I SA/Gd 401/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi P. M., P. M. A s.c. z siedzibą w G na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. I SA/Gd 401/09 UZASADNIENIE Pismem z dnia 27 października 2008 r. (data wpływu do organu 31 października 2008 r.) A s.c. (zwana dalej "Spółką"), wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie w zakresie stawki podatku dla rozładunku kontenerów świadczonych na obszarze polskich portów morskich. Wniosek ten został następnie uzupełniony pismami z dnia 19 stycznia 2009 r. i 6 lutego 2009 r. Przedstawiając stan faktyczny Spółka podała, że świadczy usługi związane z rozładunkiem kontenerów przywożonych przez armatorów morskich spoza terenu Unii Europejskiej do portów w Polsce. Przywóz kontenerów potwierdzany jest każdorazowo konosamentem zawierającym informacje o porcie załadunku i wyładunku towaru oraz dane właściciela. Po wyładowaniu ze statku kontener zostaje dostarczony na plac rozładunkowy w celu rozformowania (wyładunku zawartości), a następnie towar zostaje zgłoszony do odprawy celnej, po dokonaniu której towar zostaje dopuszczony do obrotu na terenie Wspólnoty Europejskiej i wydany odbiorcy z portu. W pismach uzupełniających wniosek wskazano, że usługi rozformowania kontenerów świadczone są na rzecz podmiotów krajowych innych niż armatorzy, sama zaś usługa jest usługą kompleksową zakładającą połączenie umiejętności wspólników, osób zatrudnionych przez Spółkę oraz podmiotów zewnętrznych, w tym wyposażonych w urządzenia przeładunkowe portów morskich. Konieczna jest również ścisła współpraca z odbiorcą przesyłki kontenerowej. Spółka wyjaśniła również, że świadczenie usługi rozpoczyna się w momencie kiedy kontener zostaje przeładowany z burty statku na plac portowy. W świetle powyższego stanu faktycznego sprawy Spółka wniosła o wskazanie jaką stawką podatku od towarów i usług opodatkowane są opisane usługi kontenerowe potocznie nazwane rozformowaniem kontenera? Zdaniem Spółki, zgodnie z art. 83 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz. 535 ze zm. - zwana dalej "ustawą o VAT") usługi świadczone na terenie portów morskich powinny zostać opodatkowane stawką 0%. Zastosowanie w sprawie powinien mieć przepis art. 83 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT lub ewentualnie art. 83 ust. 1 pkt 9a tej ustawy. Spółka wskazała również, że dodatkowym źródłem preferencji może być rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 212 poz. 1336), które weszło w życie już po złożeniu przedmiotowego wniosku. W wydanej w dniu 13 lutego 2009 r. (doręczonej Spółce w dniu 18 lutego 2009 r.) indywidualnej interpretacji działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego przedstawione przez Spółkę stanowisko jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 83 ust. 1 pkt 9, 9a, 17 i 20 ustawy o VAT określającego precyzyjnie przypadki uprawniające podatników do zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług. Zdaniem organu, usługi rozformowania kontenerów świadczone przez Spółkę nie są usługami świadczonymi na terenie portów morskich polegającymi na obsłudze morskich oraz lądowych środków transportu (związanych z transportem międzynarodowym), co w konsekwencji oznacza, że nie mogą korzystać z stawki 0% podatku od towarów i usług na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 9 i 9a ustawy o VAT. Z kolei z uwagi na fakt, iż usługi nie są świadczone przez Spółkę na rzecz armatora morskiego nie jest ona uprawniona do zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 17 ustawy o VAT. Powołując się na art. 83 ust. 1 pkt 20 cytowanej ustawy organ przyjął za możliwe zastosowanie 0% stawki podatku od towarów i usług odnośnie usług świadczonych przez Spółkę przyjmując, że są to usługi bezpośrednio związane z importem towarów pod warunkiem jednak, że wartość tych usług została włączona do podstaw opodatkowania zgodnie z art. 29 ust. 15 ustawy o VAT oraz pod warunkiem spełnienia dodatkowych warunków, o których mowa w art. 83 ust. 2 ustawy. W końcowej części interpretacji organ odniósł się do przywołanego przez Spółkę rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 212 poz. 1336) umożliwiającego w § 9 ust. 1 pkt 6 i 7 zastosowania obniżonej 0% stawki podatku w stosunku do usług świadczonych na obszarze polskich portów morskich, polegających na obsłudze pasażerów w tych portach oraz usług związanych z wewnątrzwspólnotową usługą transportu towarów, polegających na obsłudze lądowych środków transportu. Organ wskazał, że treść przytoczonych regulacji nie uprawnia Spółki do ich zastosowania z uwagi na odmienność świadczonych usług. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu wezwania Spółki dousunięcia naruszenia prawa, w dniu 26 marca 2009 r. stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji wydanej z dnia 13 lutego 2009 r. W skardze na powyższą indywidualną interpretację prawa wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej, Spółka wniosła o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej indywidualnej interpretacji Spółka zarzuciła naruszenie art. 14a, art. 14d, art. 121, art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 - zwana dalej "Ordynacja podatkowa") oraz art. 83 ustawy o VAT. Uzasadniając powyższe zarzuty Spółka stwierdziła, że organ podatkowy de facto nie udzielił odpowiedzi na pytanie sformułowane we wniosku. Organowi zarzucono niekonsekwencję polegająca na wezwaniu Spółki do uzupełniania wniosku w celu wykluczenia zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 83 ust. 1 pkt 9, 9a, 14 i 17 ustawy o VAT przy równoczesnym pominięciu możliwości zastosowania art. 83 ust. 1 pkt 20 cytowanej ustawy. Skoro bowiem organ wskazał, że tylko przepis art. 83 ust. 1 pkt 20 ustawy o VAT pozwala na zastosowanie preferencyjnej 0% stawki podatku pod określonymi warunkami, to organ zobowiązany był do wyjaśnienia tych właśnie okoliczności, czego jednak nie zrobił. Zdaniem Spółki, takie zaniechanie organu narusza przepisy w sposób istotny. Dodatkowo wskazano, że interpretacja z dnia 13 lutego 2009 r. jest wewnętrznie sprzeczna skoro stwierdza, że z jednej strony stanowisko Spółki przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe, z drugiej zaś wskazuje w swojej treści, iż możliwe jest, pod określonymi warunkami, zastosowanie 0% stawki podatkowej. Dalej zarzucono, że kontener jest środkiem transportu, gdyż według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług kontener jest sklasyfikowany podsekcji DM "Sprzęt transportowy", dziale 34 "Pojazdy samochodowe, przyczepy i naczepy", klasie 34.20 "Nadwozia do pojazdów samochodowych: przyczepy i naczepy", kategorii 34.20.2 "Przyczepy i naczepy; kontenery", w podkategorii 34.20.21 "Kontenery specjalnie przystosowane do przewozu jednym lub więcej środkami transportu, włączając do przewozu ciecze i gazy". W świetle powyższego Dyrektor Izby Skarbowej bezzasadnie ograniczył zastosowanie art. 83 ust. 1 pkt 9 i 9a ustawy o VAT dochodząc do błędnego wniosku, że np. usługa umycia samochodu na terenie portu morskiego będzie opodatkowana 0% stawką podatku od towarów i usług podczas gdy jego rozładowanie już nie. Analogiczna sytuacja zachodzi w przypadku rozładunku kontenera. Tym samym organ w sposób nieuprawniony dokonał zawężenia pojęcia obsługa środków transportu. W dalszej części skargi Spółka podniosła, że na treść usługi rozładunku kontenera na terenie portu składa się sam rozładunek, ale również przeładowanie kontenera ze statku na plac portowy. Zdaniem Spółki ta druga czynność nie ma żadnego związku z rozładunkiem kontenera i dlatego w stosunku do tej czynności jak najbardziej właściwe jest zastosowanie 0% stawki podatku. Końcowo Spółka zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej naruszenie art. 14d Ordynacji podatkowej poprzez doręczenie indywidualnej interpretacji podatkowej z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu, gdyż interpretację wydano w dniu 13 lutego 2009 r., zaś doręczono w dniu 18 lutego 2009 r. Tymczasem zdaniem Spółki termin do jej doręczenia upłynął w dniu 8 lutego 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszej części "P.p.s.a"), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd, uwzględniając skargę uchyla pisemną interpretację (art. 146 § 1 P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi zasadami Sąd nie dostrzegł uchybienia przepisom dającego podstawę do uchylenia zaskarżonej indywidualnej interpretacji Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2009 r. Przede wszystkim w ocenie Sądu, przy wydaniu indywidualnej interpretacji nie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej w dalszej części "Ordynacja podatkowa"), regulujących procedurę wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa, w tym powołanych w skardze przepisów art. 14a i art. 14d Ordynacji podatkowej. Art. 14a Ordynacji podatkowej stanowi, iż minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne). Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 ustawy). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 ustawy). W art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej ustawodawca przewidział, iż wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. W sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie (art. 14g § 3). Jedną z przyczyn uznania, iż wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej może być brak wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, jak również nieprecyzyjne sformułowanie pytania na tle przedstawionego stanu faktycznego. Wydanie postanowienia w sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia winno zostać poprzedzone wezwaniem wnioskodawcy do uzupełnienia lub poprawienia wniosku. Obowiązek taki wynika z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, który przewiduje, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Cytowany przepis jest stosowany w sprawach dotyczących wydawania interpretacji poprzez odesłanie zawarte w art. 14h Ordynacji podatkowej. Z kolei w myśl art. 14d Ordynacji podatkowej interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku; do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4. Ten ostatni przepis stanowi, że do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W rozpoznawanej sprawie wniosek A s.c. o wydanie indywidualnej interpretacji wpłynął do organu 31 października 2008 r. Zatem trzymiesięczny termin do wydania interpretacji, o którym mowa w art. 14d Ordynacji podatkowej upłynąłby w dniu 31 stycznia 2009 r. Jednak przed upływem tego terminu organ wydający interpretację dwukrotnie wzywał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Pierwszy raz pismem z dnia 12 stycznia 2009 r. (doręczonym stronie 16 stycznia 2009 r.), na które odpowiedź datowaną 19 stycznia 2009 r. organ otrzymał w dniu 26 stycznia 2009 r. Na drugie pismo organu z dnia 29 stycznia 2009 r. (doręczone stronie 2 lutego 2009 r.) odpowiedź z dnia 6 lutego 2009 r. wpłynęła do organu w dniu 9 lutego 2009 r. Zatem w ocenie Sądu, termin do wydania interpretacji w niniejszej sprawie, winien ulec przedłużeniu o czas niezbędny do uzupełnienia wniosku liczony od dnia doręczenia stronie pisma organu wzywającego do uzupełnienia wniosku do dnia doręczenia organowi pisma stanowiącego odpowiedź strony. Łącznie termin uległ przedłużeniu o 19 dni tj. o 11 dni w przypadku pierwszego uzupełnienia wniosku i o 8 dni w przypadku drugiego uzupełnienia wniosku. W tej sytuacji Sąd uznał, iż doręczenie w dniu 18 lutego 2009 r. zaskarżonej indywidualnej interpretacji z dnia 13 lutego 2009 r. nie narusza prawa i tym samym niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 14d Ordynacji podatkowej Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. W myśl tych przepisów postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (art. 121). W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122). W postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie toczy się spór o stan faktyczny, nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, tak jak ma to miejsce w postępowaniu podatkowym. Instytucja interpretacji podatkowej nie daje organowi uprawnień dowodowych, co ma swoje uzasadnienie w zupełnie innej roli, jaką ma do spełnienia ten organ w tym postępowaniu. Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego należy jeszcze raz wskazać na zasady dotyczące wydawania indywidualnych interpretacji. Wynikający z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej. Jeżeli wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny lub niejasny, wówczas nie daje organowi podstawy do zajęcia stanowiska w indywidualnej interpretacji. Wyłącznie wnioskodawca "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny", przy czym zdaniem Sądu winien to uczynić wprost w treści wniosku skierowanego do organu mającego wydać interpretację. W konsekwencji, wydając interpretację organ ma obowiązek brać pod uwagę stan faktyczny przedstawiony we wniosku, nie może sam rozszerzać, uzupełniać czy doprecyzowywać stanu faktycznego. W rozpatrywanej sprawie z wniosku o interpretację oraz pism uzupełniających z dnia 19 stycznia 2009 r. oraz 6 lutego 2009 r. wynika, że Spółka świadczy usługi związane z rozładunkiem kontenerów przywożonych przez armatorów morskich spoza terenu Unii Europejskiej do portów w Polsce. Przywóz kontenerów potwierdzany jest każdorazowo konosamentem zawierającym informacje o porcie załadunku i wyładunku towaru oraz dane właściciela. Świadczenie usługi rozpoczyna się po wyładowaniu ze statku kontenera, który zostaje dostarczony na plac rozładunkowy w celu rozformowania (wyładunku zawartości), następnie towar zostaje zgłoszony do odprawy celnej, po dokonaniu której towar zostaje dopuszczony do obrotu na terenie Wspólnoty Europejskiej i wydany odbiorcy z portu. Uzupełniając wniosek Spółka wskazała, że usługi rozformowania kontenerów świadczone są na rzecz podmiotów krajowych innych niż armatorzy, sama zaś usługa jest usługą kompleksową zakładającą połączenie umiejętności wspólników, osób zatrudnionych przez Spółkę oraz podmiotów zewnętrznych, w tym wyposażonych w urządzenia przeładunkowe portów morskich. Konieczna jest również ścisła współpraca z odbiorcą przesyłki kontenerowej. Spółka wniosła o wskazanie jaką stawką podatku od towarów i usług opodatkowane są opisane usługi kontenerowe potocznie nazwane rozformowaniem kontenera, przy czym jej zdaniem w sprawie opodatkowania może mieć zastosowanie art. 83 ust. 1 pkt 9 lub 9a ustawy o VAT. W świetle powyższego stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdza, iż zaskarżona indywidualna interpretacja nie narusza prawa stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W myśl art. 83 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do usług świadczonych na obszarze polskich portów morskich, polegających na obsłudze morskich środków transportu. Taką samą stawkę stosuje się do opodatkowania usług świadczonych na obszarze polskich portów morskich, związanych z transportem międzynarodowym, polegających na obsłudze lądowych środków transportu (art. 83 ust. 1 pkt 9a ustawy o VAT) oraz do pozostałych usług świadczonych na rzecz armatora morskiego, służących bezpośrednim potrzebom środków transportu morskiego, rybołówstwa morskiego i statków ratowniczych morskich, o których mowa w pkt 1, i ich ładunkom (art. 83 ust. 1 pkt 17 ustawy o VAT). Zdaniem Sądu organ wydający indywidualną interpretację zasadnie uznał, iż żaden ze wskazanych powyżej przepisów nie ma zastosowania w odniesieniu do usług świadczonych przez skarżącą Spółkę. Skoro Spółka wskazała, że świadczenie usługi rozpoczyna się od momentu wyładowania kontenera ze statku, to niewątpliwie można uznać, iż jest ona wykonywana na obszarze polskiego portu morskiego. Jednak stawka 0 % nie obejmuje wszystkich usług świadczonych w portach morskich, lecz dotyczy tylko tych usług świadczonych w portach morskich, które są związane z obsługą morskich środków transportu lub z transportem międzynarodowym, polegających na obsłudze lądowych środków transportu. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej kontener nie jest środkiem transportu morskiego ani lądowego w rozumieniu przepisu art. 83 ust. 1 pkt 9 i 9a ustawy o VAT. Co prawda na gruncie tej ustawy nie zdefiniowano pojęcia "kontener", jednak ustawodawca odróżnia pojęcie "kontener" od pojęcia "środek transportu" jak ma to miejsce np. w art. 77 ust. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy o VAT. Jedynie pomocniczo można wskazać, na definicję kontenera zawartą w Polskim Podręczniku Celnym, zgodnie z którą kontener to urządzenie umożliwiające transport (przenośna skrzynia, ruchoma cysterna lub inna podobna konstrukcja): 1) całkowicie lub częściowo zamknięty, aby tworzył pomieszczenie przeznaczone do umieszczenia w nim towarów; 2) o stałym charakterze i odpowiednio wytrzymały, aby nadawał się do wielokrotnego użytku; 3) specjalnie skonstruowany, aby ułatwić przewóz towarów przez jeden lub więcej środków transportu bez konieczności dokonywania przeładunków jego zawartości; 4) skonstruowany w sposób zapewniający łatwą obsługę, szczególnie w przypadkach przenoszenia z jednego środka transportu na inny; 5) skonstruowany tak, aby łatwo go było załadować i rozładować oraz 6) posiadający pojemność jednego metra sześciennego lub więcej, chyba że jest to kontener stosowany w transporcie lotniczym, który może mieć pojemność mniejszą niż jeden metr sześcienny (www.mf.gov.pl/_files_/sluzba_celna/.../19_3_3.html). Nie ma racji strona skarżąca podnosząc argument dotyczący Polskiej Klasyfikacji Towarów i Usług – PKWiU (Dz.U. z 2004 r. Nr 89, poz. 844). Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Z definicji tej jednoznacznie wynika, iż usługa została oderwana od klasyfikacji statystycznych. Do jej opodatkowania nie jest już konieczne wymienienie jej w tychże klasyfikacjach. Jedynie art. 8 ust. 3 ustawy stanowi, że usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji (nie dotyczy to jedynie usług elektronicznych). Organ podatkowy nie jest uprawniony do zaklasyfikowania danej czynności do odpowiedniej grupy usług, ani też opierać interpretacji prawa podatkowego w oparciu o klasyfikację statystyczną PKWiU. Ponadto należy wskazać, iż powołane przez skarżącą Spółkę rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Towarów i Usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 89, poz. 844) utraciło moc z dniem 1 stycznia 2009 r. (Dz.U. z 2008 r. Nr 207, poz. 1293). Z informacji udzielonych przez Spółkę wynika też jednoznacznie, iż wykonywane przez nią usługi nie są świadczone na rzecz armatora morskiego, a zatem brak jest podstaw do zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług w oparciu o art. 83 ust. 1 pkt 17 ustawy o VAT. Zdaniem Sądu, nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej indywidualnej interpretacji wskazanie przez organ ją wydający na możliwe zastosowanie przepisu art. 83 ust. 1 pkt 20 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do usług związanych bezpośrednio z importem towarów, w przypadku gdy wartość tych usług została włączona do podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 29 ust. 15, z wyjątkiem usług w zakresie ubezpieczenia towarów i dotyczących importu towarów zwolnionych od podatku. Organ wskazał na ewentualne zastosowanie tego przepisu mimo, iż ze stanu faktycznego nie wynikało wprost czy spełnione są wynikające z niego warunki. Jednak sama ta okoliczność nie daje podstaw do stwierdzenia, iż indywidualna interpretacja narusza prawo. Organ podatkowy winien wydawać swoją indywidualną interpretację w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, jednak uzupełnianie tego stanu faktycznego nie może zdominować postępowania prowadzonego w przedmiocie wydania interpretacji. Podkreślić należy, iż w rozpoznawanej sprawie organ dwukrotnie wzywał stronę do uzupełnienia wniosku o interpretację. Jednak decydujące znaczenie dla oceny zaskarżonej indywidualnej interpretacji miało zgodne z prawem stwierdzenie organu, iż nie jest prawidłowe stanowisko Spółki dotyczące opodatkowania świadczonych przez nią usług stawką 0% w oparciu o art. 83 ust. 1 pkt 9, 9a i 17 ustawy o VAT. Końcowo Sąd pragnie wskazać, iż przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące wydawania indywidualnych interpretacji prawa podatkowego nie zabraniają wystąpienia z kolejnym wnioskiem o interpretację w przypadku zmiany stanu faktycznego lub prawnego. Zatem nie ma przeszkód, aby skarżąca Spółka ponownie wystąpiła z wnioskiem o interpretację przedstawiając w nim obszerniejszy, bardziej rozbudowany stan faktyczny, który będzie w pełni oddawał charakter wykonywanych przez nią usług, co powinno dać organowi możliwość dokonania pełniejszej i bardziej zadowalającej stronę oceny jej stanowiska. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. Art. 83. 1.