I SA/Kr 610/09

Sygn. akt I SA/Kr 610/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 sierpnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r., sprawy ze skargi H. K., na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, z dnia 17 lutego 2009 r. Nr [...], w przedmiocie wykreślenia z rejestru podatników w podatku od towarów i usług, I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Naczelnika Urzędu Skarbowego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100). Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2009r. znak [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował Skarżącego H. K., iż wykreśla Skarżącego z rejestru podatników podatku od towarów i usług czynnych z dniem [...].10.2008r. Jako przyczynę powyższego podano okoliczność zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o czym świadczy nie wykazywanie czynności podlegających opodatkowaniu w deklaracjach VAT-7 od stycznia 2008r. do listopada 2008r. Jako podstawę prawną Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał z art. 96 ust. 8 w związku z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Dodatkowo poinformowano Skarżącego, iż z chwilą podjęcia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz rezygnacji ze zwolnienia od tego podatku Skarżący jest zobowiązany do powiadomienia o tym fakcie organ poprzez złożenie zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług na druku VAT-R oraz rozliczania podatku od towarów i usług za okres miesięczny - art. 99 w/w ustawy. Zgodnie z art. 88 ust. 4 w/w ustawy wykreślenie z rejestru podatników podatku od towarów i usług skutkuje brakiem uprawnienia do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego. Skarżący, zachowując 14-dniowy termin, liczony od daty otrzymania powyższego zawiadomienia wniósł za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej. Z treści odwołania wynikało, iż Skarżący potraktował powyższe zawiadomienie o wykreśleniu z rejestru podatników podatku od towarów i usług czynnych, jako decyzję. Decyzji tej zarzucono obrazę przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 3, art. 14 ust. 5, art. 96 ust. 8 oraz art. 99 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie, iż na gruncie wskazanych powyżej przepisów należało orzec o wykreśleniu Skarżącego z rejestru przedsiębiorców oraz wezwać do sporządzenia spisu z natury, podania ustalonej wartości oraz kwoty podatku należnego. Zarzucono także, iż decyzja była podstawą do niezasadnego zobowiązania Skarżącego do ponownego złożenia zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług oraz poniesienia niezasadnego kosztu w kwocie 170 zł na poczet opłacenia wyżej wskazanego zgłoszenia. Mając na względzie powołane powyżej zarzuty Skarżący wniósł o: uchylenie decyzji o wykreśleniu Skarżącego z rejestru podatników od towarów i usług czynnych z dniem [...].10.2008r. (zawartej w zawiadomieniu z dnia [...].01.2009r.), decyzji o zobowiązaniu Skarżącego do dokonania i przedłożenia spisu z natury, podania ustalonej wartości oraz kwoty podatku należnego (zawartej w wezwaniu z dnia [...].01.2009r.) oraz zobowiązanie organu do zwrotu niezasadnie poniesionej kwoty 170 zł tytułem ponownego zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatków od towarów i usług, co miało miejsce dnia [...].01.2009r. Skarżący podniósł, iż zgodnie z powołanymi w zawiadomieniu o wykreśleniu przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, tj. art. 14 ust. 3, art. 96 ust. 8 oraz art. 99 - przepisy te mają zastosowanie do podatników podatku VAT, którzy od ponad 10 miesięcy nie kontaktują się z urzędem skarbowym oraz nie wykonują czynności obowiązkowych, m.in. nie składają deklaracji VAT. W niniejszej sprawie nie ziściła się ani jedna ani druga przesłanka, mianowicie, nie było sytuacji, w której urząd skarbowy podejmowałby próby skontaktowania się ze Skarżącym i próby te pozostałyby bez odzewu. Skarżący podał, iż przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej organ nie występował w stosunku do Skarżącego z