III SA/Łd 120/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Ewa Alberciak, , Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 4 września 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. art. 104 k.p.a. oraz art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tj. z 2002r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 roku w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2001 r. Nr 131, poz. 1468), Komendant Miejski Policji w Ł. odmówił przyznania K. B. pomocy finansowej na wykupiony lokal mieszkalny. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, iż K. B.został przyjęty do służby w Policji w dniu 16 maja 1984 roku, a funkcjonariuszem w służbie stałej jest od dnia 16 maja 1987 roku. Podano, iż żona funkcjonariusza była najemcą lokalu mieszkalnego [...] w Ł. na podstawie umowy najmu nr [...]r., natomiast w dniu [...]. funkcjonariusz wraz z żoną wykupił przedmiotowy lokal od Urzędu Miasta Ł. na własność i wystąpił z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na ten cel. Organ podniósł, iż na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 roku w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów, pomoc finansowa przysługuje na uzyskanie lokalu mieszkalnego policjantowi, który nie otrzymał lokalu na podstawie decyzji administracyjnej. Zdaniem organu, z przepisów rozporządzenia wynika jednoznacznie, na jaki cel i jaki rodzaj lokalu jest przyznawana pomoc finansowa, co oznacza, że wykupienie na własność zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego w świetle przepisów powołanego rozporządzenia nie powoduje przyznania pomocy finansowej, gdyż byłoby to sprzeczne z prawem. Od powyższej decyzji K.B. złożył odwołanie, w którym podnosząc zarzut błędnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji podkreślił, iż ani przepis art. 94 ust. 1 ustawy o Policji ani też wydane na podstawie art. 94 ust. 2 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 roku nie powinny stanowić w jego sprawie podstawy do odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, ponieważ zostały spełnione wszystkie określone prawem wymagania. Podkreślił, iż nie posiada lokalu mieszkalnego przyznanego na podstawie decyzji administracyjnej, a obecnie uzyskał (współwłasność z żoną) lokal stanowiący odrębną nieruchomość i złożył stosowny wniosek wraz z dokumentacją potwierdzającą zawarcie umowy kupna lokalu w formie aktu notarialnego. Dodał, iż wskazana przez organ l instancji okoliczność uzasadniająca odmowę przyznania pomocy finansowej jaką jest brak możliwości ubiegania się o pomoc finansową na wykupienie lokalu dotychczas zajmowanego lokalu nie znajduje umocowania w powołanych przepisach prawa. Decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł.utrzymał zaskarżoną decyzję organu l instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 88 ust 1 ustawy o Policji funkcjonariuszowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Z przepisem tym, zdaniem organu, koresponduje art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, wyłączający z grona policjantów, którym przydziela się lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej tych policjantów, którzy posiadają odpowiedni lokal mieszkalny lub których małżonek taki lokal posiada. W myśl art. 94 ust. 1 ustawy, pomoc finansowa przysługuje tylko temu policjantowi, który nie uzyskał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a powinien był taki lokal otrzymać. Komendant podniósł, iż dofinansowanie w zakresie zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych policjantów ma charakter pomocniczy, związany z należytym funkcjonowaniem organów bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie ma zaś ogólnego charakteru zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wszystkich policjantów, co powoduje, że przepisu art. 94 ust. 1 ustawy nie można interpretować rozszerzająco, w oderwaniu od innych przepisów, a w szczególności art. 88 i art. 95 ustawy. Powyższą tezę zdaniem organu odwoławczego potwierdza uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 29 marca 1999 roku, sygn. OSP 1/99 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 maja 2001 roku, sygn. SK1/00, który m.in. wywiódł, że inne jest prawo policjantów ubiegających się o pomoc finansową na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych, jeżeli mieszkania nie posiadają, a inne tej grupy funkcjonariuszy, która ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Przyznanie pomocy finansowej tylko pierwszej wskazanej wyżej grupie funkcjonariuszy jest uzasadnione przepisami ustawy o Policji i nie stanowi naruszenia zasady równego i traktowania funkcjonariuszy Policji wobec prawa. W ocenie organu, sytuacja skarżącego na tle przedstawionej interpretacji przepisów ustawy o Policji, podlega jednoznacznej kwalifikacji: dotychczasowe zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych poprzez zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] w Ł. przez małżonkę skarżącego, nie stwarza potrzeby ubiegania się o przydział lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej i tym samym dyskwalifikuje skarżącego do otrzymania pomocy finansowej świetle art. 95 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Skoro bowiem funkcjonariusz na dzień złożenia wniosku nie spełniał warunków do otrzymania lokalu, to brak jest podstaw do przyznania pomocy finansowej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.B.podnosząc zarzut naruszenia art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 75 §1, 77 § 1, 80, 81 i 107 § 3 k.p.a., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż procedura wykupu lokalu mieszkalnego została poprzedzona sporządzeniem aneksu z dnia [...] do umowy najmu, na mocy którego żona stała się najemcą lokalu przy ul[...] w Ł. uprawnionym do jego wykupu, a dotychczasowy główny najemca – teściowa, zrezygnowała z praw do lokalu. Nadmienił, iż procedura wykupu mieszkania wymagała zostania uprzednio jego najemcą i dlatego odmawianie prawa do pomocy finansowej przy zastosowaniu argumentu, że w chwili wystąpienia o pomoc finansową miał już prawo do lokalu poprzez prawo swojej żony jest nieuzasadniony i krzywdzący. Dodał, iż uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 29 marca 1999r., na którą powołał się organ odwoławczy, dotyczy odmiennego stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł., podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo podniósł, iż ustalając w niniejszej sprawie, że skarżący wraz z rodziną ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, organ II instancji oparł się na przedłożonym przez stronę aneksie do umowy najmu zawartym w dniu [...] roku oraz umowie sprzedaży lokalu z dnia [...] roku, na podstawie której skarżący wraz z małżonką stali się współwłaścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] w Ł. Na rozprawie w dniu 4 września 2009r. Sąd postanowił dopuść dowód z akt sprawy o sygn. III SA/Łd 137/09, toczącej się w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z treści powyższych przepisów wynika, że sąd bada z urzędu zgodność zaskarżonego aktu lub czynności z prawem materialnym oraz przepisami normującymi postępowanie przed organami administracji. Istotą rozpatrywanej sprawy jest kwestia przyznania pomocy mieszkaniowej funkcjonariuszowi Policji. Zgodnie z treścią art. 88 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to podstawowe prawo przysługujące funkcjonariuszowi policji, aby mógł w sposób prawnie skuteczny wykonywać ciążące na nim obowiązki. W przypadku, gdy nie ma możliwości zapewnienia lokalu mieszkalnego, funkcjonariusz ten może skorzystać z zastępczych form wsparcia umożliwiających mu prawidłowe wykonywanie obowiązków. Tymi zastępczymi formami są: równoważniki pieniężne na remont zajmowanego lokalu (art. 91 ustawy o Policji), równoważnik pieniężny przysługujący wówczas, gdy funkcjonariusz lub członkowie rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1 powyższej ustawy), jak również zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, gdy zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby. Dodatkowym prawem przewidzianym art. 94 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy jest pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Natomiast stosownie do brzmienia art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 wskazanej ustawy, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi, który skorzystał z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94, jak również posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy oraz którego małżonek posiada opisany wyżej lokal mieszkalny lub dom. Przywołane powyżej przepisy regulują zasady przyznawania pomocy mieszkaniowej policjantom i wynika z nich, że jako zasadę należy uznawać przyznanie lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, natomiast wszelkie pozostałe formy mają funkcję zastępczą występującą jedynie wówczas, gdy nie ma możliwości zapewnienia pomocy podstawowej. Z brzmienia przywołanych przepisów prawa wynika, że podstawową formą zapewnienia funkcjonariuszowi policji prawa do lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej jest decyzja administracyjna o przydziale lokalu, natomiast inne formy pomocy z zasady związane są z tym, że taka decyzja nie została wydana. Z takiego ujęcia wyłamuje się jedynie zwrot kosztów dojazdu z miejscowości pobliskiej oraz równoważnik pieniężny przyznany z uwagi na treść § 1 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.). Analiza tych przepisów pozwala stwierdzić, że prawo do lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi w służbie stałej, który we własnym zakresie nie jest w stanie takiego lokalu uzyskać, natomiast posiadanie odpowiedniego lokalu skutkuje tym, że przedmiotowe prawo przestaje przysługiwać. Dalszą konsekwencją jest to, że osobie takiej nie przysługuje także pomoc na uzyskanie lokalu mieszkalnego, ponieważ funkcjonariusz taki ma zaspokojoną potrzebę mieszkaniową. Odmienne ujęcie sprowadzające się do przyznania takiemu funkcjonariuszowi prawa do lokalu skutkowałoby koniecznością przyjęcia zasady, że państwo każdemu policjantowi zapewnia lokal mieszkalny, względnie pomoc na uzyskanie takiego mieszkania, niezależnie od tego, czy wymaga otrzymania takiej pomocy czy też jest mu ona zbędna. Jak wynika to z treści art. 95 ustawy o Policji, pomoc taka przysługuje jedynie tym funkcjonariuszom, którzy we własnym zakresie takiej potrzeby nie zaspokoili, zatem treść art. 88 analizowanej ustawy należy widzieć w kontekście przywołanego art. 95, a nie w oderwaniu od niego. Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż z akt administracyjnych wynika bezspornie, że żona skarżącego funkcjonariusza, w wyniku zawarcia w dniu [...] aneksu do umowy najmu z dnia [...], stała się głównym najemcą lokalu mieszkalnego nr [...] w Ł. Ponadto, z oświadczenia złożonego w dniu [...]. przez teściową skarżącego w Administracji Nieruchomościami A. (k. 9 akt sądowych), wynika, że teściowa zrezygnowała z praw głównego najemcy powyższego lokalu mieszkalnego, zajmowanego na podstawie umowy najmu zawartej w dniu [...]. wspólnie przez teściową i żonę funkcjonariusza jako najemczynie. W dniu [...]. K.B. wraz z żoną wykupił od Gminy Miasto Ł. lokal mieszkalny nr [...]w Ł.na własność i wystąpił w dniu [...]z wnioskiem do Komendanta Miejskiego Policji w Ł. o przyznanie pomocy finansowej na wykupiony lokal mieszkalny. Do wniosku załączony został akt notarialny rep. [...]., potwierdzający dokonanie zakupu przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Organy obu instancji odmówiły funkcjonariuszowi prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej z uwagi na fakt, iż zarówno w dniu dokonania "wykupu" mieszkania przy ul. [...] w Ł., jak i na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na zakup lokalu, miał on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe poprzez zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego, odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, przez żonę skarżącego. Zdaniem organów, w świetle art. 94 ust. 1 w związku z art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji, taka sytuacja uniemożliwia funkcjonariuszowi otrzymanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, powyższy pogląd w pełni podziela. Skoro, jak zostało to wyżej zaznaczone, żona funkcjonariusza, co najmniej od dnia [...]., posiadała lokal mieszkalny odpowiadający przysługującej skarżącemu powierzchni mieszkalnej i znajdujący się w miejscowości pełnienia służby, to należy uznać, iż od tego momentu skarżący miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Wyczerpana została zatem przesłanka negatywna do wydania decyzji administracyjnej przyznającej funkcjonariuszowi lokal mieszkalny, jak również do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie takiego lokalu. W tym miejscu należy zauważyć, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "posiadanie", z tego też powodu niezbędne jest odwołanie się do Kodeksu cywilnego, który w art. 336 rozróżnia posiadanie samoistne oraz posiadanie zależne, i o ile pierwsze z nich związane jest z własnością, to drugie nawiązuje do faktycznego wykonywania uprawnień składających się na inne prawo dające władztwo nad cudzą rzeczą. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wielokrotnie prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż posiadanie wskazane w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji jest posiadaniem przewidzianym w przepisach Kodeksu cywilnego, a zatem obejmuje posiadanie właścicielskie jak i wynikające z innego tytułu prawnego, czyli np. umowy najmu. Przedstawione stanowisko znalazło akceptację Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 14 maja 2001 r. sygn. akt SK 1/00 (OTK z 2001 r. nr 4, poz. 84) opowiedział się za poglądem, że posiadanie lokalu mieszkalnego na podstawie umowy najmu zaspokaja potrzeby mieszkaniowe policjanta. Takie ujęcie wskazanego zagadnienia powoduje uznanie, że