II GSK 943/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędzia del. WSA Krystyna Józefczyk Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 596/09 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd oddala skargę kasacyjną I Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd, uchylił zaskarżoną decyzję oraz w zakresie utrzymanym nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w L. z dnia [...] listopada 2008 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Przedstawiając podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, że w dniu 30 września 2008 r. skontrolowano należący do skarżącego pojazd, którym wykonywano przewóz rzeczy. Kierujący pojazdem okazał do kontroli miesięczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych ważną na okres od 9 września do 9 października 2008 r., której winieta nie została przyklejona na szybę pojazdu. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w L. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nałożył na skarżącego karę pieniężną m.in. w kwocie 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Organ uznał bowiem, iż w świetle przepisów § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089 ze zm., dalej jako: rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r.), nienaklejenie winiety oznacza wykonywanie transportu bez uiszczenia wymaganej opłaty. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej powyższej kary. A. G. zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie części decyzji organu I instancji dotyczącej nałożenia kary za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny i przyjął stanowisko organów, zgodnie z którym kierowca skontrolowanego pojazdu okazał w czasie kontroli nabytą wcześniej, właściwą miesięczną kartę opłaty drogowej, to jest zarówno odcinek kontrolny, jak też winietę samoprzylepną tej karty. Obie części karty były przedziurkowane, a odcinek kontrolny został prawidłowo wypełniony przez wpisanie w nim numeru rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu, stosownie do § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. Jedynie winieta samoprzylepna nie została, wbrew dyspozycji § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, umieszczona trwale wewnątrz pojazdu w prawym dolnym rogu przedniej szyby. Jak wskazał Sąd przepis Lp. 4.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej jako ustawa o transporcie drogowym) sankcją kary 3.000 zł obwarowuje "wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty (...)". Uiszczenie wymaganej opłaty zdefiniowano w § 3 ust. 1 omawianego rozporządzenia stanowiąc, iż następuje ono "poprzez nabycie (...) karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat". Sąd podniósł, że organ nie twierdzi, że skarżący nie nabył karty stosownie do tego przepisu, a mimo to nałożył na niego karę pieniężną za wykonywanie przewozu bez uiszczenia opłaty, wywodząc ten brak wyłącznie z faktu nieumieszczenia w sposób trwały wewnątrz pojazdu części tej karty w postaci winiety samoprzylepnej. W ocenie Sądu I instancji, gdy skarżący uiścił tę opłatę poprzez nabycie karty, czyli poniósł z tego tytułu przewidziane przepisami koszty, powyższe stanowisko organu odwoławczego, a wcześniej organu I instancji, nie ma oparcia w przepisach prawa materialnego. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji wskazał również, że rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r., zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, a w zakresie dotyczącym dokumentowania wniesienia opłaty minister właściwy do spraw transportu umocowany był jedynie do określenia wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Stąd użyte w § 3 ust. 4 rozporządzenia sformułowanie "nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty", odnoszące się do nieumieszczenia winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, nie może być odczytywane inaczej, jak podstawa uznania, że w opisanych okolicznościach dowód uiszczenia opłaty nie odpowiada wzorowi określonemu w omawianym rozporządzeniu. Nie stanowi natomiast przesłanki wyłączającej możność przyjęcia, że opłata w rzeczywistości została uiszczona, gdyż upoważnienie ustawowe nie obejmowało i nie mogło obejmować możliwości zmian zasad dowodzenia określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Reasumując, Sąd wskazał, że w sprawie brak było podstawy prawnej do przyjęcia po stronie skarżącego odpowiedzialności administracyjnej stosownie do przepisu Lp. 4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, tj. za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wobec powyższego Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). II Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz nieuzasadnioną odmowę zastosowania wobec skarżącego wykonującego przewóz drogowy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wraz z Lp. 4.1. załącznika do tejże ustawy oraz § 3, § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r., wskutek czego Sąd I instancji przyjął, że kontrolowany przewoźnik uiścił opłatę drogową. Podnosząc te zarzuty wnoszący skargę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Ponadto wniósł o skorzystanie na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji z uprawnienia przysługującego Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego i wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. z art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, tj. zbadanie, czy określenie zasad dowodzenia uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych w ww. rozporządzeniu (§ 3 ust. 4) wykracza poza granice delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, ewentualnie o podjęcie w przedmiotowym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 264 § 1 p.p.s.a, uchwały przewidzianej w art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że dowodem uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych są obie przedziurkowane części karty opłaty, które łącznie powinny znajdować się w pojeździe w momencie kontroli. Podczas spornej kontroli drogowej stwierdzono, że samoprzylepna część karty opłaty nie została trwale umieszczona w pojeździe (nie została przyklejona na przedniej szybie pojazdu). Oznaczało to, zdaniem organu, wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, bowiem zgodnie z § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty: odcinek kontrolny nieprzedziurkowany i winieta nieprzedziurkowana oraz nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1. Wbrew twierdzeniom Sądu nienaklejenie winiety w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, stanowi istotne naruszenie sankcjonowane w Lp. 4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącego organu nie można zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym określenie w § 3 rozporządzenia z Ministra Transportu dnia 8 sierpnia 2006 r. zasad dowodzenia uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych, wykracza poza granice delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu regulacje analizowanego rozporządzenia (zwłaszcza § 3) nie określają zasad dowodzenia faktu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, lecz tryb wnoszenia opłaty. Przez pojęcie "tryb" należy rozumieć procedurę związaną ze skutecznym uiszczeniem opłaty za przejazd po drogach krajowych, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy. Pod pojęciem "trybu wniesienia opłaty" mieści się również określenie sytuacji, które nie będą uważane za uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Jej autor, przy niespornym stanie faktycznym sprawy, zarzucił Sądowi I instancji błędną wykładnię art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz nieuzasadnioną odmowę zastosowania wobec skarżącego wykonującego przewóz drogowy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych art. 92 ust. 1 wraz z Lp. 4.1. załącznika do tejże ustawy oraz § 3, § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r., wskutek czego Sąd I instancji przyjął, że kontrolowany przewoźnik uiścił opłatę drogową. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie jest zasadny. Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za przejazd pojazdami samochodowymi po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący przewóz drogowy zobowiązani są do uiszczenia stosowanej opłaty. Natomiast z treści art. 87 ust. 1 tej ustawy, w zakresie istotnym dla dalszych rozważań wynika, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę opłaty drogowej. Zgodnie z art. 92 ust. 1 omawianej ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszające obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Z kolei stosownie do art. 92 ust. 4 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W Lp. 4.1. tego załącznika ustawodawca za delikt polegający na wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych przewidział karę w wysokości 3.000 zł. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r., obowiązującego w dacie kontroli, uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Karta opłaty składa się z dwóch części, tj. winiety samoprzylepnej umieszczanej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie przedziurkowane części karty opłaty łącznie (ust. 2 i ust. 3 § 3 rozporządzenia). Jak natomiast wynika z § 4 ust. 1 i 2 tegoż rozporządzenia kartę opłaty wypełnia podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu poprzez wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym. Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. zostało wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 42 ust. 7 ustawie o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych upoważniony był do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzaju i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz trybu wnoszenia i sposobu rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. W zakresie dotyczącym dokumentowania wniesienia opłaty minister właściwy do spraw transportu umocowany był jedynie do określenia wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Taki też zakres regulacji określa § 1 rozporządzenia wykonawczego. Zatem trafnie przyjął Sąd I instancji, że upoważnienie ustawowe nie obejmowało możliwości zmian zasad dowodzenia określonych w ustawach regulujących postępowanie administracyjne, w szczególności w ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego. W konsekwencji należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że użyte w § 3 ust. 4 rozporządzenia sformułowanie "nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty", odnoszące się do nieumieszczenia winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawnym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, nie może być odczytywane inaczej jak podstawa uznania, że w opisanych okolicznościach dowód uiszczenia opłaty nie odpowiada wzorowi określonemu w omawianym rozporządzeniu. Nie stanowi natomiast przesłanki wyłączającej możność przyjęcia, że opłata w rzeczywistości została uiszczona. Za nietrafny zatem należy uznać zarzut, że Sąd I instancji niezasadnie odmówił zastosowania § 3 ust. 4 rozporządzenia, gdyż w tym fragmencie regulacja ta wykracza poza granice delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Wbrew poglądowi strony wnoszącej skargę kasacyjną, zakwestionowana przez Sąd I instancji regulacja nie odnosiła się do upoważnienia ustawowego dotyczącego trybu wnoszenia opłaty. Jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2000 r., sygn. akt U 2/00 termin "tryb" w języku prawniczym oznacza najczęściej procedurę rozpatrywania określonych spraw i nie może być odnoszony do metody działania organów władzy publicznej, rozumianej jako "zbiór zasad materialno-prawnych". Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku dokonał zarazem wykładni pojęcia "warunku" wyjaśniając, że w języku prawniczym termin "warunki" w liczbie mnogiej jest używany m.in. na określenie zasad regulujących określone zagadnienie. Rozróżnienie znaczenia prawnego tych dwóch terminów ("tryb" i "warunki") oznacza, iż wbrew stanowisku kasatora, przez "tryb wnoszenia" opłaty nie można rozumieć określenia warunków czy sytuacji, które nie będą uważane za uiszczenie opłaty. Wymagania stawiane rozporządzeniu określa art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, który uzależnia jego wydanie od szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie w celu jej wykonania. Ponadto upoważnienie musi mieć charakter szczegółowy pod względem podmiotowym i przedmiotowym oraz określać wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego. Trybunał Konstytucyjny zwracał wielokrotnie uwagę na to, że interpretacja przepisów określających kompetencje normotwórcze nie może być dokonywana przy zastosowaniu wykładni rozszerzającej i celowościowej (por. orzeczenie TK z dnia 22 września 1997 r. sygn. akt K 25/97, OTK 1997/3-4/35; wyrok TK z dnia 16 lutego 1999 r., sygn. akt SK 11/98, OTK 1999/2/22). Sądowa kontrola rozporządzenia powinna polegać przede wszystkim na kontroli spełnienia wymagań określonych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Sąd w ramach tak określonej kontroli może stwierdzić, że rozporządzenie bądź też określony jego fragment wykracza poza upoważnienie ustawowe. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, co do zawartego w § 3 ust. 4 rozporządzenia sformułowania "nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty". Z tych, zatem powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznając przy tym stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku za prawidłowe, nie uznał za celowe wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 193 Konstytucji RP. Natomiast wniosek zawarty w skardze kasacyjnej o skorzystanie przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z trybu przewidzianego w art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji jest poza zakresem rozpoznawanej sprawy, bowiem odnosi się do samodzielnych kompetencji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wymaga także podkreślenia, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 marca 2010 r. (sygn. akt P 9/08, OTK 2010/3A/26) orzekł, że art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z pkt 4.1. załącznika do tej ustawy w zakresie, w jakim sankcja administracyjna w postaci kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych obejmuje sytuację, gdy kierowca nie posiadał karty opłaty w pojeździe w momencie kontroli, jest zgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w wyroku tym podkreślił, analizując przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz § 3 i 4 cyt. rozporządzenia, że z uregulowań tych jednoznacznie wynika, iż uiszczenie opłaty następuje przez nabycie karty opłaty oraz prawidłowe wypełnienie dwuczęściowej karty, czyli wpisanie: numeru rejestracyjnego pojazdu na jej odcinku kontrolnym przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu (§ 4 rozporządzenia) oraz zaznaczenie czasu przejazdu w sposób przewidziany w punkcie 7 załącznika nr 26 do rozporządzenia. Wypełnienie tych czynności pozwala na przypisanie karty do określonego pojazdu i czasu przejazdu, a tym samym za uznanie opłaty za uiszczoną. Przy czym zgodnie z art. 87 ust. 1 tej ustawy kierowca jest zobowiązany posiadać kartę opłaty w pojeździe. Karta opłaty ma stanowić dowód uiszczenia tej opłaty i ta karta prawidłowo wypełniona musi znajdować się w pojeździe w trakcie wykonywania przejazdu. Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że moc dowodową temu dokumentowi daje dopiero jej wypełnienie. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny podkreślił, iż orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza, że aby opłatę uznać za uiszczoną konieczne jest przyporządkowanie karty opłaty do określonego środka transportu wykonującego w chwili kontroli przejazd po drogach krajowych. W związku z tym, jeżeli karta opłaty jest wypełniona nieprawidłowo, ale "skasowana" dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd, tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie, uchybienie takie należy traktować łagodniej i karać według uregulowań pkt 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W świetle powyższego przyjąć należy, że dla nałożenia kary pieniężnej w oparciu o art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Lp. 4.1. załącznika do tej ustawy oraz art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 tejże ustawy istotnym jest ustalenie czy kierowca posiadał w pojeździe w momencie kontroli kartę opłaty wypełnioną w sposób umożliwiający przyporządkowanie jej do konkretnego przejazdu. Samo nieumieszczenie winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu nie oznacza jeszcze, że opłata nie została za konkretny przejazd uiszczona. Tym samym nie można uznać, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów. Dodać należy, że organ nie kwestionował, iż w niniejszej sprawie karta opłaty została prawidłowo wypełniona, przedziurkowana oraz że obie części tej karty w momencie kontroli znajdowały się w pojeździe. Stanowisko Sądu I instancji, co do odmowy zastosowania § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w zakresie zakwestionowanego sformułowania, jako wykraczające poza granice upoważnienia ustawowego jest prawidłowe, a pogląd ten aktualnie nie powoduje rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec zarzutów skargi kasacyjnej skład orzekający w niniejszej sprawie nie uznał za zasadne wystąpienia w trybie art. 264 § 2 p.p.s.a. o podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały na podstawie art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za pozbawioną uzasadnionych podstaw, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.