I SA/Kr 855/09

Sygn. akt I SA/Kr 855/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 sierpnia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.), WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2009r., sprawy ze skargi "T." sp. z o.o. w Z., na indywidualną interpretację Burmistrza Miasta, z dnia 27 lutego 2009 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości, - skargę oddala - W dniu [...] grudnia 2008r. wnioskodawca "T" [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., złożył do Burmistrza Miasta Z. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie w zakresie podatku i opłat lokalnych Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny: Na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] listopada 2004r. zawartej z Gminą Miasta "Z"., Spółka "T". dzierżawi od Gminy nieruchomość wraz z budynkami, budowlami oraz urządzeniami stanowiącymi wyposażenie Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych "Z", położone przy ul. G. w Z.. Dzierżawiony majątek obejmuje między innymi składowisko "Z" I oraz I Kwaterę Składowania wchodzącą w skład składowiska "Z" II. Składowisko "Z" I zostało zamknięte decyzją administracyjną dnia [...] września 2002r. Zamknięcie I Kwatery Składowania Odpadów "Z" II nastąpiło dnia [....] sierpnia 2008r. na podstawie decyzji Marszałka Województwa nr [...] i obecnie rozpoczęte zostały prace rekultywacyjne. Spółka "T", na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm. dalej- u.p.o.l.) deklaruje podatek od nieruchomości od dzierżawionego od Gminy Miasta Zakopane majątku w tym również od wymienionych kwater składowania odpadów. W związku z powyższym wnioskodawca zwrócił się z pytaniem: Czy zamknięte składowiska odpadów komunalnych spełniają zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych kryteria definicji budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości? Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne, chyba ,że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zamknięcie składowiska odpadów na podstawie decyzji Wojewody oznacza, że składowisko to ze względów technicznych i z przyczyn niezależnych od podatnika nie będzie mogło być wykorzystane do składowania odpadów i nie może być eksploatowane w żaden inny sposób. Oznacza to wyłączenie tej budowli z kategorii budowli związanych z działalnością gospodarczą oraz brak podstaw do opodatkowania jej podatkiem od nieruchomości. Podobne stanowisko zostało zaprezentowane przez Prezydenta Miasta w interpretacji nr [...] z dnia [...] lipca 2006r. Również w otrzymanej przez Spółkę "T" indywidualnej interpretacji w zakresie podatkowego rozliczenia nakładów poniesionych na rekultywację składowiska odpadów, Dyrektor Izby Skarbowej uznaje za prawidłowe stanowisko Spółki, że okres użytkowania środka trwałego kończy się w momencie zamknięcia składowiska określonym w decyzji Wojewody, bowiem składowisko nie będzie przystosowane do innego użytku, budowla zostaje zamknięta a jej byt prawny zostaje zakończony decyzją administracyjną. W dniu 27 lutego 2009r. Burmistrz Miasta dokonał interpretacji (znak: [...]) w której uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. pod pojęciem ,,budowla" należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Ustawodawca definiując pojęcie ,,budowla" odsyła do ustawy Prawo budowlane a w myśl art. 3 pkt 3 ustawy przez ,,budowlę" należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych , sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń ) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Tak więc ustawodawca wprost wymienia składowiska odpadów jako budowle. Pod pojęciem gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami , a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych chyba , że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Tym samym warunkiem uznania , iż grunty, budynki i budowle są związane z działalnością gospodarczą, jest fakt posiadania ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą (vide wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2008r. sygn. akt: I SA/Po 33/08). Burmistrz Miasta podniósł również, że z przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U z 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) wynika, że działalność składowiska odpadów ma miejsce także po jego zamknięciu (gdy nie przyjmuje ono nowych odpadów). Po zamknięciu odpadów należy podejmować szereg czynności prawnych i faktycznych związanych z funkcjonowaniem składowiska (monitorować, rekultywować, odgazowywać). Z kolei art.61 ustawy o odpadach stanowi, że cena za przyjęcie odpadów do składowania na składowisko odpadów powinna uwzględniać w szczególności koszty budowy, eksploatacji, zamknięcia, rekultywacji, monitorowania