żadnymi zapytaniami czy wezwaniami do złożenia wyjaśnień w materii prowadzonej działalności gospodarczej. Nadto podniesiono, iż nie ziściła się również druga przesłanka, gdyż na bieżąco terminowo składane były deklaracje VAT, w tym deklaracje zerowe. Zdaniem Skarżącego, popartym poglądami doktryny przerwanie przez podatnika wykonywania działalności gospodarczej nie uprawnia urzędu skarbowego do wykreślenia podatnika z rejestru podatników VAT oraz żądania dokonania remanentu likwidacyjnego, jeśli podatnik powiadomił o przerwie właściwy urząd skarbowy. Także składanie zerowych deklaracji VAT, co przemawia za zamiarem podatnika do podjęcia za jakiś czas przerwanej działalności gospodarczej, wydaje się wyłączać taką możliwość. W przypadku Skarżącego nie było zgłoszenia dotyczącego przerwy w działalności gospodarczej, gdyż przerwy takiej nie było. W ogóle nie wchodziła w rachubę opcja zaprzestania czy zawieszenia działalności gospodarczej. Specyfika branży, którą się zajmuje Skarżący (handel maszynami) uzasadnia okoliczność, iż przez wiele miesięcy nie było zakupu ani sprzedaży, co uzasadnione jest okolicznością, iż przez długi okres czasu nie było możności znalezienia maszyny, która odpowiadałaby wymogom postawionym przez danego kontrahenta. Skarżący dodał, iż zamierzeniem ustawodawcy w trakcie tworzenia ustawy o podatku od towarów i usług na pewno nie było tworzenie fikcji prawnej, polegającej na tym, że przed upływem 10-cio miesięcznego okresu brak czynności podlegających opodatkowaniu przedsiębiorca na siłę zakupi jakikolwiek towar tylko po to, żeby go zbyć. Działania takie pozostawałyby w sprzeczności z zasadą swobody działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga w szczególności fakt, iż zamiar zaprzestania czy zawieszenia działalności gospodarczej nie został urzędowi skarbowemu w żaden sposób zasygnalizowany. Na potwierdzenie tego stanowiska Skarżący podał, iż comiesięcznie, terminowo składał deklaracje VAT, w tym deklaracje zerowe. Okoliczność ta jednoznacznie przemawia za uznaniem, iż Skarżący nie miał zamiaru zaprzestać, czy zawiesić działalności gospodarczej. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 97 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku, gdy podatnik nie złoży za 6 kolejnych miesięcy lub 2 kolejne kwartały deklaracji podatkowej, naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podmiot z rejestru, jako podatnika VAT i powiadamia go o powyższym. W takim przypadku przyjmuje się bowiem, że podatnik zaprzestał działalności i w związku z tym zasadne jest wykreślenie go z rejestru, jako podatnika VAT. W związku z tym, że Skarżący nie zaprzestał składania deklaracji VAT nie było przesłanek do stwierdzenia, iż zaprzestał prowadzenia działalności. Skarżący podkreślił również okoliczność, iż przepisy prawa nie określają jakie działania mają podejmować urzędy i jak długo mają poszukiwać podatnika, zanim stwierdzą, iż zaistniały podstawy do wykreślenia go z rejestru VAT. Nacisk został złożony jedynie na fakt, iż organ podatkowy ma prawo wykreślić podatnika z rejestru dopiero po tym jak zgromadzi odpowiedni materiał dowodowy wskazujący na to, że podatnik zaprzestał działalności. Zgodnie z komentarzami do ustawy o podatku od towarów i usług większości autorów Skarżący stwierdził, iż do wykreślenia z rejestru podatku VAT dochodzi wtedy, gdy podatnik nie dopełnia żadnych obowiązków w zakresie VAT, m.in. nie składa deklaracji, nie wpłaca podatku. Wobec okoliczności, iż urząd skarbowy nie podejmował żadnych czynności zmierzających do ustalenia czy Skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą, a podejmowane przez Skarżącego działania - w tym bieżące i terminowe składanie deklaracji VAT - jednoznacznie przemawiały za stwierdzeniem, iż działalność nadal jest wykonywana, stwierdzić należy, iż nie zaistniały żadne podstawy do wykreślenia Skarżącego z rejestru podatników VAT oraz wezwania do dokonania spisu z natury. Jednocześnie Skarżący zwrócił uwagę na okoliczność, iż zawiadomienie o wykreśleniu z