II SA/Po 571/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 03 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia (...) znak (...) w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu; postanawia odrzucić skargę /-/D. Rzyminiak - Owczarczak Pismem z dnia (...) czerwca 2009 r. skarżący L. K. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu, stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą przez niego uiszczoną a kwotą, którą winien był uiścić w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. U 6/2004, OTK-A 2006/1/3). Prezydent Miasta K. pismem z dnia (...) czerwca 2009 r., poinformował L. K., że nie ma podstaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu, którą uiścił w dniu (...) lipca 2004 r. w związku z rejestracją pojazdu marki (...) nr rej. (...). Powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie opłaty za kartę drogową (Dz. U. z 2003 r. Nr 137 poz. 1310) wskazano, że uiszczenie opłaty było zgodne z prawem. Jednocześnie pouczono wnioskodawcę o możliwości zaskarżenia powyższego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni od jego doręczenia, po uprzednim wezwaniu organu na piśmie, w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma, do usunięcia naruszenia prawa. Pismo z dnia (...) czerwca 2009 r. doręczono skarżącemu w dniu (...) czerwca 2009 r. (karta nr 20 akt administracyjnych) W dniu 29 czerwca 2009 r. L. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, nie zgadzając się z odmową zwrotu przedmiotowej nadpłaty. Jednocześnie pismem z tego samego dnia, skierowanym do Prezydenta Miasta K., wezwał ten organ do zwrotu przedmiotowej nadpłaty. Prezydent Miasta K. w odpowiedzi na skargę z dnia 23 lipca 2009 r. podniósł iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) skarga winna zostać odrzucona, bowiem skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, wniósł bowiem skargę na pismo z dnia (...) czerwca 2009 r., pomimo prawidłowego pouczenia co do konieczności uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa oraz sposobu i trybu zaskarżenia przedmiotowej odmowy. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednocześnie, jak wskazuje § 3 powyższego artykułu, w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie wskazać należy, iż termin na wniesienie skargi reguluje art. 53 ustawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Prezydenta Miasta K. z dnia (...) czerwca 2009 r., którym to organ stwierdził iż nie ma postaw do zwrotu nadpłaty z tytułu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu. Tym samym skarżący wniósł skargę na akt dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi zostać poddana ocenie wyczerpania środków zaskarżenia, ze szczególnym uwzględnieniem art. 52 § 3 oraz art. 53 §2 powyższej ustawy. Jak wynika z akt sprawy skarżący wezwał Prezydenta Miasta K. na piśmie, w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżącemu doręczono pismo z dnia (...) czerwca 2009 r., do usunięcia naruszenia prawa. Wskazać jednakże należy, iż przedmiotową skargę skarżący wniósł w tym samym dniu, co pismo informujące Prezydenta, iż nie zgadza się z odmową zwroty uiszczonej opłaty za kartę pojazdu, tymczasem zgodnie z art. 53 §2 powyższej ustawy skargę mógł wnieść dopiero po otrzymaniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – w terminie trzydziestu dni od doręczenia mu odpowiedzi organu, a w sytuacji, gdy organ nie udzieliłby odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W świetle powyższych regulacji wniesioną w dniu 29 czerwca 2009 r. skargę uznać należało za przedwczesną, a przez to niedopuszczalną i w konsekwencji podlegającą odrzuceniu. Odnosząc się do mylącego poinformowania skarżącego przez Prezydenta Miasta K. o możliwości wniesienia skargi na pismo z dnia (...) czerwca 2009 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia tego pisma, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Chociaż przepis art. 112 kpa odnosi się expresis verbis do decyzji administracyjnych, Sąd wskazuje, że powinien on również znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Błędne pouczenie, w treści zaskarżonego aktu, o możliwości jego zaskarżenia, stronie, która występowała w postępowaniu administracyjnym bez profesjonalnego pełnomocnika, zamknęło jej bowiem drogę kontroli przedmiotowego aktu. Z zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa wywieść można bowiem, że skoro organ zdecydował się w treści pisma z dnia (...) czerwca 2009 r. pouczyć stronę o możliwości wniesienia środka odwoławczego, to pouczenie takie powinno być prawidłowe. Tym samym uznanie, że działanie organu administracji, który nieprawidłowo pouczył stronę, było dopuszczalne, prowadziłoby do naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Jednocześnie Sąd podkreśla, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt mylnego pouczenia strony o trybie i sposobie złożenia środka odwoławczego nie wpływa na bieg terminu do wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu (wyrok NSA z 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05). Oznacza to, że strona, od momentu, w którym dowiedziała się o możliwości skorzystania z przysługujących jej praw, może, wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa załączając do powyższego środka wniosek o przewrócenie terminu do wniesienia wezwania. W tym stanie rzeczy skargę uznać należało za przedwczesną, a przez to niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega odrzuceniu. /-/D. Rzyminiak - Owczarczak