III SA/Kr 366/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Wyrokiem z dnia 13 lutego 2009r., sygn. akt II GSK 755/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 marca 2008r., sygn. akt III SA/Kr 85/07, którym oddalono skargę M. P. w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 października 2006r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Uchylony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie został wydany w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 27 października 2006r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. nr 204 poz. 2088 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia M. P. zezwolenia Nr [...] z dnia [...] na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej K. – M. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż niedotrzymywanie przez przewoźnika – wykonującego na trasie objętej zezwoleniem przewozów regularnych w transporcie krajowym – warunków na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu, spełnia dyspozycję przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym i skutkować winno cofnięciem udzielonego zezwolenia. Organ zauważył przy tym, że redakcja powołanego powyżej przepisu nie pozostawia organowi orzekającemu w tym zakresie swobody w ocenie, czy w wypadkach opisanych tym przepisem zezwolenie powinno zostać cofnięte, a nakłada na ten organ obowiązek cofnięcia zezwolenia. W toku postępowania jednoznacznie ustalono, iż M. P. nie posiada ważnego uzgodnienia co do zasad korzystania z przystanku zlokalizowanego w M. przy ul. [...] (plac busów) i pomimo wezwań organu I instancji nie przedstawił żądnych dokumentów w tym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że w niniejszej sprawie organ I instancji w sposób prawidłowy prowadził postępowanie w sprawie cofnięcia M. P. zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej K. – M. Przede wszystkim wskazano, że ustawa o transporcie drogowym w rozdziale 10 zatytułowanym "Nadzór i kontrola" przewiduje szereg instrumentów pozwalających organowi wydającemu zezwolenie na weryfikacje prawidłowości prowadzonej przez przewoźnika działalności transportowej. Pierwszym i podstawowym narzędziem jest określone w art. 83 ust. 1 cyt. ustawy uprawnienie organu do nałożenia na przewoźnika drogowego obowiązku przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on wymagania ustawowe i warunki określone w licencji lub zezwoleniu. Dokumenty, których może żądać organ to między innymi dokumenty, o których mowa w art. 22 ustawy o transporcie drogowym – § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie zakresu danych i informacji, które przewoźnik drogowy jest obowiązany przekazywać na żądanie właściwego organu udzielającego licencji lub zezwolenia (Dz. U. Nr 117, poz. 1010). Są to zatem np. potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi; zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach; cennik; wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy. Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji, wzywając M. P. do przedstawienia potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych przystanków znajdujących się na trasie linii przewozowej, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi, oparł się właśnie na powołanej regulacji przepisu art. 83 ustawy. Kolegium podkreśliło, że cytowany przepis określa skutki i następstwa kontroli prowadzonej przez organ wydający zezwolenie, prowadzonej na podstawie przepisów art. 84 i nast. ustawy o transporcie drogowym. W ustawie brak jest natomiast analogicznego przepisu, określającego skutki nie wywiązania się przewoźnika z nałożonego obowiązku przedstawienia organowi poszczególnych informacji i dokumentów. Kolegium wyjaśniło, iż nieprzedstawienie przez przewoźnika żądanych dokumentów lub informacji nie oznacza automatycznie, że zostały spełnione przesłanki warunkujące cofnięcie zezwolenia polegające na naruszeniu warunków na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Wykazanie takich uchybień może nastąpić jedynie w odrębnym postępowaniu wyjaśniającym. Dlatego też Kolegium stanęło na stanowisku, że konsekwencją niezastosowania się przewoźnika do wezwania, wydanego na podstawie art. 83 ust. 1 cyt. ustawy powinno być wszczęcie przez organ postępowania kontrolnego w trybie art. 84 i nast. ustawy, co też zostało uczynione w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organy udzielające licencji, zezwolenia lub zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów. Powyższe postępowanie kontrolne przeprowadza się na podstawie wydanego w tej sprawie postanowienia, określającego zakres kontroli oraz osoby upoważnione do jej przeprowadzenia (art. 85 ust. 1). W skardze z dnia 22 grudnia 2006r. M. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 października 2006r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucił naruszenie art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym poprzez przyjęcie przez organ II instancji, iż brak aktualnego uzgodnienia co do zasad korzystania z przystanku autobusowego uzasadnia cofnięcie zezwolenia przez organ wydający zezwolenie na przewóz regularny osób w krajowym transporcie drogowym ze względu na naruszenie warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja narusza również art. 90 pkt 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji i nie wezwanie strony skarżącej do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie, a następnie uznanie przez organ II instancji, iż postępowanie kontrolne wszczęte na podstawie art. 83 ust. 1 tej ustawy zostało przeprowadzone w sposób właściwy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym skarżący podniósł, iż katalog przyczyn, w których obligatoryjnym jest cofnięcie zezwolenia jest zamknięty. Wśród przesłanek uzasadniających cofnięcie zezwolenia brak okoliczności nieposiadania przez przewoźnika uzgodnienia zasad korzystania z przystanków autobusowych. Skarżący zaznaczył przy tym, iż nie można uznać braku przedmiotowego uzgodnienia jako naruszenie przez przewoźnika warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane. Zdaniem skarżącego, stanowisko wyrażone przez organ II instancji w zaskarżonej instancji, że do wymienionych w art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym warunków wykonywania przewozów zaliczyć można także uzgodnienia dotyczące korzystania z przystanków autobusowych nosi znamiona niczym nie uzasadnionej uznaniowości organu II instancji, bowiem taka interpretacja tej regulacji prowadziłaby do dowolnego, nieograniczonego kreowania przesłanek umożliwiających cofnięcie zezwolenia zgodnie z art. 24 ust. 4 pkt 2 tej ustawy. Zdaniem skarżącego, przesłanki uzasadniające cofnięcie zezwolenia są wyjątkiem od zasady wolności gospodarczej wynikającej m.in. z art. 22 Konstytucji RP, a zatem należy je interpretować ściśle, a nie jak uczynił to organ II instancji w zaskarżonej decyzji - rozszerzająco. Skarżący powołał się przy tym na stanowisko zajęte przez Ministerstwo Transportu – Departament Dróg i Transportu Drogowego w dniu 21 listopada 2006r., zgodnie z którym brak aktualnych uzgodnień dotyczących korzystania z przystanków autobusowych nie stanowi przesłanki z art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący podkreślił, iż w dniu [...] 2004r. rozwiązano z nim umowę na korzystanie z przystanków komunikacyjnych zlokalizowanych w M. przy ul. [...] oraz przy ul. [...]. Zdaniem skarżącego, Gmina, jako jednostka zarządzająca nie ma możliwości ograniczania częstotliwości zatrzymywania się autobusów, busów na danym przystanku, albowiem zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem jedynym uprawnieniem, jakie jej w tej materii przysługuje to wprowadzanie tymczasowych zakazów lub ograniczeń w ruchu w przypadku zdarzeń, w wyniku których może nastąpić zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Skarżący dodał również, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.) droga publiczna jest otwarta dla ruchu publicznego. Nie istnieją więc przesłanki, zgodnie z którymi zarządca drogi mógłby odmówić korzystania przez przedsiębiorcę z istniejącego przystanku. Skarżący stwierdził, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji jednoznacznie uznał, iż wszczęte przez organ I instancji postępowanie dotyczące cofnięcia przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, oraz równocześnie z nim wszczęte postępowanie kontrolne na podstawie art. 84 i nast. tej ustawy były przeprowadzone prawidłowo. Jednakże skarżący zauważył, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 84 i nast. tej ustawy - tzw. postępowanie kontrolne - poza wydaniem postanowienia o przeprowadzeniu kontroli u skarżącego obejmującej sposób realizacji przewozów zgodnie z udzielonym zezwoleniem Nr [...] ograniczyło się do ustalenia przez organ I instancji, iż strona skarżąca nadal nie posiada wymaganego przez ten organ uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, a to w ocenie organu II instancji oznaczało, iż tak ustalony stan faktyczny jest wystarczający do wydania decyzji cofającej zezwolenie Nr [...]. Zgodnie z art. 90 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzającej uchybienia organ udzielający zezwolenia wzywa przewoźnika do usunięcia stwierdzonych uchybień. W omawianej sytuacji faktycznej tak się nie stało, albowiem organ I instancji bez wezwania skarżącego do uzupełnienia braków decyzją z dnia [...] 