II OSK 1220/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej F. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1229/09 w sprawie ze skargi F. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Siedlcach z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia spełnienia wymagań weterynaryjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. K. na rzecz Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Siedlcach kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowania kasacyjnym. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. znak: [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii w Sokołowie Podlaskim odmówił stwierdzenia spełnienia wymagań weterynaryjnych określonych dla prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3 w zakładzie "[...]" F. K., G., [...] S. P. i zatwierdzenia zakładu kat. 3. Wydanie decyzji poprzedziło przeprowadzenie postępowania administracyjnego, w tym kontroli w zakładzie "[...]" F. K. w dniu [...] lutego 2009 r., podczas której stwierdzono uchybienia naruszające przepisy rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. UE.L2002.273.1 z późn. zm.; Dz. Urz. UE-sp. 03-37-92 zpóźn. zm.). Decyzją z [...] maja 2009 r. Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania F. K. od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Sokołowie Podlaskim z dnia [...] marca 2009 r. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii zważył, iż przychylił się do wniosku pełnomocnika strony, zawartego w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2009 r. od decyzji z dnia [...] marca 2009 r., dotyczącego dopuszczenia dowodu z oględzin zakładu należącego do F. K. i postanowił przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Dlatego też w dniu [...] maja 2009 r. organ odwoławczy przeprowadził wizję w zakładzie "[...]" F. K. udokumentowaną protokołem z kontroli zgodności Nr 2/2009 "Lista kontrolna SPIWET - 32 (zakłady przetwórcze)", podczas której stwierdzono uchybienia naruszające przepisy rozporządzenia Nr 1774/2002. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z załącznikiem V rozdział I pkt 1 lit b/ rozporządzenia 1774/2002, zakład przetwórczy musi mieć odpowiednio wydzielony sektor czysty i skażony. W ocenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii konstrukcja i wyposażenie ww. zakładu zapewnia możliwość oddzielenia strefy czystej i skażonej zakładu, tzn. zakład wyposażono w drzwi i bramy oraz odpowiednie szatnie i umywalnie pomiędzy częściami. Wskazał dalej, iż stosownie do załącznika V rozdział II pkt 4 rozporządzenia 1774/2002 ścieki pochodzące z sektora skażonego muszą zostać oczyszczone w celu zagwarantowania, jak dalece będzie to możliwe, że nie pozostały żadne czynniki chorobotwórcze. Organ II instancji przyjął dowód okazany przez F. K. w postaci pisma v-ce Prezesa Zarządu [...] w S. P. informujące, że istnieje możliwość zawarcia umowy na przyjęcie ścieków z zakładu produkcyjnego na miejską oczyszczalnię ścieków w Sokołowie Podlaskim. Ponadto w myśl przepisów załącznika V rozdziału I pkt 1 lit. b/ (...) rozporządzenia 1774/2002 w sektorze skażonym musi znajdować się miejsce kryte do przyjmowania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Jego konstrukcja musi zapewniać łatwe sprzątanie i dezynfekowanie. Podłogi muszą być położone w taki sposób, aby ułatwiały odprowadzenie cieczy. W trakcie wizji zakładu z dnia [...] maja 2009 r. stwierdzono, iż podłoga w hali przyjęcia surowca w części przeznaczonej do wjazdu pojazdu (jak wskazał K. P. służąca również do mycia pojazdu, jak i przyjęcia surowca dokonywanego przy użyciu środka transportu wyposażonego w stały kontener), wykonana jest z betonu, w którym stwierdzono ubytki i nierówności, m.in. ubytki w podłożu o kształcie nieregularnym i wymiarach 14 cm na 8 cm oraz 10 cm na 12 cm, głębokości 1–2 cm. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy uznał, iż konstrukcja hali przyjęcia surowca w części przeznaczonej do wjazdu pojazdu, która służy również do mycia i dezynfekcji pojazdu nie zapewnia łatwego sprzątania i dezynfekowania, a podłogi nie ułatwiają łatwego odprowadzenia cieczy. Dalej organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z przepisem załącznika V rozdział I pkt 2 rozporządzenia 1774/2002, zakład przetwórczy musi posiadać urządzenia do czyszczenia i dezynfekcji pojemników lub zbiorników, w których produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego są przyjmowane oraz pojazdów, w których są przewożone. W trakcie czynności kontrolnych K. P. okazał urządzenie