I SA/Kr 767/09

Sygn. akt I SA/Kr 767/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 sierpnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r., sprawy ze skargi L. G., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 23 marca 2009 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r. w kwocie 3 314,00 zł, - skargę oddala - Wnioskiem z dnia [...] listopada 2005 roku L. G. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o zwrot nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 3.314 zł, wynikającej z decyzji Izby Skarbowej z dnia 19.10.2000 roku Nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 51.550 zł. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 3.314 zł, gdyż żądany zwrot nadpłaty jest jedynie wskazanym w decyzji wymiarowej za 1993 rok odpisem podatku i nie jest równoznaczny z nadpłatą. Jak wynika z akt sprawy, decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...].08.1997 roku Nr [...] A. i L. G. określono należny podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 54.864 zł, co skutkowało przypisem podatku w kwocie 32.208,80 zł, gdyż A i L. G. zgodnie z zeznaniem podatkowym wpłacili podatek w kwocie 22.655,20 zł. W związku z wniesionym odwołaniem Izba Skarbowa uchyliła decyzję organu I instancji i określiła podatek w kwocie 54.439,20 zł. Różnica została zwrócona podatnikom w dniu [...].04.1998 roku. Na powyższą decyzję A. i L. G. wnieśli skargę do sądu, który wyrokiem z dnia [...].11.1999 roku sygn. akt [...] uchylił decyzje organu II instancji. Następnie Urząd Skarbowy w dniu [...].05.2000 roku zwrócił A. i L. G. podatek w kwocie 31.784 zł wraz z należnymi odsetkami, pozostawiając na koncie podatników wpłatę z zeznania za 193 rok w kwocie 22.655,20 zł (54.439,20 - 31.784 zł). W dniu [...].10.2000 roku Izba Skarbowa (właściwa po wyroku sądu) wydała decyzję określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 51.550 zł. Jednocześnie wskazano, ze do odpisu przypada kwota 3.314 zł, która stanowi różnicę pomiędzy zobowiązaniem określonym w decyzji Izby Skarbowej (54.864 - 51.550 zł). Ponieważ po wydaniu tej decyzji, na koncie podatników pozostawała jedynie kwota z zeznania podatkowego tj. 22.655,20 zł, dokonano przypisu kwoty 28.894,80 zł, którą należało uregulować i dlatego na poczet tej należności zarachowano nadpłatę z 1994 roku, w wysokości 98,80 zł na należność główną, a pozostałą kwotę należności głównej w wysokości 28.796 zł skarżący uiścił w grudniu 2000 roku, w drodze egzekucji administracyjnej. W odwołaniu od powyższej decyzji L. G. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego i procesowego. Decyzją z dnia 23 marca 2009 roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji, stwierdzając, iż zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Skarżący wniósł o zwrot nadpłaty podatku w kwocie 3.314 zł w dniu 16.11.2005 roku. Żądany zwrot nadpłaty w tej kwocie określony został w decyzji, jako różnica pomiędzy kwotą należnego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok, w wysokości 54.864 zł, wynikająca z decyzji z dnia [...].08.1997 roku Urzędu Skarbowego, a kwota zobowiązania podatkowego w wysokości 51.550 zł, wynikającą z decyzji z dnia [...].10.2000 roku Izby Skarbowej. Na dzień wydania decyzji przez Izbę Skarbową na koncie skarżącego pozostawał jedynie wpłacony podatek dochodowy za 1993 rok, w wysokości wynikającej z zeznania podatkowego, tj. kwota 22.655,20 zł. Nie może być zatem mowy o istnieniu nadpłaty, skoro decyzją Izby Skarbowej określono wyższe zobowiązanie, od wpłaconego z zeznania podatkowego za 1993 rok, a w grudniu 2000 roku podatnicy wpłacili na konto Urzędu Skarbowego kwotę 28.796 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie L. G. domagał się uchylenia, stwierdzenia nieważności i niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając im naruszenie: art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez działanie niezgodne z przepisami prawa, art. 122 Ordynacji podatkowej, przez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, art. 125 Ordynacji podatkowej, poprzez nie działanie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej ostatecznego załatwiania, art. 126 Ordynacji podatkowej, poprzez załatwienie spraw bez wymaganej formy pisemnej, art. 127 Ordynacji podatkowej, poprzez załatwienie spraw czynnościami pismami uniemożliwiającymi ich weryfikacje w drodze postępowania dwuinstancyjnego, art. 128 Ordynacji podatkowej, poprzez uchylanie i zmianę skutków decyzji błędnymi czynnościami i pismami, art. 127 § 1-3 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie, że fakty powszechnie znane organowi podatkowemu z urzędu wymagają dowodu i obowiązkiem organu jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, art. 207 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że istota sprawy polega na sugerowaniu stanu sprawy, a nie wymaga wydania decyzji rozstrzygającej istoty sprawy w całości, art. 212 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że organy podatkowe nie są związane własnymi decyzjami i mogą dowolnie kształtować sytuację prawno-podatkową czynnościami organu, art. 21 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 19.10.2000r. określenie zaległości podatkowej albo stwierdzenie nadpłaty w podatku nie było istotą decyzji, art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że nie stanowi nadpłaty podatku różnica pomiędzy podatkiem wpłaconym na podstawie decyzji organu I instancji, a podatkiem wynikającym z decyzji organu II instancji, uchylającej tą decyzję zmniejszającą ten podatek, art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że wysokość nadpłaty nie jest określana przez organ podatkowy, art. 76 § 1 pkt. 1 lit. a Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji podatkowych powodujących nadpłatę, poprzez uznanie, że w sytuacji, w której obniżono wymiar podatku w wyniku zmiany wykonanej decyzji określającej zaległość podatkową nie zwraca się nadpłaty, w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego lub określającego wysokość zaległości podatkowej, art. 45 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez uznanie, że do czasu wydania decyzji ostatecznej przez Izbę Skarbową w Krakowie z dnia 19.10.2000 roku, w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok, należnym podatkiem był podatek wynikający z zeznania, a nie z decyzji organu I instancji z 1997r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji i innych aktów administracyjnych z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt l w/w ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Podkreślić należy, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005 roku L. G. zwrócił się również do Naczelnika Urzędu Skarbowego o stwierdzenie nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego w grudniu 2000 roku podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok wraz z odsetkami w kwocie 125.141,40 zł. Decyzją z dnia 23 marca 2009 roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnik Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2008 roku Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego w grudniu 2000 roku podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok wraz z odsetkami za zwłokę. Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 roku sygn. akt I SA/Kr 768/09 Sąd oddalił skargę na w/w decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia w obu sprawach są identyczne ustalenia co do okoliczności faktycznych związanych z rozliczeniami z tytułu wpłat i otrzymywanych zwrotów, na skutek wydanych w sprawie orzeczeń administracyjnych. Na podstawie przepisu art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), za nadpłatę uważa się m.in. kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nadpłata powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej (art. 73 § 1 pkt 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa). Zgodnie z przepisem art. 75 § 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa uprawnienie do złożenia żądania o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom kwestionującym zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku. W wyniku przeprowadzonego postępowania organy podatkowe słusznie odmówiły skarżącemu zwrotu nadpłaty w podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 3.314 zł, ponieważ przedmiotowa nadpłata, co zresztą przyznał skarżący na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2009 roku, faktycznie nie wystąpiła, a kwota 3.314 zł wynika jedynie z matematycznej różnicy pomiędzy określoną w uchylonej decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 1997 roku Nr [...] wysokością podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 54.864 zł, a wysokością tego podatku określoną w decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] października 2000 roku Nr [...] wydaną w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, określającą wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok w wysokości 51.550 zł. Skarżący przed sądem potwierdził także, że nie kwestionuje wyliczeń i ustaleń dokonanych przez organy podatkowe przedstawionych w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z ustaleń tych wynika, że skarżący wraz z żoną zgodnie z zeznaniem podatkowym wpłacili podatek dochodowy od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 22.655,20 zł. Powołaną powyżej decyzją z dnia [...] sierpnia 1997 roku organ podatkowy określił należny podatek dochodowy za ten rok w kwocie 54.864 zł, co skutkowało przypisem podatku w kwocie 32.208,80 zł. Po uchyleniu tej decyzji, organ zwrócił skarżącemu i jego żonie podatek w kwocie 31.784 zł wraz z należnymi odsetkami. Następnie decyzją z [...] października 2000 roku Izba Skarbowa określiła A. i L. G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok w kwocie 51.550 zł, wobec powyższego dokonano przypisu podatku w kwocie 28.894,90 zł. Dodatkowo na poczet należności zarachowano nadpłatę z 1994 roku, w wysokości 98.80 zł. Pozostałą brakująca kwotę podatku ściągnięto w drodze egzekucji w grudniu 2000 roku. Zatem na przestrzeni tych wszystkich lat nigdy nie wystąpiła żadna nadpłata. Jednak wyrokiem z dnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie w przedmiocie zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 rok, na poczet zaległości w tym podatku za 1993 roku i w dniu 15.10.2008 roku organ podatkowy I instancji dokonał zwrotu nadpłaty z 1994 roku wraz oprocentowaniem na rzecz skarżącego. W konsekwencji wystąpiła zaległość w kwocie 98,80 zł, którą A. i L. G. w późniejszym czasie uregulowali. W świetle powyższych ustaleń organy podatkowe słusznie stwierdziły, że nie ma podstaw do stwierdzenia oraz zwrotu nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconego w grudniu 2000 roku podatku dochodowego od osób fizycznych. Tym bardziej, że skarga na decyzję z dnia [...] czerwca 2000 roku Nr [...] Izby Skarbowej została oddalona wyrokiem z dnia 19 grudnia 2003 roku sygn. akt I SA/Kr 478/01 przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie. Od wyroku tego A. i L. G. wnieśli skargę kasacyjną, która wyrokiem z dnia 16 listopada 2004 roku sygn. akt FSK 626/04 również została oddalona. Zatem nie budzi wątpliwości ani wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok, ani też fakt, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu z dniem [...] grudnia 1999 roku, ponieważ w skutek rozłożenia na raty zaległości podatkowej w 1997 roku, nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia tego zobowiązania. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania. Organy podatkowe w sposób wyczerpujący zgromadziły i rozpatrzyły materiał dowodowy jak i poddały ocenie bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów czy też innych zasad określonych w art. 120, 122, 125, 126, 127, 128, 127, 207 i 212 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak też podstaw do stwierdzenia, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu, co najmniej, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy orzec należało o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).