II OSK 1873/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant asystent Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Gminy Czorsztyn z siedzibą w Maniowach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 1089/08 w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Czorsztyn z siedzibą w Maniowach z dnia 28 marca 2008 r. nr XVII/105/08 w przedmiocie ustalenia miejscowości, w której pobiera się opłatę klimatyczną oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2009 r. stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach z dnia 28 marca 2008 r. Nr XVII/105/08 w przedmiocie ustalenia miejscowości, w której pobiera się opłatę klimatyczną. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w dniu 28 marca 2008 r. Rada Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach podjęła uchwałę Nr XVII/105/08 w sprawie ustalenia miejscowości, w której pobiera się opłatę klimatyczną. Zgodnie z § 1 tej uchwały opłatę miejscową pobiera się na terenie miejscowości: Huba, Maniowy, Mizerna, Kluszkowce, Czorsztyn, Sromowce Wyżne, Sromowce Niżne. W dniu 1 października 2008 r. Wojewoda Małopolski wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach domagając się stwierdzenia jej nieważności. Uzasadniając swoje stanowisko organ nadzoru stwierdził, iż zaskarżona uchwała narusza w sposób istotny przepisy aktualnie obowiązującego prawa, a w szczególności art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), a także przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową (Dz.U. z 2007 r. Nr 249, poz. 1851). Zgodnie z artykułem 17 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opłata miejscowa jest pobierana od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach posiadających korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe oraz warunki umożliwiające pobyt osób w tych celach lub w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status obszaru ochrony uzdrowiskowej. Rada Ministrów zgodnie z delegacją zawartą w art. 17 ust 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na mocy wyżej cytowanego rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową, określiła warunki klimatyczne i krajobrazowe umożliwiające pobyt osób w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową. Organ nadzoru podniósł, że z dniem wejścia w życie powyższego rozporządzenia, rady gmin podejmujące uchwały w sprawie ustalenia miejscowości, w których można pobierać opłatę miejscową, zostały zobowiązane do uwzględniania minimalnych warunków klimatycznych i krajobrazowych, określonych w tym akcie normatywnym. Strona skarżąca wyjaśniła, że począwszy od 1 stycznia 2006r., wraz ze zmianą cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, kompetencja do ustalania miejscowości, w których pobierana jest opłata miejscowa została przypisana radzie gminy, a nie jak było to dotychczas wojewodzie. Aktem normatywnym, na mocy którego wcześniej ustalono miejscowości, w których można było pobierać przedmiotową opłatę było rozporządzenie nr 3/2004 Wojewody Małopolskiego z dnia 24 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ustalenia w województwie małopolskim miejscowości, w których pobierana jest opłata miejscowa (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego Nr 41, poz. 539). W wykazie, stanowiącym Załącznik Nr 1 do przedmiotowego rozporządzenia znalazły się miejscowości: Czorsztyn, Huba, Kluszkowice, Maniowy, Mizerna, Sromowce Niżne i Sromowce Wyżne. Cytowane rozporządzenie Wojewody Małopolskiego zachowało moc do dnia wydania nowych aktów prawa miejscowego, przez organy przejmujące zadania i kompetencje, czyli jak w tym wypadku – do czasu wydania uchwały rady gminy w sprawie ustalenia miejscowości w których pobierana jest opłata miejscowa. Niemniej jednak, wobec wejścia w życie w dniu 15 stycznia 2008 r. cytowanego wcześniej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r., rozporządzenie Wojewody Małopolskiego nr 3/2004 stało się co najmniej w części bezprzedmiotowe, ponieważ nie uwzględniało ono minimalnych warunków klimatycznych i krajobrazowych przewidzianych w cyt. powyżej rozporządzeniu Rady Ministrów. Zdaniem organu nadzoru można bronić dwóch odmiennych poglądów, a zatem takiego, że z dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. – rozporządzenie Wojewody Małopolskiego Nr 3/2004 utraciło moc obowiązującą i względnie takiego, że z tą datą stało się ono bezprzedmiotowe w odniesieniu do tych