II FSK 1135/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Protokolant Łukasz Kidoń, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 594/09 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. N. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 7200 (słownie: siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 594/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. N. (zwanego dalej: "Skarżącym" lub "Stroną"), na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.. 2. W uzasadnieniu przywołanego wyroku nakreślony został stan faktyczny i prawny sprawy. Wynika z niego, że ww. decyzją, dotyczącą roku 2002, Dyrektor Izby Skarbowej w L., na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p."), uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 31 lipca 2005 r. nr US.I/3/4110/2/3/02/06 w części przekraczającej wysokość zobowiązania podatkowego dla J. N. w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. ponad kwotę 437.669,- zł od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 570.566,- zł, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji wskazał na treść przepisów art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: "updof"), stwierdzając, że sam fakt powołania przez podatnika oszczędności, sposobu ich lokowania, bez jednoczesnego wykazania - i to w sposób nie budzący wątpliwości – źródła pochodzenia tych wartości, nie może stanowić wystarczającej podstawy do uznania tych kwot w bilansowaniu poniesionych w badanym okresie wydatków. Posiadanie środków pieniężnych w gotówce lub zdeponowanych na rachunku bankowym, nie oznacza, iż źródło ich pochodzenia jest ujawnione. Organ odwoławczy wskazał, iż wydatki podatnika w 2002 r. wyniosły łącznie 1.090.950,23 zł. (zamiast przyjętych przez organ I instancji 1.085.942,75 zł.). Z kolei według podatnika (zeznanie zaprotokołowane w dniu 5 grudnia 2002 r.), środki na finansowanie wydatków posiadał on z następujących źródeł: otrzymanego w 1975 r. spadku po ojcu kwocie 300.000 USD; prowadzonej działalności gospodarczej od 1980 r.; otrzymanego w 1991 r. odszkodowania w kwocie 57.000 DEM za skradziony samochód; nielegalnych dochodów z handlu samochodami w latach 90-tych w kwocie 700.000,- zł; dochodów z tytułu pracy wykonywanej w zakładzie karnym w L.; kredytów gotówkowych zaciągniętych w Banku [...] w T. w latach 1990 – 1993 w wysokości 70.000 zł i 25.000 zł., sprzedaży w miesiącu listopadzie samochodu osobowego marki Audi za kwotę 16.000 zł. 3. W uzasadnieniu decyzji z dnia 28 kwietnia 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej w L. stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie istotne są ustalenia dokonane w toku postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia podatnikowi zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1999 r., z uwagi na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1209/07. 4. Wyrokiem tym (będącym konsekwencją wyroku NSA z dnia 28 sierpnia 2007, sygn. akt II FSK 983/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 5 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych J. N. z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 1999 rok. Sąd stwierdził, iż przychody z działalności przestępczej nie podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu, nie tylko z uwagi na treść art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ale także z uwagi na to, iż efekt tej działalności jest przedmiotem oceny w świetle przepisów prawa karnego, a nie podatkowego. Sąd wskazał, iż porównując wysokość wydatków poniesionych z wysokością przychodów uzyskanych w 1999 r. i zasobów z lat poprzednich, organy podatkowe nie uwzględniły przychodów z działalności przestępczej. Sąd zauważył też, iż organy podatkowe przyznały, iż w roku 1998 stwierdzono, uwzględniając w wyliczeniach przychody z działalności przestępczej, iż skarżący dysponował pewną nadwyżką przychodów nad wydatkami. Nadwyżki tej jednak nie uwzględniono przy wyliczaniu przychodów z roku 1999 r. i zasobów z lat poprzednich, jakie mogły stanowić pokrycie wydatków w roku 1999 r. jedynie z uwagi na to, iż przy jej wyliczaniu wzięto pod uwagę przychody z działalności przestępczej. Zasadnie zatem strona skarżąca zarzuciła, iż w postępowaniu podatkowym doszło do naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedostateczne dla potrzeb rozstrzygnięcia wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe winny ustalić – jak wskazał Sąd - czy skarżący uzyskał w wyniku swojej działalności przestępczej środki finansowe i w jakiej wysokości, czy jeżeli je uzyskał, to dysponował nimi (i w jakiej wysokości) w badanym roku podatkowym i czy stanowiły one źródło pokrycia wydatków (ewentualnie w jakim zakresie) poniesionych w tym roku. Oceniając ponownie posiadane przez stronę zasoby organy winny również ponownie zbadać kwestię otrzymanego przez stronę skarżącą odszkodowania z tytułu kradzieży samochodu. Mogło ono bowiem (w przypadku jego faktycznego