i nadzorowania składowiska odpadów. W przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 09 grudnia 2002r. w sprawie zakresu, czasu, sposobu oraz warunków prowadzenia monitoringu składowisk odpadów (Dz. U Nr 220, poz. 1858) wskazuje się, że monitoring składowiska odpadów obejmuje także fazę poeksploatacyjną czyli okres 30 lat licząc od dnia uzyskania decyzji o zamknięciu składowiska odpadów. W ocenie Burmistrza Miasta, fakt zaprzestania składowania odpadów przez przedsiębiorcę np. z powodu braku miejsca na składowanie odpadów nie wyłącza tej budowli z zakresu związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Cena za przyjęcie odpadów uwzględnia również funkcjonowanie składowiska po jego zamknięciu a tym samym zaprzestanie przyjmowania odpadów nie powoduje, że działalność gospodarcza nie jest w dalszym ciągu prowadzona. Należy więc w dalszym ciągu traktować grunty i budowlę składowiska odpadów jako związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podniesiono także, że rekultywacja gruntów poeksploatacyjnych nie jest odrębną działalnością prowadzoną przez przedsiębiorcę lecz jest immanentnie związana z prowadzaną przez niego działalnością gospodarczą , jest jej częścią na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2007r. sygn. akt: II FSK 75/06). Odnosząc się zaś do kwestii czy w omawianym przypadku nie zachodzą względy techniczne których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. to podkreślić należy, że brak legalnej definicji ,,względów technicznych" w u.p.o.l. uzasadnia przyjęcie rozumienia tego terminu w znaczeniu potocznym. Przepisy z innych gałęzi prawa w szczególności prawa budowlanego mogą być stosowane pomocniczo. Nie musi być więc w każdym przypadku wydana decyzja właściwego organu nadzoru budowlanego stwierdzająca niemożność wykorzystania danej nieruchomości lub obiektu budowlanego do prowadzenia działalności gospodarczej, choć jej funkcjonowanie w obrocie prawnym może znakomicie ułatwić stwierdzenie istnienia ,,względów technicznych". Poprzez względy techniczne należy generalnie rozumieć obiektywne przeszkody uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej, przeszkody niezależne od podatnika. Względy natury ekonomicznej, finansowej czy też technologicznej nie mieszczą się w pojęciu ,,względy techniczne". W omawianym przypadku trudno mówić o względach technicznych a raczej technologicznych. Istotą budowli-składowiska odpadów- jest przyjmowanie różnych odpadów (śmieci, nieczystości). Nie można jednak ,,zapełnienia" składowiska odpadów utożsamiać ze względami technicznymi. Także w zakresie gruntów pod taką budowlą nie można mówić o względach technicznych. Względy techniczne gruntu zachodziłyby w przypadku skażenia radiologicznego czy też chemicznego gruntu. Po wydaniu decyzji o zamknięciu składowiska odpadów, podmiot zarządzający składowiskiem w okresie poeksploatacyjnym, prowadzi tam działalność gospodarczą w związku z czym grunty i budowle znajdujące się na składowisku stanowią przedmioty opodatkowania związane z działalnością gospodarczą. Pismem z dnia [...] marca 2009r. "T" [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie podatnika stanowisko organu jest błędne bowiem narusza art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Koszt rekultywacji został wprawdzie wliczony w cenę przyjęcia odpadów do składowiska jednakże stanowi on jedynie koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art.15 ust. 1 ustawy o CIT z działalności gospodarczej prowadzonej do czasu zamknięcia składowiska ( tak m.in. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. w postanowieniu z [...] czerwca 2006r. nr [...] oraz Dyrektor Izby Skarbowej w interpretacji z dnia [...] maja 2008r. nr [...]). Koszt ten z uwagi na specyfikę tego rodzaju działalności jest ponoszony po zamknięciu składowiska w sytuacji kiedy zakończono już prowadzenie działalności na tym terenie. Rekultywacja jako koszt uzyskania przychodu jest częścią działalności gospodarczej jednakże nie sposób pominąć faktu , iż w niniejszej sytuacji koszt ten uiszczany jest dopiero po zakończeniu działalności z uwagi na zamknięcie składowiska. Zamknięcie składowiska oznacza zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej zawartej w art. 2 Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zgodnie z którą ,,działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Skoro Spółka po zamknięciu składowiska prowadząc jedynie prace rekultywacyjne nie osiąga żadnego dochodu i nawet nie zmierza do jego uzyskania, nie została spełniona podstawowa przesłanka ,,zarobkowania" pozwalająca uznać daną działalność za gospodarczą. Koszt rekultywacji stanowi jedynie obciążenie dla Spółki, nie jest więc