I OSK 1260/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 16 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka Akcyjna w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 150/08 w sprawie ze skargi [...] Spółka Akcyjna w W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji dotyczącej stanu posiadania nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 150/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę "[...]" Spółki Akcyjnej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji dotyczącej stanu posiadania nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcie podjęte zostało w oparciu o następujący stan faktyczny: "[...]" Spółka Akcyjna w W. wystąpiła do Urzędu Miejskiego w Gdańsku, Referatu Ewidencji Gruntów z wnioskiem o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych, w zakresie "ustalenia stanu posiadania nieruchomości gruntowych bądź budynkowych" należących do A. R., "szczególnie położonych w Gdańsku przy ul. [...] oraz o sporządzenie i nadesłanie wypisu z rejestru gruntów i budynków, o ile jest ona właścicielem lub użytkownikiem wieczystym". Prezydent Miasta Gdańska, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], powołując się na art. 65 § 1 k.p.a., art. 7d ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. Nr 240 z 2005 r., poz. 2027 ze zm.) odmówił udzielenia informacji w zakresie podania stanu posiadania nieruchomości gruntowych bądź budynkowych należących do M. R. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie administracyjne w zakresie pozyskania informacji o składnikach majątku dłużnika z operatu ewidencji gruntów nie może zastępować postępowania przed sądem powszechnym prowadzonego w trybie art. 913-920 k.p.c. Zasada jawności informacji o gruntach, budynkach i lokalach, o której mowa w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) określa udostępnienie danych ewidencyjnych o przedmiocie ewidencji, tj. o wskazanej przez wnioskodawcę konkretnej działce, budynku lub lokalu. Organ podał ponadto, że wniosek skarżącej spółki nie zawierał zapytań dotyczących nieruchomości, dlatego też właściwym do ustalenia posiadania majątku M. R. był komornik lub sąd powszechny. Spółka wniosła od powyższego postanowienia zażalenie. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], powołując się na treść art. 123, art. 217. art. 218 i art. 219 k.p.a., art. 24 ust. 3 w związku z art. 20 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 913-920 k.p.c., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 217 k.p.a. zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanym przez właściwy organ administracji na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Jedyną zaś formą udostępnienia przez starostę danych z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz, 454), są komputerowe wydruki mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, wypisów z rejestrów i kartotek, wyrysów z mapy ewidencyjnej, plików komputerowych oraz informacje przekazywane ustnie i wizualnie. Powołując się ponadto na treść art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organ wskazał, że informacje gruntach, budynkach i lokalach są jawne, wydawane zaś są przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie, m.in. właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal osób fizycznych oraz prawnych, które mają interes prawny w tym zakresie. Organ drugiej instancji potwierdził, że dołączone przez wnioskodawcę dokumenty mające udowodnić istnienie interesu prawnego, bezsprzecznie świadczą o istnieniu po stronie wierzyciela interesu faktycznego, a nie interesu prawnego, który każdorazowo musi być oparty na normie prawnej wynikającej z konkretnego przepisu prawa materialnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że interesy przedsiębiorcy poszukującego zaspokojenia wierzytelności chronią przepisy art. 758-912 Kodeksu postępowania cywilnego. Na ich podstawie wierzyciel ma prawo przeprowadzić egzekucję majątku oraz żądać od dłużnika ujawnienia wykazu majątku. Jeśli zaś w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego wierzyciel nie zaspokoi istniejących wierzytelności wówczas organem stosownym do nakazania ujawnienia majątku dłużnika będzie sąd powszechny w trybie art. 913-920 k.p.c. Zatem ujawnienie majątku dłużnika należy do sfery postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, a nie do procedury postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał też, że w zaskarżonym postanowieniu organ l instancji przytoczył wadliwą podstawę prawną rozstrzygnięcia - art. 65 § 1 kpa. jednak z uwagi na to, ze organ orzekający ponownie podjąłby stanowisko odpowiadające w swej istocie stanowisku zawartemu w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2007 r., nie uchylił przedmiotowego postanowienia, bowiem uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "[...]" Spółka Akcyjna w W. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości lub o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 217 k.p.a., art. 104 oraz 138 § 2 k.p.a., art. 24 ust. 3 w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Skarżąca podała, że zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych we wniosku o udostępnienie danych ze zbiorów ewidencji gruntów i budynków, wykazała podstawę prawną swojego żądania, z którego jednoznacznie wynika uzasadniona potrzeba posiadania danych. W ocenie skarżącej potrzeba posiadania danych wynika z ustawowego obowiązku wskazania przez wierzyciela sposobów i zakresu prowadzenia egzekucji. Natomiast interes prawny wynika z samego faktu posiadania przez niego wierzytelności w stosunku do dłużnika, a tym samym prawa do jej dochodzenia. Zdaniem skarżącej Spółki organ administracji państwowej bezpodstawnie oparł podstawę prawną sentencji zaskarżonego postanowienia na przepisach kodeksu postępowania cywilnego, gdyż tryb i instytucja tam uregulowana jest instytucją odrębną a do wierzyciela należy wybór ustalenia danych osobowych koniecznych do wszczęcia i kontynuowania egzekucji. Ponadto wniosek o udostępnienie danych zawierał wszelkie konieczne elementy przewidziane prawem wraz z wykazanym interesem prawnym wnioskodawcy. Skarżąca stwierdziła, że zakres znaczeniowy zwrotu "potrzeba posiadania danych" obejmuje wszelkie interesy wnioskodawcy, które można uznać za prawnie usprawiedliwione. Co więcej "interes prawnie usprawiedliwiony" jest pojęciem znacznie szerszym od "interesu prawnego", w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.c., czy też art. 189 k.p.c. Obejmuje także interesy faktyczne, które mogą w świetle obowiązującego prawa zostać uznane za usprawiedliwione. Skarżąca podnosiła także, ze odmowa udzielenia informacji powinna być dokonana w formie decyzji administracyjnej, a organem odwoławczym powinien być Wojewoda Pomorski. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że z istoty żądania skarżącej Spółki wynika, że celem wniosku jest ustalenie nieruchomości będących własnością lub w użytkowaniu wieczystym dłużniczki skarżącej spółki, a uzyskane informacje mają być wykorzystane w prowadzonym w stosunku do niej postępowaniu egzekucyjnym. Sąd stwierdził, że choć przywoływany przez skarżącą przepis art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych uzależnia udostępnienie danych osobowych jedynie od wiarygodnego uzasadnienia potrzeby posiadania tych danych (oraz braku naruszenia praw i wolności osób. których te dane dotyczą) to art. 5 w/w ustawy stanowi, ze jeżeli przepisy odrębnych ustaw, które odnoszą się do przetwarzania danych przewidują dalej idącą ich ochronę, niż wynika to z niniejszej ustawy, stosuje się przepisy tych ustaw. Sąd stwierdził, że ochrona przetwarzania danych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne jest dalej idąca niż w ustawie o ochronie danych osobowych, co pośrednio przyznaje w skardze sama skarżąca. W ocenie Sądu istotne jest, czy skarżąca ma interes prawny w uzyskaniu żądanych informacji. Wbrew stanowisku skarżącej, zaprezentowanemu w skardze, z faktu posiadania tytułu wykonawczego i prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie można skutecznie wywodzić, że spółka posiada interes prawny w postępowaniu administracyjnym w uzyskaniu stosownego zaświadczenia. Zdaniem Sądu tak skonstruowany i uzasadniony wniosek skarżącej, dotyczący udzielenia informacji o nieruchomościach będących własnością lub w użytkowaniu wieczystym A. R. świadczy jedynie o istnieniu interesu faktycznego, nie zaś interesu opartego na normie prawa materialnego w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia informacji w formie zaświadczenia na podstawie art. 217 k.p.a. W ocenie Sądu, przedmiotem żądania skarżącej Spółki jest uzyskanie informacji zawartych w dokumencie stanowiącym podstawę poszukiwania majątku nieruchomego dłużnika. Punktem wyjścia do uzyskania w/w danych musi być jednakże konkretna nieruchomość, nie zaś nazwisko właściciela, czy użytkownika wieczystego konkretnej nieruchomości. Sąd wskazał również, że organ pierwszej instancji odrębnym pismem z dnia [...] października 2007 r., czyli przed wydaniem postanowienia z dnia [...] grudnia 2007 r. poinformował skarżącą, że nieruchomość wymieniona we wniosku z adresu, czyli przy ul. [...] nr [...] jest własnością Spółdzielni Mieszkaniowej M., oraz że operat ewidencji gruntów i budynków nie zawiera informacji o osobach fizycznych będących właścicielami lokali spółdzielczych. W ocenie Sądu organy słusznie uznały w niniejszej sprawie, ze do czynności koncentrujących się wokół postępowania egzekucyjnego właściwy jest komornik oraz w pewnych sytuacjach sąd powszechny, jako organy egzekucyjne. Skarżąca spółka może bowiem realizować swoje prawa przez wszczęcie odpowiednich postępowań dotyczących stanu majątku dłużników w trybie przepisów k.p.c. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż w sprawie niniejszej powinna być wydana decyzja Sąd stwierdził, że - zgodnie z art. 219 k.p.a. - odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że organem odwoławczym w niniejszej sprawie powinien być Wojewoda Pomorski, a nie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Sąd stwierdził, że art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi wyraźnie, że w rozumieniu k.p.a. wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. Od powyższego wyroku skarżąca Spółka wniosła skargę kasacyjną zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędna wykładnię art. 29 ust 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. j. Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.), oraz art. 24.ust 3 w zw. z art. 20 ust 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez przyjęcie, że Skarżąca nie posiada interesu prawnego, który jest wyłącznie warunkiem koniecznym do pozytywnego rozpoznania jej wniosku o udostępnienie danych ze zbiorów ewidencji gruntów i budynków stanowiących własność lub będących w użytkowaniu wieczystym A. R. - dłużniczki Skarżącej, w sytuacji, gdy zgodnie z brzmieniem art. 29 ust 2 ustawy o ochronie danych osobowych wystarczająca jest już tylko uzasadniona potrzeba posiadania danych, czyli także interes faktyczny, a nie tylko interes prawny, który i tak w niniejszym stanie sprawy Skarżąca posiada. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 133 § 1, art. 134 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt. c; art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7b ust 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 104 i art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez niewłaściwa ocenę stanu faktycznego sprawy tj. przez przyjęcie, że organami właściwymi do rozpatrzenia wniosku Skarżącej o udostępnienie danych ze zbiorów ewidencji gruntów i budynków stanowiących własność lub będących w użytkowaniu wieczystym A. R. jest organ administracji geodezyjnej i kartograficznej jako organ pierwszej instancji a wyższego stopnia wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego a w konsekwencji wadliwe i nieuzasadnione przyjęcie, że w niniejszej sprawie wniosek Skarżącej jest prawidłowo rozstrzygnięty przez organy administracji pierwszego i drugiego stopnia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Spółki kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła, iż wykazała, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, podstawę prawną swojego żądania, z którego jednoznacznie wynika wiarygodnie uzasadniona potrzeba posiadania danych - konieczność realizacji przez wierzyciela we wszczętym postępowaniu egzekucyjnym przez Komornika Sądowego Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym Gdańsk -[...]w Gdańsku sygn. akt [...] na mocy tytułu wykonawczego - nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w Gdańsk-[...] w Gdańsku z dnia [...] sygn. akt [...], swoich uprawnień wobec dłużnika. Sporne natomiast pomiędzy Stronami jest posiadanie bądź nie interesu prawnego w uzyskaniu informacji wskazanych we wniosku. Skarżąca stwierdziła, iż oczywistym jest, że potrzeba posiadania danych wynika z ustawowego obowiązku wskazania przez Wierzyciela sposobów i zakresu prowadzenia egzekucji oraz wskazania majątku dłużnika. Interes prawny wierzyciela wynika z samego faktu posiadania przez niego wierzytelności w stosunku do dłużnika, a tym samym prawa do jej dochodzenia. Ustalenie majątku dłużnika poprzez Wierzyciela nie musi odbywać się poprzez instytucje sądowego wyjawienia majątku. Jest to instytucja wykorzystywana nie tylko przez Wierzycieli dotyczy stanu posiadania i własności w ogóle, podczas gdy w niniejszej sprawie skarżąca domaga się jedynie ustalenia stanu posiadania nieruchomości po to, aby zabezpieczyć lub prowadzić postępowanie egzekucyjne. Istota problemu polega zaś na tym, że komornik wymaga od Wierzyciela wskazania majątku dłużnika pod rygorem umorzenia postępowania, który nie zawsze zostanie wyjawiony przez dłużnika w wstępowaniu cywilnym. Bezspornym jest, ze poprzez udostępnienie danych dłużnika w ewidencjach danych osobowych (pojazdów, gruntów