myjące KARCHER oraz środki czyszczące i myjące, które w ocenie organu II instancji zapewniają możliwość czyszczenia i dezynfekcji zakładu w wystarczającym zakresie. Jednakże w ocenie organu odwoławczego miejsce okazane jako miejsce służące do mycia pojazdów i pojemników, uniemożliwia całkowite zmieszczenie w nim pojazdu mającego służyć do transportu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego do zakładu (okazanego w trakcie wizji). W tym celu przeprowadzono eksperyment polegający na wprowadzeniu pojazdu, aż do konstrukcyjnych ograniczeń budynku takich jak betonowe filary (zostawiono 21 cm odstępu od filara). Po wprowadzeniu pojazdu w sposób wyżej opisany, jego przód wystawał poza zadaszone miejsce o 160 cm. Taka konstrukcja miejsca przeznaczonego do mycia, która uniemożliwia wprowadzenie całego pojazdu celem jego umycia i dezynfekcji, w ocenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, uniemożliwia skuteczne zbieranie i odprowadzanie ścieków (miejsce to znajduje się w części brudnej zakładu). Dalej podkreślono, iż zgodnie z załącznikiem V rozdz. V pkt 2 rozporządzenia 1774/2002 przynajmniej raz w roku termometr elektryczny i ciśnieniomierz należy poddać kalibracji. Na poparcie twierdzenia o prowadzeniu kalibracji urządzeń pomiarowych, organowi II instancji przedstawiono kopię zaświadczenia wystawionego w dniu [...] marca 2009 r., przez firmę "[...]". Z ww. zaświadczenia wynika jednak, iż sprawdzenie i kalibrację przeprowadzono w dniu [...] marca 2006 r. Z uwagi na powyższe, zdaniem Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, urządzenia pomiarowe w zakładzie "[...]" F. K. nie są poddawane kalibracji w regularnych odstępach czasu (termometr elektryczny i ciśnieniomierz przynajmniej raz w roku), a w przypadku nieprowadzenia przez stronę działalności w okresie dłuższym niż 1 rok, w toku postępowania o jego zatwierdzenie. Niemniej jednak należy zauważyć, że w toku wizji K. P. zaprezentował oprogramowanie komputerowe Mikster DLM Simple, które umożliwia po połączeniu z odpowiednimi czujnikami dokonywanie pomiarów i zapisów temperatury oraz ciśnienia w sposób ciągły, co organ II instancji uznał za dowód wystarczający do potwierdzenia, że zakład posiada urządzenia do pomiaru i zapisu w czasie rzeczywistym temperatury i ciśnienia oraz że posiada system zabezpieczający przed niedostatecznym ogrzewaniem. Fizyczna obecność urządzeń pomiarowych winna jednak być poparta dowodem poświadczającym skuteczność ich działania (aktualne świadectwo kalibracji). Przepis załącznika V rozdział IIl pkt I rozporządzenia 1774/2002 stwierdza, że jeżeli wielkość cząsteczek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do przetworzenia przekracza 50 mm muszą one zostać poddane rozdrobnieniu przy użyciu właściwych urządzeń tak nastawionych, aby po rozdrobnieniu cząstki nie były większe niż 50 mm. Skuteczność urządzeń musi być codziennie sprawdzana, a ich stan rejestrowany. W trakcie wizji organ II instancji stwierdził, iż urządzenie rozdrabniające posiadało rozstaw elementów rozdrabniających zapewniający uzyskanie cząsteczek poniżej 50 mm. Skuteczności działania urządzenia nie oceniono z uwagi na fakt, iż podczas wizji zakładu urządzenia nie uruchamiano. Odnosząc się do zarzutu strony zawartego w odwołaniu, dotyczącego zlecenia przez kontrolującego włączenia urządzeń, Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii podziela pogląd strony, że pracownik Inspekcji Weterynaryjnej nie powinien zlecać pracownikom zakładu włączania jakichkolwiek urządzeń, gdyż to na właścicielu zakładu lub jego upoważnionych przedstawicielach spoczywa obowiązek udowodnienia, że określone przepisami prawa wymogi są spełniane. W przypadku gdy kontrolowany nie potrafi przedstawić wiarygodnych dowodów lub udowodnić, iż specyficzne wymogi są spełniane, właściwy organ nie może wydać decyzji o spełnianiu wymagań weterynaryjnych przewidzianych dla danego rodzaju działalności. Wizja zakładu wykazała, że zakład nie posiada instalacji do sprawdzania obecności obcej substancji, takiej jak materiał opakowaniowy, elementy metalowe, itd. w produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego, co narusza załącznik VII rozdział I pkt 3 lit. a/ rozporządzenia 1774/2002.Tym samym zdaniem organu odwoławczego, w świetle przywołanych powyżej przepisów niesłuszny jest zarzut strony podniesiony w odwołaniu, że według jego wiedzy "produkt po sprasowaniu jest już produktem w pełni czystym technicznie i działaniem zupełnie wystarczającym jest zbadanie mączki kategorii 3". Ponadto