uzasadnione pobieranie przez organ podatku od nieruchomości na której nie jest już prowadzona działalność gospodarcza w sytuacji kiedy nieruchomość ta nie przynosi Spółce żądnych dochodów a jedynie generuje koszty w postaci konieczności wykonania czynności rekultywacyjnych. Dodatkowe obciążenie Spółki kosztami związanymi z podatkiem od nieruchomości w okresie rekultywacji stanowi nadmierne obciążenie dla przedsiębiorcy a w konsekwencji powoduje, iż prowadzona przez niego działalność przestaje być opłacalna. Podatnik zakwestionowała również twierdzenie organu, iż ,,w omawianym przypadku trudno mówić o względach technicznych a raczej technologicznych". Pojęcie ,,względów technicznych" nie zostało wprawdzie wyjaśnione przez ustawodawcę jednakże było ono przedmiotem interpretacji Ministerstwa Finansów z dnia [...] listopada 2003r. wyrażonej w piśmie [...] Podatnik podkreślił też, że od momentu zamknięcia składowiska wnioskodawca nie mógł wykorzystywać budowli oraz gruntu pod składowiskiem do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zły stan techniczny a powodem tego jest zdarzenie niezależne od Spółki. W wyniku ponownej analizy sprawy Burmistrz Miasta stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ powtórzył swoją wcześniejszą argumentację. Skargę do Sądu administracyjnego na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego złożyła "T" [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez: 1. błędne przyjęcie, iż składowisko odpadów należy traktować jako budowle, stosownie do przepisów ustawy Prawo budowlane a zatem samo posiadanie przedmiotowych składowisk przez skarżącą Spółkę oznacza, iż są one związane z działalnością gospodarczą, 2. bezzasadne uznanie , iż skoro cena za przyjęcie odpadów uwzględnia również koszty rekultywacji składowiska , to Spółka pobiera opłaty za rekultywację i po zamknięciu składowiska dokonując czynności rekultywacyjnych nadal prowadzi działalność gospodarczą. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Spółka po zamknięciu składowiska prowadząc jedynie prace rekultywacyjne nie osiąga żadnego dochodu i nawet nie zmierza do jego uzyskania, nie została spełniona podstawowa przesłanka ,,zarobkowania" pozwalając uznać daną działalność za gospodarczą. Skoro koszt rekultywacji stanowi jedynie obciążenie dla Spółki , nie jest uzasadnione pobieranie przez organ podatku od nieruchomości na której nie jest prowadzona działalność gospodarcza w sytuacji kiedy nieruchomość ta nie przynosi Spółce żadnych dochodów a jedynie generuje koszty w postaci konieczności wykonania czynności rekultywacyjnych. Wskazano również , że organ błędnie przyjmuje, iż w rozpatrywanym przypadku trudno mówić o względach technicznych a raczej technologicznych. Stosownie do definicji zawartych w słowniku języka polskiego pojęcie ,,technologia" oznacza naukę o metodach, zaś pojęcie ,,techniczny" dotyczy techniki a więc wiedzy na temat praktycznego wykorzystywania osiągnięć nauki w przemyśle, medycynie itp. Zgodnie z wykładnią organu na ustalenie terminu zamknięcia składowiska miałyby wpływ użyte przez Spółkę technologie, metody składowania a nie - jak jest w rzeczywistości - ilość odpadów, która może być w danym składowisku przyjęta. Podniesiono nadto, że od momentu zamknięcia składowiska wnioskodawca nie mógł wykorzystywać budowli oraz gruntu pod składowiskiem do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zły stan techniczny a powodem tego jest zdarzenie niezależne od Spółki. Skarżąca zaznaczyła nadto , że stosowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożyła w terminie 14 dni od daty otrzymania zaskarżonej interpretacji (przedkładając dowód nadania przesyłki listem poleconym z dnia [...] marca 2009r.) i dodatkowo podniosła , że do dnia sporządzenia skargi organ nie udzielił skarżącej na wystosowane wezwanie żadnej odpowiedzi w związku z tym termin do wniesienia skargi wynosi 60 dni od dnia wniesienia wezwania zgodnie z art. 53§2 p.p.s.a W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2009r. Skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w terminie 60 dni od wniesienia wezwania do usunięcia naruszeń bowiem w tym terminie organ administracyjny nie doręczył jej pisma z odpowiedzią. Powyższy termin upłynął z dniem [...] maja 2009r. zaś organ administracyjny doręczył skarżącej swoją odpowiedź na wezwanie dopiero w dniu [...] maja 2009r. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Z. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację a nadto wskazał, że nie uchybił terminu do udzielnie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa bowiem pismo z odpowiedzią zostało wysłane w dniu [...] maja 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016). Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Tytułem wstępu należy wskazać, że aktualnie nie budzi już wątpliwości, w jakim zakresie sądy administracyjny są zobowiązane do kontroli interpretacji. W kwestii tej, choć w odmiennym stanie prawnym, wypowiedziały się najpierw Trybunał Konstytucyjny (vide wyrok TK z 30 października 2006 r., sygn. akt: P 36/05, OTK-A 2006/9/129), a następnie Naczelny Sąd Administracyjny (vide: uchwała NSA z 08 stycznia 2007 r., sygn. akt: l FPS 1/06, ONSAiWSA 2007/2/27). Trybunał Konstytucyjny i Naczelny Sąd Administracyjny stwierdziły zgodnie, że sąd administracyjny jest obowiązany do kontroli interpretacji zarówno pod względem formalnym, jak i z punktu widzenia ich merytorycznej poprawności. Tym niemniej należy zauważyć, że o ile sądowa kontrola interpretacji sprowadza się do oceny pod względem zgodności z prawem w trzech płaszczyznach (procesowej, ustrojowej i materialnoprawnej), to jednakże kontrola ta nie może polegać na zastępowaniu organów przez sąd w procesie wykładni przepisów, których dotyczy interpretacja, w sytuacji gdy organy uchylą się od obowiązku wyczerpującego rozważenia w interpretacji podstawowych kwestii prawnych występujących w sprawie. W postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji tylko i wyłącznie podatnik (albo płatnik, albo inkasent) "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny". Przedstawia go przy tym w całym niezbędnym dla oceny prawnej zakresie wprost w treści wniosku, który kieruje do organu mającego wydać interpretację. Oznacza to, iż stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być "dopowiadany" dołączanymi do wniosku dokumentami. Podatnik w tym postępowaniu nie powinien, a tym bardziej nie musi udowadniać, iż przedstawiany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w określonym materiale dowodowym. Jednocześnie nie może wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o dowody składane przez podatnika lub poszukiwane z urzędu ustalał stan faktyczny, uzupełniał go, czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością (w przypadku, gdy wniosek podatnika dotyczy stanów, które mają lub miały już miejsce). Nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w zw. z art. 122 O.p. Brak jest także podstaw do poddawania jakichkolwiek dowodów składanych przez wnioskodawcę swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 O.p. Innymi słowy, postępowanie to nie może zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę, lecz organ ten ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik. Co najwyżej może wyłącznie w trybie art. 14a § 5 w zw. z art. 169 § 1 O.p. żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego, jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. Organ podatkowy dokonuje więc interpretacji, przyjmując za stroną ściśle określony stan faktyczny.(vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2008r. sygn. akt: III SA/Wa 20/08 LEX nr 458884 i LEX nr 409441). W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ winien odpowiedzieć jedynie na postawione pytania. Dopiero wówczas gdy organ nie może udzielić odpowiedzi z braku danych istotnych dla interpretowanego przepisu, wzywa stronę w trybie art. 169 § 1 O.p. o uzupełnienie wniosku. Powinny być to jednak sytuacje wyjątkowe bowiem celem przepisów było usprawnienie obrotu gospodarczo-finansowego, a zasadą - pytanie z interpretacją - odpowiedź potwierdzająca lub przecząca. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2007r.sygn. akt: III SA/Wa 4172/06 LEX nr 322253). Należy też zwrócić uwagę, iż na podstawie dyspozycji art. 14d zdanie drugie O.p. do trzymiesięcznego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 O.p. Zgodnie z art. 139 § 4 O.p. do terminów załatwienia sprawy określonych w tym przepisie nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub z przyczyn niezależnych od organu. Pisemna interpretacje przepisów prawa podatkowego poddana osądowi została wydana w terminie określonym w art. 14 d O.p. Analiza zaskarżonej interpretacji i zarzuty zawarte w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem stanowisko Burmistrza Miasta Z. wyartykułowane w przedmiotowej interpretacji jest prawidłowe. Z analizy treści skargi i interpretacji wynika, że strony toczą spór o to czy grunty poeksploatacyjne, na których prowadzona jest rekultywacja są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i w konsekwencji opodatkowane są podwyższoną stawką podatkową właściwą dla gruntu związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jak przedstawiono w stanie faktycznym sprawy pogląd stron sporu na tę sprawę jest zgoła odmienny. Zatem rolą Sądu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie sporu poprzez udzielenie odpowiedzi na wyżej wymienione pytanie. Z art. 1a. ust. 1 u.p.o.l. wynika, że za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - ustawodawca uważa grunty, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z kolei działalność gospodarcza zdefiniowana została jako działalność, o której mowa w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Jest to zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Stosownie do przepisu art. 2. ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna, grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym oraz grunty objęte przepisami o podatku rolnym, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna. Z kolei przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. nakłada na rady gmin obowiązek określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, przy czym zróżnicowanie wysokości stawek uzależnione jest od rodzajów nieruchomości wymienionych w art. 2 u.p.o.l. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wprowadza zróżnicowanie stawek od 1 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od gruntów pozostałych. Skład orzekający w niniejszej sprawie zauważa, iż kwestia zaliczenia terenów poeksploatacyjnych do gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą była rozstrzygnięta przez Sąd Najwyższy, który orzekając w składzie siedmiu sędziów, wydał dnia 27 października 1994 r. (vide: sygn. akt: III AZP 5/94) uchwałę według której tereny poeksploatacyjne podlegające rekultywacji, które pozostają we władaniu przedsiębiorstwa (...) są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Uchwała ta, pomimo zmiany w międzyczasie stanu prawnego w zakresie podatku od nieruchomości, zachowała bowiem nadal swą aktualność, przede wszystkim w zakresie jej motywów. Wydanie uchwały Sądu Najwyższego doprowadziło do usunięcia rozbieżności w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istotnie, przed zapadnięciem powołanej uchwały wydane zostały nieliczne wyroki NSA reprezentujące odmienne stanowisko w sprawie charakteru terenów poeksploatacyjnych. Obecne orzecznictwo, tak administracyjne, jak i sądowo-administracyjne prezentuje jednolitość poglądu w tym przedmiocie, uznając tereny poeksploatacyjne przed zakończeniem ich rekultywacji za tereny związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie sposób zatem przyjąć poglądu strony skarżącej, która twierdzi, że Spółka po zamknięciu składowiska prowadząc jedynie prace rekultywacyjne nie osiąga żadnego dochodu i nawet nie zmierza do jego uzyskania i nie spełnia tym samym podstawowej przesłanki ,,zarobkowania" pozwalającej uznać jej działalność za gospodarczą. Rekultywacja gruntów poeksploatacyjnych nie jest odrębną działalnością prowadzoną przez przedsiębiorcę lecz jest immanentnie związana z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, jest jej częścią. Stwierdzić zatem trzeba, że grunty poddane rekultywacji są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Oznacza to, że takie grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2007r. sygn. akt: II FSK 75/06 LEX nr 286671). Należy podkreślić również, że stwierdzenie zakończenia procesu rekultywacji następuje w drodze decyzji administracyjnej, po wykonaniu pomiaru powykonawczego gruntów. W niniejszej sprawie nie nastąpiło jeszcze zakończenie procesu rekultywacji przedmiotowych gruntów, ponieważ nie było stosownej decyzji administracyjnej w tym przedmiocie zatem zasadnym jest opodatkowanie tegoż gruntu (zamkniętego składowiska odpadów) podatkiem od nieruchomości Odnosząc się do zarzutu sformułowanego skardze, iż błędnie przyjęto, iż składowisko odpadów należy traktować jako budowle, stosownie do przepisów ustawy Prawo budowlane a zatem samo posiadanie przedmiotowych składowisk przez skarżącą Spółkę oznacza, iż są one związane z działalnością gospodarczą -to nie sposób uznać tego zarzutu za zasadny. Burmistrz Miasta Z. w sposób prawidłowy i odpowiadający przepisom obowiązującego prawa dokonał analizy pojęcia ,,budowla" z uwzględnieniem specyfiki ,,składowiska odpadów" jako budowli. Analiza ta jest poprawna i wyczerpująca jak również przytoczony wyrok WSA w Poznaniu znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Pogląd, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz, że różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą jest prawidłowy co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych.(vide: wyrok NSA z dnia 20 marca 2009 r. sygn. akt: II FSK 1888/07 LEX nr 495385, podobnie wyroki WSA w Krakowie z dnia 16 maja 2008r. sygn. akt: I SA/Kr 250/07 LEX nr 469647 i z dnia 06 maja 2008r. sygn. akt: I SA/Kr 279/07 LEX nr 469644) Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygnął jak w sentencji.