II FSK 445/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, Sędzia NSA del. Anna Maria Świderska (sprawozdawca), , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 386/09 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 14 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę B.B. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w B. z dnia 20 kwietnia 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 rok. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym ustalonym w toku postępowania podatkowego i przyjętym przez sąd I instancji. Decyzją z dnia 20 kwietnia 2009 roku Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 29 lipca 2008r. i ustalił B.B. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r. w kwocie 10.405 zł. W uzasadnieniu wskazał, że z dokonanych przez organ I instancji ustaleń wynika, że na przychód podatniczki w 2002 roku w łącznej kwocie 72.411 zł, złożyły się przychody z tytułu: najmu lub dzierżawy w kwocie 18.411 zł; trzech umów pożyczki: od zięcia J.J., córki A. J. i teścia S. B. każda w kwocie 9.000 zł; trzech umów darowizny: od zięcia J. J., córki A. J. i teścia S. B. każda w kwocie 9.000 zł. Na wydatki w łącznej kwocie 104.285 zł, złożyły się natomiast: koszty uzyskania przychodu z tytułu najmu lub dzierżawy - 8.259 zł, należny podatek - 1.410 zł, zakup 6/10 nieruchomości położonej w G. przy ul. T. - 90.000 zł oraz pozostałe opłaty - 4.616 zł. Wobec stwierdzenia nadwyżki poniesionych wydatków nad posiadanymi środkami finansowymi w kwocie 31.874 zł, decyzją z dnia 29 lipca 2008r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. ustalił skarżącej podatek dochodowy od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2002 rok w kwocie 23.906 zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym nie zgodziła się z oceną organu I instancji, że nie miała możliwości zgromadzenia na początek 2002 r. oszczędności w kwocie 10.000 zł, a także z zakwestionowaniem możliwości otrzymania darowizn i pożyczek od córki skarżącej J. B. oraz jej byłego męża A. B. Podatniczka wskazała, iż ocenę braku możliwości zgromadzenia przez nią oszczędności w kwocie 10.000 zł organ I instancji oparł jedynie na ustaleniu, że w latach 1998-2001 nie wykazywała żadnych dochodów. Tym samym pominął fakt, że wcześniej przepracowała 25 lat, a samo niezłożenie deklaracji w latach 1998-2001 nie dowodzi, że nie posiadała stosownych oszczędności. W odniesieniu do zakwestionowanych umów darowizn i pożyczek skarżąca wskazała, że dla potwierdzenia faktu przekazania darowizn i pożyczek w niskich kwotach wystarczyły jedynie umowa i oświadczenie stron tej umowy, co w niniejszej sprawie miało miejsce, brak wiec podstaw do ich nieuwzględnienia. Organ odwoławczy uznał, iż trafnie podatniczka zakwestionowała ustalenie organu I instancji, odmawiające uznania za udowodniona okoliczności otrzymania kwoty 18.000 zł od byłego męża skarżącej tytułem darowizny (9.000 zł) oraz pożyczki (9.000 zł). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B. organ I instancji prawidłowo nie uznał za udowodnioną okoliczność zgromadzenia przez skarżącą oszczędności na początek 2002 r. w kwocie 10.000 zł, oraz otrzymania darowizny i pożyczki od J.B. (w łącznej kwocie 18.000 zł). Organ odwoławczy podkreślił, że badając możliwość otrzymania środków od J. B. oraz możliwość zgromadzenia oszczędności na początek 2002 r., organy podatkowe nie mogły ograniczyć się jedynie do odebrania oświadczeń od strony oraz osób przekazujących środki i przyjęcia przedstawionych dokumentów umów, lecz miały obowiązek zgromadzić wszelkie niezbędne dowody, które pozwolą na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Przedstawione przez podatniczkę dokumenty oraz złożone oświadczenia podlegały ocenie łącznie z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Zgodnie z prawidłowymi ustaleniami organu I instancji dochód, którym dysponowała J. B. w latach 2000-2002, powiększony o kwotę darowizny otrzymanej od J. J. w wysokości 5.000 zł, nie pozwalał jej na przekazanie łącznej kwoty 18.000 zł matce. W toku postępowania J. B. zeznała, iż przekazane środki pochodziły z jej pracy zarobkowej. Wydruki z systemu Poltax nie potwierdzają jednak tego, że przed 2000 r. J.B. była w stanie zgromadzić potrzebne środki, a fakt udzielenia jej darowizny przez J. J. w 2000 r. w kwocie 5.000 zł celem dokonania zakupu samochodu, również potwierdza brak posiadania przez nią oszczędności. W ocenie organu odwoławczego także wskazane przez skarżącą źródło pochodzenia jej oszczędności w kwocie 10.000 zł tj. praca zarobkowa przed 2002 rokiem, nie może zostać uznane za uprawdopodobnione. Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Rozstrzygnięciu organów podatkowych zarzuciła: naruszenie przepisów prawa materialnego art. 20 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej "u.p.d.o.f." poprzez przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca osiągnęła przychody w wysokości 13.874 zł nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach co było skutkiem pominięcia przy ustalaniu zasobów finansowych jakimi dysponowała w 2002 roku kwoty 18.000 zł otrzymanej od J. B., oraz nieuwzględnienia posiadanych przez skarżącą oszczędności pochodzących ze środków finansowych otrzymywanych przez nią z tytułu zatrudnienia przed 2002 rokiem. Dodatkowo podniosła także zarzut naruszenie przepisów procesowych tj.: podstawowych zasad postępowania wyrażonych w przepisach art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 123 §1 i art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.)- dalej "O.p.", oraz art. 180 §1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 194 O.p. poprzez oparcie decyzji na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, a także art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie można z faktu otrzymania darowizny przez J.B. w kwocie 5.000 zł, wyprowadzić wniosku, iż obdarowana nie posiadała oszczędności na przekazanie środków stronie. Z zeznań J. B. wynika, że kwota 5.000 zł, to kwota jaka brakowała jej do ceny za którą chciała zakupić samochód, co oznacza, że dysponowała w tamtym okresie określoną kwotą oszczędności. Ponadto strona podniosła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał postanowienie z dnia 10 czerwca 2008r. w którym jednoznacznie wskazał, iż J. B. w okresie 2000-2002 dysponowała dochodem w wysokości 14.529 zł, co zdaniem skarżącej wskazuje, iż była ona w stanie przekazać jej łącznie kwotę 18.000 zł. Dodatkowo J. B. zeznała, że pracę zarobkową podjęła najpóźniej w 1995 r., co oznacza, iż przez okres co najmniej 5 lat przed rokiem 2000, uzyskiwała środki finansowe, które mogły być źródłem finansowania co najmniej części kwoty 18.000 zł. Ponadto skarżąca podniosła, że w zaskarżonej decyzji, oceniając możliwość poczynienia przez nią oszczędności z pracy, organ zbadał jedynie lata 1994-2001, podczas gdy podejmowała ona pracę dużo wcześniej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 14 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę podatniczki uznając, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 20 kwietnia 2009 roku odpowiada prawu. W uzasadnieniu wskazał, iż przedmiotem kontroli i rozstrzygnięcia, w zaskarżonym postępowaniu objęty został 2002 r. W postępowaniu dotyczącym nieujawnionych dochodów zasadą jest, że konfrontuje się najpierw wydatki poniesione w danym okresie z uzyskanymi za ten okres dochodami lub stanem majątkowym (zgromadzonym także w okresie poprzednim), z których podatnik mógł pokryć dokonane wydatki. Przy czym zarówno wydatki, jak i przychody rozumiane są tu w kategorii szerszej, ekonomicznej a nie tylko podatkowej. W przypadku ustalenia, że poniesione wydatki przekraczają źródła przychodów oraz zgromadzone wcześniej zasoby finansowe zasadne jest przyjęcie, że powstała różnica stanowi przychód podatniczki nieznajdujący pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzi ze źródeł nieujawnionych. Zdaniem sądu I instancji prawidłowa jest ocena organów podatkowych dotycząca niewiarygodności oświadczenia skarżącej o posiadaniu oszczędności w kwocie 10.000 zł, stanowiących źródło sfinansowania jej inwestycji 2002 roku. Ze zgromadzonych w aktach sprawy dowodów (wydruków z systemu POLTAX) wynika, że skarżąca w latach 1994 do 2001, czyli przez okres 8 lat poprzedzających rok ustalenia zobowiązania podatkowego, uzyskała dochód w wysokości 7.961 zł, po potrąceniu podatku pozostało jej 7.076 zł, w tym przez ostatnie 4 lata 1998-2001 nie uzyskała żadnego przychodu. W ocenie WSA już tylko matematyczne zestawienie uzyskanych dochodów ze wskazywanymi przez