zgodnie z załącznikiem V rozdziału V pkt 2 rozporządzenia 1774/2002 w przypadku wsadowych systemów podciśnieniowych: (...) czas przetwarzania musi zostać wskazany na wykresach czas/temperatura i czas/ciśnienie. W trakcie wizji zakładu dokonywanej przez organ odwoławczy, urządzenia nie były uruchamiane, nie okazano również żadnych dokumentów (wydruków z rejestrów) potwierdzających, że możliwe jest uzyskanie parametrów temperatury, ciśnienia i czasu wymaganych w rozporządzeniu 1774/2002 dla pierwszej metody przetwarzania. Zdaniem organu II instancji strona nie przedstawiła dokumentacji (dowodu), w oparciu o którą możliwe byłoby przyjęcie, iż maszyny i urządzenia w ww. zakładzie osiągają parametry, tj. ciśnienie, temperaturę i czas pracy właściwe dla pierwszej metody przetwarzania. Przepis art. 25 ust. 1 rozporządzenia 1774/2002 wskazuje, iż kierownictwo oraz właściciele zakładów pośrednich i przetwórczych lub ich reprezentanci przyjmują wszystkie środki konieczne do spełnienia wymagań niniejszego rozporządzenia. Wprowadzają, stosują i utrzymują stałą procedurę opracowaną zgodnie z zasadami systemu analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP). Tymczasem przedstawione podczas wizji procedury ważenia przyjmowanego surowca, jak i wysyłki produktu gotowego nie posiadały elementu ważenia pustego pojazdu, celem określenia masy przyjętego surowca (różnica między wagą pojazdu z surowcem oraz masy samego pojazdu). Wobec powyższego Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Sokołowie Podlaskim znak: [...],z dnia [...] marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1229/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi F. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia spełnienia wymagań weterynaryjnych, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Sokołowie Podlaskim z [...] marca 2009 r. dotyczącą odmowy stwierdzenia spełniania wymagań weterynaryjnych w zakresie przetwarzania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 i zatwierdzenia zakładu. Zdaniem orzekających w sprawie organów, skarżący nie spełnił wymaganych prawem wymagań weterynaryjnych, co ustalono w trakcie przeprowadzonych w zakładzie skarżącego kontroli. Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy, w ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy nie naruszyły prawa, odmawiając w stosunku do zakładu skarżącego stwierdzenia spełniania wymagań weterynaryjnych w zakresie przetwarzania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 i zatwierdzenia zakładu. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżącego jako strony toczącego się postępowania. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt określa wymagania weterynaryjne m.in. dla podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, zwanych dalej "ubocznymi produktami zwierzęcymi" ( art. 1 pkt 1 lit. o). Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych określają przepisy Unii Europejskiej ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Wymagania higieniczne dotyczące gromadzenia i przewozu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów przetworzonych zawarte zostały w rozporządzeniu (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.Urz.UE.L.02.273.1 Dz.Urz.UE-sp.03-37-92 ). W myśl art. 17 rozporządzenia 1774/2002 w celu zatwierdzenia, zakłady przetwórcze kategorii 3 muszą m.in. spełniać wymagania przepisów załącznika V rozdział I i załącznika VII rozdział I oraz dokonywać przeładunku i przetworzenia surowca kategorii 3 oraz przechowywać go zgodnie z załącznikiem V rozdział II i załącznikiem VII. W zakładzie skarżącego przeprowadzone zostały kontrole w dniach 9 lutego 2009 r. oraz 14 maja 2009 r., podczas których stwierdzono liczne uchybienia naruszające przepisy rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, które szczegółowo opisane zostały w zaskarżonej decyzji. Stwierdzone przez orzekające w sprawie organy uchybienia powodują, że w zakładzie "[...]" F. K. nie może być obecnie prowadzone przetwarzanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, a tym samym nie jest możliwe stwierdzenie przez organy weterynaryjne spełnienia wymagań weterynaryjnych określonych dla prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3 w zakładzie skarżącego. Ponadto, mimo iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wniosku skarżącego zawartego w odwołaniu o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, to w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Innymi słowy, organ może skorzystać z tego środka