otrzymania) wpłynąć na ustalenie wysokości podstawy opodatkowania. Istotnie skarżący nie przedstawił przekonywującego dowodu na jego otrzymanie do dnia wydania decyzji. Jednakże strona przed wydaniem decyzji podjęła próbę potwierdzenia tego faktu w Państwowym Zakładzie Ubezpieczeń. Niewątpliwie rozpoczęła poszukiwanie dowodów późno. Organ mógł ją zdyscyplinować (w celu uniknięcia zarzutu przedłużania postępowania) wyznaczając jej termin na złożenie dowodu. Jeżeli więc w toku ponownie prowadzonego postępowania strona skarżąca przestawi dowody na otrzymanie odszkodowania, organy winny je ocenić zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, a jeżeli uznają, iż fakt ten znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym - uwzględnić przychód z odszkodowania przy obliczaniu przychodów stanowiących pokrycie wydatków. Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi odnoszących się do błędnych ustaleń w zakresie środków uzyskanych przez skarżącego z tytułu spadku po ojcu oraz z prowadzonej w latach 1989-1991, wraz z J. W., działalności gospodarczej. W odniesieniu do spadku – zdaniem Sądu - organy zasadnie wskazały, iż żaden z przesłuchanych świadków (poza J. W.) nie potwierdził faktu jego otrzymania przez skarżącego. Matka skarżącego zeznała, iż pieniądze otrzymała od ojca skarżącego jeszcze za jego życia i wspomagała nimi syna, gdy prosił o wsparcie przy budowie domu dla jej wnuka. Uprzednio nikt, nawet jej syn, nic nie wiedział o tych pieniądzach. M. O. nie wiedziała nic na ten temat, wyraziła jedynie przypuszczenie, iż taki spadek mógł skarżący otrzymać. J. W. wiedziała o spadku od skarżącego, który z tych pieniędzy miał sfinansować ich działalność gospodarczą w roku 1989 r. Jednocześnie z tych pieniędzy skarżący miał udzielić pożyczki J. B. i Spółce D. Wskazując na te sprzeczności w zeznaniach świadków, Sąd uznał, ze organy podatkowe miały prawo przyjąć, kierując się zasadami logiki, zasadami wiedzy jakie posiada przeciętny człowiek oraz doświadczeniem życiowym, iż brak jest dowodów, że skarżący spadek taki otrzymał. Skarżący nie przeprowadził postępowania spadkowego i nie zgłosił spadku (o tak znacznej wartości) do opodatkowania. 5. Uwzględniając powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007 r., organ odwoławczy uznał za niewiarygodną informację, że wydatki dokonane przez skarżącego w 2002 r. były finansowane ze środków walutowych w wysokości 300.000 USD, które ojciec przekazał skarżącemu przed swoją śmiercią w 1975r. Nie wykazano bezspornie, iż faktycznie taką kwotę od ojca otrzymał oraz, że w 2002 r. posiadał środki finansowe pochodzące z tego tytułu (zeznania świadków świadczą nawet o wydatkowaniu tych pieniędzy przed 2002 r.). Wyjaśnienia skarżącego i przesłuchanych świadków: M. K. i J. W. nie zostały wsparte dowodem mogącym ich wiarygodność uprawdopodobnić, zaś przechowywanie waluty w domu przez okres ponad 25 lat, wiarygodność wyjaśnień w tym zakresie poddają w istotną wątpliwość. Powoływanie się na dysponowanie w okresie 1991r.-1992r. dużymi zasobami w walucie obcej pochodzącmi od otrzymanej od ojca waluty, które zostały pożyczone J. B., również nie stanowi o przekazaniu skarżącemu przez ojca na początku lat 70-tych, środków finansowych w wysokości 300.000.USD. Argumentowanie, iż częściowa spłata tej pożyczki nastąpiła w 1992r. i w 1993r. nie wpływa, zdaniem organu, na ustalenie przedmiotowego zobowiązania, ponieważ nie wykazano, iż w 2002 r. posiadał środki finansowe pochodzące ze spłaty tego zobowiązania. Wskazano również, ze zeznania złożone przez M. O. nie potwierdzają faktu, iż B. N. przekazał kwotę 300.000USD. Potwierdziła ona jedynie, że brat posiadał pieniądze, jednakże nie ma wiedzy, iż przekazał je skarżącemu lub rodzinie. Podniesiono ponadto złożone przez skarżącego i świadków wyjaśnienia należy oceniać w kontekście zebranych i opisanych w zaskarżonej decyzji protokołów o stanie majątkowym spisanych w postępowaniu egzekucyjnym począwszy od 17 września 1992r, z których wynika, że skarżący nie posiadał zgromadzonych środków finansowych i był na utrzymaniu matki lub żony. W zakresie zarzutów, jak i wniosków dowodowych strony dotyczących środków pieniężnych z działalności przestępczej, organ wskazał, iż w 1999 r. strona dysponowała nadwyżką dochodów na wydatkami za 1998 r. w wysokości 15.982,75 zł, wynikającą z ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w T. nr [...] z dnia 5 sierpnia 2003 r. – do wyliczenia tej nadwyżki uwzględniono dochód w kwocie 68.112,50 zł uzyskany z nielegalnego obrotu samochodami i dochód w kwocie 58.147,75 zł, stanowiący wartość wyłudzonego odszkodowania i towarów. Zdaniem organów podatkowych z dokumentów potwierdzających sytuację majątkową skarżącego w sprawach karnych, wynika, że skarżący w 2002 r. nie mógł już dysponować środkami pieniężnymi pochodzącymi z działalności przestępczej. Organ odwoławczy wskazał także, iż kwota 34.020,- zł, z tytułu odszkodowania za skradziony w 1991 