stronę oszczędnościami, jasno wskazuje na niewiarygodność jej twierdzenia. Oszczędności te są bowiem wyższe od uzyskanych – uwzględnionych w sposób maksymalny - dochodów z ośmiu lat (7.076). Brakuje prawie 3000 zł. Doświadczenie życiowe nakazuje także uznać, za niewiarygodne twierdzenie strony, iż zdołała przez osiem lat zaoszczędzić wszystkie uzyskane w tych latach dochody. Nawet przy uwzględnieniu argumentu, że skarżąca nie ponosiła kosztów wyżywienia i mieszkania, nie sposób jest przyjąć uwzględniając ceny towarów i usług z lat 1994-2001 związanych z innymi wydatkami o charakterze egzystencjonalnym, że zaoszczędziła jakąkolwiek kwotę z dochodów uzyskanych z pracy zawodowej. Tym bardziej, że skarżąca przez pewien okres z tych ośmiu lat była czynna zawodowo i musiała ponosić związane z tym faktem dodatkowe wydatki. Za gołosłowny sąd I instancji uznał także podnoszony przez skarżącą argument, że pracowała przez okres 25 lat i mogła mieć oszczędności z tego okresu, bowiem nie przedstawiła żadnych dowodów, które uprawdopodobniłyby fakt posiadania z tego okresu jakichkolwiek oszczędności. Zgodnie z art. 20 u.p.d.o.f. to na podatniku w przypadku stwierdzenia przez organy podatkowe braku pokrycia wydatków w uzyskanych dochodach i zgromadzonym majątku spoczywa ciężar prezentacji dowodów, że poniesione wydatki znajdują pokrycie w określonych źródłach przychodów lub w posiadanych zasobach majątkowych. Sąd I instancji podzielił argumentację organu podatkowego także w zakresie drugiego ze spornych elementów stanu faktycznego sprawy, a mianowicie umowy darowizny i umowy pożyczki od córki J. B. Organy podatkowe bowiem prawidłowo w ramach zasady swobodnej oceny dowodów uznały, że środki uzyskiwane przez córkę z wynagrodzenia za pracę nie pozwalały jej na udzielenie pożyczki, ani też dokonanie darowizny na rzecz matki w łącznej kwocie 18.000 zł. Kwoty dochodów wynikające z akt sprawy, zasadnie zostały uznane przez organy podatkowe za środki, które pozwalały jedynie na utrzymanie J. B. Z akt sprawy wynika, że córka skarżącej w roku 2000 uzyskała dochód po potrąceniach publicznoprawnych w wysokości 4.440 zł, w roku 2001 w wysokości 4.831 natomiast w roku 2002 w wysokości 5.256 zł. Miesięczne kwoty najniższego wynagrodzenia za płacę pracowników w latach 2000-2002 określone w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 stycznia 1998r. (Dz.U. Nr 16, poz. 74 ze zm.) wynosiły w roku 2000 - 670 zł, w roku 2001 - 700 zł, a w roku 2002 - 760 zł. W tym kontekście wielkości wskazanych dochodów netto otrzymywanych przez córkę skarżącej należy ocenić jako niewielkie, bowiem kształtują się one poniżej najniższego miesięcznego wynagrodzenia, o którym stanowi cyt. rozporządzenie. Dlatego za zgodną z zasadami doświadczenia życiowego WSA uznał ocenę organów podatkowych, że córka skarżącej nie miała możliwości finansowych do dokonania na jej rzecz darowizny w kwocie 9.000 zł oraz udzielenia jej pożyczki w tej samej wysokości. Powyższe rozstrzygnięcie w całości skargą kasacyjną zaskarżyła podatniczka domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 20 ust. 1 w zw. z ust. 3 u.p.d.o.f., poprzez przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca osiągnęła przychody w wysokości 13.874 zł nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach co było skutkiem pominięcia przy ustalaniu zasobów finansowych jakimi dysponowała w 2002 roku kwoty 18.000 zł otrzymanej od J. B., oraz nieuwzględnienia posiadanych przez skarżącą oszczędności pochodzących ze środków finansowych otrzymywanych przez nią z tytułu zatrudnienia przed 2002 rokiem, a w szczególności pominięcie kwoty 8.000 zł co do istnienia której organ nie zgłosił zastrzeżeń. W oparciu o przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca sformułowała zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo tego, że została wydana z naruszeniem prawa materialnego w zakresie wskazanym powyżej, art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuchylenie decyzji wydanej z naruszeniem podstawowych zasad postępowania wyrażonych w przepisach art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 123 §1 i art. 124 O.p., oraz z naruszeniem art. 180 §1, art. 187 §1, art. 188, art. 191 i art. 194 O. p. poprzez oparcie decyzji na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, a także art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i niewyczerpujące uzasadnienie zaskarżonego wyroku, co uniemożliwiło skarżącej uzyskanie pełnej wiedzy odnośnie faktycznych motywów jakimi kierował się sąd I instancji oddalając skargę. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca powtórzyła argumentację podnoszoną w postępowaniu przed sądem I instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie wskazując na wadliwość konstrukcyjną zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, za pomocą którego strona kwestionuje ustalenia faktyczne, które legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz nietrafność zarzutów naruszenia prawa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Na wstępie rozważań w sprawie niniejszej przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza uregulowanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wobec powyższego niesłychanie istotnym elementem skargi kasacyjnej jest wskazanie podstaw kasacyjnych, które zgodnie z art. 174 p.p.s.a., mogą przybrać postać albo naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Nie mniej istotnym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych, co łączy się z wymogiem określenia, jaką postać miały zgłoszone naruszenia prawa, wyjaśnienia na czym uchybienia te miały polegać, a w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Ze względu na związanie granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a.) źle postawione w przedmiotowej skardze kasacyjnej zarzuty w znacznym zakresie uniemożliwiają przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli legalności zaskarżonego wyroku sądu I instancji. I tak z zakresu kontroli kasacyjnej wymyka się całkowicie zarzut naruszenia art. 145 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 123 §1 i art. 124 O.p. oraz art. 180 §1, art. 187 §1, art. 188, art. 191 i art. 194 O. p. poprzez oparcie decyzji na wadliwie ustalonym stanie faktycznym. Ten nieprecyzyjnie sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut wskazujący na zaakceptowanie przez sąd I instancji decyzji wydanej z naruszeniem podstawowych zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 123 §1 i art. 124 O.p oraz w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny nie został w prawidłowy sposób uzasadniony. Tym samym, w stosunku do niego nie został spełniony podstawowy warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia. Będąca przedmiotem badania skarga kasacyjna zawiera uzasadnienie zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżąca miała na uwadze formułując poszczególne wywody w jej uzasadnieniu. W części uzasadnienia skargi kasacyjnej, która dotyczy zarzutów naruszenia prawa procesowego jako jedyny uzasadniony został zarzut naruszenia art. 121 §1 O.p. W ocenie kasatora polega on na przyznaniu przez organ, dopiero w odpowiedzi na skargę, że wartości przyjęte do ustalenia wysokości dochodu skarżacej z nieujawnionych źródeł za rok 2002 są nieprawidłowe bowiem nieuwzględniono kwoty 8.000 zł, którą jak przyznał organ, córka mogła finansować skarżącą. Powyższe w ocenie podatniczki nie pozwala uznać, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe odpowiada normatywnemu wzorcowi z art. 121 §1 O.p.. Zarzut powyższy nie jest uzasadniony. Przede wszystkim wskazać należy, iż jego konstrukcja została oparta na nieprawdziwych twierdzeniach autora skargi kasacyjnej. Należy podkreślić, iż z materiału dowodowego sprawy nie wynika aby córka miała przekazać podatniczce w 2002 roku kwotę 8.000 zł. Kwota taka pojawia się w odpowiedzi na skargę jako suma będąca hipotetycznie w posiadaniu córki skarżącej w maju 2001 roku i brak jest dowodów na to by stanowiła źródło finansowania wydatków skarżącej w kontrolowanym roku 2002. Nie sposób więc postawić organom podatkowym zarzutu naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 §1 O.p.) bowiem przedstawiona na jego uzasadnienie teza stanowi jedynie dowolną interpretację i ocenę fragmentu odpowiedzi na skargę organu podatkowego nie mającą potwierdzenia w materiale dowodnym sprawy i jest nieprawdziwa. Jak już powyżej podkreślano, w skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Trzeba zatem wskazać konkretny przepis prawa, który w rozpoznawanej sprawie został naruszony. Konieczne jest także (w relacji do tegoż przepisu) sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym ono polegało. Zarzuty te winny być uzasadnione w odniesieniu do przepisów, na które strona powołuje się w skardze, a które były bądź powinny być przy tym podstawą kwestionowanego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r. o sygn. II FSK 166/05; Lex nr 194422). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej oceniany obecnie zarzut naruszenia norm prawa procesowego nawet w minimalnym stopniu nie spełnia wskazanych powyżej wymagań. Argumentacja odnosząca się do podniesionego w jego ramach zarzutu oparcia decyzji podatkowej o wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy przedstawiona została chaotycznie bez powiązania z jakimikolwiek przepisami powołanymi w petitum skargi, a dodatkowo w ramach uzasadnienia zarzut naruszenia prawa materialnego. Wobec tego, że rzeczą sądu kasacyjnego nie jest precyzowanie za autora skargi kasacyjnej podniesionych w niej zarzutów, oceniany zarzut sugerowanego zaakceptowania przez WSA błędów procesowych popełnionych przez organy podatkowe nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Przechodząc z kolei do oceny zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, uniemożliwiające skarżącej uzyskanie pełnej wiedzy odnośnie faktycznych motywów jakimi kierował się sąd I instancji podejmując rozstrzygnięcie wskazać należy, że uzasadnienie wyroku sądu I instancji powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej zarzucił sądowi I instancji niewłaściwe sporządzenie uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które, zdaniem autora skargi kasacyjnej, nie wyjaśnia konstatacji sądu odnośnie wzmiankowanej uprzednio kwoty 8.000 zł. ani powodów dla których dostrzeżone uchybienie organów uznał za nie mające wpływu na rozstrzygnięcie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niniejsza skarga kasacyjna stanowi wyłącznie polemikę z prawidłowym uzasadnieniem sądu I instancji. Zawarta w skardze kasacyjnej teza dotycząca wadliwego nieuwzględnienia po stronie dochodów skarżącej hipotetycznie posiadanej przez jej córkę w 2001 roku kwoty 8000 zł jest całkowicie gołosłowna. Do hipotezy tej sąd I instancji odniósł się w końcowej części swojego uzasadnienia, wskazując, iż na żadnym etapie postępowania podatniczka nie wskazywała tej kwoty jako uzyskanej od córki w 2002 roku. Uzasadnienie wyroku sądu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy takie jak: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Realizując obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy sąd I instancji nie tylko przytoczył ustalenia dokonane przez organ administracji publicznej, ale także dokonał ich oceny pod względem zgodności z prawem stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Stan sprawy przedstawiony został w sposób wyczerpujący i kompletny, a argumentacja zaprezentowana w związku z jego oceną jest logiczna i spójna, a więc nie może być mowy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak skutecznych zarzutów naruszenia prawa procesowego skutkuje z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. związaniem sądu kasacyjnego ustaleniami faktycznymi, przyjętymi za podstawę orzekania przez sąd I instancji. Wobec powyższego w tak ustalonym stanie faktycznym brak było podstaw do uznania za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z ust. 3 u.p.d.o.f. Autor skargi kasacyjnej nie podważył ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, a przyjętych za podstawę orzekania przez sąd I instancji, dotyczących braku wykazania po stronie zgromadzonego przez skarżącą mienia oszczędności w kwocie 10.000 zł oraz darowizny i pożyczki od córki w łącznej kwocie 18.000 zł, a więc niewykazania, iż dysponowała mieniem pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania stanowiącym pokrycie jej wydatków roku 2002. W tym stanie rzeczy trafnym było zastosowanie wobec skarżącej przepisu art. 20 ust. 1 w zw. z ust. 3 u.p.d.o.f. skoro u podatniczki wystąpił w 2002 r. dochód ze źródeł nieopodatkowanych. Z uwagi na to, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazała się skuteczny, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ustęp 2 pkt 2 lit. a i § 6 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).