dowodowego, lecz na pewno powinien z niego skorzystać w sprawach o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami. Sąd podkreślił, że w sprawie nie ma wątpliwości, że rozpoznanie sprawy nie wymagało powołania biegłego. Ocena, czy spełnione zostały wymagania weterynaryjne określone dla prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3 w zakładzie skarżącego, nie wymaga wiadomości specjalnych, których by nie posiadał wyspecjalizowany organ, którym w tej konkretnej sprawie jest Powiatowy i Wojewódzki Lekarz Weterynarii. Sąd wskazał, że z załączonych do skargi "Opinii środowiskowej" sporządzonej w czerwcu 2009 roku przez dr W. L. - jak i z opinii dr inż. H. M. nie wynika, iż w zakładzie skarżącego brak jest uchybień oraz nieprawidłowości. Zdaniem autorów opinii uruchomienie zakładu w trybie warunkowym lub normalnym będzie czynnikiem mobilizującym do usunięcia stwierdzonych uchybień, a ponowna kontrola przeprowadzona po określonym czasie pozwoli na zweryfikowanie podjętej decyzji. Sąd podkreślił, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami kolejność podejmowanych działań jest odwrotna, tj. dopiero usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości może skutkować wydaniem pozytywnej decyzji co do zatwierdzenia prowadzonego przez skarżącego zakładu. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oddalił skargę. F. K. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego, a to w szczególności przepisów art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt w związku z przepisami rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 roku ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, polegające na ich błędnej wykładni i wpierw przyjęciu, że działalność skarżącego pod firmą "[...]" F. K. w G. S. [...] nie spełnia obecnie wszystkich wymogów weterynaryjnych/sanitarnych/formalnych dla jej prowadzenia w zakresie przetwarzania ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3, mimo że w ocenie F. K., powołanych przez niego prywatnie biegłych specjalistów tak nie jest, tzn. spełnia jego zakład "[...]" ku temuż wszelkie konieczne i przewidziane prawem wymogi (tak co do dokumentacji koniecznej do przetwarzania jak wyżej, jak i stanu technicznego maszyn, urządzeń, instalacji, pojazdów i pomieszczeń służących/mających służyć rzeczonemu). Chodzi o spełnienie wymogów w zakresie możliwości łatwego sprzątania i dezynfekowania podłogi w sektorze skażonym, możliwości skutecznego zbierania i odprowadzania ścieków po umyciu pojazdu skarżącego, osiągania parametrów przez maszyny i urządzenia (ciśnienie, temp. i czas pracy) skarżącego, posiadania procedury ważenia pustego pojazdu. 2) naruszenia przepisów procedowania administracyjnego, a to w szczególności przepisów zawartych w art. 75 i nast. k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na wadliwym, arbitralnym i całkiem bezpodstawnym pominięciu wniosku dowodowego skarżącego, który w sprawie niniejszej domagał się powołania niezależnego biegłego/biegłych (na koszt skarżącego; w ramach art. 75 w zw. z art. 78 i 84 k.p.a.), czyli osoby, która posiadając fachową wiedzę i doświadczenie dokonałaby ww., niezależnej oceny, a wpierw wizji zakładu "[...]", jego pomieszczeń, urządzeń technicznych, środków transportowych, dokumentacji, procedur itd. i na podstawie tego wydałaby niezależną od stron, profesjonalną opinię mogącą służyć za podstawę orzekania administracyjnego, sądowoadministracyjnego w tejże sprawie. Na tych podstawach wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bądź też zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi na decyzję [...] w Siedlcach z [...] maja 2009 r. nr [...] w całej rozciągłości, 2) zwrot kosztów postępowania (w tym zastępstwa radcowskiego) za obie instancje sądowoadministracyjne, według norm prawem przewidzianych (wraz z opłatą skarbową). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 ze zm.) w związku z przepisami rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. UE.L Nr 273, poz. 1 ze zm.) nie jest zasadny. W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni prawidłowo przeprowadził wykładnię art. 4 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt w związku z przepisami powołanego rozporządzenia. Postawiony zarzut błędnej wykładni art. 6 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt nie został wyprowadzony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Błędna wykładnia to błędne odkodowanie treści normy prawa materialnego przez nieprawidłowy proces wykładni. W skardze kasacyjnej nie wywiedziono