2006r. cofnął zezwolenie. Tym samym, zdaniem skarżącego, zasadny jest zarzut niedopełnienia procedury kontrolnej podjętej na podstawie art. 84 i nast. ustawy o transporcie drogowym. Organ II instancji poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji naruszającej prawo, sam naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 11 marca 2008r., sygn. akt III SA/Kr 85/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił powyższą skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 października 2006r. W uzasadnieniu swojego wyroku Sąd stwierdził, że z ustaleń organów I i II instancji wynika, że skarżący nie dysponował uzgodnieniami dotyczącymi wszystkich przystanków na terenie M. objętymi jego rozkładem jazdy. Sąd wskazał, że zmianę w tym zakresie sygnalizuje dopiero pismo Urzędu Miasta i Gminy z dnia 6 grudnia 2006r., lecz mając na uwadze fakt, iż jest to dowód zdarzenia mającego miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji uznał, że nie można go uwzględnić dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Sąd uznał również, że w granicach tego postępowania sądowego nie mieści się ocena, czy te okoliczności powinny być uwzględnione przez organy administracyjne w trybie art. 147 Kpa. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż skarżący do dnia wydania decyzji nie uzgodnił zasad korzystania z wszystkich przystanków na terenie M. Potwierdził to sam skarżący w swym piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2007r., a do protokołu kontroli przeprowadzonej w siedzibie jego przedsiębiorstwa w dniu [...] 2006r. złożył oświadczenie, że w latach 2005 i 2006 realizował przewozy osób na linii komunikacyjnej K. – M. zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy. Sąd uznał zatem, że działania M. P. stanowią naruszenie warunków na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w samym zezwoleniu (art. 24 ust.4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym), bowiem przewóz osób był wykonywany niezgodnie z rozkładem jazdy. Zdaniem Sądu, rozkład jazdy jest załącznikiem do zezwolenia a określone w nim przystanki oraz godziny odjazdów busów są warunkami wykonywania przewozu i dlatego ich istotne naruszenie spowoduje cofnięcie zezwolenia. Art. 24 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że ustawodawca nie pozostawił organowi możliwości zastosowania tzw. uznania administracyjnego, czyli w przypadku wystąpienia wymienionych w nim okoliczności organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie. Zdaniem Sądu, prawidłowo zostało również przeprowadzone postępowanie administracyjne poprzedzające cofnięcia zezwolenia. Organ, który udzielił zezwolenia, może bowiem nałożyć na przewoźnika drogowego obowiązek przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on wymagania ustawowe i warunki określone w licencji lub zezwoleniu (art. 83 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Taki obowiązek został nałożony na skarżącego pismem z dnia 22 marca 2006r., w którym wezwano go do przedstawienia dokumentów potwierdzających, że zasady korzystania z obiektów dworcowych i przystanków na terenie miasta M. uzgodnił z ich właścicielami lub zarządzającymi. M. P. nie wywiązał się jednak z tego obowiązku. Dlatego w siedzibie przedsiębiorcy przeprowadzono kontrolę (art. 84 i art. 85 ustawy o transporcie drogowym) i stwierdzono uchybienia. Organ udzielający zezwolenia wezwał przedsiębiorcę do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie, pod rygorem cofnięcia zezwolenie (art. 90 ustawy o transporcie drogowym). Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie pełnomocnik procesowy skarżącego, przy piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2007r., wniesionym przed zamknięciem rozprawy, złożył do akt sprawy decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] 2007r. oraz pismo Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2007r. wyrażające zgodę na korzystanie przez skarżącego z 4 przystanków w M., w tym z przystanku przy ul. [...] (plac busów), na korzystanie z którego Burmistrz uprzednio nie wyraził zgody skarżącemu. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uwzględnienie przez Sąd tych dowodów podnosząc, że brak zgody Burmistrza Miasta i Gminy na korzystanie z tego przystanku wpłynął na treść zaskarżonej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie uwzględniając treści tych dowodów i wywiedzionego na ich podstawie zarzutu, nieprawidłowo uznał, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona dla dokonania oceny naruszenia przez skarżącego warunków zezwolenia i prawidłowości cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Zbadanie przez Sąd I instancji zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie tego przepisu, wymagało dokonania oceny, czy organ w sposób prawidłowy orzekł, że nieprzedstawienie przez skarżącego w wyznaczonym terminie potwierdzenia zasad korzystania z przystanku, w sytuacji, gdy zarządca drogi odmówił uzgodnienia tych zasad stanowiło w okolicznościach sprawy naruszenie warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż podzielając stanowisko organu w tym zakresie Sąd I instancji całkowicie pominął treść złożonej do akt sprawy przez skarżącego decyzji Prezesa UOKiK stwierdzającej, że nieudzielenie skarżącemu przez zarządcę drogi zgody na korzystanie z przystanku w M., zlokalizowanego przy ul. [...] (plac busów) stanowiło nadużycie pozycji dominującej i praktykę ograniczającą konkurencję na lokalnym rynku usług regularnego przewozu osób. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając de facto, że nadużycie przez zarządcę drogi pozycji dominującej nie miało znaczenia dla cofnięcia zezwolenia, nie uwzględnił znaczenia w sprawie normy prawnej, zawartej w art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów. Według powołanych wyżej przepisów tej ustawy zakazane było nadużywanie pozycji dominującej na rynku, polegającej na przeciwdziałaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych do rozwoju konkurencji. W rozpoznawanej sprawie cofnięcie zezwolenia nastąpiło wyłącznie z tego powodu, że skarżący nie przedstawił potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z przystanków w sytuacji gdy Prezes UOKiK stwierdził w decyzji, że brak takiego uzgodnienia był wynikiem nadużywania przez zarządcę drogi pozycji dominującej na rynku, zaistniałego w dacie cofnięcia zezwolenia. Sąd I instancji badając legalność zaskarżonej decyzji nie wziął pod uwagę tej okoliczności, nieprawidłowo uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną w zakresie przyjętej w zaskarżonej decyzji przesłanki cofnięcia zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] została wydana w dniu 27 października 2006r. Utrzymano nią w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej K. – M. z powodu niedotrzymywania przez niego warunków na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu, a w szczególności z powodu nie posiadania przez niego ważnego uzgodnienia co do zasad korzystania z przystanku zlokalizowanego w M. przy ul. [...] (plac busów). Zdaniem organów obu instancji spełniona została tym samym dyspozycja art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. nr 204 poz. 2088 z późn. zm.) obligująca organy do cofnięcia w takiej sytuacji zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym. Kierując się wytycznymi i wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 13 lutego 2009r., które Sąd orzekający w tym składzie podzielił w całości - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał ponownej analizy akt niniejszej sprawy i uznał, że skarga M. P. jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie istotne jest jednak to, że w dniu [...] 2007r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydał decyzję Nr [...], w której uznał, iż działania Gminy, polegające na nie wyrażaniu zgody na korzystanie przez skarżącego z przystanku komunikacji samochodowej, zlokalizowanego na placu przy ul. [...] w M. – jako przystanku przelotowego stanowią praktykę ograniczającą konkurencję na lokalnym rynku usług regularnego przewozu osób na trasie K. – M., tj. praktykę, o której mowa w art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów i nakazał zaniechanie jej stosowania. Nie sposób nie zauważyć, że – jak wynika z pisma Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2007r. znak [...] - Urząd Miasta i Gminy wyraził zgodę na korzystanie przez skarżącego m.in. z przystanku przy ul. [...] w M. (plac busów). Niespornym jest to, że zarówno decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] 2007r., jak i pismo Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2007r. zostały wydane już po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonej decyzji i nie były znane organom obu instancji. Jednakże - zdaniem Sądu - pisma te mają istotne znaczenie dla sprawy i gdyby były znane organom administracyjnym orzekającym w niniejszej sprawie to miałyby niewątpliwie wpływ na treść wydanych decyzji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracyjne winny zatem wziąć pod uwagę decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] 2007r. Nr [...] oraz treść pisma Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2007r. oraz uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę jako w pełni uzasadnioną uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. W oparciu o treść art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane – jak w pkt II wyroku.