miejscowości, które nie spełniają warunków określonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. Niezależnie jednak od tego, któremu z tych poglądów przyzna się rację, zdaniem organu nadzoru, skutek będzie ten sam, a mianowicie ten, że z tą datą normy rozporządzenia Wojewody dotyczące miejscowości nie spełniających wymogów określonych rozporządzeniem Rady Ministrów, nie mogą być stosowane. Strona skarżąca, dokonując obszernej analizy obowiązujących przepisów podniosła, że aby dana miejscowość mogła być uznana za miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową, rada gminy musi podjąć stosowną uchwałę. Jednak w takiej miejscowości muszą być spełnione minimalne warunki klimatyczne i krajobrazowe, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową. Wojewódzki Inspektor Środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu, w danej strefie. Oceniając jakość powietrza w danej strefie musi kierować się wytycznymi, zawartymi w stosownym rozporządzeniu Ministra Środowiska, które określają dopuszczalne poziomy niektórych substancji – skażeń w powietrzu. Natomiast Wojewódzki Inspektor ochrony Środowiska, oceniając jakość powietrza dokonuje także klasyfikacji stref w oparciu o przepisy prawa. Jeżeli w danej miejscowości (w danej strefie) zostały przekroczone dopuszczalne poziomy wskazanych substancji i została ona zaliczona do strefy tak jak w przedmiotowym przypadku – klasy "C", to na terenie takiej strefy z uwagi na niezachowanie minimalnych warunków klimatycznych, nie może być pobierana opłata miejscowa. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Krakowie, dokonał za 2007 rok "Oceny jakości powietrza", która to Ocena stanowi kluczowy dokument w sprawie, opierając się o przepisy, które jeszcze w dacie sporządzania przedmiotowego dokumentu nie weszły w życie. Jednak, gdyby powyższy organ dokonał tej Oceny w oparciu o obowiązujące w dacie jej sporządzania przepisy, należałoby dojść do tych samych wniosków, bowiem nie zmieniono dopuszczalnych poziomów substancji, których przekroczenie powoduje, iż w danej strefie nie są zachowane minimalne warunki klimatyczne pozwalające, żeby na jej terenie możliwy był pobór opłaty miejscowej. W dacie podejmowania kwestionowanej uchwały dopuszczalne parametry PM 10 pyłu zawieszonego, a także benzo(a)pirenu zostały przekroczone, co rodzi ten skutek, że jakość występującego na terenie strefy nowotarsko-tatrzańskiej powietrza, dyskwalifikuje ten obszar w zakresie pobierania na jego terenie opłaty miejscowej. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach wniosła o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko Rada Gminy wskazała na istotne uchybienia dotyczące samego dokumentu pod nazwą "Ocena jakości powietrza w województwie małopolskim w 2007 roku", które jej zdaniem podważają ten dokument, jako podstawę do ustalenia klasy stref, czyli oparcie się na tym dokumencie przy ocenie spełniania wymogów uprawniających do pobierania w danej miejscowości opłaty miejscowej. Po pierwsze, dokument został sporządzony przez organ administracji w oparciu o przepisy prawa, które nie obowiązywały jeszcze w dacie sporządzania dokumentu, co przyznaje sam skarżący, a co stanowi naruszenie art. 7 Konstytucji RP. Drugi zarzut dotyczy sposobu dokonywania pomiarów, stanowiących podstawę do sporządzenia przedmiotowego dokumentu, a dokładnie lokalizacji punktów poboru próbek substancji podlegających pomiarowi, który jest określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie oceny poziomów substancji w powietrzu (Dz.U. z 2002 r. Nr 87, poz. 798). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem art. 17 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową. Szczegółowe warunki klimatyczne, krajobrazowe i turystyczne, jakie ma spełniać dana miejscowość aby można w niej było pobierać opłatę miejscową, określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową. Kwestię stref, o których mowa w omawianym rozporządzeniu reguluje przepis art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Ponadto zostało to także uregulowane obecnie w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, tj. w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 6 marca 2008 r. w sprawie stref, w których dokonuje się oceny jakości powietrza (Dz.U. Nr 52, poz. 310). Rozporządzenie to nie obowiązywało jednak jeszcze w dacie wydawania zaskarżonej uchwały. Jeśli zaś chodzi o wielkości dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, w dacie wydawania zaskarżonej uchwały regulowało to wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 86 ustawy Prawo ochrony środowiska rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, alarmowych poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz marginesów tolerancji dla dopuszczalnych poziomów niektórych substancji (Dz.U. Nr 87, poz. 798). Po dniu 3 kwietnia 2008 r., aktem prawnym regulującym powyższą kwestię jest rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. Nr 47 poz. 281). Jak wynika z przedłożonego do akt uzasadnienia zaskarżonej uchwały, w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały Rada Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach nie dysponowała aktualnymi danymi dotyczącymi jakości powietrza. Podejmując zaskarżoną uchwałę nie ustalono zatem istnienia jednej z trzech podstawowych przesłanek wymaganych do podjęcia zaskarżonej uchwały, tj. stanu zanieczyszczenia powietrza. Tymczasem jak wynika ze sporządzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie "Oceny jakości powietrza w województwie małopolskim w 2007 roku", jak i wcześniejszych: "Oceny jakości powietrza w województwie małopolskim w 2006 roku", i "Oceny jakości powietrza w województwie małopolskim w 2005 roku" – przekroczony został poziom pyłu zawieszonego PM 10 określony w przytoczonym powyżej rozporządzeniu z 2002 r. Nie dochowane zatem zostały wymogi przewidziane w powołanych wyżej przepisach umożliwiające podjęcie uchwały o pobieraniu w tych miejscowościach opłaty klimatycznej. Z tego powodu zatem zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zdaniem Sądu I instancji podnoszone przez Radę Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach zarzuty dotyczące legalności powołanej "Oceny jakości powietrza w województwie małopolskim w 2007r." nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. W istocie Rada Gminy Czorsztyn nie kwestionuje bowiem faktu przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu, co mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, lecz "legalność" przedmiotowej Oceny w związku z oparciem jej na już uchwalonych i ogłoszonych, ale jeszcze nie obowiązujących przepisach wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska (rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu opublikowane w Dzienniku Ustaw nr 47 z dnia 19 marca 2008 r. weszło w życie w dniu 3 kwietnia 2008 r., a rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 marca 2008 r. w sprawie stref, w których dokonuje się oceny jakości powietrza opublikowane w Dzienniku Ustaw nr 52 z dnia 27 marca 2008 r. weszło w życie w dniu 11 kwietnia 2008 r.). Tymczasem jak wynika z wyjaśnień złożonych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie w piśmie z dnia 3 września 2008 r., gdyby wyniki i wnioski płynące z przedmiotowej Oceny za 2007 rok były dokonane w oparciu o obowiązujące w dacie jej wykonania akty normatywne, to przedmiotowa Ocena byłaby taka sama. Nieuzasadnione są także zarzuty dotyczące wadliwości w usytuowaniu punktów pomiaru, ponieważ ze szczegółowego uzasadnienia przedłożonego przez skarżącego, wynika, że organ sporządzający "Ocenę" działał zgodnie ze wskazaną przez ustawodawcę metodologią pomiaru i sposobem wskazania lokalizacji punktów pomiaru próbek powietrza, zawartą w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie oceny poziomów substancji w powietrzu (Dz.U. Nr 87, poz. 798). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Gminy w Czorsztynie z/s w Maniowach zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 141 § 4 oraz art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie nieważności aktu prawnego w sytuacji, gdy ustalenia dotyczące stanu faktycznego wskazują na naruszenie zasady legalizmu określonej w art. 7 Konstytucji RP. Wynika to zdaniem skarżącego z wykonania przez organ administracji – w oparciu o nieobowiązujące przepisy prawa – czynności stanowiącej podstawę do określenia czy spełnione są warunki umożliwiające wydanie danego aktu prawa miejscowego. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd, co należy podkreślić, związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek. Po pierwsze, należy stwierdzić, że chybione są zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 147 § 1 p.p.s.a. z powodu stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach z dnia 28 marca 2008 r. nr XVII/105/08 w przedmiocie ustalenia miejscowości, w której pobiera się opłatę klimatyczną. Wynika to z tego, że wbrew zarzutowi kasacyjnemu, Sąd I instancji prawidłowo orzekł, iż Rada Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały nie dysponowała aktualnymi danymi dotyczącymi jakości powietrza. Jednocześnie należy podkreślić, iż w czasie podejmowania uchwały ogólnodostępnym dokumentem sporządzonym przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie była m.in. "Ocena jakości powietrza w województwie małopolskim w 2007 roku". Ponadto z dokumentu "Ocena jakości powietrza w województwie małopolskim w 2007 roku" jak i dokumentów dotyczących 2006 roku oraz 2005 roku ("Ocena jakości powietrza w województwie małopolskim w 2006 roku" oraz "Ocena jakości powietrza w województwie małopolskim w 2005 roku") wynika, że przekroczony został poziom pyłu zawieszonego PM 10, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, alarmowych poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz marginesów tolerancji dla dopuszczalnych poziomów niektórych substancji (Dz.U. Nr 87, poz. 796). W związku z tym nie została spełniona jedna z przesłanek wymaganych do podjęcia zaskarżonej uchwały, co oznacza, iż przedmiotowa uchwała została wydana z istotnym naruszeniem prawa materialnego w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Została bowiem podjęta z naruszeniem art. 17 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową. Ten ostatni przepis powyższego rozporządzenia RM jednoznacznie bowiem stanowi, że minimalne warunki klimatyczne jakie spełniać musi miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową uznaje się zachowanie – w obrębie strefy określonej w dyspozycji art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, na terenie której jest położona dana miejscowość – dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu ze względu na ochronę zdrowia ludzi, określonych w przepisach o ochronie środowiska. Ponadto należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, dotyczące oceny materiału dowodowego w tej sprawie. W szczególności z pisma z dnia 3 września 2008 r. znak: WM 5010-39/08 złożonego do akt sprawy przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie wynika, że "gdyby wyniki i wnioski płynące z przedmiotowej Oceny za 2007 rok były dokonane w oparciu o obowiązujące w dacie jej wykonania akty prawne, to przedmiotowa Ocena byłaby taka sama. Wynika to z faktu wykorzystania w Ocenie wyników badań jakości powietrza wykonanych w Nowym Targu, które stanowiły w 2007 roku zarówno podstawę oceny dla powiatu nowotarskiego, jak i strefy nowotarsko-tatrzańskiej. Natomiast przepisy wprowadzone rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu nie powodowały żadnych zmian w wykonanej ocenie jakości powietrza w strefach. Oznacza to, że ocena jakości powietrza na terenie strefy nowotarsko-tatrzańskiej, czy też powiatu nowotarskiego dałaby takie same wyniki przy zastosowaniu parametrów z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r., jak i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r., w zakresie, w którym na jej podstawie stwierdzono przekroczenie stężenia pyłu zawieszonego PM 10. Ponadto prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że Rada Gminy Czorsztyn formułując zarzuty formalne w przedmiocie naruszenia zasady legalności, bezpodstawnie powołuje przedmiotową "Ocenę" jako źródło prawa stanowiące podstawę prawną do wydania zaskarżonej uchwały. W przedmiotowej sprawie dla oceny legalności zaskarżonej uchwały istotne jest bowiem tylko ustalenie czy w dacie jej podejmowania spełnione były ustalone obowiązującymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego minimalne warunki klimatyczne. Natomiast przekroczenie dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu nie jest w istocie przez organ kwestionowane. Dlatego też Sąd I instancji w tym stanie prawnym i faktycznym nie naruszył wbrew zarzutom kasacyjnym art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Po drugie, całkowicie chybiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku w tej sprawie zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze jak i stanowiska organu nadzorczego oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jego wyjaśnienie. Ponadto prawidłowo wyjaśnia przesłanki stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach orzeczonej na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.