rejestru podatników podatku od towarów i usług sporządzono z datą [...].01.2009r., natomiast wykreślenie z rejestru VAT zostało dokonane na dzień [...].10.2008r. W okresie grudzień 2008r. - styczeń 2009r. Skarżący dokonał zakupu i sprzedaży, co zostało zgłoszone w deklaracji. Opóźniona o 2,5 miesiąca bezpodstawna reakcja urzędu skarbowego naraziła Skarżącego na negatywne konsekwencje. W związku z tym Skarżący stwierdził, iż decyzja o wykreśleniu z rejestru podatników podatku od towarów i usług oraz wezwanie do przedstawienia spisu z natury są pozbawione podstawy faktycznej i prawnej, w związku z czym decyzja powinna zostać uchylona. W odpowiedzi na powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 17 lutego 2009r. nr [...] poinformował, iż zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zawiadomienie w sprawie wykreślenia z rejestru podatników podatku od towarów i usług jest natomiast jedynie pismem informującym o czynności materialno-technicznej podjętej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, która nie wymaga decyzji administracyjnej. Ustawodawca nie przewidział możliwości odwołania w takiej sytuacji. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast w myśl art. 52 § 3 w/w ustawy jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zatem podanie z dnia 27.01.2009r. pomimo zatytułowania go jako "odwołanie" potraktowano jako wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi organ przywołał treść z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku m. in. zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego, na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego. Przepis art. 14 ust. 3 ustawy o ustawy o podatku od towarów i usług nakazuje odpowiednie stosowanie ust. 1 tego przepisu do podatnika będącego osobą fizyczną, nie wykonującego czynności podlegających opodatkowaniu co najmniej przez 10 miesięcy. Ta kategoria podatników jest zatem obowiązana do sporządzenia i opodatkowania spisu z natury na takich samych zasadach jakie obowiązują podatników, którzy zaprzestali wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Powołany przepis obliguje podatnika do dokonania spisu z natury na ostatni dzień 10-go miesiąca, w którym nie wykonywano tych czynności i powiadomienia o dokonanym spisie z natury, o ustalonej wartości i o kwocie podatku należnego naczelnika urzędu skarbowego. Zatem w tym zakresie jedynie na podatniku ciąży obowiązek monitorowania własnej sprzedaży, gdyż tylko on dysponuje informacją o zaistnieniu tej okoliczności w momencie upływu 10 miesięcznego terminu nie wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Urząd Skarbowy faktycznie dysponuje tą informacją po złożeniu przez podatnika deklaracji za ostatni okres rozliczeniowy. Jednocześnie podatnicy wymienieni w art. 14 ust. 1 ustawy o ustawy o podatku od towarów i usług są zobowiązani stosownie do art. 96 ust. 6 tej ustawy do zgłoszenia naczelnikowi urzędu skarbowego zaprzestania działalności. Zgłoszenie to stanowi podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika VAT. Niedokonanie takiego zgłoszenia, zgodnie z treścią art. 96 ust. 8 tej ustawy uprawnia naczelnika urzędu skarbowego do wykreślenia z urzędu podatnika z rejestru jako podatnika VAT. Mając na uwadze, iż przepis art. 14 ust. 3 zrównuje pozycję prawną obu wyżej wymienionych kategorii podatników, zasadnym jest również analogiczne stosowanie wobec nich unormowań w zakresie wykreślania podatników z rejestru podatników VAT. Przy czym przesłanką wykreślenia z rejestru podatników, o których mowa w art. 14 ust. 1 jest zaprzestanie wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, zaś podatników, o których mowa w art. 14 ust. 3 nie wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu co najmniej przez 10 miesięcy. Podkreślono także, iż od stycznia 2008 r. do listopada 2008 r. Skarżący nie deklarował zarówno sprzedaży, jak i zakupów, trudno zatem uznać, iż w tym okresie Skarżący prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżący nie skorzystał również