II OSK 1864/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. i J. L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 508/09 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi J. L. i J. L. na postanowienie Prezydenta Miasta Bielska-Białej z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie wycinki drzew postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej jako: WSA), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. i J. L. na postanowienie Prezydenta Miasta Bielska-Białej z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie wycinki drzew odrzucił skargę J. L. i J. L.. W uzasadnieniu WSA wskazał, że w dniu 5 maja 2009 r. J. i J. L. wnieśli za pośrednictwem organu skargę do WSA na postanowienie Prezydenta Miasta Bielska-Białej z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w sprawie odmowy uznania za stronę postępowania administracyjnego J. i J. L. w sprawie wycinki drzew na terenie pgr nr [...] obręb [...] w Bielsku-Białej. Odpis tego postanowienia został doręczony J. i J. L. w dniu 5 lutego 2009 r. (vide: pismo organu z dnia 20 lipca 2009 r.). Wniesienie skargi zostało poprzedzone wezwaniem Prezydenta Miasta Bielska-Białej do usunięcia naruszenia prawa a wezwanie to wpłynęło do organu w dniu 20 lutego 2009 r. Pismem z dnia 31 marca 2009 r. organ udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, która została doręczona skarżącym w dniu w dniu 7 kwietnia 2009 r. WSA wskazał, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, można wnieść po uprzednim wezwaniu właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ppsa). Zgodnie natomiast z treścią art. 53 § 2 ppsa w wyżej wymienionych przypadkach skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego /dalej jako: NSA/ z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60). Zdaniem WSA, zaskarżone postanowienie stanowi inne niż określone w art. 3 pkt 1 - 3 ppsa akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przed wniesieniem skargi na tego rodzaju akt winien więc zostać wyczerpany środek zaskarżenia o jakim mowa w art. 52 § 3 ppsa. W rozpatrywanej sprawie postanowienie Prezydenta Miasta Bielska-Białej z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] zostało doręczone skarżącym w dniu 5 lutego 2009 r. Tym samym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa mogło być wniesione do dnia 19 lutego 2009 r., bowiem z tym dniem upłynął czternastodniowy termin, którego bieg rozpoczął się od dnia doręczenia skarżącym zaskarżonego postanowienia. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarżący wystąpili z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jednakże pismo to zostało doręczone organowi dopiero w dniu 20 lutego 2009 r. Tym samym WSA uznał, że skarżący nie wyczerpali trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 3 ppsa. Wnoszący skargę kasacyjną zaskarżyli w całości ww. postanowienie WSA a Sądowi I instancji zarzucili naruszenie przepisów postępowania: art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w związku z art. 57 § 5 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako: kpa) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, tj. odrzucenie skargi na postanowienie Prezydenta Miasta Bielsko-Biała z dnia 2 lutego 2009 r. z powołaniem się na brak wyczerpania - przed złożeniem skargi - środka zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 § 3 ppsa tj. skierowania do organu administracji w terminie 14 dni wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Biorąc powyższe pod uwagę wniesiono o 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 1 ppsa. W uzasadnieniu wskazano, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarżący nie dochowali ww. 14-dniowego terminu do wystosowania wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wnoszący skargę kasacyjną wskazali, że zgodnie z treścią art. 57 § 5 pkt 2 kpa termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, a więc jeżeli skarżący nadali pismo wyzywające do usunięcia naruszenia prawa w polskiej placówce pocztowej w dniu 19 lutego 2009 r. to tym samym dochowali 14-dniowy termin. Na potwierdzenie faktu, że wezwanie do naruszenia prawa zostało wniesione do organu administracji w terminie, skarżący przedłożyli potwierdzenia nadania przesyłki poleconej nr 150381677 z adnotacją Poczty Polskiej, z którego jednoznacznie wynika iż przesyłka została nadana w dniu 19 lutego 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 ppsa. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna ze wskazanych w art. 183 § 2 ppsa przesłanek. Przechodząc do analizy zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej, należy przyznać rację wnoszącym skargę kasacyjną. WSA błędnie uznał, że skarżący wystąpili z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 20 lutego 2009 r. Jak wynika z "Potwierdzenia nadania" przesyłki listowej poleconej, przesyłka zawierająca pismo wzywające do usunięcia naruszenia prawa została nadana w dniu 19 lutego 2009 r., a więc ostatniego dnia terminu. Skoro zgodnie z treścią art. 57 § 5 pkt 2 kpa termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, to tym samym datą wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa był 19 lutego 2009 r., a więc czynność ta została dokonana w terminie i tym samym nie było powodu do odrzucania skargi skarżących. W świetle powyższych ustaleń, wobec usprawiedliwionego zarzutu przedstawionego we wniesionej skardze kasacyjnej, zaistniała konieczność uchylenia - na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa - zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.