I SA/Kr 1106/09

Sygn. akt I SA/Kr 1106/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Urszula Zięba, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009r., spraw ze skarg S. sp. z o.o. w K., na indywidualne interpretacje Ministra Finansów, z dnia 7 kwietnia 2009 r. nr [...], nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, I. uchyla zaskarżone interpretacje indywidualne, II. określa, że zaskarżone interpretacje nie mogą być wykonane w całości do do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 914, 00 zł (dziewięćset czternaście 00/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów. Strona skarżąca – "S" Spółka z o.o. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. We wniosku został przedstawiony stan faktyczny i zdarzenie przyszłe, z których wynikało, iż wnioskodawca w okresie do 30 kwietnia 2004r., jak również do dnia dzisiejszego nabywa samochody na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, opodatkowanej podatkiem VAT. Nabywane samochody spełniały wymogi określone w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), która to ustawa obowiązywała do dnia akcesji Polski do Unii Europejskiej, tj. do dnia 30 kwietnia 2004r., a zatem były to samochody dające prawo do pełnego odliczenia podatku VAT, tzw. samochody kwalifikowane. Samochody te nie były przedmiotem odprzedaży lub leasingu. W związku ze zmianą przepisów począwszy od 1 maja 2004r. od nabywanych samochodów kwalifikowanych wnioskodawca odliczał podatek naliczony VAT w granicach dopuszczalnych przez obowiązującą od 1 kwietnia 2004r. ustawę o podatku od towarów i usług, tj.: - w okresie od 1 maja 2004r. do 21 sierpnia 2005r. - 50% podatku VAT naliczonego, lecz nie więcej niż 5.000 PLN; - w okresie od 22 sierpnia 2005r. do chwili obecnej - 60% podatku naliczonego VAT, lecz nie więcej niż 6.000 PLN. Wnioskodawca zamierza nabywać samochody kwalifikowane w przyszłości. W okresie obowiązywania ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także przez pewien okres czasu po akcesji Polski do Unii Europejskiej, w odniesieniu do kilku modeli samochodów wnioskodawca posiadał dokumenty homologacyjne potwierdzające, że były to samochody inne niż osobowe o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg. W związku ze zmianą przepisów w zakresie VAT wspomniane dokumenty homologacyjne nie były odnawiane (i w konsekwencji po pewnym czasie wygasły). W chwili obecnej wnioskodawca jest w trakcie procesu homologacyjnego potwierdzającego spełnienie ww. warunków (tj. homologacji oraz dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg) przez wybrane modele samochodów. W odniesieniu do tych modeli samochodów, w przypadku których wnioskodawca posiadał dokumenty homologacyjne potwierdzające, że były to samochody inne niż osobowe o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg, Wnioskodawca nadal jest w dyspozycji wspomnianych dokumentów. Począwszy od 1 maja 2004r. wnioskodawca nie dokonywał odliczeń podatku naliczonego VAT od zakupionego paliwa do tych samochodów kwalifikowanych. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy Wnioskodawca po dniu 30 kwietnia 2004r. ma prawo do odliczenia całej kwoty podatku naliczonego VAT przy zakupie: a) samochodów kwalifikowanych, tj. samochodów spełniających wymogi określone w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT z 1993r. oraz b) paliwa do samochodów kwalifikowanych, o których mowa w pkt a) przy założeniu, że samochody kwalifikowane są wykorzystywane przez Wnioskodawcę do działalności opodatkowanej podatkiem VAT? Zdaniem wnioskodawcy, zarówno w stanie faktycznym, jak i przyszłym, które są przedmiotem wniosku, zakupione przez wnioskodawcę samochody spełniały wymogi określone w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W konsekwencji wnioskodawca uważa, że przysługiwało mu prawo odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego VAT od dokonywanych zakupów samochodów kwalifikowanych, a także pełnego odliczenia podatku naliczonego VAT od kupowanego paliwa do przedmiotowych pojazdów. Wnioskodawca, przywołując przepisy prawa krajowego, wspólnotowego oraz orzecznictwo ETS, w tym orzeczenie z dnia 22 grudnia 2008r. (C-414/07) wskazał, iż zarówno w odniesieniu do wydatków na nabycie samochodów kwalifikowanych, jak i paliwa do nich wnioskodawcy, po 1 maja 2004r., zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi, co najmniej częściowo