VI SA/Wa 865/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej A. K. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. o nałożeniu na A.K., skarżącą w niniejszej sprawie, kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] listopada 2006 r. w L., na ul. I. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki M. o nr rej. [...] kierowany przez W. L. Pojazd wykonywał regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym na podstawie zezwolenia nr [...] z ważnością do dnia 13 lipca 2008 r. wraz z rozkładem jazdy na linii komunikacyjnej L. – R. - L. W wyniku kontroli ustalono, że kierowca po wjeździe do L. naruszył warunki określone w zezwoleniu dotyczące ustalonej trasy przejazdu. W protokole - podpisanym bez zastrzeżeń przez kierowcę - zapisano, iż wykonano dokumentację filmową dokonanego przejazdu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego we W. na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz Ip. 2.2. załącznika do ustawy - nałożył na skarżącą A. K. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła, że dokonanie kontroli było poprzedzone obserwacją z nieoznakowanego pojazdu, a rzekome naruszenie trasy przejazdu udokumentowano dokumentacją filmową. Powołując się na art. 71 ustawy o transporcie drogowym zarzucała, że kontrola i sporządzone z niej materiały są nielegalne i nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 4., art. 20 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 87, art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i lp. 2.2 lit. 3 załącznika do powołanej ustawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przytoczył oświadczenie kierowcy z protokołu przesłuchania świadka i stwierdził, iż fakt wykonywania kursu regularnego niezgodnie z ustaloną trasą przejazdu i wyznaczonymi przystankami potwierdził również sam kierowca. Organ przytoczył treść art. 69 ust. 1 a ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym inspektor może wykonywać czynności kontrolne również bez umundurowania. Organ stwierdził, że dokonana kontrola przeprowadzona była w sposób prawidłowy, bowiem kontroli podlegał przewóz wykonywany na linii regularnej, wobec czego kontrolujący mogli jechać za pojazdem i zatrzymać go podczas realizowania kursu na drodze. Strona została poinformowana o sporządzeniu dokumentacji filmowej, a adnotacja o tym znajduje się w protokole sporządzonym z kontroli drogowej, który podpisał kontrolowany kierowca. W skardze na powyższą decyzję A. K. zarzuciła naruszenie art. 71, 72 oraz art. 92 cyt. ustawy i lp. 2.2 załącznika do tej ustawy oraz naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Podniosła również zarzut naruszenia art. 68 ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie kierowcy za stronę postępowania i przesłuchanie go bez powiadomienia strony postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzyła zarzuty o wadliwości przeprowadzonej kontroli z uwagi na zatrzymanie kontrolowanego pojazdu przez inspektorów poruszających się nieoznakowanym pojazdem oraz zarzuty co do dopuszczenia jako dowodów w sprawie dokumentów i filmu z czynności kontrolnych, co w jej ocenie stanowi naruszenie również art. 75 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Wyrokiem z dnia 5 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 32/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Zdaniem Sądu organy inspekcji transportu drogowego obu instancji, zasądzając karę pieniężną z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków nie dopuściły się obrazy przepisów art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z art. 18b ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o transporcie drogowym, albowiem prawidłowo uznały, iż skarżąca wykonywała przewóz regularny osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków. Sąd podał, że kontrolowany przewóz był wykonywany w oparciu o zezwolenie nr [...] w ramach linii regularnej L. – R. – L., w którym wskazano trasę wykonywanych przewozów regularnych. Godziny przyjazdu i odjazdu z określonych przystanków wynikały z rozkładu jazdy stanowiącego integralną część zezwolenia. Obowiązek korzystania z określonych przystanków w danej miejscowości, jak i obowiązek stosowania się do godzin przyjazdu i odjazdu w odniesieniu do danego przystanku wynika z art. 18 ust. 1 i art. 20 ustawy o transporcie drogowym. Z akt sprawy wynika przy tym, że strona skarżąca została prawidłowo poinformowana o przysługujących jej prawach procesowych, w związku z czym nie można uznać, że organ dopuścił się naruszenia art. 10 k.p.a. W ocenie Sądu niezasadne są również zarzuty dotyczące uznania kierowcy za kontrolowanego oraz za świadka. W świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym w czynnościach kontrolnych przeprowadzanych przez inspekcję transportu drogowego miał pełne prawo (i obowiązek) brać udział kierowca pojazdu, stanowiącego własność skarżącej. Postępowanie kontrolne jest bowiem postępowaniem szczególnym, w którym strona uczestniczy w taki sposób, że reprezentuje ją kierowca. Dowód przeprowadzenia tego postępowania i dowód dokonanych w nim ustaleń stanowi protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu. Kierowca pojazdu podpisał protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu nie wnosząc do niego żadnych uwag zarówno co do sposobu przeprowadzenia kontroli, jak i jej wyników. Przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka, podczas kontroli drogowej, mieści się zatem w uprawnieniach wynikających z art. 73 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu naruszenie art. 71 ustawy o transporcie drogowym poprzez zatrzymanie pojazdu do kontroli przez inspektorów znajdujących się w nieoznakowanym pojeździe służbowym nie podważa ustaleń kontroli drogowej, której poddał się kierowca, a zarzuty podniesione wobec dokumentacji filmowej dokonanej przez inspektora są o tyle nieistotne, iż nie stanowiły materiału, który był podstawą stwierdzenia naruszenia warunków posiadanego zezwolenia, bowiem podstawowym dowodem na okoliczność stwierdzonego naruszenia był protokół kontroli. Podpisanie go bez zastrzeżeń oznacza, iż dla oceny stanu faktycznego miarodajne są ustalenia stwierdzone w protokole kontroli. W skardze kasacyjnej A. K. wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 600 zł. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez orzeczenie o oddaleniu skargi pomimo ustalenia naruszenia przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego we W. przepisu art. 71 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym; art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 75 k.p.a. poprzez uznanie zebranych dowodów za zgromadzone zgodnie z prawem, a w szczególności uznanie za podstawowy dowód naruszenia warunków pozwolenia protokołu kontroli z dnia 8 listopada 2006 r. pomimo ustalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zatrzymanie pojazdu do kontroli odbyło się z naruszeniem przepisu art. 71 ustawy o transporcie drogowym; art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji nie pod względem jej zgodności z prawem lecz pod względem celowości istnienia oraz skuteczności stosowania przepisu art. 71 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym czym naruszono przepis art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na wadliwym i bezzasadnym uznaniu, że naruszenie przepisu art. 71 ustawy o transporcie drogowym, nie powoduje podważenia ustaleń kontroli drogowej na podstawie protokołu kontroli, sporządzonego na podstawie bezprawnie zgromadzonych ustaleń; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo stwierdzenia oczywistego naruszenia przepisów postępowania - art. 75 k.p.a. - poprzez uznanie za dowód protokołu kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów; przepisów prawa materialnego przez pozaprawne przyznanie Inspekcji Transportu Drogowego prawa do korzystania w toku kontroli z nieoznakowanych pojazdów służbowych w sytuacji, gdy żaden przepis ustawy o transporcie drogowym takiego uprawnienia Inspekcji Transportu Drogowego nie przyznaje, oraz przyznanie pracownikom Inspekcji Transportu Drogowego prawa do podejmowania czynności kontrolnych w każdym czasie oraz w każdych okolicznościach i utrwalania ich w sposób niejawny oraz art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przez przesłuchanie w charakterze świadka W. L., kierowcy autobusu marki bez odpowiedniego powiadomienia o tym strony skarżącej. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 770/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego. Zdaniem NSA kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd I instancji nie zbadał zgodności zaskarżonej decyzji z prawem w świetle wszystkich mających w sprawie zastosowanie przepisów lecz pod względem celowości oraz skuteczności stosowania przepisu art. 71 ustawy o transporcie drogowym. Art. 71 ustawy o transporcie drogowym reguluje warunki dokonywania zatrzymań pojazdu do kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, jasno stanowiąc, że zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonywane "tylko przez umundurowanych inspektorów" znajdujących się "w pobliżu oznakowanego pojazdu służbowego" (pkt 1) lub "w miejscu oznakowanym znakiem drogowym uprzedzającym o kontroli" (pkt 2). Przewidziane w tym przepisie zatrzymanie jest czynnością otwierającą dokonywanie kontroli pojazdu, bez której nie mogłyby być zrealizowane zadania sprawdzające kontroli i zgromadzenie materiału dowodowego ilustrującego wyniki kontroli (w celu ewentualnego wydania w związku z nimi decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej). Ocena legalności zatrzymania pojazdu nie może być, co Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, zatem pomijana przy rozpatrywaniu skarg na tego rodzaju decyzje administracyjne. Skarga kasacyjna zasadnie więc zarzuca, iż Sąd I instancji pominął przy rozstrzyganiu właściwie pojmowane konsekwencje prawne wynikające z omawianego przepisu. Z analizowanego przepisu wynika, co podniósł Naczelny Sąd Administracyjny, oznaczenie warunków dopuszczalności zatrzymań, które mogą być dokonywane tylko w pobliżu oznakowanego pojazdu służbowego lub w miejscu oznakowanym znakiem drogowym uprzedzającym o kontroli, a przede wszystkim przepis ten wprowadza jako zasadę dokonywanie zatrzymań przez umundurowanych inspektorów. W zakresie obowiązku umundurowania inspektora Inspekcji Transportu Drogowego uwzględnić należy, że art. 69 ust. 1a pkt 2 ustawy o transporcie drogowym zezwala inspektorom na dokonywanie czynności kontrolnych bez umundurowania podczas kontroli "przewozów regularnych, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza przystankami". Termin "przystanek" na gruncie ustawy o transporcie drogowym ma przy tym ściśle określone techniczno-prawne znaczenie. W myśl bowiem art. 4 pkt 8a tej ustawy "przystanek" to miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 ze zm.), z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca. Sąd I instancji w swych rozważaniach całkowicie pominął, zdaniem NSA, treść uregulowania zawartego w art. 69 ust. 1a pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, a zatem nie zbadał również czy zachowane zostały właściwie rozumiane zawarte w tym przepisie przesłanki co do możliwości odstąpienia od zasady umundurowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Wprawdzie w myśl tego przepisu można odstąpić od tej zasady przy wykonywaniu czynności kontrolnych podczas kontroli przewozów regularnych, ale nie wtedy, gdy wymaga to ("o ile nie wymaga") zatrzymania pojazdów na drodze poza przystankami (przy określonym też rozumieniu terminu "przystanek"). Jeśli zatem dokonywane mają być czynności związane nawet z kontrolą przewozów regularnych, to w razie potrzeby zatrzymania pojazdu na drodze poza przystankami, odstępstwo od obowiązku umundurowania inspektora nie jest możliwe. Przepisy art. 71 i art. 69 ustawy o transporcie drogowym pełnią, co również podkreślono w uzasadnieniu wyroku NSA, niezmiernie istotną w demokratycznym państwie prawnym funkcję gwarancyjną, zezwalając na możliwość dokonywania czynności kontrolnych tylko w ściśle określony przez obowiązujące prawo sposób, a nie dowolnie. Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji przyznał w istocie Inspekcji Transportu Drogowego uprawienia, które nie wynikają z przepisów ustaw regulujących jej ustrój i uprawnienia, gdyż nie wziął pod uwagę, że ustawa o transporcie drogowym zawiera odnośnie do działań inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego odrębne (różniące się od Policji), szczególne regulacje i to one właśnie winny być stosowane w pierwszym rzędzie jako wzorzec do kontroli pod względem zgodności z prawem. Dotyczy to w szczególności uregulowań zawartych w Rozdziale 9 ustawy o transporcie drogowym (w tym zwłaszcza problematyki obowiązku umundurowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego podczas wykonywania czynności kontrolnych i możliwości dokonywania przez inspektorów zatrzymań pojazdów do kontroli). Na marginesie NSA wskazał, że art. 129a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym wprawdzie przekazuje inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują transport drogowy na potrzeby własne, niektóre uprawnienia Policji - ale tylko ściśle określone w art. 129 ust. 2 tej ustawy, a nie żadne inne. Sąd I instancji, traktując jako element rozumowania prowadzącą do wydania zaskarżonego wyroku możliwość dokonywania czynności przez nieumundurowanych inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego przy użyciu nieoznakowanych pojazdów służbowych, nie poparł, zdaniem NSA, swych wywodów wskazaniem na przepis prawa, który może być tylko wyznacznikiem działania dla organów władzy publicznej, w tym organów administracji publicznej (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.). Nadto NSA podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jednoznacznie stwierdził naruszenie art. 71 ww. ustawy o transporcie drogowym, a mimo to oddalił skargę, nie wyjaśniając (nie wskazując), czy naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie naruszenia przez stronę wymogów obowiązujących przy wykonywaniu transportu drogowego, prowadzące do zastosowania sankcji w postaci kary pieniężnej, musi opierać się na wykazaniu tego naruszenia w sposób zgodny z prawem. W świetle art. 75 k.p.a. jako dowód można bowiem dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Sprzeczne z prawem pozyskiwanie materiału dowodowego przy rozstrzyganiu przez organy administracji publicznej, wyklucza zdaniem NSA, możliwość jego wykorzystania jako podstawy orzekania w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP). Nie może być zatem traktowane jako okoliczność, która nie wypływa na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w ramach zakreślonych przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych podkreślić należy, iż zgodnie z art. 190 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przy rozpoznawaniu skarg na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie może być pomijana ocena legalności zatrzymania pojazdu do kontroli drogowej. Warunki dokonywania zatrzymań pojazdu do kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego zostały określone w szczególności w art. 71 ustawy o transporcie drogowym i art. 69 tej ustawy. Z art. 71 tej ustawy wynika, że zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonywane tylko przez umundurowanych inspektorów znajdujących się w pobliżu oznakowanego pojazdu służbowego (pkt 1) lub w miejscu oznakowanym znakiem drogowym uprzedzającym o kontroli (pkt 2), zaś w zakresie obowiązku umundurowania inspektorów ITD uwzględnienia w rozpoznawanej sprawie wymaga przepis art. 69 ust. 1a pkt 2 cyt. ustawy zgodnie, z którym inspektor może wykonywać bez umundurowania czynności kontrolne podczas kontroli przewozów regularnych, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza przystankami, których definicję podaje art. 4 pkt 8a ustawy. W zakresie pozwalającym na ustalenie istotnych z punktu widzenia powołanych przepisów okoliczności, organ sprawy nie wyjaśnił w sposób umożliwiający dokonanie oceny legalności zatrzymania pojazdu naruszając przepisy art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zatrzymanie, co podkreślił NSA, jest bowiem czynnością otwierającą dokonywanie kontroli pojazdu, bez której nie mogłyby być zrealizowane zadania sprawdzające kontroli i wprowadzanie materiału ilustrującego jej wyniki w celu wydania stosownej decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, a nie może być ono prawnie skuteczne, o ile doszło do zatrzymania w okolicznościach wskazujących na naruszenie warunków, o których w powołanych przepisach mowa. NSA wskazał, iż Sąd I instancji nie zbadał, czy zachowane zostały właściwie rozumiane zawarte w art. 69 ust. 1 a pkt 2 cyt. ustawy przesłanki co do możliwości odstąpienia od zasady umundurowania inspektorów ITD. Sąd rozpoznając ponownie sprawę uznał, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest w tym względzie niewystarczający. W tym bowiem zakresie żaden z organów nie zajął w swych decyzjach stanowiska i w materiale dowodowym ta okoliczność została całkowicie pominięta. Wprawdzie w zaskarżonej decyzji powołano cyt. przepis, ale brak jest stosownych ustaleń faktycznych, które stanowiłyby podstawę do oceny, czy zatrzymanie zostało dokonane zgodnie z warunkami określonymi w tych przepisach. Powyższy stan rzeczy wskazuje na to, iż ze strony organów doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sprawa w tym zakresie wymaga zatem stosownego wyjaśnienia z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. W związku z treścią wyroku NSA i zawartymi w jego uzasadnieniu wskazaniami podkreślenia wymaga, iż kontrola drogowa przeprowadzona po zatrzymaniu pojazdu w sposób sprzeczny z warunkami określonymi w powołanych przepisach nie jest kontrolą prawnie skuteczną, a konsekwencją powyższego stanu rzeczy jest wadliwość decyzji wydanych w postępowaniu wszczętym w związku ze stwierdzeniem naruszeń w czasie tej kontroli. Podnieść przy tym należy, na co zwrócił również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, że pozyskiwanie materiału dowodowego sprzecznie z prawem wyklucza możliwość jego wykorzystania jako podstawy orzekania. Z tego też względu utrwalanie wykonywanych czynności kontrolnych przy pomocy urządzeń utrwalających obraz i dźwięk w sposób niejawny jest niedopuszczalne i uzyskany w ten sposób materiał nie może być w sposób prawnie skuteczny wykorzystany w postępowaniu administracyjnym. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi zatem postępowanie z uwzględnieniem powyższych wskazań i przepisów prawa procesowego, a po zgromadzeniu materiału dowodowego i jego rozpatrzeniu w sposób określony z art. 77 § 1 k.p.a. podejmie stosowne rozstrzygnięcie uzasadniając je wg wymogu z art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 po myśli art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono uwzględniając art. 200 p.p.s.a.