I SA/Sz 546/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych) p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie wniosek M.J. z dnia 9 czerwca 2009 r. skierowany do tego organu, w którym w którym informuje, iż "nie otrzymał decyzji tego organu po wniesieniu przez stronę odwołania z dnia 19 maja 2008 r. w sprawie nr [...]. W piśmie tym strona wniosła "o przywrócenie terminu na złożenie odwołania od decyzji II instancji". Jednocześnie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w piśmie procesowym wyjaśnił, że wydaną przez siebie decyzję z dnia z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatu [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] odmawiającą przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych), doręczył stronie zgodnie z art. 44 K.p.a., tj. w trybie zastępczym. W związku z tym wniesione przez stronę pismo z dnia 9 czerwca 2009 r. organ potraktował jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ustawy), przy czym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ustawy). Jednocześnie z wnioskiem należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 87 § 3 ustawy). Sąd uznał, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest bezprzedmiotowy z dwóch przyczyn. Po pierwsze dlatego, że strona nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi, i po wtóre – że nie można skutecznie żądać przywrócenia terminu do wniesienia skargi od decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy decyzja ta nie została skutecznie doręczona stronie. Z nadesłanych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu w dniu 5 czerwca 2009 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpoznaniu odwołania M.J. (pismo z dnia 4 grudnia 2007 r.) wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatu [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] odmawiającą przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu II instancji, przesyłka była dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 24 czerwca 2009 r. i 4 lipca 2009 r., a następnie zwrócona temu organowi w dniu 11 lipca 2009 r. W tym czasie, tj. w dniu 10 lipca 2009 r. strona skierowała do organu wspomniane wcześniej pismo z dnia 9 czerwca 2009 r., w którym zwróciła się o "przywrócenie terminu na złożenie odwołania od decyzji II instancji". Z samego tylko zestawienia tych dat wynika, iż strona nie uchybiła terminowi, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zgodnie z tym przepisem skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (decyzji, postanowienia). Sąd rozpoznając powyższe pismo z dnia 9 czerwca 2009 r. jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uznał go za bezprzedmiotowy i z tej przyczyny postanowił odrzucić, gdyż nie można skutecznie domagać się przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sytuacji - gdy jak stwierdził Sąd – decyzja ostateczna organu została nieprawidłowo doręczona. Wbrew stanowisku organu zawartym w piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2009 r., Sad uznał, że decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nie została doręczona w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 44 § 1 K.p.a. pkt 1 w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). Należy zauważyć, że z uwagi na ustanowienie w art. 44 k.p.a. tzw. fikcji prawnej doręczenia, wymienione w nim warunki muszą być spełnione w sposób nie nasuwający wątpliwości z uwagi na fakt, że stanowi ona wyjątek od zasady bezpośredniego doręczania pism adresatowi. Przepis ten m.in. wymaga, by o złożeniu pisma w placówce pocztowej pozostawić zawiadomienie w skrzynce pocztowej lub na drzwiach adresata. W niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że zarówno na kopercie jak i na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki nadanej w dniu 5 czerwca 2009 r. brak jest wyraźnej informacji doręczyciela, czy i w jaki sposób powiadomił adresata o przesyłce. W orzecznictwie sądowoadministarcyjnym ugruntowany jest pogląd, że dla uznania, iż doszło do doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 k.p.a., nie jest wystarczające stwierdzenie faktu dwukrotnego awizowania przesyłki. Słowo "awizo", jakkolwiek oznacza zawiadomienie odbiorcy, nie można z niego jednak wywieść sposobu zawiadomienia takiego, aby mieścił się on w wymogach art. 44 k.p.a., zatem koniecznym jest zaznaczenie przez doręczyciela, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki, gdzie i w jakim terminie może ją odebrać (porównaj np. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 5 maja 1997 r. sygn. akt I SA/Gd 470/96, niepubl., wyrok WSA w Opolu z dnia 6 lutego 2008 r. I SA/Op 314/07, LEXnr 437617, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2007 r. V SA/Wa 417/07, LEX nr 345717). Uwzględniając powyższego należy stwierdzić, że organ odwoławczy nie mógł uznać, że jego decyzja z dnia 5 czerwca 2009 r. została skutecznie doręczona jej adresatowi w trybie, o którym mowa w art. 44 k.p.a. Wobec powyższego Sąd uznał, że organ odwoławczy powinien skutecznie doręczyć stronie decyzję z dnia 5 czerwca 2009 r., od daty doręczenia której stronie będzie dopiero płynął termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, jeżeli nie nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji organu II instancji nie można stwierdzić, że doszło do upływu terminu do wniesienia skargi, a tym samym wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia należało uznać za niedopuszczalny i go odrzucić na podstawie art. 88 p.p.s.a. Stosownie bowiem do powołanego przepisu spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.