ograniczono prawo do odliczania podatku naliczonego VAT. Wnioskodawca uważa ponadto, że prawo do pełnego odliczenia będzie mu przysługiwać także w stosunku do nabywanych w przyszłości samochodów kwalifikowanych oraz paliwa do wspomnianych pojazdów, o ile będą one wykorzystywane do celów działalności opodatkowanej VAT. Pismami z dnia [..] kwietnia 2009r. nr [...] oraz nr [...] stanowiącymi indywidualne interpretacje Dyrektor Izby Skarbowej, działający, jako organ upoważniony przez Ministra Finansów do wydania interpretacji, stwierdził, iż stanowisko strony skarżącej, dotyczące zarówno stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ również przywołując przepisy prawa krajowego, wspólnotowego, a także orzecznictwo ETS wskazał, iż - biorąc pod uwagę przytoczone regulacje prawne oraz przedstawiony stan faktyczny i zdarzenie przyszłe - zmiana przepisów regulujących prawo do odliczenia podatku naliczonego wprowadzona z dniem 1 maja 2004r. ustawą o VAT spowodowała w konkretnej sytuacji wnioskodawcy ograniczenie zakresu prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodów, które przysługiwałoby mu bez ograniczeń zgodnie z przepisami obowiązującymi do dnia 30 kwietnia 2004r., lecz jedynie w przypadku nabycia pojazdów samochodowych, posiadających odpowiednie dokumenty (w szczególności dowód rejestracyjny, świadectwo homologacji producenta lub importera wymagane dla danego rodzaju samochodu) potwierdzające, że są to samochody inne niż osobowe o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg. W konsekwencji powyższego organ uznał, iż wnioskodawcy, przysługuje prawo do odliczenia całej kwoty podatku naliczonego VAT wynikającego z faktur dokumentujących nabycie samochodów innych niż osobowe o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg, pod warunkiem posiadania przez wnioskodawcę stosownych dokumentów potwierdzających status tych samochodów jako samochodów innych niż osobowe o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg. Tym samym wnioskodawcy przysługuje również prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT wynikającego z faktur dokumentujących nabycie paliwa jedynie do samochodów innych niż osobowe o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg pod warunkiem posiadania przez wnioskodawcę stosownych dokumentów potwierdzających status tych samochodów jako samochodów innych niż osobowe o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg. Natomiast odnosząc powyższe do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT wynikającego z faktur dokumentujących nabycie samochodów osobowych, organ stwierdził, że wnioskodawca dokonując nabycia samochodów osobowych, może skorzystać wyłącznie z częściowego prawa do odliczenia podatku naliczonego, tj. w okresie od 1 maja 2004r. do dnia 21 sierpnia 2005r. w kwocie 50% nie więcej niż 5000 zł, a od dnia 22 sierpnia 2005r. do sierpnia 2008r. w kwocie 60% nie więcej niż 6000 zł. Jednocześnie wnioskodawca nie ma w ogóle prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu paliwa do napędu takich samochodów. W odniesieniu bowiem do samochodów osobowych, jak i paliw nabywanych do tych samochodów, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004r.), podatnikom nie przysługiwało w ogóle prawo do odliczenia podatku naliczonego. Wprowadzenie zatem od dnia 1 maja 2004r. możliwości odliczenia podatku naliczonego w wysokości 50%, nie więcej niż 5000 zł (zwiększonej później do 60%, nie więcej niż 6000 zł) stanowiło zmniejszenie, a nie zwiększenie ograniczeń w zakresie możliwości odliczenia podatku naliczonego. Organ oceniając całościowo stanowisko wnioskodawcy uznał je za nieprawidłowe. Pismami z dnia [...] kwietnia 2009r. pełnomocnik strony skarżącej działając na podstawie art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwał Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Pismami z dnia [...] maja 2009r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów nie znalazł podstaw do zmiany wydanych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skargach wniesionych przez pełnomocnika strony skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na pisemne indywidualne interpretacje z dnia 7 kwietnia 2009r. wniesiono o uchylenie zaskarżonych interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym interpretacjom zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 1 pkt 3 i art. 86 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, ponieważ powołane przepisy są sprzeczne z art. 17 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) – dalej VI Dyrektywa oraz wykraczają poza granice określone w art. 17 ust. 6 akapit drugi VI Dyrektywy oraz art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez wprowadzenie ograniczeń w zakresie prawa podatników do odliczenia naliczonego podatku VAT, które są bardziej restrykcyjne niż te, jakie obowiązywały przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, tj. do dnia 30 kwietnia 2004r.; - art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, poprzez odmowę zastosowania precyzyjnych i bezwarunkowych przepisów VI Dyrektywy oraz Dyrektywy 112, z których wynikają prawa jednostek, w sytuacji, gdy przepisy krajowe zaimplementowały przepisy wspólnotowe w sposób nieprawidłowy; 2) przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 14h w związku z art. 121 § 1 oraz art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez nie odniesienie się przez organ, przy wydawaniu interpretacji do korzystnego orzecznictwa sądów administracyjnych; - art. 14h w związku z art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 88 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 86 ust. 3 i 6 ustawy VAT w brzmieniu obowiązującym w okresie od 1 maja 2004r. do 21 sierpnia 2005r., a także art. 88 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 86 ust. 3 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 22 sierpnia 2005r. W skargach wskazano nadto, iż pomimo konkluzji organu, zgodnych - co do zasady - ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Spółkę (pytanie Spółki dotyczyło wyłącznie samochodów kwalifikowanych., tj. samochodów, w stosunku do których odliczenie podatku było możliwe na podstawie przepisów obowiązujących na dzień 30 kwietnia 2004r.) organ uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skarg. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 1106/09 do I SA/Kr 1107/09 i postanowił prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 1106/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skargi zasługują na uwzględnienie, w związku z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 w/w ustawy). Nadto należy zwrócić uwagę, iż na podstawie art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Analiza akt przeprowadzonego postępowania doprowadziły Sąd do przekonania, iż skargi zasługują na uwzględnienie, jednakże z powodów innych aniżeli te które wskazano w środku zaskarżenia. Sąd uznał bowiem, że w niniejszej sprawie doszło do istotnego naruszenia przez organ przepisów postępowania, w postaci naruszenia art. 14c § 1 w związku z art. 14b § 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, co upoważniało Sąd do uchylenia zaskarżonych indywidualnych interpretacji prawa podatkowego. Podkreślić bowiem należy, że przedmiotem niniejszego postępowania są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z treścią art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast interpretacja zawiera tylko ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Dlatego też zarówno interpretacja organów podatkowych, jak i ocena interpretacji przez Sąd I instancji jest dokonywana na podstawie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez podatnika. W tym zakresie zarówno organy podatkowe, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonują własnych ustaleń faktycznych, a jedynie opierają się na stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez podatnika. Oczywiście nie oznacza to, że nie są one uprawnione do oceny skutków prawnopodatkowych przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Powyższe przepisy w sposób jednoznaczny określają zarówno wymogi dla wniosków składanych przez uprawnione podmioty, jak też sposób działania narzucony organom podatkowym. Ordynacja podatkowa zobowiązuje wnioskodawcę do wyczerpującego przedstawienia we wniosku o interpretację stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie. Przedstawionym stanem faktycznym organ podatkowy jest związany i jego rozstrzygnięcie odnosi się tylko do tego stanu faktycznego i stanowi ocenę prawną przedstawionego przez wnioskodawcę stanowiska w sprawie. Zatem obowiązkiem organu udzielającego interpretacji jest dokonanie oceny stanowiska przedstawionego we wniosku wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Należy zauważyć, iż jednym z celów wprowadzenia