skarżący od momentu zawarcia przez jego małżonkę umowy najmu lokalu [...] w Ł. posiada zaspokojoną potrzebę mieszkaniową, a zawarta przez niego umowa kupna zajmowanego lokalu przeprowadzona w drodze aktu notarialnego skutkowała jedynie wzmocnieniem jego sytuacji prawnej. Nie dawała jednak podstaw do ubiegania się o przyznanie wnioskowanej pomocy finansowej. W świetle przeprowadzonej analizy stanu normatywnego oraz stanu faktycznego w sprawie należy uznać, że rozstrzygnięcia organów administracji były prawidłowe i posiadały umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, a tym samym zarzuty niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego sprawy oraz przeprowadzenia błędnej wykładni przepisów prawnych nie znajdują potwierdzenia. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy innych, wskazanych przez stronę przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, za bezpodstawny należy uznać zarzut braku czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu administracyjny. Z akt sprawy wynika bowiem, iż skarżący został poinformowany o wszczęciu w dniu [...]. postępowania administracyjnego w przedmiocie uprawnień do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oraz o możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Komendant Miejski Policji w Ł. zawiadomił również skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów i materiałów. Z oświadczenia złożonego przez K.B. w dniu [...]. wynika ponadto, że w tym dniu zapoznał się z aktami sprawy. Trzeba w tym miejscu również zaznaczyć, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu, iż jego żona była najemcą lokalu przy ul. [...] w Ł. od dnia [...] W jago ocenie, wobec braku w aktach sprawy stosownej umowy najmu potwierdzającej ten fakt, należy przyjąć, iż żona stała się najemcą przedmiotowego lokalu od dnia podpisania aneksu umowy z dnia [...]. Istotne jest, iż w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pod sygnaturą III SA/Łd 137/09 toczyło się postępowanie sądowe ze skargi K. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w sprawie cofnięcia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia jego uzyskania tj. od [...]. W ocenie organu, okoliczność, iż żona funkcjonariusza od dnia [...]. była najemcą lokalu [...] w Ł., wykluczało możliwość pobierania przez niego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 6 maja 2009r. uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. oraz decyzję organu I instancji, uznając, iż organy nie wykazały aby w sprawie zaistniały przesłanki enumeratywnie wymienione w § 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.) do wydania decyzji orzekającej o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do wypłaty równoważnika pieniężnego, przyznanego uprzednio ostateczną decyzją administracyjną. Jednocześnie Sąd zaznaczył w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż wobec kwestionowania przez skarżącego daty zawarcia przez jego żonę umowy najmu lokalu mieszkalnego przy [...] w Ł., przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wyjaśnić w sposób nie budzący wątpliwości kwestie związane z momentem uzyskania tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. W rozpoznawanej obecnie sprawie, Sąd uznał, iż niezależnie od tego, czy żona K. B. była najemcą lokalu mieszkalnego nr [...]w Ł. od dnia [...] (zawarcie umowy najmu) czy też od dnia [...]. (aneks do umowy najmu), to i tak w chwili składania wniosku o przyznanie pomocy na uzyskanie lokalu mieszkalnego, funkcjonariusz miał zapewnione potrzeby mieszkaniowe, a zatem wyczerpana została negatywna przesłanka do uzyskania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a w konsekwencji do uzyskanie pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego. Przeprowadzanie zatem przez organ dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, należy uznać za zbędne. Wydaje się również, że [...] sierpnia 2007r. jak również z aneksu do umowy najmu lokalu mieszkalnego, podpisanego przez małżonkę funkcjonariusza w dniu [...]. wynika wprost, iż umowa najmu lokalu mieszkalnego [...]w Ł. podpisana została w dniu [...]. wspólnie przez żonę i teściową skarżącego jako najemczynie. Gdyby bowiem żona skarżącego nie była najemcą przedmiotowego lokalu, nie miałaby uprawnień do podpisania jako strona aneksu do umowy oraz do skorzystania z możliwości zakupu lokalu, po zrzeczeniu się praw przez drugiego najemcę. Skarżący nie przedstawił jednocześnie żadnego innego dowodu, z którego wynikałyby twierdzenia odmienne. Z uwagi na przedstawione wyżej okoliczności, Sąd, stosownie do treści art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. T.P.