błędnej wykładni art. 6 ust. 1 tej ustawy, a zarzuty zarówno w podstawie skargi kasacyjnej, jak i w uzasadnieniu zostały sprowadzone do błędnego zastosowania art. 6 ust. 1 i przepisów powołanego rozporządzenia w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty ograniczają się głównie do polemiki z ustalonym stanem faktycznym. Ustaleń tych nie podważono przez przytoczenie opinii biegłych. Nie można bowiem uznać za podważenie ustaleń faktycznych w opiniach biegłych, którzy przewidują usunięcie stwierdzonych uchybień w chwili rozpoczęcia produkcji. Zasadnie Sąd przyjął, że zgodnie z obowiązującymi przepisami kolejność działań jest odwrotna, tj. dopiero usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości może skutkować wydaniem pozytywnej decyzji. Jest to zgodne z regułami rządzącymi w postępowaniu administracyjnym rozpoznaniem i rozstrzygnięciem sprawy. Organ administracji w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z zasadą ogólną prawdy obiektywnej (art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego), obowiązany jest ustalić stan faktyczny sprawy istniejący w dniu wydania decyzji. Nie można zatem zarzucić wadliwe rozstrzygnięcie sprawy, jeżeli organ ustalił, że nie zostały spełnione wymagania określone w przepisach prawa materialnego. Zgodnie z art. 4 ust. 3 powołanej ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt "Wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych określają przepisy Unii Europejskiej ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia dla ludzi". Organy orzekające wyprowadziły z obowiązujących przepisów powołanego rozporządzenia wymagania, których spełnienie daje podstawy do pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy. W skardze kasacyjnej nie wyprowadzono ani wadliwej wykładni tych przepisów, jak i nie podważono ustaleń stanu faktycznego. Ustaleń tych nie może skutecznie podważyć ocena skarżącego, którą wyprowadza z wieloletniej prowadzonej działalności. Skarżący podlega nadzorowi inspekcji weterynaryjnej. Oceny specjalistycznych organów, powołanych zgodnie z wymogami unijnymi, nie może podważyć opinia osoby prowadzącej nadzorowaną działalność. Opinii tych nie podważają opinie biegłych, którzy nie kwestionują ustaleń stanu faktycznego wnioskując, jak wskazano w skardze kasacyjnej, o warunkowe uruchomienie zakładu i dostosowaniu uchybień do stanu prawidłowego, wskazanego w protokołach z kontroli zgodności [...] oraz [...] i [...]. Przepisy prawa nie przewidują możliwości prawnej udzielenia warunkowej zgody. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 75, art. 10, art. 107 § 3 w związku z art. 78 i 84 kodeksu postępowania administracyjnego przez pominięcie wniosku dowodowego – powołanie w sprawie biegłego. Żądanie strony przeprowadzenia dowodu organ prowadzący postępowanie obowiązany jest rozpatrzyć i ocenić z punktu widzenia znaczenia prawnego dla pełnego ustalenia stanu faktycznego. Żądaniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego organ jest związany, jeżeli ustalenie stanu faktycznego wymaga wiadomości specjalnych. Sąd w pełni prawidłowo ocenił, że w sprawie powołane są organy, które w pełni spełniają wymogi posiadania wiedzy specjalnej. Wynika to wprost z regulacji art. 1 ustawy z 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 767 ze zm.) w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.). Tak też należy ocenić wniosek o przeprowadzenie eksperymentu, który powinien zostać uwzględniony, gdy w inny sposób nie można ustalić stanu faktycznego. Przedstawione przez organy ustalenia stanu faktycznego nie można podważyć w wyniku przeprowadzenia eksperymentu. Ustalenia co do spełnienia wymogów ustanowionych w załączniku V rozdział I pkt 2 powołanego rozporządzenia, co do skutecznego zbierania i odprowadzenia ścieków, nie podważa możliwość przestawiania pojazdu przy myciu i dezynfekcji. Dotyczy to też pozostałych ustaleń stanu faktycznego. Z rozwiązań przyjętych w powołanym rozporządzeniu wynika obowiązek przestrzegania ustanowionych warunków przy stwierdzeniu spełnienia wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia działalności, jak i w toku wykonywania działalności. Zasadnie Sąd podkreślił znaczenie regulacji art. 17 powołanego rozporządzenia, które nie tylko reguluje warunki materialne, które muszą być spełnione przy uzyskaniu przez zakład zatwierdzenia, ale też istotne znaczenie ma art. 17 ust. 3, który ustanawia sankcję, jeżeli warunki, na których ją wydano, nie są spełnione. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.