z uprawnienia do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Nadto organ wyjaśnił, iż art. 97 ust. 15 ustawy o ustawy o podatku od towarów i usług reguluje zasady wykreślenia z urzędu z rejestru jedynie podmiotów posiadających status podatnika VAT-UE w przypadku niezłożenia za 6 kolejnych miesięcy lub dwa kolejne kwartały deklaracji podatkowej. Regulacje w zakresie wykreślenia z rejestru podatników podatku VAT czynnych zawarte są w art. 96 tej ustawy. Rozpoczęcie wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług daje możliwość ponownego zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT mimo wcześniejszego wykreślenia z rejestru. W dniu [...].01.2009r. Skarżący złożył zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług VAT-R w związku z utratą zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy z dniem 19.01.2009r. Mając na uwadze powyższe organ podatkowy stanął na stanowisku, iż w niniejszej sprawie nie nastąpiło naruszenie prawa. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący podniósł te same zarzuty i wnioski, jak w odwołaniu, a dodatkowo w ślad za pismem z dnia [...] czerwca 2009r. przedłożył kopię interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 15 czerwca 2009r. skierowanej do Skarżącego. Interpretacja ta dotyczyła wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru podatników VAT, a organ podzielił stanowisko Skarżącego przedstawione we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, to jest jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, a oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (w tym ustawy Ordynacja podatkowa). W niniejszej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą, która powoduje konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności. Powodem powyższego jest fakt rozpoznania odwołania od decyzji przez organ pierwszej instancji, co narusza przepisy art. 127, art. 220 § 1 oraz § 2, a także art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa. Przez to zaskarżona decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego w związku z treścią art. 247 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, z jakich względów Sąd przyjął za Skarżącym, że zawiadomienie z dnia [...] stycznia 2009r. znak [...] wydane przez Naczelnik Urzędu Skarbowego o wykreśleniu Skarżącego z rejestru podatników podatku od towarów i usług czynnych z dniem [...].10.2008r. jest w istocie decyzją, od której przysługuje odwołanie. W przepisach prawa materialnego, stanowiących podstawę wykreślenia Skarżącego z rejestru podatników podatku od towarów i usług czynnych, a to z treści art. 96 ust. 8 w związku z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) nie wynika w jakiej formie następuje powyższe wykreślenie. O ile Sąd jest w stanie zaakceptować pogląd organu, że wykreślenie z rejestru podatników podatku od towarów i usług może nastąpić w formie pisma (zawiadomienia) informującego o czynności materialno-technicznej podjętej przez organ, to tylko w przypadku, gdy do takiego wykreślenia dochodzi z inicjatywy (z wniosku) strony i ten wniosek jest uwzględniany w całości. Natomiast nie jest dopuszczalne wykreślenie z rejestru podatników podatku od towarów i usług w powyższej formie zawiadomienia, w przypadku, gdy do takiego wykreślenia dochodzi z urzędu. Wówczas, zdaniem Sądu, konieczne jest wydanie decyzji, bowiem tu z urzędu organ rozstrzyga o prawach i obowiązkach podatnika (o statusie podatnika w podatku od towarów i usług, a także w konsekwencji o prawie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony) i należy zagwarantować podatnikowi możliwość kwestionowania rozstrzygnięcia w przedmiocie wykreślenia z urzędu z rejestru podatników podatku od towarów i usług. Bowiem takie orzeczenie rozstrzyga sprawę co do jej istoty, rozumianej, jako utratę statusu zarejestrowanego podatnika VAT czynnego. W związku z tym na podstawie art. 207 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa rozstrzygnięcie w przedmiocie wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika VAT czynnego na podstawie art. 96 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług wymaga wydania decyzji. Nie zmienia powyższego fakt, iż podatnik może ponownie złożyć zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług (o czym organ poinformował Skarżącego). Przyjęcie takiego poglądu świadczyłoby o instrumentalnym traktowaniu podatników i przesądzaniu o ich statusie bez uprzedniego badania okoliczności sprawy, nie mówiąc już o obowiązku podatników bezzasadnego uiszczania opłat związanych z ponowną rejestracją. Sąd przyznaje, że analizowane przepisy prawa materialnego mają na celu uporządkowanie rejestrów podatników VAT i wyeliminowanie z tych rejestrów podatników, którzy w rzeczywistości w żadnym zakresie nie wykonują czynności podlegających opodatkowaniu. Jednakże dla pewności obrotu nie jest możliwe automatyczne działanie z urzędu, bez uprzednich działań, choćby prób, mających na celu faktyczne i indywidualne ustalenie statusu danego podatnika. W niniejszej sprawie trafne są zarzuty Skarżącego, że takich działań nie podjęto. W związku z powyższym Sąd stwierdza, iż prawidłowo Skarżący zakwalifikował "zawiadomienie" z dnia [...] stycznia 2009r., jako decyzję w przedmiocie wykreślenia z urzędu z rejestru podatników podatku od towarów i usług czynnych i złożył od niej w terminie odwołanie. Zatem rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 lutego 2009r. nr [...], stanowiące w istocie rozpoznanie odwołania Sąd potraktował, jako decyzję w sprawie. W związku z tym, że decyzja ta - jak wskazano na wstępie - wydana została przez niewłaściwy organ, z naruszenie zasady dwuinstancyjności należało stwierdzić jej nieważność. Te istotne kwestie proceduralne w zasadzie czynią bezprzedmiotową merytoryczną ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jednakże, w związku z licznymi nieprawidłowościami dokonanymi przez organ, a dostrzeżonymi przez Sąd w niniejszym postępowaniu należy zwrócić uwagę, iż nie można z treści art. 14 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług wywodzić bezrefleksyjnie obowiązku wykreślenia z urzędu z rejestru podatników podatku od towarów i usług czynnych na podstawie art. 96 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług. W tym zakresie Sąd w pełni podziela poglądy Skarżącego zawarte w treści odwołania i skargi, a także poglądy przedstawione przez Ministra Finansów w indywidualnej interpretacji z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] wydanej dla Skarżącego, które otrzymał również organ orzekający w niniejszej sprawie. W związku z powyższym rozstrzygnięciem organ zobowiązany będzie nadać bieg odwołaniu Skarżącego, z uwzględnieniem faktu, iż niedopuszczalne jest rozstrzygnięcie w przedmiocie wykreślenia z urzędu z rejestru podatników podatku od towarów i usług czynnych, bez uprzednio przeprowadzonego postępowania co do zaistnienia całokształtu okoliczności warunkujących możliwość dokonania wykreślenia (o którym mowa min. w przywołanej indywidualnej interpretacji). Nadto należy zwrócić uwagę, czy w sprawie nie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania, w tym zasady zaufania wyrażonej w art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z podniesionym przez Skarżącego zarzutem, że zawiadomienie o wykreśleniu z rejestru podatników podatku od towarów i usług sporządzono z datą [...].01.2009r., natomiast wykreślenie z rejestru VAT zostało dokonane na dzień [...].10.2008r. W okresie grudzień 2008r. - styczeń 2009r. Skarżący dokonał zakupu i sprzedaży, co zostało zgłoszone w deklaracji. Organ w dacie orzekania nie odniósł się do tych okoliczności, a one świadczą o wykonywaniu przez podatnika czynności podlegających opodatkowaniu (lub zwolnionych). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 oraz 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasądzone koszty obejmują zwrot wpisu od skargi w wysokości 200,00 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie po 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł.