II SA/Rz 889/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi K. Z. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprzedaży nieruchomości -skargę oddala- do wyroku z dnia 16 września 2009 r. Przedmiotem skargi K. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest uchwała Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] podjęta na podstawie: art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 13 ust. 1, art. 28 i art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.). Uchwała ta wyrażała w § 1 zgodę na sprzedaż w drodze bezprzetargowej części nieruchomości oznaczonej nr 422/7 o szerokości 1,80 m na całej długości działki od strony budynku nr 32 i 32 a, położonej w D. przy ul. K., obręb [...] (objętej KW Nr [...]), stanowiącej własność Gminy Miasta [...], z przeznaczeniem na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej oznaczonej nr 423/2 i 423/1 o powierzchni łącznej 548 m2, położonej w D. przy ul. K., obręb [...]. Wykonanie uchwały jej § 2 powierzał Burmistrzowi Miasta. Natomiast w § 3 wskazano, iż uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Kwestionujący powyższą uchwałę - w drodze skargi do tut. Sądu – K. Z. podniósł, że narusza ona art. 37 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem nabycie przedmiotowej nieruchomości w żaden sposób nie wpłynie na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - sprzedaż nieruchomości oznaczonej nr 422/7, położonej w D. niewątpliwie poprawi możliwość zagospodarowania działek oznaczonych nr 423/1 ora/423/2, stanowiących własność S. i J. T. Na działkach należących do tych osób znajduje się - posadowiony w granicy z działką nr 422/7 - ponad stuletni budynek, wymagający niezbędnej konserwacji. Zakup wskazanej w uchwale części działki nr 422/7 umożliwi nabywcom nieograniczony dostęp do tego budynku oraz pozwoli na wykonanie niezbędnych prac remontowych i zabezpieczających. Działania te nie wpłyną równocześnie na nieruchomość stanowiącą własność Gminy [...], która może być bez żadnych przeszkód wykorzystywana na dotychczasowy cel. Nie zmieni się także sytuacja w odniesieniu do służebności istniejących na nieruchomości objętej uchwałą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153. poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obowiązany jest skontrolować, czy zaskarżona uchwała odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 147 § 1 lub art. 151 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie: art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 13 ust. 1, art. 28 i art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.). Na wstępie wskazać należy, iż K. Z. objętą niniejszym postępowaniem skargę złożył w trybie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Przepis ten przewiduje, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy skarżący K. Z. mieści się w kręgu osób uprawnionych do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę, a więc ustalenie, czy jego interes prawny lub uprawnienie zostały przez zaskarżony akt naruszone. Interes prawny musi wynikać wprost z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego; nie wystarczy powołanie się na samo zagrożenie dla sytuacji prawnej skarżącego ze strony kwestionowanej uchwały (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r. II SA 2637/2002 Lex Polonica nr 363387). Skarżący nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nieruchomość stanowiąca działkę nr 422/7 położoną w D. przy ul. K. jest obciążona służebnością na rzecz działki nr 424/9 stanowiącej własność K. Z.. Zaskarżona uchwała zezwala na sprzedaż w drodze bezprzetargowej części działki nr 422/7 o szerokości 1,80 m na całej jej długości. Ewentualna sprzedaż części działki nr 422/7 nie zmienia w żaden sposób sytuacji prawnej skarżącego. Zgodnie z przepisem art. 290 § 2 kodeksu cywilnego w razie podziału nieruchomości obciążonej służebność utrzymuje się w mocy na częściach utworzonych przez podział i dopiero gdy wykonywanie służebności ogranicza się do jednej lub kilku z nich, właściciele pozostałych części mogą żądać ich zwolnienia od służebności. Wskazany przepis kodeksu cywilnego chroni w pełni interes prawny skarżącego, bowiem mimo podziału działki nr 422/7 na dwie mniejsze działki istniejąca służebność utrzyma się na obu nowopowstałych działkach. Natomiast okoliczność, iż K. Z. nie chce, by kto inny niż on lub Gmina stał się właścicielem części tej działki nie ma charakteru interesu prawnego lecz jest jego interesem faktycznym. Brak interesu prawnego skutkować musi oddaleniem skargi. Niemożliwym jest zatem rozważanie podnoszonych w skardze zarzutów odnośnie naruszenia art. 37 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, iż skarga K. Z. nie zasługuje na uwzględnienie działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.