i budynków, ewidencji ludności) wierzyciel otrzymuje informacje, które przekazuje komornikowi i na tej podstawie egzekucja przeprowadzana jest w sposób szybki i skuteczny. W ocenie skarżącej organ administracji państwowej bezprawnie oparł podstawę prawną sentencji zaskarżonego postanowienia na przepisach kodeksu postępowania cywilnego. Wybór ustalania danych osobowych koniecznych do wszczęcia i kontynuowania postępowania egzekucyjnego należy do wierzyciela. Skarżąca podkreśliła, iż składając wniosek wykonała tylko i wyłącznie czynności, do których została zobowiązana przez inny organ państwowy - komornika, który jak wynika ze stanu sprawy, a zostało całkowite pominięte przez sąd I instancji nie zamierzał ustalać stanu posiadania dłużnika a jedynie umorzyć egzekucje w przypadku braku wskazania żądanych danych przez wierzyciela. Skarżąca podkreśliła, iż wniosek o udostępnienie danych zawierał wszelkie konieczne elementy przewidziane prawem, wraz z wykazanym interesem prawnym wnioskodawcy, pomimo, że zgodnie a brzmieniem art. 29 ust 2 ustawy o ochronie danych osobowych wystarczająca jest już tylko uzasadniona potrzeba posiadania danych, a nie interesu prawnego. Skarżąca nie zgodziła się z wykładnia pojęcia interesu prawnego dokonaną przez sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. W ocenie Skarżącej poprzez odmowę wydania wierzycielowi danych z ewidencji gruntów i budynków dłużnika został on pozbawiony możliwości dochodzenia swoich roszczeń, a ochronie poddany został nieuzasadniony interes dłużnika. Pierwotnie pismem z [...] października 2007 r. Nr [...] Prezydent Miasta Gdańska odmówił Spółce podania informacji wskazanych we wniosku, od którego pismem z dnia [...] listopada 2007 r. Spółka wniosła odwołanie. Do dnia sporządzenia skargi kasacyjnej nie zostało ono rozpatrzone. Natomiast postanowieniem z dnia [...].12.2007r.sygn. akt [...] Prezydent Miasta Gdańska wydał postanowienie odmawiające udzielenia informacji w zakresie podania stanu nieruchomości gruntowych bądź budynkowych należących do A. R., pouczając jednocześnie stronę, że przysługuje jej prawo wniesienia odwołania do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Spółka skorzystała z prawa wniesienia środka zaskarżenia powyższego postanowienia. W ocenie Spółki postanowienie z dnia [...] marca 2008r. r. sygn. akt [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku, powiela argumenty uzasadnienia wskazane przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Skarżącej w sprawie odmowy udzielenia informacji zgodnie z jej wnioskiem powinna być wydana przez Prezydenta Miasta Gdańska jako organu pierwszej instancji decyzja administracyjna. Organem odwoławczym od tak wydanej decyzji winien być Wojewoda Pomorski jako organ administracji drugiej instancji. Skarżąca zaznaczyła, że w świetle stanu faktycznego sprawy, organy administracji państwowej same nie są w stanie stwierdzić swojej właściwości i tym samym trybu rozstrzygnięcia jej wniosku. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy przez Sąd administracyjny będzie w ocenie Skarżącej skutkowało albo umorzeniem wstępowania odwoławczego wszczętego na skutek jej odwołania albo wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody Pomorskiego. Wskazanie na stronie 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku przepisu ustawy prawa geodezyjnego i kartograficznego nie rozstrzyga w ocenie Skarżącej istoty podniesionej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm./zwanej dalej "p.p.s.a." skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił orzeczeniu Sądu pierwszej instancji zarówno mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, jak też naruszenie prawa materialnego. W takim przypadku w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez ten Sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSA i WSA z 2005 r. Nr 6, poz.120). Stawiając zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez przyjęcie, że organami właściwymi do rozpatrzenia wniosku są organy administracji geodezyjnej i kartograficznej, gdy w rzeczywistości w tej sprawie powinna być wydana decyzja, a organem odwoławczym od tak wydanej decyzji winien być Wojewoda Pomorski jako organ drugiej instancji. Zarzutu tego nie sposób podzielić. Zgodnie bowiem z art. 7 b ust.2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U 2005 r. Nr240, poz.2027 ze zm./ wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego działa w imieniu wojewody. Nie oznacza to jednak, że w każdej sprawie wojewoda może w sposób dowolny przejąć funkcje przekazane ustawą inspektorowi. Delegacja ustawowa zawarta w art.7 b ust.2 ustawy wyznacza wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego kartograficznego jako organ drugiej instancji w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i nie ma podstaw prawnych, aby jego funkcje zamiennie i bez żadnych uprawnień sprawował wojewoda. Wykonanie przez wojewodę funkcji organu wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej stanowiłoby naruszenie przepisów o właściwości rzeczowej, a zgodnie z art. 19 kpa organy administracji publicznej z urzędu przestrzegają swojej właściwości rzeczowej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze tylko pod rozwagę nieważność postępowania. Utrwaloną w orzecznictwie Sądu Najwyższego i przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadą jest przypisywanie podstawie kasacyjnej jasności i precyzji tak, aby zakres kontroli kasacyjnej nie budził wątpliwości. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 27 października 2004 r., sygn. akt ESK 116/04,Lex nr 147655). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż związanie podstawami kasacyjnymi oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Sąd nie może zastępować strony i precyzować, uzupełniać czy zmieniać przytoczone podstawy kasacyjne ani też nie domyślać się, o naruszenie którego przepisu chodziło autorowi skargi kasacyjnej. Podkreślenia wymaga również, że przy sporządzeniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący radców prawnych, adwokatów, a w sprawach obowiązków podatkowych doradców podatkowych /art.175 § 1 i § 3 p.p.s.a/,aby nadać temu środkowi zaskarżonemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania,. Gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych ich uzasadnienie, jako istotnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej wykwalifikowanym pełnomocnikom zapewni możliwość uzupełnienia wymogów merytorycznych i formalnych odnoszących się do tego rodzaju sformalizowanego pisma. W ramach podstawy kasacyjnej z art.174 pkt 1 p.p.s.a pełnomocnik strony skarżącej zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art.29 ust.2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych /Dz.U z 2002 r. Nr 101, poz.926 ze zm./ oraz art.24 ust.3 w zw.z art.20 ust.2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez przyjęcie, że skarżąca Spółka nie posiada interesu prawnego w udostępnieniu danych ze zbiorów ewidencji gruntów i budynków. W świetle jednak brzmienia art.5 ustawy o ochronie danych osobowych i art.24 ust.3 w zw. z art.20 ust.2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne tych zarzutów nie można uwzględnić. Skarżąca Spółka nie wykazała interesu prawnego w rozumieniu art.24 ust.3 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Należy jednak zwrócić uwagę, że Sąd pierwszej instancji nie mógł "Wniosku o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych" potraktować jako wniosku o wydanie zaświadczenia w trybie art.217 - 219 kpa, tak aby dostosować argumentację zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 560/06 do rozstrzygnięcia. Nie są to bowiem podobne sprawy. W powołanej sprawie strona wniosła o wydanie zaświadczenia w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a nie ustawy o ochronie danych osobowych. Sąd w tym składzie podziela stanowisko, że do udostępnienia danych osobowych nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcia administratora danych w tym zakresie nie stanowią form przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, a czynności administratora danych nie mają charakteru władczego. Kwestia rozstrzygnięcia w sprawie udostępnienia danych osobowych pozostawiona została administratorowi danych, który we własnym zakresie powinien określić, w jakiej formie to rozstrzygnięcie nastąpi. Wskazane jest jednak posłużenie się pismem niemającym waloru rozstrzygnięcia w rozumieniu kpa. (por. Paweł Litwiński - Ochrona danych osobowych w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Warszawa 2009, s.228 i literatura oraz orzecznictwo NSA tam podane). Wnioskodawca niezadowolony z rozstrzygnięcia podjętego przez administratora może zwrócić się z odpowiednim wnioskiem do Generalnego Inspektora Danych Osobowych, który - stosując przepisy kpa, co wprost wynika z art.22 ustawy o ochronie danych osobowych - wyda stosowną decyzję, w której w szczególności może nakazać udostępnienie danych /art. 18 ust.1 pkt 2 tejże ustawy/. W tej sytuacji wydanie postanowienia przez organy administracji nastąpiło bez podstawy prawnej. Sąd II instancji nie mógł jednak, wobec związania zarzutami skargi kasacyjnej z tego powodu uchylić kwestionowanego wyroku i na podstawie art.184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.