r. samochód marki Mercedes, została uwzględniona w dochodach roku 1999 i kwota ta wiązała się z rzekomą sprzedażą 50.000 DEM, na którą to okoliczność podatnik przedłożył dowody zakupu dewiz w kantorze wymiany walut. Z kolei dla potwierdzenia zaciągniętych kredytów bankowych w Banku S. w T., jak i zarobionych pieniędzy w Zakładzie Karnym w L., skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, wobec tego organ odwoławczy nie uznał tych kwot jako źródła finansowania wydatków roku 2002. Organ uznał natomiast wskazane koszty utrzymania w oparciu o dane zawarte w roczniku statystycznym w kwocie 9.570,84 zł, zamiast przyjętej przez organ podatkowy pierwszej instancji - 4.563,36 zł, w wydatkach roku 2002 oraz środki uzyskane ze sprzedaży samochodu marki Peugeot w kwocie 18.000,00 zł po stronie przychodów Uznano zatem, że suma wydatków poniesionych w 2002 r. wynosi 1.090.950,23 zł zamiast 1.085.942,75 zł przyjętych przez organ l instancji, natomiast przychody przyjęte przez organ II instancji wyniosły 520.384,59 zł. Stwierdzony niedobór określono jako kwotę 570.565,64 zł. . 6. W kolejnej skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. N. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie: - przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w części i utrzymaniu w mocy decyzji w pozostałej części, w sytuacji gdy jest oczywiste, iż decyzja w części nieuchylonej pozostaje w mocy i nie trzeba jej utrzymywać w mocy poprzez ponowne rozstrzygnięcie organu II instancji, co zdaniem strony skutkuje, iż powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w L. rażąco narusza prawo; - przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej, polegające m.in. na: a) wyliczeniu dochodu z działalności przestępczej w oparciu o podzielenie kwoty wartości samochodów przez ilość członków grupy przestępczej i niewzięciu pod uwagę, iż strona była szefem grupy przestępczej, a pozostali jej członkowie nie brali udziału w popełnieniu wszystkich czynów przestępczych zarzucanych J. N.; b) niewzięciu pod uwagę oświadczeń składanych w toku postępowania przez stronę oraz oświadczeń dwóch członków grupy przestępczej – G. G. i D. A., złożonych w toku postępowania, z których wynikało, iż 4/5 dochodu z działalności przestępczej zachowywał dla siebie J. N.; c) błędnym przyjęciu, iż J. N. wyłudził odszkodowanie i towary w kwocie 58.147,75 zł – karta 14 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy sama kwota wyłudzenia towaru opiewała na 70.000 zł – karta 15 aktu oskarżenia; d) nieuwzględnieniu po stronie przychodów strony kwoty zwróconej pożyczki, udzielonej uprzednio przez stronę na rzecz S[...] D. w wysokości 210.000 dolarów USA, a także niewskazaniu w uzasadnieniu faktycznym decyzji (poza omówieniem) dlaczego organ podatkowy II instancji nie dał wiary przedstawionym przez stronę dowodom potwierdzającym fakt udzielania i zwrotu pożyczki, pomimo iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w swoim wyroku z dnia 13 grudnia 2007 r. o sygn. akt I SA/Łd 1209/07 wyraźnie wskazał, iż kwestie te powinny być wyjaśnione. 7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do pierwszego z zarzutów dodał jedynie, że uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w części ponad kwotę 427.925 zł, a do tej zaś kwoty pozostawił ją w mocy. Sentencja decyzji jest zatem czytelna, a stwierdzenie dotyczące pozostawienia decyzji do w/w kwoty w mocy, stanowi jedynie logiczną konsekwencję faktu, że w tym zakresie nie zachodzi potrzeba wzruszenia decyzji wydanej przez organ I instancji. 8. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonym wyrokiem uznał skargę za niezasadną. W pierwszej kolejności Sąd I instancji odniósł się do zarzutu nieważności zaskarżonej decyzji. WSA w Łodzi zwrócił uwagę, że sprawach podatkowych, co do zasady, istotą sprawy jest wysokość zobowiązania podatkowego. Nie można zatem przyjąć, iż w tym zakresie organ podatkowy przekroczył dyspozycję przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej i doszło do rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu treść całej decyzji nie pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja może być akceptowana jako akt ustalający zobowiązanie podatkowe, gdyż z jej sentencji wynika wysokość tego zobowiązania, a ponadto rozstrzyga o ważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. Dalej przypomniano, że Skarżący zarzuca organom podatkowym błędne wyliczenie dochodu z działalności przestępczej dla pokrycia wydatków roku 1999. Z kolei organy podatkowe przyjęły, iż w przedmiotowym roku podatkowym skarżący nie dysponował już środkami pieniężnymi z działalności przestępczej. Powołały się w tym zakresie na ostateczną decyzję Urzędu Skarbowego w T. z dnia 5 sierpnia 2003 r., którą umorzono wobec J. N. postępowanie w sprawie wymiaru zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1998 r., ze względu na nadwyżkę dochodów nad wydatkami w kwocie 15.982,75 zł. Sąd I Instancji podkreślił, że