do ustawy Ordynacja podatkowa instytucji interpretacji przepisów prawa podatkowego było usuwanie wątpliwości interpretacyjnych, co do treści przepisów prawa podatkowego właśnie poprzez udzielanie interpretacji przez właściwe organy podatkowe. Oznacza to, iż w przypadku, gdy wnioskodawca ma np. wątpliwość, czy jest zobowiązany na podstawie przepisów prawa materialnego do uiszczenia należnego podatku lub stosowania odliczeń, a stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione w sprawie te wątpliwości potwierdzają i uzasadniają organ ma obowiązek udzielić interpretacji, poprzez zastosowanie się do stanowiska wnioskodawcy. Wobec tego, jednym z warunków uznania prawidłowości udzielonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest stwierdzenie, czy organ dokonał oceny stanowiska przedstawionego we wniosku wraz z przytoczeniem przepisów prawa w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym. W niniejszej sprawie, co podniesiono w skargach, a także, co potwierdził pełnomocnik strony skarżącej do protokołu rozprawy, zakresem wniosku o interpretacje była objęta kwestia dotycząca odliczenia podatku naliczonego przy zakupie tzw. samochodów kwalifikowanych (samochodów spełniających wymogi określone w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym) i paliwa do nich. Jak wynika z treści udzielonych interpretacji indywidualnych organ podatkowy potwierdził prawidłowość stanowiska strony skarżącej, iż przysługuje jej prawo do odliczenia całej kwoty podatku VAT naliczonego przy zakupie samochodów innych niż osobowe o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg pod warunkiem potwierdzenia takiego statusu samochodu odpowiednimi dokumentami, a w konsekwencji stronie skarżącej przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa samochodów mieszczących się w tak określonej kategorii. Jednakże, organ udzielając interpretacji wyszedł ponad przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i wskazał na brak prawa do odliczenia całej kwoty podatku VAT naliczonego przy zakupie samochodów osobowych, jak i paliwa do tych samochodów, co nie było objęte zarówno zakresem wniosku, jak i przedstawionym stanowiskiem w sprawie. W związku z tym organ oceniając całościowo stanowisko strony skarżącej uznał je za nieprawidłowe. Takie naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem, gdyby organ dokonał wyłącznie oceny stanowiska strony skarżącej w przedstawionym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) wydane rozstrzygnięcie mogłoby być inne tj. uznające prawidłowość stanowiska wnioskodawcy. Konsekwencją zakresu udzielonych interpretacji było rozszerzenie zakresu zarzutów zawartych w skargach. Jednakże w związku z tym, że sprawa dotyczy szczególnej procedury, jaką jest udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, Sąd odstąpił od oceny zasadności pozostałych zarzutów skarg, uznając, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania, poprzez nieodniesienie się przez organ do przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i zaprezentowanego stanowiska wnioskodawcy. Organ, ponownie udzielając indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego weźmie pod uwagę powyższe wskazania i dokona oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, przy uwzględnieniu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku oraz w jego uzupełnieniu, dokonanym na wezwanie organu. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy ze skarg wniesionych na indywidualne interpretacje Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu w obu zaskarżonych interpretacjach skargi opierają się na jednakowych podstawach naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, interpretacje odnoszą się do tego samego podmiotu i stanu prawnego, a różnica polega wyłącznie na tym, że jedna interpretacja dotyczy przedstawionego stanu faktycznego, a druga zdarzenia przyszłego, stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy tymi sprawami związek, o którym mowa w art. 111 § 2 ustawy, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw, przy tym strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do połączenia spraw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 - § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził zwrot wpisu od skarg w wysokości 200 zł, opłatę od pełnomocnictwa 17 zł oraz honorarium pełnomocnika w kwocie 240 zł w każdej ze spraw.