II GSK 1077/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia del. WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 996/09 w sprawie ze skargi N. Z. O. Z. F. M. R. L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia w sprawie zawierania umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 996/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi N. Z. O. Z. F. M. R. L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia w sprawie zawierania umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 11 grudnia 2007 r. Lubelski Oddział Wojewódzkiego NFZ ogłosił postępowanie prowadzone w trybie rokowań poprzedzające zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. na świadczenie pomocy doraźnej i transportu sanitarnego udzielanych przez specjalistyczny zespół ratownictwa medycznego na obszarze wskazanego rejonu operacyjnego, do których zaprosił dwóch oferentów: N. Z. O. Z. F. M. R. L. (NZOZ F.) oraz Samodzielną Stację Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w Z. (Stacja Pogotowia Ratunkowego). W wyniku rokowań wybrana została oferta Stacji Pogotowia Ratunkowego w Zamościu, uzyskując 95 pkt. Oferta NZOZ F. otrzymała w sumie 87,5 pkt, w tym za kryterium ciągłości 7,5 pkt. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nie uwzględnił wniesionego przez NZOZ F. odwołania, zaś Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia 3 marca 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku skargi wniesionej przez NZOZ F. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 10 września 2008 r. (sygn. akt VII SA/Wa 821/08), uchylił zaskarżoną decyzję, uznając iż przeprowadzone postępowanie odwoławcze naruszyło art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej Kpa.). Sąd wskazał, iż rozpoznając ponownie sprawę, Prezes NFZ powinien dołączyć do akt sprawy dokumenty drugiego oferenta i poddać je analizie pod kątem tego, czy doszło do naruszenia zasad postępowania, oraz wskazać z jakimi okolicznościami przypisanymi poszczególnym kategoriom oceny wiążą się określone ilości punktów. Zobowiązał również organ do dokonania analizy przeprowadzonego postępowania w zakresie prawidłowości zastosowania, w okolicznościach kontrolowanej sprawy, kryterium ciągłości i możliwości naruszenia przez Fundusz zasad postępowania określonych przez ustawę z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm. - dalej ustawa o świadczeniach). Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezes NFZ decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. ponownie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] stycznia 2008 r., wyjaśniając, iż postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z wynikającymi z art. 134 ustawy o świadczeniach zasadami równego traktowania i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszelkie wyjaśnienia i informacje, dokumenty związane z postępowaniem zostały udostępnione oferentom na takich samych zasadach, a warunki wymagane od świadczeniodawców, były dla wszystkich uczestników jednakowe. Ponadto, każdy ze świadczeniodawców złożył stosowne oświadczenie, iż zapoznał się z warunkami postępowania dotyczącymi zawierania umów, nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń. Odnosząc się do kwestii kryteriów porównania ofert, organ odwoławczy przytoczył treść art. 148 ustawy o świadczeniach oraz § 2 zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 27 września 2007 r., nr 71/2007/DSOZ w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (dalej - zarządzenie Prezesa NFZ z dnia 27 września 2007 r.). Organ stwierdził, iż kryterium ciągłości jest jednym z kryteriów wskazanych wprost w wymienionym wyżej przepisie ustawy o świadczeniach, którego komisja konkursowa nie mogła pominąć przy ocenie ofert; świadczeniodawcy biorący udział w postępowaniu, podczas oceny złożonych ofert, otrzymali taką samą liczbę punktów w odniesieniu do jakości, kompleksowości oraz dostępności. Kryterium różnicującym oferty było kryterium ciągłości, za które strona skarżąca otrzymała 7,5 pkt, a strona przeciwna – 15 pkt, oraz ocena punktowa za cenę oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej. Prezes NFZ wyjaśnił, iż w zakresie kryterium ciągłości oceniana jest nie tylko realizacja umowy w dniu złożenia oferty, ale także deklaracja spełnienia wymagań w dniu złożenia oferty i w okresie realizacji umowy, który to parametr oceniany jest większą ilością punktów. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższą decyzję złożył NZOZ F.. Skarżąca Spółka, wskazując na naruszone przepisy postępowania, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności z powodu zajścia przyczyny wymienionej w art. 156 § 1 ust. 2 Kpa. Jak zważył Sąd I Instancji, zgodnie z art. 148 ustawy o świadczeniach, porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: 1) ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją; 2) ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów. W ocenie WSA, są to pojęcia ustawowe, użyte w ustawie i dookreślone, na podstawie art. 146 ustawy o świadczeniach przez Prezesa NFZ, na podstawie opinii właściwych konsultantów krajowych w zarządzeniu Prezesa NFZ z dnia 27 września 2007 r., w którym w odniesieniu do kryterium ciągłości przyjęto, iż o jej ocenie przesądza w szczególności: ryzyko przerwania świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku niespełnienia przez oferenta wymagań określonych dla zakresu w dniu złożenia oferty, oraz ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń, realizowanego w dniu złożenia oferty na podstawie umowy zawartej z Funduszem. Zdaniem Sądu I instancji, z żadnych przepisów ustawy o świadczeniach oraz przepisów zarządzenia Prezesa Funduszu nie wynika jednak, że wysoko punktowanym elementem oceny jest fakt kontynuacji świadczeń przez oferenta, dający już na starcie do przetargu przewagę dotychczasowemu świadczeniodawcy i będący w ten sposób niejako "zastępczym kryterium pozaustawowym". Sąd podkreślił, iż dokonywanie oceny ciągłości świadczeń medycznych w procesie wyboru świadczeniodawcy na podstawie kryterium kontynuacji świadczeń nie ma żadnych podstaw prawnych i sprzeczne jest z wynikającymi z art. 134 § 1 ustawy o świadczeniach obowiązkami zapewnienia równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji jak też z zawartą w art. 32 Konstytucji RP zasadą równości. Złożenie oświadczeń przez oferentów, iż zapoznali się z warunkami postępowania dotyczącymi zawierania umów, niezgłoszenie do nich zastrzeżeń oraz przyjęcie ich do stosowania, w ocenie WSA, nie wyłącza oferentom możliwości wejścia na drogę odwoławczą i zaskarżenia orzeczenia Prezesa Funduszu do sądu administracyjnego. Treść takich oświadczeń należy rozumieć literalnie - jako oświadczenia o zapoznaniu się z warunkami postępowania. Dodatkowo, Sąd I instancji podkreślił, iż z akt postępowania nie wynikało, by strona skarżąca została uprzedzona przed przystąpieniem do postępowania o dodatkowej punktacji dla dotychczasowego świadczeniodawcy za kontynuację współpracy z Funduszem, traktowanej jako istotna część kryterium ciągłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał też za zasadne zarzuty naruszenia wskazanych przez skarżącą Spółkę przepisów art. 7, 8, 9, 10 § 1, 15, 77 § 1 i § 4 Kpa., ponieważ organ przedstawił w zaskarżonym rozstrzygnięciu wyłącznie zestawienie ocen punktowych dla poszczególnych świadczeniodawców uzyskanych w toku postępowania, nie wyjaśnił zaś zasad punktowania poszczególnych elementów oferty. Prezes NFZ szczegółowo odniósł się wprawdzie do kwestii punktacji ofert, wskazując, iż wybrana oferta uzyskała wyższą ocenę punktową, lecz odwołującego nie zapoznano ani ze sposobem punktowania poszczególnych elementów oceny ofert, ani z uzasadnieniem przyjętej oceny punktowej. Sąd podkreślił, że nie ma wątpliwości co do prawidłowości podliczenia wyników punktacji, lecz wątpliwe jest czy kryteria ustawowe oceny ofert prawidłowo zostały zastosowane do przyjętej punktacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił również zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. gdyż jak wyjaśnił, skarżący nie był w stanie sprawdzić czy oferta Pogotowia Ratunkowego została sporządzona i oceniona prawidłowo, ponieważ wbrew wytycznym WSA zawartym w wyroku z 10 września 2008 r., organ oferty tej nie załączył. W skardze kasacyjnej Prezes NFZ wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej jako p.u.s.a.) i uchyleniu zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym ustalenia wyroku w zakresie: 1) naruszenia przez organ art. 7 i 77 Kpa. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i błędne przyjęcie, że Prezes Funduszu: - przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wykonania wytycznych wyroku z dnia 10 września 2008 roku, w szczególności, iż nie załączył oferty konkursowej drugiej strony; - przedstawił wyłącznie zestawienie ocen punktowych dla poszczególnych świadczeniodawców uzyskanych w toku postępowania, bez szczegółowego wyjaśnienia zasad punktowania poszczególnych elementów oferty; - nie w pełni wyjaśnił kryterium "ciągłości" określone w § 2 ust. 1 pkt 4 zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 27 września 2007 r., 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach, wbrew oczywistym faktom i wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, poprzez przyjęcie, iż przy zasadach punktowania poszczególnych ofert organ stosuje tzw. "zastępcze kryterium pozaustawowe". W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż kryterium ciągłości jest kryterium ustawowym określonym w art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach. W ocenie organu, kwestionowany przez Sąd I instancji parametr ciągłości, nie ma charakteru ograniczającego krąg podmiotów ubiegających się o zawarcie umowy z Funduszem, a jedynie waży ryzyko niezapewnienia ciągłości udzielania świadczeń przez podmioty nowe i już działające w ramach systemu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok, w którym Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa NFZ dotyczącą rozstrzygnięcia postępowania w celu zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W ocenie WSA organ wadliwie zinterpretował wynikające z art. 148 pkt 1 cyt. ustawy kryterium ciągłości jako pozwalające na przyznanie punktów za kontynuację dotychczas udzielanych świadczeń, co doprowadziło do naruszenia art. 134 ustawy o świadczeniach. Sąd uznał również, iż zaskarżona decyzja nie pozwala ustalić jakie organ przyjął zasady punktowania w odniesieniu do poszczególnych elementów oceny ofert. Charakter zgłoszonych zarzutów oraz niekwestionowany przez organ fakt przyznania punktów w ramach kryterium ciągłości za kontynuowanie świadczeń, nakazuje ich rozpatrzenie w kolejności wynikającej z przepisu art. 174 pkt 1) i pkt 2) p.p.s.a. Na wstępie należy zauważyć, iż udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych dokonuje się w oparciu o umowę o udzielanie takich świadczeń zawartą przez dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu z wybranym w drodze konkursu lub rokowań świadczeniodawcą. Naczelną zasadą obowiązującą Fundusz w toku postępowania zmierzającego do wyłonienia świadczeniodawcy jest zapewnienie równego traktowania wszystkich stających do konkursu lub rokowań świadczeniodawców i prowadzenie postępowania w sposób nienaruszający reguł uczciwej konkurencji. Obowiązek równego traktowania świadczeniodawców oraz gwarantowanie uczciwej konkurencji musi respektowane być na każdym etapie postępowania w sprawie o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, poczynając od ogłoszenia o postępowaniu przez opis przedmiotu zamówienia, składanie ofert aż po ich ocenę. Obowiązek równego traktowania świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest przeniesieniem na grunt normatywny ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (art. 134 cyt. ustawy), adresowanej m.in. do organów stanowiących i stosujących prawo, normy konstytucyjnej sformułowanej w art. 32 ust. 1 ustawy zasadniczej. Ustanowiona tym przepisem Konstytucji RP zasada równości wobec prawa odnosi się tak do podmiotów będących osobami fizycznymi jak też do osób prawnych (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 kwietnia 2000, sygn. K 23/99; OTK ZU 2000, Nr 4, poz. 89, a także wyrok z dnia 24 kwietnia 2002r, sygn. P5/01, OTK ZU nr 3/2002, poz. 28), obowiązuje we wszystkich sferach funkcjonowania społeczeństwa, także w dziedzinie gospodarczej (wyrok TK z dnia 23 października 2001, sygn. K 22/01, OTK ZU 2001, nr 7, poz. 215) i oznacza najogólniej rzecz ujmując, że