jako zasoby finansowe z lat poprzednich stanowiące pokrycie wydatków roku 1998 organ podatkowy przyjął kwotę 68.112,50 zł uzyskaną z nielegalnego handlu samochodami (1/8 kwoty z 554.900 zł) oraz kwotę 58.147,75 zł stanowiącą wartość wyłudzonego odszkodowania i towarów, co wynika z wyroku sądu karnego z dnia 14 kwietnia 1999 r., sygn. akt III K.23/99. Następnie Sąd I instancji odniósł się do uzasadnienia wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II FSK 983/06 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1209/07, które stwierdziły, iż przychody z działalności przestępczej nie podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Zaakcentowano jednocześnie, że NSA w przywołanym wyżej wyroku wskazał także, iż "jeśli chodziło o zarzut odmiennego rozliczenia następujących po sobie lat podatkowych 1998 i 1999 to Sąd w niedopuszczalny sposób przesądził o zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu podatkowego, które nie było przedmiotem zaskarżenia. W konsekwencji uwzględnienia wskazanej wyżej oceny, WSA w Łodzi w wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. uznał, iż organ drugiej instancji udowodnił fakt braku posiadania w 1999 r. środków z popełnionych przez skarżącego przestępstw, co wynikało m.in. z w/w ostatecznej decyzji z dnia 5 sierpnia 2003 r. Organ uznał zatem, że środki z przestępstw zostały przed rokiem 1999 "skonsumowane" przez skarżącego. W wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r. WSA w Łodzi wskazał, że "organy podatkowe przyznały, iż w roku 1998 stwierdzono, uwzględniając w wyliczeniach przychody z działalności przestępczej, iż skarżący dysponował pewną nadwyżką przychodów nad wydatkami. Nadwyżki tej jednak nie uwzględniono przy wyliczaniu przychodów z roku 1999 r. i zasobów z lat poprzednich, jakie mogły stanowić pokrycie wydatków w roku 1999 r. jedynie z uwagi na to, iż przy jej wyliczaniu wzięto pod uwagę przychody z działalności przestępczej". Podkreślono, że organ podatkowy, będąc związanym na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Sądu z dnia 12 grudnia 2007 r., uwzględnił zatem nadwyżkę dochodów nad wydatkami z 1998 r. przy ustaleniu zobowiązania podatkowego za 1999 rok. Wskazano też, że stosując się także do wytycznych Sądu, organ zbadał kwestię otrzymanego przez stronę skarżącą odszkodowania z tytułu kradzieży samochodu i uwzględnił kwotę z tego tytułu (34.020,- zł) w przychodach roku 1999. Zwrócono również uwagę, że wiążąca dla organu podatkowego, jak również dla Sądu I instancji, była sądowa ocena pozostałych ustaleń w zakresie środków uzyskanych przez skarżącego z tytułu spadku po ojcu oraz z prowadzonej w latach 1989-1991, wraz z J. W., działalności gospodarczej. Podkreślono, WSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r. uznał, iż "organy podatkowe oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy dotyczący tych źródeł pokrycia wydatków uwzględniły bowiem wszystkie zebrane dowody, we wzajemnym ich związku i każdy osobno. W odniesieniu do spadku zasadnie wskazały, iż żaden z przesłuchanych świadków (poza J. W.) nie potwierdził faktu jego otrzymania przez skarżącego. Matka skarżącego zeznała, iż pieniądze otrzymała od ojca skarżącego jeszcze za jego życia i wspomagała nimi syna, gdy prosił o wsparcie przy budowie domu dla jej wnuka. Uprzednio nikt, nawet jej syn, nic nie wiedział o tych pieniądzach. M. O. nie wiedziała nic na ten temat, wyraziła jedynie przypuszczenie, iż taki spadek mógł skarżący otrzymać. J. W. wiedziała o spadku od skarżącego, który z tych pieniędzy miał sfinansować ich działalność gospodarczą w roku 1989 r. Jednocześnie z tych pieniędzy skarżący miał udzielić pożyczki J. B. i Spółce D. Wskazując na te sprzeczności w zeznaniach świadków organy podatkowe miały prawo przyjąć, kierując się zasadami logiki, zasadami wiedzy, jakie posiada przeciętny człowiek oraz doświadczeniem życiowym, iż brak jest dowodów, iż skarżący spadek taki otrzymał. Wskazać też należy, iż skarżący nie przeprowadził postępowania spadkowego i nie zgłosił spadku (o tak znacznej wartości) do opodatkowania. Nie można też zarzucić organom podatkowym, iż naruszyły art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż skarżący nie osiągnął z działalności gospodarczej prowadzonej w latach 1989-1991 tak znacznych, jak to wskazywał w oświadczeniach, dochodów. Skarżący nie przedstawił bowiem w tym zakresie żadnych dowodów, które zaprzeczałyby prawidłowości ustaleń dokonanych w postępowaniu dotyczącym podatku wyrównawczego. Zeznania świadka J. W. nie były konkretne, nie zawierały chociażby porównań do wysokości przeciętnej płacy, ponadto mogły one dotyczyć tylko okresu, w jakim działalność prowadziła ona wspólnie ze skarżącym. Zauważono też, iż jeżeli dochody te były wyższe od ujawnionych w latach ich prowadzenia, to nie zostały one też (w tej nieujawnionej części) opodatkowane ani też nie należały do dochodów zwolnionych od opodatkowania." Uwzględniając zatem powyższe okoliczności faktyczne i prawne sprawy, Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skargi o naruszeniu w sprawie przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej. 9. Na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Strona, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła skargę kasacyjną, w której zawarte zostało żądanie uchylenia tego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi wskutek błędnego przyjęcia, że nadwyżka przychodów, w tym z działalności przestępczej, nad wydatkami została określona w decyzji Urzędu Skarbowego w T. z dnia 5 sierpnia 2003 r., dotyczącej podatku dochodowego za 1998 r. w kwocie 15.982,75 zł., a co za tym idzie tylko ta kwota mogła służyć na pokrycie wydatków w latach następnych, mimo że WSA w Łodzi, rozpoznając sprawę podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. wyraźnie stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organy podatkowe należy ustalić rzeczywistą wartość dochodów Strony skarżącej, czego nie dokonano w sytuacji, gdy: a) Urząd Skarbowy w T. w decyzji z 2003 r. jedynie umorzył postępowanie, a nie ustalił nadwyżkę (określenie nadwyżki miało miejsce w uzasadnieniu faktycznym decyzji), b) okoliczność ta była znana zarówno Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, który rozstrzygał sprawę podatku dochodowego za rok 1999 (wyrok z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II FSK 983/06), jak i WSA w Łodzi, który rozstrzygał w tej sprawie dnia 13 grudnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Łd 1209/07), a mimo to WSA w Łodzi w tym ostatnim wyroku nakazał ustalić czy Skarżący uzyskał w wyniku swojej działalności przestępczej środki finansowe i w jakiej wysokości, c) WSA w Łodzi w wyroku z dnia 20 listopada 2009 uwzględnił w przychodach dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. kwotę odszkodowania z tytułu kradzieży samochodu stanowiącego własność Strony w wysokości 34.020 zł., która to okoliczność została udowodniona przez Stronę dopiero po wydaniu w niniejszej sprawie wyroku NSA. Tymczasem Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku utrzymuje, że decydujące znaczenie ma decyzja Urzędu Skarbowego w T. z dnia 5 sierpnia 2003 r., w której uzasadnieniu określono kwotę nadwyżki za 1998 r. w wysokości 15.982,75 zł., 2) art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy organy podatkowe naruszyły art. 122, art. 187 § 1, art. 188 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) wyliczeniu dochodu z działalności przestępczej poprzez podzielenie kwoty wartości samochodów przez ilość członków grupy przestępczej, b) nie wzięcie pod uwagę znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń dwóch członków grupy przestępczej, którzy wskazali jaką część dochodu zatrzymała dla siebie Strona skarżąca, c) nie przesłuchanie – pomimo wniosku Skarżącej – członków grupy przestępczej na okoliczność dochodów uzyskiwanych z działalności przestępczej, d) błędne przyjęcie, że Strona wyłudziła odszkodowanie i towary w kwocie 58.147,75 zł., w sytuacji gdy z aktu oskarżenia wynika, iż Strona wyłudziła odszkodowanie i towary w wysokości 70.000 zł., e) nie uwzględnienie po stronie przychodów kwoty zwróconej pożyczki, udzielonej przez Skarżącego w wysokości 210.000 USD; 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej zdaniem Strony rażąco narusza przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., a WSA w Łodzi w zaskarżonym wyroku stwierdził, że decyzja ta nie narusza rażąco prawa i może być zaakceptowana, jako akt ustalający zobowiązanie podatkowe; 4) zarzucono dodatkowo naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., polegający na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w L., dotycząca ustalenia podatku dochodowego z tytułu dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r. w kwocie 427.925 zł., ustala podatek dochodowy za 1999 r. Skarżący podnosi, że w ten sposób stronie dwukrotnie naliczono podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r., raz w kwocie 97.926 zł, a raz w kwocie 427.925 zł. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej Strona podniosła, że zarówno wyrok NSA, jak i będący jego następstwem wyrok WSA w Łodzi wyraźnie wskazywały, że w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organy podatkowe należy ustalić w jakiej wysokości Strona uzyskała z działalności przestępczej, a nie bazować na nadwyżce określonej w uzasadnieniu faktycznym decyzji Urzędu Skarbowego w T. z 5 sierpnia 2003 r. Weryfikacji takiej Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie dokonał. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez Sąd I instancji naruszenia przez organ odwoławczy art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., Skarżący odwołał się do poglądów literatury, wskazując że przepis art. 233 O.p. zawiera wyczerpujące wyliczenie rodzajów decyzji, jakie może podjąć organ odwoławczy. W związku z tym wydanie przez ten organ decyzji nie przewidzianej w analizowanym przepisie, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. 10. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 11. Na wstępie wskazać należy, że zakres badania zaskarżonego wyroku wyznaczają, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., granice skargi kasacyjnej, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany. Nie dotyczy to jedynie wad prawnych powodujących nieważność postępowania, które w rozpatrywanej sprawie nie występują. Skarga kasacyjna w tej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. wskazano w niej na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które to uchybienie – zdaniem strony skarżącej - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 12. Organ podatkowy, zgodnie z art. 20 ust. 3 updof, w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., ustala wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Z treści natomiast art. 30 ust. 1 pkt 7 updof wynika, że dochodów z nie ujawnionych źródeł lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach, uzyskanych na terytorium RP, nie łączy się z dochodami z innych źródeł i pobiera się od nich podatek w formie ryczałtu – w wysokości 75% dochodu. W literaturze zwraca się uwagę, że opodatkowanie dochodów z nieujawnionych źródeł ma charakter zastępczy, różniący od opodatkowania na zasadach ogólnych wzorcem podstawy opodatkowania (por. H. Dzwonkowski: Opodatkowanie dochodów nieujawnionych, Mon. Pod. z 2005 r. nr 4, s. 15). O ile bowiem w przypadku opodatkowania na zasadach ogólnych, opodatkowaniu podlega rzeczywisty dochód, to w przypadku opodatkowania przychodu ze źródła nieujawnionego podstawą opodatkowania są wydatki i majątek. Zatem poniesione przez podatnika wydatki, uzyskany w roku podatkowym majątek, stają się przyczyną sprawczą opodatkowania tylko z uwagi na to, że nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach, niezależnie od tego jaki faktycznie dochód uzyskał podatnik w roku podatkowym. Reasumując powyższe wywody stwierdzić należy, iż zryczałtowana forma opodatkowania, określona w art. 30 ust. 1 pkt 7 updof będzie mogła być zastosowana wtedy, gdy organ podatkowy dokona skonkretyzowania, a następnie porównania dwóch wymienionych w art. 20 ust. 3 pozycji majątkowych. Określić bowiem trzeba: - wydatki poniesione przez podatnika w roku podatkowym, - wartość zgromadzonego w tym roku podatkowym mienia, a następnie porównać je z wartością uzyskanych w roku podatkowym oraz latach poprzednich przychodów i mienia, pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Przez przychody z ujawnionych źródeł, uzyskane w roku podatkowym i w latach poprzednich, należy rozumieć zarówno przychody ze źródeł wykazanych przez podatnika, jak i ustalonych przez organ podatkowy w toku postępowania. Analiza treści art. 20 ust. 3 updof wskazuje na wyraźny rozkład ciężaru dowodowego w postępowaniu prowadzonym na podstawie tego przepisu. O ile bowiem to organ podatkowy musi ustalić, jakie wydatki podatnik poniósł w roku podatkowym (jaką wartość mienia zgromadził on w tym okresie), o tyle ciężar dowodu, tj. wykazania, że mienie służące sfinansowaniu wydatków podatnika pochodzi z dochodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, obciąża podatnika Podzielić przy tym należy pogląd przyjęty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 99/10, że w postępowaniu mającym na celu ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, brak jest normatywnych przesłanek pozwalających na uprawdopodobnienie elementów stanu faktycznego ujętego w hipotezie norm wypływających z treści art. 20 ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 updof. W tym postępowaniu uprawdopodobnienie nie może więc zastąpić dowodzenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy przypomnieć wypada, że poza sporem pozostaje kwestia ustalonej przez organ oraz zaaprobowanej przez Sąd I instancji wysokości poniesionych przez podatnika w badanym roku podatkowym wydatków (zgromadzonego mienia). W skardze kasacyjnej nie podniesiono również zarzutów dotyczących naruszenia art. 20 ust. 3 updof. W skardze sformułowane zostały natomiast zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 153 p.p.s.a., jak też naruszenia art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 O.p. Strona wytknęła: błędne przyjęcie w zaskarżonym wyroku, że tylko kwota 15.982,75 zł. (nadwyżka za rok 1998) mogła służyć na pokrycie wydatków w latach następnych, błędne (zaniżone) ustalenie wysokości przypadających podatnikowi (jako kierującemu grupą przestępczą) przychodów uzyskanych z działalności przestępczej, zaniżenie kwoty wyłudzonego przez podatnika odszkodowania oraz nieuwzględnienie zwrotu udzielonej przez niego pożyczki. Oceniając podniesione zarzuty, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zarówno organ, jak i Sąd I instancji działały w warunkach związania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II FSK 983/06 oraz wydanego w jego następstwie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1209/07. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W wymienionych wyrokach wytknięto, że organy podatkowe nie wyjaśniły związku między uzyskanymi przez podatnika wcześniej dochodami z przestępstwa, a wydatkami roku 1999. WSA w Łodzi w wyroku z 2007 r. nakazał m.in., by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe ustaliły, czy skarżący uzyskał w wyniku swojej działalności przestępczej środki finansowe i w jakiej wysokości, czy jeżeli je uzyskał, to dysponował nimi (i w jakiej wysokości) w badanym roku podatkowym. W ocenie rozpatrującego sprawę składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ podatkowy w pełni wykonał zalecenia zawarte w wyroku WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007 r., co zostało odpowiednio ocenione w orzeczeniu objętym skargą kasacyjną. Przypomnieć wypada, że w celu wyliczenia dochodów Skarżącego z działalności przestępczej organ uwzględnił oświadczenie pełnomocnika z dnia 8 maja 2008 r., oświadczenia strony z dnia 4 czerwca 2008 r., 24 lipca 2008 r. Przesłuchano także skarżącego w charakterze strony, uwzględniono akt oskarżenia z dnia 24 lutego 1995 r., Ds. 423/94, wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim III Wydział Karny z dnia 14 kwietnia 1999 r., sygn. akt III K 23/99, protokoły z przesłuchania G. L. i D. A., jak również ostateczną decyzję Urzędu Skarbowego w T. z dnia 5 sierpnia 2003 r. za 1998 r., nr [...]. Dokonano również oceny sytuacji majątkowej podatnika za okres 1996-1999, z uwzględnieniem protokołu przesłuchania podejrzanego w postępowaniu karnym. Za zasadne zatem należy uznać przyjęte w zaskarżonym wyroku stanowisko WSA w Łodzi, że organ II instancji udowodnił brak posiadania w rozpatrywanym roku środków z popełnionych przez skarżącego przestępstw, ponieważ środki te zostały "skonsumowane" przed 1999 r. (tym bardziej nie mogły zostać one wykorzystane w roku 2002). Potwierdza to również ostateczna decyzja Urzędu Skarbowego w T. z dnia 5 sierpnia 2003 r. Powyższe podważa zarzut skargi kasacyjnej, że przy ponownym badaniu sprawy organ podatkowy oparł się wyłącznie na ww. decyzji za 1998 r. Nie są również trafne zarzuty, iż nie została uwzględniona po stronie przychodów podatnika kwota zwróconej pożyczki, udzielonej uprzednio przez podatnika na rzecz S[...] D. w wysokości 210.000 USD. Sąd I instancji wyprowadził prawidłowe wnioski z jasnych i nie budzących wątpliwości ustaleń organu, iż podatnik nie mógł dysponować środkami finansowymi, pozwalającymi mu na udzielenie wymienionej pożyczki. Zasadnie również Sąd I instancji zaaprobował wysokość wyłudzonego przez skarżącego odszkodowania i towarów w wysokości 58.147,75 zł., co wynikało z wyroku sadu karnego z dnia 14 kwietnia 1999 r., sygn. akt III K 23/99. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy ustalaniu przypadającego na skarżącego "udziału" w przychodach uzyskanych z działalności przestępczej przez ośmioosobową grupę przestępczą, której J. N. był członkiem (łączna kwota uzyskana przez grupę przestępczą wyniosła 554.900 zł), organ oraz Sąd I instancji miały pełne prawo do przyjęcia proporcjonalnego rozdziału tej kwoty pomiędzy uczestników tej grupy (tj. 69.112,50 na osobę). Wprawdzie organ odwoławczy oraz Sąd I instancji zasadnie zastosowały się do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007 r., dotyczących uwzględniania przychodów z przestępstwa dla udokumentowania pokrycia wydatków (zgromadzonego mienia) - w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 20 ust. 3 updof., to jednak rozpatrujący niniejszą sprawę skład Naczelnego Sądu Administracyjnego postrzega, iż zapewnienie podatnikowi takiej możliwości jest co najmniej kontrowersyjne. Odnosząc się – niejako na marginesie rozpatrywanej sprawy – do zasygnalizowanego problemu, wskazać należy na treść art. 2 ust. 1 pkt 4 updof, zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Koncepcja, iż przychody z działalności przestępczej mogą być uwzględniane przy dokumentowaniu wydatków oraz przyrostu mienia podatnika, które nie znajdują pokrycia w "legalnych" źródłach przychodów (tj. opodatkowanych lub zwolnionych od opodatkowania), zasadza się na założeniu, że: - przychody takie zaliczają się do kategorii przychodów wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 4 updof; - wyłączenie z zakresu przedmiotowego ustawy przychodów wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, wyłącza również możliwość odniesienia do tych przychodów art. 20 ust. 3, a w konsekwencji także 30 ust. 1 pkt 7 updof. Wypada w tym miejscu wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK/983/06, zawarł wprawdzie wskazania co do uwzględnienia przychodów uzyskanych z przestępstwa, przy dokonywaniu ustaleń na podstawie art. 20 ust. 3 updof, to jednak w wyroku tym nie przeprowadzono pełnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 4 updof, w związku z art. 20 ust. 3 tej