II SA/Wa 353/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2009 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Minister Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowa uchylenia decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] – oddala skargę – Minister Infrastruktury decyzją z [...] lutego 2009 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] listopada 2008 r., którą to decyzją odmówił uchylenia decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], tj. decyzji utrzymanej w mocy decyzją z [...] stycznia 2005 r., nr [...]. Decyzją z [...] stycznia 2005 r. Minister Transportu i Budownictwa odmówił p. K. L. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że po przeprowadzeniu wznowionego na wniosek K. L. postępowania w sprawie przyznania rekompensaty pieniężnej Minister Transportu i Budownictwa decyzją z [...] stycznia 2005 r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z [...] lutego 2008 r., odmówił wznowienia postępowania. Decyzja ta na skutek wniesienia skargi przez K. L. została skontrolowana przez WSA, który wyrokiem z 19 września 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 788/06, oddalił skargę, a następnie przez NSA, który wyrokiem z 17 stycznia 2008 r. , sygn. akt OSK 1951/06, oddalił skargę kasacyjną. Pismem z 29 maja 2008 r. K. L. wystąpił z kolejnym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Transportu i Budownictwa z [...] lutego 2006 r. nr [...], tj. decyzji, która była już przedmiotem kontroli przez WSA (sygn. akt II SA/WA 788/06) i NSA (sygn. akt OSK 1951/06), i która dotyczyła odmowy wznowienia postępowania. Minister Infrastruktury, po ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego, postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z [...] listopada 2008 r. [...] odmówił uchylenia decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z [...] lutego 2006 r. nr [...] z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia – art. 145 § 1 k.p.a. Odmawiając uchylenia decyzji, organ wskazał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wznowieniowe, określone w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 k.p.a. Wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających wyłączenie pracownika Dyrektora lub Zastępcy Dyrektora Departamentu Orzecznictwa. Podał też, że w sprawie nie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem odmowa prowadzenia z urzędu postępowania wznowieniowego nie mieści się w zakresie określonym w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nadto organ podkreślił, że decyzja Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], podlegała ocenie sądów administracyjnych obu instancji, co oznacza, że w niniejszym postępowaniu wznowieniowym mogłyby mieć znaczenie tylko te okoliczności, które nie były znane sądowi w chwili wydawania wyroku. Organ stwierdził również, że podnoszone przez skarżącego przesłanki wznowieniowe były znane organowi w dacie wydania decyzji ([...] lutego 2006 r.) i już wówczas zgłoszenie wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o podnoszone przez skarżącego przesłanki nastąpiło po terminie określonym w art. 148 k.p.a. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. L. do tutejszego sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kwoty [...] zł tytułem kosztów postępowania, skarżący zarzucił błędną wykładnię art. 7 ust. 1 ustawy z 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach [...] oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 103, poz. 446), skutkującą pozbawieniem go ustawowego prawa do rekompensaty wkładu mieszkaniowego zgromadzonego na książeczce mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, iż przedmiotową sprawę należało ocenić przez pryzmat zasady trwałości postępowania (art. 16 k.p.a.) w kontekście prawomocnej decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Decyzja ta podlegała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 788/06, który wyrokiem z dnia 19 września 2006 r. oddalił skargę K. L. Była też przedmiotem oceny przez NSA, który wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1951/06, oddalił skargę kasacyjną. W niniejszym przedmiotowym postępowaniu skarżący, po doręczeniu mu wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2008 r., wniósł kolejny wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], tj. postępowania, które było przedmiotem kontroli sądowej i które zakończyło się wyrokiem NSA z 17 stycznia 2008 r., I OSK 1951/06. W pierwszej kolejności ocenić zatem należało, czy w prawomocnie zakończonej wyrokiem NSA z 17 stycznia 2008 r. sprawie administracyjnej w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zaistniały przesłanki wznowieniowe określone w art. 145 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie ograniczyć należało się do oceny i zbadania "nowych", wskazanych dopiero po wyroku NSA z 17 stycznia 2008 r., przesłanek wznowieniowych, przyjmując iż w toku postępowania sądowego wszystkie inne przesłanki zostały uwzględnione przez Sąd. Ograniczyć zatem należało się do oceny przesłanek wznowieniowych wskazanych przez skarżącego w piśmie z 9 maja 2008 r., tj. niewznowienia postępowania z urzędu oraz niewyłączenia Dyrektora i Zastępcy Dyrektora Departamentu Orzecznictwa Ministerstwa Infrastruktury od udziału w sprawie. W literaturze uznano za dopuszczalne wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jeżeli po orzeczeniu sądowym ujawnią się lub wystąpią podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 z wyjątkiem wymienionej w pkt. 6 tego artykułu (W. Chróścielewski, I. P. Tarno, Z problematyki wznowienia postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego. Sam. Teryt. 1996, nr 5 s. 18 oraz Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – Piotr Przybysz Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2007, str. 316). W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że po wydaniu wyroku przez NSA 18 stycznia 2008 r. w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. w terminie jednego miesiąca, licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia – art. 148 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu nie zaistniały też okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu, stosownie do art. 24, 25, 27 k.p.a. Zgodzić należy się z oceną organu, że w stosunku do Dyrektora i Zastępcy Dyrektora Departamentu Orzecznictwa Ministerstwa Infrastruktury brak było przesłanek obligujących ich wyłączenie. Dodać należy, że zaskarżona w trybie wznowieniowym decyzja z dnia [...] lutego 2006 r. nie została wydana przez Ministra Infrastruktury, lecz przez Ministra Transportu i Budownictwa. Dlatego tez zarzuty dotyczące niewyłączenia pracowników Ministra Infrastruktury w postępowaniu dotyczącym wzruszenia decyzji wydanej przez Ministra Transportu i Budownictwa nie mogły mieć znaczenia. Zwrócić też uwagę należy, że w sytuacji, gdy postępowanie zostało wznowione na wniosek strony (a taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie), organ prowadzący to postępowanie nie jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania co do wszystkich podstaw wznowienia wskazanych w art. 145 § 1 (teza druga wyroku WSA w Warszawie z 21 grudnia 2005 r. III SA/Wa 818/05 – Lex nr 189789). Reasumując, trafnie organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 lub 145a k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.