VII SA/Wa 222/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2009 r. sprawy ze skargi B. i J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. skargę oddala VII SA/Wa 222/09 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. znak: [...], na podstawę art.138 § 1 pkt.1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz.1071, z póź. zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. i J. B. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...] odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...].04.1997 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].09.1996 r, znak: [...], a nakazującej B. i J. B. rozebranie samowolnie wybudowanego domku letniskowego i zbiornika na nieczystości płynne z przyłączem na działce nr ewid. [...] w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję stwierdził w uzasadnieniu, że podaniem z dnia [...].08.2007 r. B. i J. B. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...].04.1997 r. , wskazując jako podstawę żądania art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżący we wniosku z dnia [...].07.2008 r. wskazali, iż ww. decyzja Wojewody [...] z dnia [...].04.1997 r. została wydana w oparciu o fałszywy dowód -"wyciąg z planu zagospodarowania przestrzennego (...)- Uchwała Rady Gminy i Miasta [...] Nr XXVIII/226/94 z dnia 26.05.1994 r.", a o przedmiotowej okoliczności, Skarżący dowiedzieli się w dniu 01.07.2008 r, wraz z doręczeniem im decyzji GINB z dnia [...].06.2008 r., znak: [...]. Skarżący obszernie opisali fakt sfałszowania, ich zdaniem, treści ww. uchwały jak i decyzji Wojewody [...] z dnia [...].10.1995 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia strefy ochronnej ujęcia wody miasta [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż Skarżący zachowali termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że Skarżący podnoszą fakt zaistnienia "fałszu intelektualnego" wskazując na " nieprawdziwą treść dokumentu i poświadczeniu nieprawdy w jej części istotnej" odnośnie uchwały Rady Gminy i Miasta [...] Nr XXVIII/226/94 z dnia 26.05.1994 r. i decyzji Wojewody [...] z dnia [...].10.1995 r" znak: [...]. Organ wskazał, żę na gruncie rozpatrywanej sprawy kluczową kwestią był brak prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu potwierdzającego okoliczność wystąpienia w postępowaniu administracyjnym fałszywego dowodu. Zdaniem organu, jakkolwiek Skarżący wskazali, iż fakt "fałszu intelektualnego" odnośnie treści ww. dokumentów jest oczywisty, to organ tej oczywistości nie podzielił podnosząc, iż zgodność z prawem, decyzja Wojewody [...] z dnia [...].04.1997 r., znak: [...] była weryfikowana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 16.01.1998 r" sygn. akt. II SA/Po 662/97 oddalił skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Organ dodał ponadto, iż nie może wkraczać w kompetencje ustawowo zastrzeżone dla organów ścigania i we własnym zakresie rozstrzygać o fakcie sfałszowania dowodu. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli B. i J. B. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem stron naruszono przepisy k.p.a. tj art. 7, 75,77 i 81 oraz art. 145 §1 pkt. 1 k.p.a. Skarżący wskazali, że przesłanka zainicjowanego przez nich postępowania wznowieniowego było istnienie fałszywego dowodu w sprawie, w oparciu o który ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Podnoszą, ze otrzymali od Burmistrza [...], sporządzony na ich wniosek, wypis z planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w czasie wydania nam przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] decyzji rozbiórkowej, dla terenu na którym położona jest ich działka letniskowa. Z wypisu z planu Miejscowego jednoznacznie wynika iż teren ten objęty był projektowaną zabudową letniskową. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga B. i J. B. na powyższą decyzję nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Sprawa samowoli budowlanej, na działce nr ewid. [...] w [...], polegającej na wybudowaniu bez prawem przewidzianego zezwolenia domku letniskowego i zbiornika na nieczystości płynne z przyłączem była wielokrotnie przedmiotem oceny sądów administracyjnych w wyniku złożonych przez B. i J. B. skarg, które były oddalane. Ostatnim wyrokiem w sprawie był wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2008r. II OSK 955/07 oddalający skargę kasacyjną B. i J. B. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2450/06 oddalający skargę w sprawie zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu do wyroku z dnia 8 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2450/06, wskazał, że zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. -Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), będącego materialnoprawną podstawą decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] września 1996 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Sąd stwierdził, że B. i J. B. samowolnie wybudowali domek letniskowy i zbiornik na nieczystości na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod zabudowę, lecz przeznaczony na uprawy polowe. W tej sytuacji Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż nakaz rozbiórki. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 stycznia 1998 r. w niniejszej sprawie nie ma znaczenia zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania dokonana w dniu 26 maja 1994 r. uchwałą nr XXVII/226/94, ponieważ skarżący wybudowali sporne obiekty w okresie obowiązywania planu z 1989 r. W rezultacie Sąd uznał, że również pozostałe zarzuty podnoszone przez B. i J. B. dotyczące dokonywania przez organy niezgodnych z prawem interpretacji miejscowego planu zagospodarowania terenu z 26 maja 1994 r, w tym oparcie się przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia 14 kwietnia 1997 r. na piśmie wyjaśniającym Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 2 stycznia 1996 r. nie mają wpływu na ocenę legalności powołanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody [...]. Sąd I instancji zaznaczył, że postępowanie wznowieniowe, dotyczące decyzji nakazujących rozbiórkę domku letniskowego oraz zbiornika na nieczystości zakończyło się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 18 listopada 1999 r., sygn. akt II SA/Po 2111-2112/98, oddalającym skargi B. i J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1998 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oraz na postanowienie tego organu z dnia [...] października 1998 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. Sąd podał, że w sprawie bezsporny i istotny jest również fakt, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. była kontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 16 stycznia 1998 r. oddalił skargę uznając, iż powołana decyzja, o której stwierdzenie nieważności wnioskują skarżący, została wydana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa. W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując wniosek B. i J. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] w sposób prawidłowy podjął wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, prawidłowo i wyczerpująco zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie uchybił także zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § k.p.a. Wskazać jednakże należy, iż na gruncie rozpatrywanej sprawy kluczową kwestią jest brak prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu potwierdzającego okoliczność wystąpienia w postępowaniu administracyjnym fałszywego dowodu. Jakkolwiek Państwo [...] wskazują, iż fakt "fałszu intelektualnego" odnośnie treści ww. dokumentów jest oczywisty, to jednakże należy podnieść, iż zgodność z prawem decyzji Wojewody [...] z dnia [...].04.1997 r., znak: [...]została potwierdzona wyrokiem NSA z dnia 16.01.1998 r" sygn. akt. II SA/Po 662/97 oddalającym skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie może wkraczać w kompetencje ustawowo zastrzeżone dla organów ścigania i we własnym zakresie rozstrzygać o fakcie sfałszowania dowodu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.