, że usługi hotelarskie obejmują usługi zakwaterowania i usługi towarzyszące wliczone w cenę rachunku za nocleg bez ponoszenia przez klienta opłat dodatkowych. Powszechnym jest, zdaniem pełnomocnika Skarżącego, że obiekty tego typu informują klientów w swoich cennikach o dodatkowych opłatach takich jak: za zużycie energii, drewno na ognisko czy do kominka, dodatkowe doposażenie lokalu i inne w zależności od potrzeb klienta. Pełnomocnik Skarżącego wskazał, że działalność agroturystyczna podlega regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług. Wynajmujący pokoje gościnne mogą korzystać ze zwolnień podmiotowych. Zatem w przypadku działalności agroturystycznej decydująca jest wola osoby prowadzącej taką działalność w zakresie wyboru zwolnienia, czy też decyzji o opodatkowaniu. Dodał, że usługi noclegów świadczone w ramach agroturystyki, to usługi krótkotrwałego zakwaterowania opodatkowane 7% stawką VAT. Zwolnienie z VAT zawarte w poz. 4 do ustawy o podatku od towarów i usług dotyczy wyłącznie nieruchomości o charakterze mieszkalnym wynajmowanym na własny rachunek na cele mieszkaniowe, a takiej działalności Skarżący nie zgłosił. Zarzucił również, że nawet jeżeli rzeczywiście mamy do czynienia z nieruchomością o charakterze mieszkalnym, to jej wynajem nie miał służyć celom mieszkaniowym, ale celom wiązanym z wykonywana przez najemcę pozarolniczą działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kognicji sądów administracyjnych i zasady postępowania przed tymi sądami uregulowane zostały w ustawach z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 1 § 1 i § 2 pierwszej z wymienionych ustaw sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z przepisem art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Takie uregulowanie prawne oznacza, że sąd jest uprawniony i zobligowany do zbadania czy postępowanie zakończone wydaniem decyzji (aktu) przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami przepisów prawa określającymi zasady postępowania, czy zebrany w postępowaniu materiał pozwalał na ustalenie stanu faktycznego przyjętego przez organ za rzeczywisty oraz czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycje przepisów prawa materialnego powołanych przez organ jako podstawa prawna wydanej decyzji (wydanego aktu). Zauważyć należy, że sąd rozstrzyga sprawę na podstawie na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; zwanej dalej u.p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę niniejszą, Sąd stwierdził, że organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie uchybiający przepisom prawa formalnego, a ustalenia faktyczne pozwalały na zastosowanie przepisów prawa materialnego, powołanych jako podstawa prawna decyzji. W przedmiotowej sprawie spór dotyczy zakwalifikowania usługi świadczonej przez Skarżącego na podstawie umowy najmu zawartej dniu w dniu 1 sierpnia 2007 r. Dokonując analizy zebranego w sprawie materiału Sąd stwierdził, że zebrany w sprawie materiał stanowił dostateczną podstawę do dokonania przez organy ustaleń faktycznych przedstawiony w decyzji organu pierwszej instancji, jak też w decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Wskazać należy, iż stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych. Usługi najmu nieruchomości, w zależności od sposobu jej wykorzystania, klasyfikowane są w różnych grupowaniach PKWiU, co skutkuje zastosowaniem różnych stawek opodatkowania podatkiem od towarów i usług lub zwolnieniem z tego podatku. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 1ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy. W poz. 4 załącznika nr 4 do ustawy o podatku od towarów i usług, znajdują się usługi zaklasyfikowane do grupowania 70.20.11 - usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek, z wyłączeniem wynajmu lokali w budynkach mieszkalnych na cele inne niż mieszkaniowe. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych wynika, że na podstawie umowy najmu z dnia 1 sierpnia 2007 r. Strona wynajmowała Spółce z o.o A, dom znajdujący się w miejscowości J. Zgodnie z art. 659§1 kodeksu cywilnego przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Z zawartej przez Skarżącego umowy najmu wynika, iż należność za użytkowanie domu wynosiła 1.700,00 zł netto miesięcznie. Dodatkowo najemcę zobowiązano do ponoszenia opłat eksploatacyjnych z tytułu zużycia energii elektrycznej, wody, wywozu śmieci oraz opróżniania kanalizacji. Zgodnie z pkt 8 umowy "należność za użytkowanie domu płatna z dołu do 14 dnia upływającego po miesiącu użytkowania na podstawie faktury od najemcy, którą dostarczy ostatniego dnia miesiąca, którego dotyczy". Najemca zobowiązał się do korzystania z przedmiotu umowy w sposób, który nie utrudni korzystania i nie zakłóci spokoju osobom korzystającym z sąsiednich pomieszczeń. Zobowiązał się również do korzystania z lokalu i znajdującego się w nim wyposażenia w sposób, który nie doprowadzi do jego zniszczenia. Strony zastrzegły sobie prawo do wszelkich zmian warunków umowy w każdym czasie za porozumieniem stron lub z miesięcznym zawiadomieniem drugiej strony licząc od ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego zmiany. W razie rażącego naruszenia warunków umowy, strony miały możliwość rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym bez wypowiedzenia. Umowa mogła być rozwiązana przez każdą ze stron, na mocy porozumienia lub z jednomiesięcznym okresem wypowiedzenia na koniec miesiąca. Wszelkie zmiany i uzupełnienia umowy wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności. Dodatkowo wynajmujący zobowiązał się do utrzymania porządku na terenie otoczenia domu, zabezpieczenia drewna służącego do opału, oraz do wyposażenia domu w niezbędne przyrządy służące utrzymaniu czystości. Umowa została zawarta na okres l roku od dnia zawarcia umowy, tj. do dnia 31.07.2008 r. Z możliwością przedłużenia lub wcześniejszego wypowiedzenia w okresie jednomiesięcznym. Zapisy przedmiotowej umowy świadczą o tym, iż wolą stron było zawarcie umowy najmu, m.in. ustalenia co do odrębnego obowiązku ponoszenia przez najemcę opłat eksploatacyjnych z tytułu zużycia energii elektrycznej, wody, wywozu śmieci oraz opróżniania kanalizacji. Nie można zgodzić się z twierdzeniami pełnomocnika Strony, iż świadczył on usługi hotelowe bądź agroturystyczne. Zarówno w usługach hotelarskich, jak i agroturystycznych określone są cenniki, w których nie wyróżnione są opłaty za nocleg bądź za energię elektryczną czy wodę. Głównym celem wynajmu domu przez Stronę było zapewnienie mieszkania konsultantom w czasie trwania budowy fabryk. Okoliczność, iż odbywały się w nim spotkania służbowe, nie oznacza, że wskazany najem miał cel inny niż mieszkaniowy. Podkreślić również należy, iż przedmiotowa umowa najmu została zawarta na okres jednego roku. Z jej treści umowy jednoznacznie wynika, że przedmiotem umowy nie jest krótkotrwałe zakwaterowanie konsultantów firmy A W ocenie Sądu, świadczone przez Stronę usługi najmu nieruchomości położonej w miejscowości J. na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, są zwolnione od podatku od towarów i usług, a zatem Stronie nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne. Dodać należy również, iż zaskarżona decyzja zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także przytoczył podstawę prawną jednocześnie ją wyjaśniając, co stanowi o poprawności wydanego rozstrzygnięcia stosownie do treści art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego jak również art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Z tego też względu, uznając, że podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.