wszystkie charakteryzujące się określoną, istotną cechą podmioty prawa, których dotyczą konkretne normy prawne, traktowane być muszą równo tzn. według jednakowej miary – bez zróżnicowań. Adresowany do Funduszu i wynikający z przepisu art. 134 ustawy o świadczeniach obowiązek równego traktowania odnosi się do tych podmiotów prawa, które mogą być świadczeniodawcami w rozumieniu art. 5 pkt 41) ustawy o świadczeniach i które ubiegają się o zawarcie umowy na udzielanie finansowanych ze środków publicznych świadczeń z zakresu opieki zdrowotnej, zgłaszając się w przewidzianej przepisami formie do konkursu lub rokowań (postępowania zmierzającego do wyłonienia strony umowy o udzielanie przedmiotowych świadczeń). Należy zauważyć, iż ustawodawca dodatkowo podkreślił wagę przestrzegania zasady równego traktowania, stanowiąc w art. 139 ust. 5 ustawy o świadczeniach, że ma ona zostać uwzględniona w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw zdrowia regulującym m.in. kwestie zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz określenia jej zadań. Obowiązany do zachowania reguły równego traktowania świadczeniodawców Fundusz musi więc prowadzić tak postępowanie, aby na żadnym jego etapie, w szczególności na etapie budowania kryteriów oceny i dokonywania tej oceny w odniesieniu do każdej oferty, zasada powyższa nie doznała ograniczenia. Niezachowanie obowiązującej, a podstawowej zasady procedowania przy wyborze strony przyszłej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jaką jest zasada równego traktowania skutkuje określonymi konsekwencjami. Jak przesądził ustawodawca, naruszenie zasad prowadzenia postępowania w sprawie o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może być podstawą wniesienia przez świadczeniodawcę, którego interes prawny ucierpiał wskutek takiego wadliwego działania, środków odwoławczych przewidzianych przepisami ustawy o świadczeniach, a następnie może skutkować skargą do sądu administracyjnego na niekorzystne dla świadczeniodawcy rozstrzygnięcie (art. 152 – 154 ustawy o świadczeniach). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w kontrolowanym przez sąd wojewódzki postępowaniu reguła równego traktowania nie została zachowana wskutek błędnego przyjęcia przez organ, że jedno z podstawowych i przewidzianych art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach kryteriów oceny ofert – kryterium ciągłości - dozwala na premiowanie punktami dotychczasowego świadczeniodawcy. Jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, przyznanie punktacji za kontynuację świadczeń stwarza temu świadczeniodawcy już na wstępie prowadzonego postępowania, przewagę w stosunku do pozostałych oferentów, eliminując tym samym możliwość uznania, że zasada równości została zachowana. Kryterium ciągłości stanowiące ustawową przesłankę porównania ofert nie zostało zdefiniowane w ustawie, a jego sens określił, korzystając z upoważnienia art. 146 ust. 2 cyt. ustawy, Prezes NFZ w § 2 zarządzenia z dnia 27 września 2007 r. Zastrzec należy, iż przepisy cyt. zarządzenia jako aktu o charakterze wewnętrznym adresowane być mogą wyłącznie do podmiotów podległych organowi, który je wydał, a więc nie mogą kształtować sytuacji prawnej podmiotu spoza układu organizacyjnego podległego Prezesowi NFZ. Równocześnie nie ma przeszkód, aby dla celu interpretacji niezdefiniowanego przez ustawę pojęcia, uwzględnić dokonane zarządzeniem objaśnienie pod warunkiem wszakże, iż nie stoi ono w sprzeczności z nakreśloną przez ustawę o świadczeniach istotą pojęcia definiowanego oraz zasadami postępowania, w którym jest ono osadzone. Wniosek powyższy jest tym bardziej zasadny, że przyjęte zarządzeniem Prezesa NFZ dookreślenie adresowane jest bezpośrednio do podmiotu funkcjonującego w ramach organizacyjnego podporządkowania – komisji konkursowej powoływanej przez dyrektora danego oddziału wojewódzkiego Funduszu do oceny ofert (art. 139 ust. 4 ustawy o świadczeniach). Wskazanym w zarządzeniu Prezesa NFZ przepisem przyjęto, iż kryterium ciągłości mierzone jest ryzykiem przerwania udzielanych świadczeń ze względu na niespełnianie przez oferenta wymagań określonych dla danego zakresu w dniu złożenia oferty i ryzykiem przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń realizowanego w dniu złożenia oferty na podstawie umowy zawartej z NFZ. Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, z dookreślenia kryterium ciągłości wynika wola organizatora konkursu/rokowań możliwie najlepszego zapewnienia bezpiecznej bo nieprzerwanej realizacji określonych świadczeń przez danego świadczeniodawcę. Nie można również nie zgodzić się z WSA, że brak jest podstaw, aby z tak rozumianego jak to wyżej przyjęto kryterium wyprowadzić wniosek, że ocena ciągłości świadczeń medycznych może być dokonywana przy uwzględnieniu kontynuacji tych świadczeń przez danego oferenta i że takie rozumienie kryterium ciągłości czyni z tego kryterium inne, jak to określił ten Sąd, "inne, pozaustawowe kryterium zastępcze". Stwierdzić wypada, że kryterium ciągłości jest niewątpliwie, jak podkreślał organ w zaskarżonej decyzji, ustanowionym przez art. 148 pkt 1) ustawy o świadczeniach kryterium oceny ofert, którego nie mogła pominąć komisja konkursowa. Jednakże równolegle należy podkreślić, że kryterium temu nie można nadawać dowolnego znaczenia, w szczególności sprzecznego z podstawowymi zasadami postępowania o zawarcie umowy na udzielanie świadczeń zdrowotnych, a także sprzecznego z celem i założeniem tego kryterium właściwie przecież odczytanym przez Prezesa NFZ w zarządzeniu z dnia 27 września 2007 r. Z przepisu § 2 ust. 1 pkt 4 lit. a) i b) tego aktu prawa wewnętrznego wcale nie wynika możliwość premiowania punktami faktu uprzedniego udzielania przez jednego z oferentów świadczeń będących przedmiotem rokowań, a brany pod uwagę przy ocenie ofert według tego kryterium czynnik ryzyka przerwania udzielania świadczeń lub przerwania procesu leczenia mierzony może być wyłącznie zgłoszonymi na przyszłość elementami ofert istniejącymi w dacie ich złożenia. Podsumowując tę część rozważań, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kryterium ciągłości, o którym mowa w 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach należy rozumieć w aspekcie przedmiotowo-podmiotowym jako prawo do oceny stwarzanego przez oferenta ryzyka zagrożenia gwarancji zapewnienia świadczeniobiorcom płynności i pewności świadczenia określonych świadczeń zdrowotnych, nie zaś podmiotowym jako prawo do przyznania punktów konkretnemu świadczeniodawcy za fakt wykonywania świadczeń objętych rokowaniami na podstawie trwającej jeszcze umowy z Funduszem. Przeciwne rozumowanie nie tylko prowadzić będzie do naruszenia wynikającego z art. 134 cyt. ustawy obowiązku zapewnienia równego traktowania, lecz zniweczyć może w ogóle (poprzez ustalenie wysokiej liczby punktów za kontynuację świadczeń) sens prowadzenia postępowania o zawarcie umowy na udzielania świadczeń z opieki zdrowotnej. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie można zatem uznać, iż Sąd I instancji, dokonując wykładni przyjętego art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach kryterium ciągłości, naruszył ten przepis w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Sąd ten bowiem wyczerpująco i jednoznacznie wyjaśnił jak rozumiane może być kryterium ciągłości ze względu na zasadę równego traktowania jako podstawową w postępowaniu w sprawie o zawarcie umowy na udzielanie świadczeń zdrowotnych. Z dokonaną przez WSA wykładnią przepisu art. 148 pkt 1) współbrzmi ocena, że interpretacja przedmiotowego kryterium jako prawa do punktowania ofert świadczeniodawców udzielających świadczeń objętych rokowaniami na podstawie wcześniejszej umowy z Funduszem zmienia sens tego kryterium, czyniąc go kryterium pozaustawowym. Zgodzić się należy również z Sądem I instancji, że postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy tak, gdy idzie o wyjaśnienie szczegółowych zasad punktacji, jak też gdy idzie o zachowanie rygoru art. 153 p.p.s.a., bowiem z akt administracyjnych dołączonych do akt sądowych nie wynika, iżby organ dołączył ofertę Stacji Pogotowia Ratunkowego jako niezbędny dla przeprowadzenia prawidłowości oceny postępowania materiał dowodowy. Wywody Sądu wojewódzkiego są w tym względzie prawidłowe i nie ma potrzeby aby je powtarzać. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.