ustawy, w kontekście możliwości traktowania jako przychód środków faktycznie pozyskanych w drodze przestępstwa i to niezależnie od rodzaju przestępstwa. Wątpliwości składu orzekającego NSA budzi traktowanie środków pozyskanych w drodze przestępstwa kryminalnego (np. kradzieży), a więc takich, które w sposób nielegalny znalazły się w faktycznym posiadaniu przestępcy (nie są mu należne), jako "przychodów" w rozumieniu art. 2 ust. 1 updof, którymi podatnik może legalnie legitymować się dla udokumentowania pokrycia wydatków poniesionych w roku podatkowym (mając na celu uniknięcie zastosowania sankcyjnej stawki podatkowej, przewidzianej art. 30 ust. 1 pkt 7 updof). Niekonsekwencją ustawodawcy byłoby bowiem z jednej strony, wyłączanie spod stosowania ustawy podatkowej "przychodów" z przestępstwa, a z drugiej strony – uwzględnianie tych przysporzeń w związku z postępowaniem prowadzonym na podstawie niektórych przepisów tej ustawy (art. 20 ust. 3 i 30 ust. 1 pkt 7). Opowiadając się za takim postrzeganiem podniesionego wyżej problemu prawnego, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że zasygnalizowane rozbieżności w wykładni art. 20 ust. 3 updof, w kontekście możliwości uwzględniania środków pozyskanych w drodze przestępstwa, nie mają wpływu na ocenę legalności objętego skargą kasacyjną wyroku, w którym uwzględnione zostały wskazania i ocena prawna dokonana w wyrokach NSA oraz WSA w Łodzi z 2007 r. (korzystna zresztą dla skarżącego). 12. Strona w skardze kasacyjnej eksponuje także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 oraz § 2, w związku z art. 141 § 4, w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, mimo że ta została wydana z rażącym – jej zdaniem - naruszeniem prawa. Dyrektor Izby Skarbowej w L., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. "w części przekraczającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. ponad kwotę 427.925,00 zł. (co oznacza, że zobowiązanie w powyższym podatku stanowi kwotę 427.925,00), od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 570.566,00 zł.". Zdaniem Skarżącego organ odwoławczy wydał decyzję, która nie jest przewidziana w zamkniętym katalogu określonym art. 233 O.p. Przywołany w podstawie zaskarżonej decyzji przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie. Rzeczywiście zatem, w przytoczonym unormowaniu nie przewidziano użycia w sentencji decyzji sformułowania: "uchyla zaskarżoną decyzję w części przekraczającej wysokość zobowiązania podatkowego" ponad określoną kwotę. Kwestionując wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy winien był raczej – dostosowując formułę sentencji decyzji do treści art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. - uchylić rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i orzec o prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. W ocenie jednakże rozpatrującego sprawę składu orzekającego NSA, powyższe uchybienie formalne nie pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Z sentencji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. wynika bowiem w sposób jednoznaczny prawidłowa wysokość ustalonego podatnikowi zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych (97.976 zł.), a także podstawa opodatkowania tym podatkiem (130.634 zł.). Rozstrzygnięto także o ważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. Nie budzi nadto zastrzeżeń oparcie decyzji o przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. 13. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegający na podwójnym ustaleniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., raz w kwocie 97.926 zł (w decyzji dotyczącej roku 1999), a raz w kwocie 427.925 zł (w decyzji odnoszącej się do roku 2002). Rzeczywiście, w punkcie 1 sentencji decyzji z dnia 28 kwietnia 2009 r. nr IV/4117-0130/US/06, Dyrektor Izby Skarbowej w L. użył sformułowania: "uchyla zaskarżoną decyzję w części przekraczającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., ponad kwotę 427.925,00 zł. [...]". Jednakże wprowadzenie do ww. rozstrzygnięcia daty "1999 r." (zamiast roku 2002) należy uznać za oczywistą omyłkę. Nie budzi bowiem wątpliwości, że objęta skargą decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w L. zapadła w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., dotyczącej ustalenia podatku za rok 2002 (wynika to z tej samej sentencji decyzji). Organ II instancji nadto, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wyraźnie wiąże kwotę ustalonego zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym, w wysokości 427.925,00 zł., z rokiem 2002. Oczywiste jest zatem identyfikowanie kwoty ustalonego zobowiązania podatkowego w wysokości 427.825 zł. z rokiem podatkowym 2002, a nie 1999. Wskazane uchybienie organu nie miało wpływu na wynik sprawy. 14. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 6, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcą prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).